အခန်း (၂၄) အိမ်သာများသည် အုပ်ချုပ်ရေး၏ သော့ချက်လော
"ကျွန်မတို့ဆီမှာ လူပုကျောက်ဆစ်ပညာရှင် တစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်၊ လူသားပန်းရံဆရာ သုံးယောက်နဲ့ အလုပ်သမားတစ်ရာကျော် ရှိတယ်။ အဲလင်နာက ရှေးဟောင်း ရေသွယ်မြောင်း ပုံစံကြမ်းတွေကို နားလည်တယ်"
"သူတို့လုပ်ရင် ရက်နဲ့ချီ ကြာသွားလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို ရှင်က သူတို့ကို ကူညီပေးရုံပဲ။ သူတို့နေရာမှာ အစားဝင်လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် ရေတွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
လူတွေက သူတို့ပုံးတွေထဲက ရေတွေကို ရေနုတ်မြောင်းထဲ သွန်ချနေကြ၏။ ကြည်လင်နေသော ရေတွေက ကျွန်တော့်ဖိနပ်ဘေးမှ ဖြတ်စီးသွားကြသည်။
နေမကောင်းသူ နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်။
ရောဂါပိုးကူးစက်ခံရနိုင်ခြေရှိသူက ရာနှင့်ချီ ရှိနိုင်သည်။
ကျွန်တော်တို့ စစ်တပ်နှစ်တပ်ကို ဟန့်တားနိုင်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် ညစ်ညမ်းနေသော ရေက ထိုစစ်တပ်နှစ်တပ်လုံးထက် ပို၍ အပျက်အစီးများစေနိုင်သည်။
"အဲလင်နာကို သွားရှာလိုက်" ကျွန်တော် ပြောလိုက်၏။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
"ကျွန်မတို့ ဒါကို အတူတူ လုပ်မှာနော်"
"ဟုတ်ပါပြီ"
ကျွန်တော် စိတ်မပြောင်းခင်မှာပင် သူမ ထွက်သွားတော့သည်။
ဘယ်သူမှ ရေထပ်မခပ်စေရန် အစောင့်လေးယောက် ရောက်လာသည်အထိ ရေတွင်းဘေးတွင် ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ထွက်လာခဲ့၏။
ရှေးဟောင်းရေမြောင်းက အတွင်းဘက် မြို့ရိုးအနီးမှ စတင်သည်။
၎င်းကို ရေမြောင်းဟု ခေါ်ရသည်မှာပင် အားနာစရာ ကောင်းလှသည်။
သစ်မြစ်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် ရာစုနှစ်တစ်ခုနီးပါးစာ မြေကြီးများ ပြည့်နှက်နေသည့် ပြိုကျပျက်စီးနေသော ကျင်းကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။ အချို့အပိုင်းများက ယခုမရှိတော့သည့် အဆောက်အအုံများအောက်မှ ဖြတ်သွားပြီး၊ အချို့အပိုင်းများမှာမူ အခြေချစခန်းအတွင်း ဖြတ်သန်းသွားလာရာ လမ်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဲလင်နာက လိပ်ထားသော စီမံကိန်းမြေပုံများကို လက်မောင်းကြားညှပ်လျက် ရောက်လာသည်။
လူပုဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင် ဖြစ်သည့် သူမသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် ထွားကျိုင်းပြီး ဆံပင်ဖြူစွတ်နေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလွယ်တကူ သဘောမကျတတ်သည့် မျက်နှာပေးမျိုး အမြဲရှိနေသူ ဖြစ်သည်။
သူမက စည်ပိုင်းတစ်ခုပေါ်တွင် အဟောင်းဆုံး စီမံကိန်းမြေပုံကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
မေရီက ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် မီးအိမ်များကို ချထားပေး၏။
အဲလင်နာက အရောင်မှိန်နေသော အပြာရောင်မျဉ်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
"မြောက်ဘက်စမ်းချောင်းက ဒီနေရာကနေ ဝင်လာပြီး အတွင်းမြို့ရိုးအောက်က ဖြတ်စီးတယ်၊ ပြီးတော့ သုံးလမ်းခွဲသွားတယ်"
"ဘယ်လောက်ထိ ပိတ်ဆို့နေတာလဲ"
"အားလုံးပဲ"
"ကျွန်တော်တို့ ဖွင့်လို့ရနိုင်မလား"
"ရတာပေါ့"
"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
