အခန်း ၂၃ - ရေတွင်းကို ပိတ်လိုက်ပါ
ဂရေးကိပ်နယ်မြေ၏ အောင်ပွဲခံပျော်မြူးမှုသည် ဆယ့်တစ်မိနစ်သာ ခံလိုက်သည်။
မေရီ ကျွန်တော့်ကို ရှာမတွေ့ခင်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည့် အချိန်ပမာဏက ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံများ မရပ်တန့်မီမှာပင် ကျွန်တော် ခန်းမကြီးထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ခွက်တစ်ခွက် ထိုးထည့်ပေးလာသည်။ နောက်တစ်ယောက်က သရဖူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းအကြောင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင်သီဆိုလေသည်။ သီချင်းစာသားများကို ကျွန်တော် မသိသော်လည်း ကျွန်တော့်ဘေးနားရှိ လူအားလုံးနီးပါးကတော့ ဘေးလူထက် ပိုကျယ်ကျယ်ဆိုမည်ဟု သန္နိဋ္ဌာန်ချထားပုံရသည်။
သီချင်းက တတိယအပိုဒ်သို့ အရောက်တွင် မေရီ တံခါးပေါက်ဝ၌ ပေါ်လာတော့သည်။
သူမလက်ထဲတွင် စာရင်းမှတ်တမ်းစာအုပ်တစ်အုပ် ပါလာ၏။
အောင်ပွဲခံပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။
လူတိုင်းအတွက်တော့ မဟုတ်ပေ။
ကျွန်တော့်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။
“ဒီမှာ ရှိနေတာကိုး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မင်း ငါ့ကို ရှာမတွေ့တော့ဘူးတောင် ထင်နေတာ”
“ရှင်က ရှင့်နာမည်ကို အော်ဟစ်အားပေးနေတဲ့ လူတွေအပြည့်နဲ့ အခန်းထဲမှာ လင်းလက်နေတဲ့ သရဖူအောက် ရပ်နေတာလေ”
ကျွန်တော် ပလ္လင်အထက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ဝက်စ်မီးယားမှ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်ကတည်းက ကျောက်သရဖူကြီးမှာ စတင်တောက်ပနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒါကြောင့် ပုန်းရခက်သွားတာ ဖြစ်မယ်”
“ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ”
“ဒါလေး သောက်လိုက်ဦးမယ်လေ?”
ကျွန်တော် လက်ထဲက ခွက်ကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
မေရီက ထိုခွက်ကို စူးစိုက်ကြည့်သည်။
“အဲဒါ ဘာလဲ”
“မင်း သိမလားလို့ ငါက မျှော်လင့်နေတာ”
သူမက ခွက်ကို ယူကာ အနံ့ခံကြည့်ပြီး မယ်လိုဒီ့ထံ လှမ်းပေးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက မော့သောက်လိုက်၏။
“ပန်းသီးဝိုင်”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“နောက်မှ နောက်တစ်ခွက် ထပ်သောက်လို့ရတယ်”
မယ်လိုဒီက ခွက်ကို ဆက်ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် မေရီ့နောက်မှ ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်သွားရတော့သည်။
အောင်ပွဲခံမှုက ရဲတိုက်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်ပတ်ကမှ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေခဲ့သော စင်္ကြံများထဲတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ကလေးများသည် ရှေးဟောင်းအလံများအောက်တွင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လိုက်တမ်းပြေးတမ်း ကစားနေကြသည်။ မီးဖိုဆောင်အနီးတွင် ဂီတသမားများက တူရိယာများ တီးခတ်နေကြသည်။ ပျက်စီးနေသော ပလ္လင်ခန်းမ တံခါးများတစ်ဝိုက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပန်းများ လာရောက်ချထားပေးသေးသည်။
ဂရေးကိပ်သည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာသလို ခံစားရသည်။
ထိုအရာက ကျွန်တော့်ကို ပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။
ဟုတ်ပါသည်၊ ပျော်လည်း ပျော်ရွှင်ရပါသည်။