"အလုပ်သမားတွေကို နှစ်ဆိုင်းခွဲပြီး လုပ်ရင်လား"
သူမက မြေပုံကို သေချာကြည့်သည်။
"လေးရက်"
"ဒီညတွင်းချင်း လိုအပ်တယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ ရေကို ဒီလောက်အရေးမကြီးတော့ဖို့ သွားတောင်းပန်ကြည့်လိုက်လေ"
ကျွန်တော် အဲလင်နာကို သဘောကျသည်။
ကျွန်တော် လိုချင်ရုံသက်သက်ဖြင့် ပြဿနာတစ်ခုကို ပိုလွယ်ကူသယောင် သူမ ဟန်ဆောင်ပြောဆိုလေ့ မရှိပေ။
"ပြိုကျနေတဲ့ အပိုင်းတွေကို ကျွန်တော် ရှင်းထုတ်လိုက်ရင်ကော"
"ရှင် တစ်ခုခုကို ချိုးဖျက်ပစ်မိလိမ့်မယ်"
"ဘာကို မချိုးဖျက်ရဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ပြောပြပေးရင်ကော"
"ဒါဆို ရှင် ချိုးဖျက်မိတာ နည်းနည်း လျော့သွားမှာပေါ့"
"ဒါ တိုးတက်မှုပဲလေ"
သူမက ပင်မရေမြောင်းကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"အတွင်းနံရံက ကျောက်တုံးတွေက အလွန်ကြွပ်ဆတ်နေပြီ။ နံရံတွေကို မထိခိုက်စေဘဲ ပိတ်ဆို့နေတာတွေကို ရှင်းထုတ်။ ကျွန်မ သဘောမတူဘဲ ဘာတစ်ခုကိုမှ ပိုမချဲ့နဲ့။ လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းကို ကျွန်မတို့ မစစ်ဆေးရသေးမချင်း ရေကို အတင်းတွန်းမလွှတ်နဲ့"
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တခြား ဘာရှိသေးလဲ"
"ရှိသေးတယ်၊ ကျွန်မက ရပ်လို့ပြောရင် ရပ်ရမယ်"
"ရတာပေါ့၊ အဲဒါ လုပ်နိုင်ပါတယ်"
မေရီနှင့် အဲလင်နာတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မည်သူကမျှ သိပ်ယုံကြည်ပုံ မရကြချေ။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အလုပ်စတင်တော့သည်။
ရေမြောင်းရှင်းလင်းခြင်းသည် ဘုရင်တစ်ပါး လုပ်ဆောင်သင့်သည့် အလုပ်ဟုတ်မဟုတ်ကို မည်သူကမျှ မမေးမြန်းကြပေ။
အားလုံး အလွန်အမင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အလုပ်သမားများက မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ အပျက်အစီးများကို ဖယ်ရှားကြသည်။ လက်သမားများက ပြိုကျနေသော အပိုင်းများအတွက် အထောက်အကူပြု တိုင်များကို တည်ဆောက်ကြ၏။ လူပုများက ကျင်းထဲသို့ ဆင်းကာ ပျက်စီးနေသော ကျောက်တုံးများကို မြေဖြူဖြင့် အမှတ်အသား ပြုလုပ်ကြသည်။
ကျွန်တော်က သူတို့နောက်မှ လိုက်လုပ်ရသည်။
အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲထုတ်ပစ်မည့်အစား ကျောက်တုံးတစ်တုံးချင်းစီကို ကျွန်တော် မ ချီပေးခဲ့သည်။ အဲလင်နာက ၎င်းအောက်ရှိ ရေမြောင်းကို စစ်ဆေး၏။ ပန်းရံဆရာများက နံရံကို ပြုပြင်ကြပြီး အလုပ်သမားများက အပျက်အစီးများကို သယ်ထုတ်သွားကြသည်။
အလုပ်က နှေးကွေးလွန်းလှသည်။
စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်လောက်အောင် နှေးကွေးလွန်းသည်။
တစ်နာရီကြာပြီးသည့်တိုင် ကျွန်တော်တို့ ပေငါးဆယ်ပင် မရှင်းရသေးပေ။
လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရေမြောင်းတစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် ဖွင့်ထုတ်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲရှိ အရာအားလုံးက ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် တွန်းအားပေးနေ၏။
တဲများအနီးမှ ကလေးမလေးတစ်ဦး၏ ချောင်းဆိုးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော် မှော်စွမ်းအင်ကို မြေကြီးထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဖောက်လိုက်သည်။
"ရပ်လိုက်!"
အဲလင်နာ၏ အသံက ကျွန်တော့်အာရုံစူးစိုက်မှုကို ဖြတ်တောက်သွားစေသည်။
ကျွန်တော် မှော်စွမ်းအားကို ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ရှင်က တောင်ဘက်နံရံကို ဖိအားပေးနေတယ်"
"ကျွန်တော် ရေမြောင်းကို ရှင်းနေတာလေ"
"ရှင် အဲဒီအမိုးအကာအောက်က အုတ်မြစ်ကိုပါ ကလော်ထုတ်နေတာ"
ကျွန်တော် အနီးဆုံး အဆောက်အအုံဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထောင့်တစ်နေရာက လက်မဝက်ခန့် ကြွတက်သွားခဲ့သည်။
အတွင်းထဲရှိ မိသားစုများကတော့ သတိမထားမိကြပေ။
ကျွန်တော် ၎င်းကို သေချာစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။
အဲလင်နာက လက်ပိုက်လိုက်၏။
"ဒါကြောင့် ဘုရင်တွေက ဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင်တွေရဲ့ စကားကို နားထောင်သင့်တာ"
"ပင်ပန်းနေတဲ့ ဘုရင်တွေက ဆောက်လုပ်ရေးပညာရှင်တွေ စကားကို နားထောင်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"နှစ်ခုစလုံးပဲ"
မေရီက ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပေါင်မုန့်တစ်တုံး ကမ်းပေးသည်။
"စားလိုက်"
"ငါ အလုပ်လုပ်နေတယ်လေ"
"ကျောက်တုံးတွေ ရွှေ့နေရင်းနဲ့ ဝါးစားလို့ ရတာပဲ"
ထိုစကားက သဘာဝကျသည်ဟု ထင်ရသည်။
ကျွန်တော် စားလိုက်၏။
အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်ကြသည်။
အခြေချစခန်းထဲမှ လူများ စတင်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျွန်တော်တို့ ခေါ်ယူခဲ့သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။
ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သူတို့ ကြားသိခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လယ်သမားများက ဂေါ်ပြားများ ယူဆောင်လာကြသည်။ လက်သမားများက သစ်သားများ သယ်လာကြ၏။ မိသားစုများက မီးအိမ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး ကလေးငယ်များက ရှင်းလင်းထားသော ကျင်းထဲမှ ကျောက်စရစ်ခဲလေးများကို ကောက်ယူပေးကြသည်။
ဘီထရစ်က ကျိုချက်ထားသော ရေစည်ပိုင်းနှစ်လုံး တင်ဆောင်လာသည့် လှည်းတစ်စီးနှင့်အတူ မီးဖိုဆောင်ဘက်မှ ရောက်လာသည်။
"သောက်ကြ" သူမ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
လူတိုင်း သောက်ကြသည်။
သန်းခေါင်ယံမတိုင်မီလေးတွင် မယ်လိုဒီ ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမက အိပ်ပျော်နေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကျောပိုးထား၏။
ဒန်နီယယ်သည် အစိမ်းရောင်ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
သူ့မိခင်က သူတို့ဘေးမှ လိုက်ပါလာပြီး လမ်းပင် မလျှောက်နိုင်လောက်အောင် ငိုကြွေးနေရှာသည်။
တောင်ဘက်မြို့ရိုးအနီးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော ကင်းမျှော်စင်တစ်ခုအတွင်းမှ သူ့ကို တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြေချစခန်း၏ မီးရောင်များကို ကြည့်ရန် ပျက်စီးနေသော လှေကားများအတိုင်း သူ တက်သွားခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြိုကျသွားချိန်တွင် ပိတ်မိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မယ်လိုဒီက ကောင်လေးကို သူ့မိခင်ထံ ပြန်အပ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရေမြောင်းထဲတွင် ရှိနေသော ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာ၏။
"အရှင် ပုံစံက ကြည့်ရတာ အရမ်းဆိုးနေတယ်နော်"
"ကျေးဇူးပဲ"
"ရပါတယ်ရှင်"
သူမက အလုပ်သမားတစ်ယောက်ဆီမှ ဂေါ်ပြားတစ်လက်ကို ယူလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"
"မြေဖြူမှတ်ထားတဲ့ကြားက မြေကြီးတွေကို ရှင်းပေး"
သူမ ကျင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။
တော်ဝင်အဖော်တစ်ဦးသည် ရေနုတ်မြောင်း မတူးသင့်ပါဟု မည်သူကမျှ သူမကို မပြောကြပေ။