သို့သော် ထိုအခြေအနေ၏ ဆိုလိုရင်းမှာ စင်္ကြံလမ်းတိုင်း ပြည့်ကျပ်နေပြီး သိုလှောင်ရုံတိုင်းနီးပါး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေကာ၊ မိသားစုအတော်များများက လက်နက်တိုက်ဟောင်းကြီးကို အိပ်စက်ရန် သင့်တော်သောနေရာဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ လုံးဝ မသင့်တော်ပါ။
မျက်နှာကျက်က တစ်ဝက်လောက် မရှိတော့ပေ။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို အပြင်ဘက်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။
ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အခြေချစခန်းကတော့ နိုးကြားနေဆဲပင်။ အတွင်းဘက် တံတိုင်းကြီးကို ကျော်လွန်၍ တန်းစီတည်ရှိနေသော တဲများ၊ လှည်းများ၊ ယာယီအမိုးအကာများနှင့် မီးဖိုများကို မီးအိမ် ရာပေါင်းများစွာက လင်းထိန်စေလျက် ရှိသည်။
အမိုးအကာအသစ် ခုနစ်ခုမှာ မြောက်ဘက်ရပ်ကွက် အနီးတွင် ရှိနေသည်။
၎င်းတို့မှာ ပြည့်လျှံနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အစောပိုင်းက ဆောက်လုပ်ခဲ့သည့် ဆယ့်နှစ်ခုလည်း ထိုနည်းတူပင် ပြည့်နေလေပြီ။
မိသားစုများသည် လှည်းများအောက်တွင် အိပ်စက်နေကြရသည်။ အချို့က သစ်ပင်များကြားတွင် စောင်များကို ကြိုးချည်၍ နေထိုင်ကြသည်။ အမှောင်ထု ကြီးစိုးနေသော်လည်း ရာနှင့်ချီသော လူများမှာ စာရင်းသွင်းသည့် တန်းစီဇယားများထဲတွင် ကျန်ရှိနေကြဆဲပင်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ငေးကြည့်မိသည်။
“ဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီလဲ”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ အပြင်စည်း နယ်နိမိတ်အတွင်းမှာ ငါးထောင် ရှစ်ရာ့ လေးဆယ့်သုံးယောက် ရှိနေပါပြီ”
ကျွန်တော် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
မေရီကတော့ မရပ်ပေ။
ကျွန်တော် သူမနောက် အမီလိုက်ရန် အပြေးတစ်ပိုင်း လျှောက်ရသည်။
“မနေ့ကမှ လေးထောင်တောင် မပြည့်သေးဘူး မဟုတ်လား”
“မှန်ပါတယ်”
“ပြီးတော့ ငါတို့ ဝက်စ်မီးယားမှာ ရှိနေတုန်း နှစ်ထောင်လောက် ထပ်ရောက်လာတယ်ပေါ့”
“နှစ်ထောင် တစ်ရာ့ ခြောက်ယောက်ပါ”
“ပိုဆိုးသွားတာပေါ့”
“ဒါက ပိုတိကျတဲ့ စာရင်းပါ”
မြောက်ဘက်ရပ်ကွက်ဆီသို့ ခေါင်မိုးဘောင်ကို ထမ်းသွားကြသော လက်သမားသုံးဦးဘေးမှ ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့နောက်တွင် လူပုကျောက်ဆစ်သမားများက အုတ်မြစ်အသစ်တစ်လျှောက် ကျောက်တုံးများကို စီတန်းတင်နေကြ၏။
လူတိုင်း အလုပ်လုပ်နေကြသည်။
သို့သော် မလုံလောက်သေးပေ။
“ငါတို့ ဘာတွေ လိုအပ်နေသေးလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
မေရီက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ချက်ချင်း လိုအပ်တာကို ပြောရမှာလား”
“အဲဒီစကားလုံးက ငါ့ကို စိတ်ပူစေတယ်နော်”
“စိတ်ပူသင့်တာပေါ့”
သူမ စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်သည်။
“အနည်းဆုံး လူနှစ်ထောင် လေးရာအတွက် အမိုးအကာ လိုမယ်။ ဘုံမီးဖိုဆောင် နောက်ထပ် နှစ်ခု။ ရေတွင်း အသစ် သုံးတွင်း ဒါမှမဟုတ် အရှေ့ဘက် ရေမြောင်းကို ထပ်ချဲ့ဖို့ လိုမယ်။ တဲတွေကြားထဲ မီးတားလမ်းတွေ ဖောက်ရမယ်။ အိမ်သာတွေ ပိုလိုမယ်။ နောက်ထပ် စွန့်ပစ်မြောင်းတစ်ခု လိုမယ်။ ဖျားနာသူတွေအတွက် သီးသန့်ကုသဆောင် နေရာတစ်ခု။ စပါးကျီခြောက်တွေ။ နောက်ထပ် စာရင်းသွင်း စားပွဲတွေ။ မီးအိမ်ဆီ။ စောင်တွေ။ ဆပ်ပြာတွေ”
ကျွန်တော် ဆက်ပြောမည့်စကားကို စောင့်နေလိုက်သည်။
မေရီက နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပြန်သည်။
“ကျန်သေးတယ်”
“ကျန်ဦးမှာပေါ့လေ”
“မိသားစုဝင်တွေကို ပြန်ရှာပေးနိုင်မယ့် စနစ်တစ်ခု လိုအပ်နေတယ်။ ဒီနေ့ ကလေး ခြောက်ယောက် မိဘတွေနဲ့ လူစုကွဲသွားတယ်”
“သူတို့ကို တွေ့ပြီလား”
“ငါးယောက် တွေ့ပါပြီ”
ကျွန်တော်တို့နောက်ဘက်မှ အောင်ပွဲခံသံများသည် ရုတ်တရက် အလွန်ကျယ်လောင်ဆူညံနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ခြောက်ယောက်မြောက် ကလေးကရော ဘာဖြစ်သွားလို့လဲ”
“ဒန်နီရယ်လို့ ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ပါ။ အသက်ကိုးနှစ်။ ဆံပင်အညိုနဲ့ အင်္ကျီအစိမ်း ဝတ်ထားတယ်။ နေမဝင်ခင်လေးတင် သူ့အမေနဲ့ ညီမလေးနဲ့အတူ ရောက်လာတာ”
“ဘယ်သူတွေ လိုက်ရှာနေလဲ”
“အီလီဇာက အစောင့်လေးယောက် တာဝန်ပေးထားတယ်။ မယ်လိုဒီကလည်း ကျွန်မတို့ ပြန်မရောက်ခင်ကတည်းက နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို စုစည်းပေးထားတယ်”
ကျွန်တော် ဘေးဘီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ ကျွန်တော်တို့နောက်တွင် မရှိတော့ပေ။
ကျွန်တော့်ပန်းသီးဝိုင်ခွက်ကို ယူသွားပြီးနောက် တစ်ချိန်ချိန်တွင် သူမ ပျောက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူက အမြဲ အဲဒီလိုပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော် ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။
မေရီက ကျွန်တော့်လက်စကို လှမ်းဆွဲလိုက်၏။
“ဘယ်သွားမလို့လဲ”
“လိုက်ရှာကူမလို့”
“မရဘူး”
“ကလေးတစ်ယောက် ပျောက်နေတာလေ”
“ပြီးတော့ တခြား လူငါးထောင် ရှစ်ရာ့ လေးဆယ့်နှစ်ယောက်ကလည်း ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချပေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်”
“မေရီရယ်—”
“ရှာဖွေရေးကို မယ်လိုဒီနဲ့ အီလီဇာတို့ ကိုင်တွယ်နေကြတယ်”
“အဲဒါကြောင့် ငါက လျစ်လျူရှုထားရမယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“မဟုတ်ဘူး။ အဓိပ္ပာယ်က ရှင့်အနေနဲ့ သူတို့ကို ယုံကြည်ပေးရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ”
ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
မေရီက လေသံကို နှိမ့်ချလိုက်၏။
“ရှင် ဂရေးကိပ်ရဲ့ ပြဿနာတိုင်းကို ကိုယ်တိုင်လိုက်ဖြေရှင်းပေးလို့ မရဘူး”
“ငါ သိပါတယ်”
“တကယ်ရော သိရဲ့လား”
ကျွန်တော် အခြေချစခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အိပ်ပျော်နေသော ကလေးနှစ်ဦးကို ပွေ့ချီကာ တဲများကြား ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။ သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးက မီးအိမ်အောက်တွင် ကျိုးပဲ့နေသော လှည်းဘီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေသည်။ မိန်းကလေး သုံးဦးက အနီးဆုံး ရေတွင်းမှ ရေပုံးများကို ဆွဲမနေကြသည်။
ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည့် နေရာတိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တစ်ခုခုကို လိုအပ်နေကြသည်။
အများစုမှာ မည်သည့်နေရာတွင် တောင်းဆိုရမည်ကို မသိကြပေ။
သရဖူက သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအချက်က ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သူတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုနေပေသည်။
“ငါ အမိုးအကာတွေ ဆောက်ပေးနိုင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီ့မျက်နှာ တင်းမာသွား၏။
“ဘယ်လောက် မြန်မြန်လဲ”
“နာရီပိုင်းလောက်ပေါ့”
“အားလုံးကိုလား”