ဒါက ဂရေးကိပ်ကို ကျွန်တော် သဘောကျရသည့် နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သန်းခေါင်ယံအချိန်ခန့်တွင် အလုပ်သမားများက ပထမဆုံး လမ်းဆုံကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
၎င်း၏ ကြေးညှိဘီးသည် သံချေးတက်ကာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ဆို့နေခဲ့သည်။
အဲလင်နာက ၎င်းကို စစ်ဆေးကြည့်၏။
"စက်ယန္တရားကို အသစ်လဲရမယ်"
"ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
"ပန်းပဲဖိုက တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ လုပ်မယ်ဆိုရင် တစ်ရက်လောက်တော့ ကြာမယ်"
ကျွန်တော် ထိုဘီးကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။
သံချေးများ ကွာကျသွားသည်။
အက်ကွဲကြောင်းများ ပြန်လည်စေ့စပ်သွား၏။
ကြေးညှိဘီးက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းများအောက်တွင် ဖြောင့်တန်းသွားခဲ့သည်။
အဲလင်နာက ၎င်းကို သတိထားပြီး လှည့်ကြည့်သည်။
ရေမြောင်းအတွင်းရှိ ကျောက်တုံးအတားအဆီးတစ်ခု ရွေ့လျားသွား၏။
သူမ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"အသုံးတော့ ဝင်သားပဲ"
"အတော်လေး ချီးကျူးလိုက်တာပဲ"
"အကျင့်တော့ မပါစေနဲ့"
တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် ဒုတိယလမ်းဆုံသို့ ကျွန်တော်တို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
တတိယလမ်းဆုံမှာမူ မြင်းဇောင်းဟောင်းတစ်ခုအောက်တွင် ပြိုကျပျက်စီးနေခဲ့သည်။
၎င်းကို ဖယ်ရှားရန် ကျန်ရှိနေသော နံရံတစ်ဝက်ကို ဖြိုချပစ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ လက်သမားများက အထောက်အကူပြုတိုင်များ တပ်ဆင်နေစဉ် ကျွန်တော်က အမိုးကို မ တင်ပေးထားရ၏။ လူပုပန်းရံဆရာများက အောက်ဘက်ရှိ ရေမြောင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြသည်။
အဆုံးသတ်ခါနီးတွင် ကျွန်တော့်လက်မောင်းများ တုန်ယင်လာခဲ့သည်။
အမိုးကို မ ထားပေးခြင်းသည် ကျွန်တော့်လက်မောင်းအားကို အမှန်တကယ် သုံးစရာမလိုပေ။
သို့သော် ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ထိုသို့ နားလည်ပေးပုံ မရချေ။
"ပြီးပြီ!" အဲလင်နာ အော်ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အမိုးကို အထောက်အကူပြုတိုင်အသစ်များပေါ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်ချပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရွှံ့နွံထဲတွင် ကျွန်တော် ထိုင်ချလိုက်မိ၏။
မေရီက ကျွန်တော့်အပေါ်သို့ ငုံ့ကြည့်လာသည်။
"ဒဏ်ရာရသွားတာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး"
"မတ်တတ်ရပ်နိုင်လား"
"ရလောက်တယ်"
"ဒီစကားလုံးကို သုံးပြန်ပြီ"
"အသုံးဝင်နေသေးလို့ပါ"
သူမက လက်ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် ဆွဲယူလိုက်၏။
ပြုပြင်ပြီးစီးသွားသော ကျင်းတစ်လျှောက်တွင် အလုပ်သမားများ စုရုံးလာကြသည်။ အဲလင်နာက ပြုပြင်မှုတိုင်းကို စစ်ဆေးရင်း တစ်လျှောက်လုံး လျှောက်ကြည့်သွားသည်။
အခြေချစခန်း၏ မြောက်ဘက်အစွန်းတွင် အမျိုးသားနှစ်ဦးက စမ်းချောင်းရေတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ကြ၏။
ရေမြောင်းထဲသို့ ရေများ စတင်စီးဝင်လာသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
၎င်းသည် မြို့ရိုးအောက်မှ ဖြတ်စီးကာ ပထမဆုံး လမ်းဆုံကို ကျော်လွန်ပြီး တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက်စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။ လူများက မီးအိမ်များကိုင်ဆောင်ကာ ရေစီးနောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြသည်။
လမ်းခွဲတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ရေယိုစိမ့်မှု ရှိမရှိ အဲလင်နာက စောင့်ကြည့်သည်။
သုံးနေရာ တွေ့ရသည်။
ကျွန်တော်တို့ ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်ကြ၏။
မိုးမလင်းမီလေးတွင် ရေသည် ကျောက်ရေကန်အသစ်ဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ကြည်လင်သော စမ်းရေများသည် ကန်ဝမှ လျှံကျလာသည်။