“ရမယ် ထင်တာပဲ”
“ရှင် ဒီနေ့တင် ရေကြီးတာကို တားဆီးခဲ့တယ်၊ စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ခဲ့တယ်၊ ဝက်စ်မီးယားရဲ့ တံခါးပေါက်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ကူးသန်းသွားလာရေး စနစ်ကနေတစ်ဆင့် လူသုံးဆယ်ကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တယ်နော်”
“တံခါးပေါက်က ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာပါ”
“ရှင့်လက်တွေ တုန်နေပြီ”
ကျွန်တော် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
တကယ်ပင် တုန်နေ၏။
အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း။
ကျွန်တော် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်”
“မနေ့ညက ရှင် လေးနာရီပဲ အိပ်ခဲ့ရတယ်”
“ငါးနာရီပါ”
“အဲဒီထဲက တစ်နာရီက ကောင်စီအခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်သွားတာလေ”
“ငါ မျက်စိခဏ အနားပေးလိုက်တာပါ”
“အယ်လစ္စတားက စပါးအခွန်အခတွေအကြောင်း ရှင်းပြနေတုန်း ရှင် အိပ်ပျော်သွားတာ”
“အဲဒါကတော့ ဘယ်သူမဆို ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
မေရီက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ရှင် အစားစားပြီး အိပ်စက်အနားယူဖို့ လိုနေပြီ”
“အမိုးအကာတွေ ပြီးမှပါ”
“ယူရီယာ”
“လူတွေ အပြင်မှာ အိပ်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“တချို့က အိပ်လို့ရပါတယ်။ ရာသီဥတုက သာယာတယ်၊ တဲတွေကလည်း ခြောက်သွေ့နေတာပဲ”
“တချို့မိသားစုတွေမှာ တဲမရှိဘူး”
“ကျွန်မတို့ ပတ္တူစတွေ ဝေပေးနေပါတယ်”
“မိုးရွာလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မိုးတိမ်တစ်စက်မှ မရှိဘူး”
“အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာပဲ”
“ဒီညတော့ မပြောင်းဘူး”
“မင်းလည်း မသိနိုင်ပါဘူး”
“ရှင်လည်း မသိနိုင်တာပဲလေ”
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ကြယ်များက မြင်နေရဆဲပင်။
၎င်းတို့က သူမ၏ ငြင်းခုံချက်ကို အထောက်အကူပြုနေသည့်အတွက် ကျွန်တော် သဘောမကျချင်ပေ။
သစ္စာမရှိတဲ့ ကြယ်ရောင်လက်လက် အကောင်ငယ်လေးတွေ...
ကျွန်တော် ပြန်မဖြေနိုင်မီ အနီးဆုံး စာရင်းသွင်း စားပွဲဆီမှ အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လှည်းတစ်စီးဘေးတွင် အမျိုးသားနှစ်ဦး တွန်းထိုးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးအများအပြား ကြည့်နေစဉ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူတို့ကို ကြားဝင်ဖြန်ဖြေရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကျွန်တော် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မေရီက သက်ပြင်းချကာ နောက်မှ လိုက်လာ၏။
“သူက ငါတို့နေရာကို လုတာ” ဟု အရပ်ပိုရှည်သော အမျိုးသားက ဆိုသည်။
“ငါ မလုဘူး!”
“မင်း လှည်းကို ငါ့လှည်းရှေ့ တိုးထိုးတာလေ”
“ဘီးကျိုးသွားလို့ လမ်းဘေးခဏဖယ်ပြီး ပြင်နေရတာဗျ”
“ပြီးတော့မှ အယောက်သုံးဆယ်လောက် ကျော်ပြီး ပြန်တိုးတာပေါ့”
“ကျုပ်မိန်းမ နေမကောင်းဖြစ်နေလို့ပါ”
သူ့ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူမသည် ဗိုက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖိထားရင်း လှည်းကို မှီထားရ၏။
ကျွန်တော် စကားများနေသည်ကို မေ့သွားမိသည်။
“သူမ ဘာဖြစ်တာလဲ”
အရပ်ပုသော အမျိုးသားက လှည့်ကြည့်လာသည်။
သူ ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိသွားပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး...”
“အဲဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး”
“ဘာကိုလဲခင်ဗျာ”
“ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိသွားတာနဲ့ အားလုံးက ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဆက်မပြောပြတော့ဘဲ နေကြတဲ့ အဲဒီကိစ္စလေ”
သူ့ဇနီးသည် ယိုင်ခွေကျသွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းဖမ်းလိုက်၏။
သူမ၏ အသားအရေမှာ ပူလောင်နေသည်။
အရမ်းကို ပူလွန်းနေသည်။
“မေရီ”
မေရီက လှုပ်ရှားနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
“သူမကို အရှေ့ဘက် ဆေးကုသဆောင်ကို ခေါ်သွားလိုက်”
“ငါတို့မှာ ဆေးကုသဆောင် ရှိလို့လား”
“ကုသသူ နှစ်ယောက်ရှိတဲ့ တဲတစ်လုံး ရှိတယ်”
“အဲဒါလည်း အကျုံးဝင်တာပဲ”
အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားက အခြားတစ်ယောက်၏ အင်္ကျီကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“ကျုပ်သမီးလေးလည်း ဖျားနေတာဗျ”
မေရီက သူ့ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“ဘယ်လို လက္ခဏာတွေလဲ”
“အဖျားကြီးတယ်၊ ဗိုက်အောင့်တယ်၊ အစာမဝင်ဘူး ဖြစ်နေတာ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲ အေးစက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု စွဲထင်သွားသည်။
ပြည့်ကျပ်နေသော တဲများဘက်သို့ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိပြီလဲ”
“ဒီမနက် စာရင်းအရတော့ ဆယ့်တစ်ယောက် ရှိတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“ဒီမနက်ကလား”
“အများစုက ခရီးပန်းလာကြတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာ”
“အခုရော”
“နှစ်ဆယ့်ခုနစ်ယောက်”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း အဲဒါကို မပြောပြဘူးနော်”
“စာရင်းထဲမှာ အဲဒါက နောက်တစ်ခုလေ”
ကျွန်တော်တို့ ထိုအမျိုးသမီးကို လက်တွန်းလှည်းပေါ်တင်ရန် ကူညီပေးလိုက်ကြသည်။ စေတနာ့ဝန်ထမ်း နှစ်ဦးက သူမကို အရှေ့ဘက်ရပ်ကွက်ဆီသို့ သယ်ဆောင်သွားစဉ် မေရီက မိသားစုနှစ်စုစလုံး၏ အမည်များကို မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲ ရေးချလိုက်သည်။
ရန်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။
ဘယ်သူမှ တန်းစီသည့်ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။
“သူတို့ ရေကို ဘယ်က ရကြတာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အနောက်ဘက် ရေတွင်းကပါ”
“အဲဒါ ပျက်စီးနေတဲ့ ရေတွင်း မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျွန်မတို့ ပြင်ထားပြီးပြီလေ”
“ရေကို စစ်ဆေးတဲ့သူရော ရှိလား”
မေရီ ပြန်မဖြေပေ။
ထိုအရာကပင် အဖြေဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ အနောက်ဘက် ရေတွင်းဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
တန်းစီနေသော လူတန်းကြီးက တဲများကြားထိ ရှည်လျားနေသည်။ လူများသည် ပုံးများ၊ ခွက်များ၊ အိုးများနှင့် စည်ပိုင်းများထဲသို့ ရေဖြည့်နေကြ၏။ ကျောက်ကန်ဘေးတစ်ဝိုက်တွင် ရွှံ့များ ဗွက်ထနေသည်။
ရေက ကြည်လင်နေပုံရသည်။
သို့သော် ထိုအရာက ဘာမှ အာမမခံနိုင်ပေ။
ရေလျှံကျမှုများကို ရေတွင်းနှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲထုတ်ရန်နှင့် စခန်းအောက်ဘက်ဆီသို့ စီးဆင်းစေရန် တိမ်တိမ်ရေမြောင်းတစ်ခု ဖောက်ထားသည်။
အောက်ဘက် တဲများဆီသို့ ဦးတည်နေ၏။
ကျွန်တော် ထိုမြောင်းအတိုင်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြဿနာကို မမြင်ရမီ အနံ့က ကျွန်တော့်ထံ အရင်ရောက်လာသည်။
အညစ်အကြေးများ။
အိမ်သာကျင်းအသစ်များထဲမှ တစ်ခုကို ရေတွင်း၏ အထက်ဘက် ကုန်းမြင့်ပေါ်တွင် တူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အထက်ဘက်သိပ်မဝေးသော နေရာတွင်ပင်။
မိုးမရွာသေးသော်လည်း ရာနှင့်ချီသော လူများက ထိုကျင်းကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ညစ်ညမ်းသော ရေဆိုးများသည် မြေဆီလွှာထဲသို့ စိမ့်ဝင်နေလေပြီ။
ရေတွင်းဆီသို့ ဦးတည်လျက်။
မေရီ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
“အို...”