အစပိုင်းတွင် မည်သူကမျှ အားမပေးနိုင်ကြသေးပေ။
လူတိုင်း အလွန်အမင်း မောပန်းနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ဘီထရစ်က ခွက်တစ်ခွက်ထဲသို့ ရေဖြည့်ကာ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး အဲလင်နာထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အဲလင်နာ သောက်လိုက်၏။
သူမက ထိုခွက်ကို မေရီထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးသည်။
မေရီက သောက်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ထံ ပေးလာ၏။
ကျွန်တော် ခွက်ထဲမှ ရေကို ကုန်အောင် သောက်ချလိုက်သည်။
ရေက အေးမြနေသည်။
ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက ကျွန်တော် သောက်ဖူးသမျှထဲတွင် အရသာအရှိဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။
လူတွေ အော်ဟစ်အားပေးကြတော့သည်။
ကျွန်တော့်အတွက် မဟုတ်ပေ။
ရေအတွက် ဖြစ်သည်။
ထိုအရာက ပို၍ သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားရ၏။
မေရီက ရေကန်ဘောင်ပေါ်တွင် ကျွန်တော့်ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
"ငါတို့ အမိုးအကာတွေ ထပ်လိုသေးတယ်" ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
"မီးဖိုဆောင်တွေလည်း လိုတယ်"
"ဟုတ်တယ်"
"အိမ်သာတွေလည်း လိုတယ်"
"အရမ်းကို လိုအပ်တာပေါ့"
"ဖျားနေတဲ့သူတွေ အခြေအနေ ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်"
"ကုသပေးသူတွေက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်"
ကျွန်တော် ထောင်နှင့်ချီသော တဲများဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
"ငါတို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး"
"မဖြစ်သေးဘူး"
"ဒါတောင် သူတို့ ရောက်လာကြတာပဲ"
"ဟုတ်တယ်"
ထိုအဖြေက ကျွန်တော့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသင့်သည်။
ထိတ်လန့်လည်း ထိတ်လန့်မိပါသည်။
သို့သော် ရေကန်သစ်ကြီး၏ ဟိုဘက်တွင် လူများသည် ရေခပ်ရန် တန်းစီစနစ်ကို စတင်စီစဉ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေမြောင်းဘေးတွင် စည်ပိုင်းများကို ချထားပေးနေ၏။ လက်သမားနှစ်ဦးက မည်သူ့ညွှန်ကြားချက်ကိုမျှ မစောင့်ဆိုင်းတော့ဘဲ ရေဝေငှရာနေရာအပေါ်တွင် အမိုးတစ်ခု စတင်တည်ဆောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ဤအလုပ်သည် နာရီပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ လုပ်ခဲ့မည်ဆိုပါက မိနစ်ပိုင်းမျှသာ ကြာပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မည်သည့်အပိုင်းများကို ဆက်လက်ပြုပြင်ရန် လိုအပ်သည်ကို အဲလင်နာ နားလည်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ပန်းရံဆရာများက ရေမြောင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို သိရှိသွားကြပြီ။ အလုပ်သမားများက ၎င်းကို မည်သို့ရှင်းလင်းရမည်ကို သိကြပြီ။ လက်သမားများက ၎င်းအပေါ်ရှိ အဆောက်အအုံများကို မည်သို့ထောက်ကန်ရမည်ကို သိရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။
မနက်ဖြန်ကျလျှင် ကျွန်တော် မပါဘဲ သူတို့ဘာသာသူတို့ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နိုင်ကြပေလိမ့်မည်။
ထိုအချက်က အရေးကြီးလှသည်။
မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြီးစီးခြင်းထက်ပင် ပို၍ အရေးပါကောင်း ပါပေလိမ့်မည်။
အီလီဇာက မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်မှ ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူမလည်း အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။
"နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ရောက်လာနေတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်မိ၏။
"လူ ဘယ်လောက်လဲ"
"ခန့်မှန်းခြေ ခြောက်ရာလောက်ပါ"
"ဒါပေါ့လေ"
"သူတို့က ဒုက္ခသည်တွေ မဟုတ်ကြဘူး"