သူမ ထိုမျှလောက် ထိတ်လန့်သွားသည့် လေသံမျိုး ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
“ရေတွင်းကို ပိတ်လိုက်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြေးသွားတော့သည်။
ကျွန်တော် ရေမြောင်းဘေးတွင် ဒူးထောက်ကာ လက်ဝါးကို မြေပြင်ပေါ် ဖိကပ်လိုက်သည်။
ရေသည် ကျွန်တော့်အောက်တွင် ရွေ့လျားနေသည်။
မြေလွှာများကြားမှ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းသွားပြီး ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း အာရုံမခံနိုင်သော အရာများကို သယ်ဆောင်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားနေရသည်။ ကျွန်တော့်မှော်စွမ်းအားသည် ရေ၊ ကျောက်တုံး၊ အပူနှင့် ရွေ့လျားမှုကိုသာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။
ရောဂါကိုမူ မသိမြင်နိုင်ပေ။
လူဦးရေ ရုတ်တရက် တိုးမလာမီကပင် ရေတွင်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းပတ်လည်တွင် တဲရာပေါင်းများစွာနှင့် မြောင်းအသစ်များ ရှိလာမည်ဟု မည်သူကမျှ ကြိုတင်မတွေးထားခဲ့ကြပေ။
နေရာလွတ်ရှိသည့် နေရာတိုင်းတွင် ကျွန်တော်တို့ ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မြန်မြန်ဆန်ဆန်။
မြန်လွန်းနေခဲ့သည်။
“အဲဒါကို မသောက်ကြနဲ့!” မေရီ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
လူများက သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြ၏။
“ရေပုံးတွေ ချထားလိုက်ပါ။ အနောက်ဘက် ရေတွင်းကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ”
ရေအပြည့်ပါသော ပုံးနှစ်ပုံးကို ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ကျုပ် တစ်နာရီလောက် စောင့်ခဲ့ရတာဗျ”
“ရေထဲမှာ ပိုးမွှားတွေ ပါနေနိုင်တယ်”
သူက ပုံးထဲသို့ ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကြည်နေတာပဲဟာကို”
“ကြည်နေရုံနဲ့ ဘေးကင်းတယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး”
“ကျုပ်ကလေးတွေ ရေငတ်နေပြီ”
“အရှေ့ဘက် ရေမြောင်းကနေ ရေသန့်တွေ ယူလာပေးပါ့မယ်”
“အဲဒါက စခန်းရဲ့ ဟိုဘက်အစွန်းမှာလေဗျာ”
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
အခြားသူများလည်း ကန့်ကွက်ညည်းညူလာကြသည်။
သူတို့ ပင်ပန်းနေကြပြီ။
သူတို့ကလေးများ ရေငတ်နေကြပြီ။
ရွှေရောင်သင်္ကေတတစ်ခုက ဂရေးကိပ် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဟု ပြောပြခဲ့သောကြောင့် သူတို့သည် နေ့ပေါင်းများစွာ ခရီးနှင်လာခဲ့ကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ အနီးဆုံးရေက သူတို့ကို ဖျားနာစေနိုင်သည်ဟု ကျွန်တော်တို့က ပြောနေပြန်သည်။
ကျွန်တော် ရေတွင်းနှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ တက်ရပ်လိုက်သည်။
မကျေမနပ် ညည်းညူသံများ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
“ရေတွင်းကို ပိတ်လိုက်ပါပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
တန်းစီနေသည့် လူတန်း၏ နောက်နားဆီမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က လှမ်းအော်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ”
“ဘေးကင်းတယ်ဆိုတာ သေချာတဲ့အထိပါ”
“ကျုပ်တို့ အခု ရေလိုချင်တာဗျ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ကျုပ်တို့ ဘာသောက်ရမှာလဲ”
ကျွန်တော် ရဲတိုက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
၎င်း၏ မူလရေမြောင်းများသည် မြောက်ဘက်တောင်ကြောအောက်ရှိ စမ်းချောင်းများမှ စီးဆင်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့မှာ ပိတ်ဆို့နေသော်လည်း ရဲတိုက်ထိန်းသိမ်းရေးမှူးက ကျွန်တော့်ကို ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းများကို ပြသခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ဖွင့်ပေးနိုင်ပေသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိပါသည်။
“ငါတို့ နောက်ထပ် ရေမြောင်းတစ်ခုကို ဖွင့်ပေးမယ်”
“ဘယ်တော့လဲ”
“ဒီညပဲ”
မေရီက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် လှည့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်၏။
ရေပုံးများ ကိုင်ထားသည့် အမျိုးသားက ပုံးတစ်ပုံးကို မပြသည်။
“ဒါကို ကျုပ် ဘာလုပ်ရမလဲ”
“အဝတ်လျှော်ဖို့ သုံးလိုက်ပါ။ ချက်ပြုတ်ဖို့နဲ့ သောက်ဖို့ မသုံးပါနဲ့”
ရေတွင်းဘေးရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ခွက်တစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည်။
“ကျုပ်သမီးလေးက သောက်ပြီးသွားပြီဗျာ”
“ဖျားတာ၊ ဗိုက်နာတာ ဒါမှမဟုတ် နေမကောင်းဖြစ်တာမျိုး ပေါ်လာရင် သူမကို အရှေ့ဘက် ဆေးကုသဆောင်ကို ခေါ်သွားလိုက်ပါ”
လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ထိုအရာက ဒေါသထက် ပိုဆိုးပေသည်။
ကျွန်တော် အောက်သို့ ပြန်ဆင်းလိုက်သည်။
“မေရီ၊ ကုသသူမှန်သမျှကို ရှာလိုက်”
“ကျွန်မတို့မှာ နှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ”
“အက်ဗလင်က တစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်”
“လေဒီ ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ သမားတော်က လူငါးထောင်ကို ကုသပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒီညတော့ သူ ကုပေးရလိမ့်မယ်”
သူမ ခေါင်းညိတ်ကာ စာရင်းစတင်ရေးသားသည်။
“အိမ်သာကျင်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်။ ဒီရေတွင်းရဲ့ အောက်ဘက်က တဲတိုင်းကို အမှတ်အသားလုပ်ထားပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ သုံးရက်အတွင်း ဒီရေကို သောက်ခဲ့တဲ့သူမှန်သမျှရဲ့ နာမည်တွေကို ငါတို့ လိုအပ်တယ်”
“အဲဒါ ရာနဲ့ချီ ရှိနိုင်တယ်နော်”
“ဒါဆို ငါတို့ စာရေးတွေ ပိုလိုတာပေါ့”
“အခု စာရင်းသွင်းထားတာ ကိုးယောက် ရှိတယ်”
“အားလုံးကို သုံးလိုက်”
“ရှင်ကရော ဘာလုပ်မလဲ”
“မြောက်ဘက် ရေမြောင်းကို သွားဖွင့်မယ်”
“ရှင် အိပ်ရမှာလေ”
“လူတွေက ရေသန့် လိုအပ်နေတယ်”
“သူတို့က မနက်ဖြန် မတ်တပ်ရပ်နိုင်မယ့် ဘုရင်တစ်ပါးကိုလည်း လိုအပ်နေသေးတယ်”
“ငါ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဒူးဆစ်က ထိုအခိုက်အတန့်တွင်မှ အားလျော့ခွေယိုင်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲထိန်းပေးလိုက်၏။
“အချိန်ကိုက်တာ သိပ်ဆိုးသွားတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
“ရှင် တစ်ယောက်တည်း ရေမြောင်းကို ပြန်ဖွင့်လို့ မရဘူး”
“လုံလောက်တဲ့ ကျောက်တုံးတွေကို ရွှေ့နိုင်တာ ငါတစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ”
“မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါတွေကို အမြန်ဆုံး ရွှေ့နိုင်တာ ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာ”
“အဲဒါ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“မတူဘူး”
သူမက အမိုးအကာများအနီးတွင် အုတ်မြစ်များ ချနေကြသော ကျောက်ဆစ်သမားများဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။