ကျွန်တော် မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
"ဒါဆို ဘာတွေလဲ"
"ဆောက်လုပ်ရေးသမားတွေ"
အဲလင်နာက ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့ကြည့်လာသည်။
အီလီဇာက မေရီထံသို့ တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာတစ်စောင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျောက်ဆစ်သမားတွေ၊ အင်ဂျင်နီယာတွေ၊ လက်သမားတွေနဲ့ မြေတိုင်းပညာရှင်တွေပါ။ ဝက်စ်မီးယားကနေ ကျွန်မတို့ မထွက်ခွာခင်မှာ သခင်မ အက်ဗလင်က သတင်းပို့လိုက်တာပါ"
မေရီက တံဆိပ်ကို ဖွင့်ပြီး ဖတ်လိုက်သည်။
သူမ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ပေါက်လာ၏။
"ဘာတဲ့လဲ"
"ရေပေးဝေရေးစနစ်တွေ၊ အများသုံးမီးဖိုဆောင်တွေ၊ ရေချိုးခန်းတွေ၊ လမ်းတွေနဲ့ အမှိုက်စွန့်ပစ်မှုအတွက် စီမံကိန်းမြေပုံတွေကို သူမ ထည့်ပေးလိုက်တယ်တဲ့"
ကျွန်တော် မြောက်ဘက်လမ်းမဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
နံနက်စောစော အမှောင်ထုထဲတွင် မီးအိမ်များ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ လှည်းများက ၎င်းတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ကိရိယာတန်ဆာပလာများ၊ သစ်သားများ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် ထိုသုံးမျိုးစလုံးကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို သိရှိနားလည်သော လူများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။
အဲလင်နာက သူမ၏ လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်၏။
"စီမံကိန်းမြေပုံတွေကို ငါ့ကိုပေး"
မေရီက ပေးလိုက်သည်။
လူပုမလေးက ပထမဆုံး စာရွက်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းလိုက်၏။
သူမ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ဘူး"
"ဒါ သဘောမကျတဲ့ မျက်နှာပေးကြီးလေ"
"ဒါက ရည်မှန်းချက် ကြီးမားလွန်းတဲ့ စီမံကိန်းတစ်ခုပဲ"
"ဘာအတွက်လဲ"
ကျွန်တော် မြင်နိုင်စေရန် အဲလင်နာက စာရွက်ကို လှည့်ပြလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်၏ အတွင်းမြို့ရိုးများကို ကျော်လွန်၍ မျဉ်းများ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ လမ်းများက မြေလွတ်များကို ရပ်ကွက်များအဖြစ် ပိုင်းခြားထား၏။ ရေမြောင်းများက ၎င်းတို့အောက်မှ ဖြတ်သန်းသွားကြသည်။ စျေးများ၊ ရေတွင်းများ၊ မီးဖိုဆောင်များ၊ သိုလှောင်ရုံများ၊ ဆေးခန်းများနှင့် စာသင်ကျောင်းများအတွက် လေးထောင့်ကွက်များ အမှတ်အသားပြုထားသည်။
ဗဟိုတွင် ဂရေးကိပ်ရဲတိုက် တည်ရှိနေသည်။
၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရှိနေသည်မှာ ယာယီစခန်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
မြို့တော်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော် စီမံကိန်းမြေပုံကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။
"ဒါက လူဘယ်လောက် နေထိုင်ဖို့ ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာလဲ"
မေရီက အောက်ခြေနားတွင် ရေးထားသော နံပါတ်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။
"နှစ်သောင်းခွဲ"
ကွင်းပြင်များကို ပြည့်နှက်နေနှင့်ပြီဖြစ်သော လူငါးထောင်ဆီသို့ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် မြောက်ဘက်မှ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာနေသော မီးရောင်များဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူက နွေးထွေးလာသည်။
တစ်ဖန်၊ ကျွန်တော် မသိသောအရာတစ်ခုကို ၎င်းက သိနေပြန်ပြီဟု သံသယဝင်မိပြန်သည်။
ကျွန်တော်က စီမံကိန်းမြေပုံများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
"ငါတို့ အိမ်သာတွေ အများကြီး ထပ်လိုတော့မယ်"
အဲလင်နာက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
"နောက်ဆုံးတော့လည်း ဘုရင်က အုပ်ချုပ်ရေးဆိုတာ ဘာလဲ နားလည်သွားပြီပဲ"