အခန်း ၂၂ - ဘာရင်
“ကြီးကြပ်ခွင့်အာဏာအရ ဟားဝစ်အိမ်တော်ဟာ သူ့ရဲ့ စီရင်အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာရှိတဲ့ အခြေချရွာတွေကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်” ဟု မေရီက ဆက်ပြောသည်။ “သီးနှံပျက်စီးချိန်မှာ မတန်တဆ အခွန်အတုတ်တွေ ကောက်ခံတာ၊ မျိုးစေ့တွေကို သိမ်းဆည်းတာ၊ တရားဝင်စွဲချက်မရှိဘဲ ဖမ်းဆီးထောင်ချတာတွေအပြင် ဂရေးကိပ်ကို စစ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်တာတွေကိုလည်း တားမြစ်ထားတယ်”
“ဒီစာချုပ်စာတမ်းတွေက နှစ်ရာချီ သက်တမ်းရှိနေပြီလေကွာ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဂရေးကိပ်က သေဆုံးပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ!”
“မပျက်စီးပါဘူး” ဟု အယ်လစ္စတားကေးလ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
ဝါရင့်ကပ္ပတိန်ကြီးက ကျွန်ုပ်တို့အနားသို့ လျှောက်လာခဲ့၏။
“စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရုံပါပဲ”
လော့ဒ် ဟားဝစ်သည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။
သရဖူအမှတ်အသားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာနေသည်။
တံတိုင်းများပေါ်ရှိ စစ်သည်များထံတွင်...။
ရေသယ်ဆောင်နေသော အစေခံများထံတွင်...။
အနောက်ဘက် မုခ်ခုံးစင်္ကြံအောက်တွင် ခိုလှုံနေကြသော အရပ်သားများထံတွင်...။
ဖြန့်ထားသော လက်ဖဝါးများပေါ်၌ ရွှေရောင်အမှတ်အသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ထွန်းလင်းတောက်ပနေကြသည်။
ထိုစဉ် လော့ဒ် ဘာရင်၏ တပ်ဖွဲ့များက ပျက်စီးနေသော တံခါးမကြီးကို တွန်းထိုးဖြတ်သန်းကာ ဝင်ရောက်လာကြ၏။
၎င်းတို့၏ တပ်မှူးသည် နောက်ဘက်မှနေ၍ အနက်ရောင်မြင်းကြီးကို စီးနင်းလျက် ပါလာသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာထွားကြိုင်းကာ မျက်နှာနီမြန်းနေသော ထိုလူသည် ဤတိုက်ပွဲကြီးတစ်ခုလုံးကို သူ့အတွက် ဖျော်ဖြေပွဲသဖွယ် စီစဉ်ပေးထားသည့်အလား ပြုံးရယ်နေလေသည်။
ဟားဝစ်က သူ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“ဘာရင်ကို အနိုင်တိုက်ဖို့ ငါ့ကို ကူညီစမ်း၊ အဲဒါဆိုရင် အကျဉ်းသားတွေအကြောင်း ငါတို့ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့”
“အကျဉ်းသားတွေက လွတ်မြောက်သွားကြပြီ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်၏။
သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားသည်။
“ဘာ... ဘာပြောတယ်?”
“ပြီးတော့ အောက်ထပ်က အစေခံတွေလည်း ဘေးလွတ်ရာကို ရွှေ့ပြောင်းနေကြပြီ”
မယ်လိုဒီ၏ နောက်ဘက်တွင် မှော်ဆရာက ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူမက မှော်ဆရာ၏ ကိုယ်ပိုင်လှံတံဖြင့်ပင် သူ့ကို ခပ်ဖွဖွ တစ်ချက်ပုတ်လိုက်၏။
ထိုအခါ မှော်ဆရာမှာ ချက်ချင်း ပြန်ထိုင်ချသွားရလေသည်။
ဘာရင်က ဓားကို မြှောက်ပြင့်လိုက်သည်။
“ဝက်စ်မီးယားက ငါ့အပိုင်ပဲဟေ့!”
ကြွေးကြော်သံက ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လူအချို့က သူ့ကို လှမ်းကြည့်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အထင်ကြီးဟန် မပြကြပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ဟားဝစ်အနားမှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ခွာလိုက်သည်။
“လော့ဒ် ဘာရင်!”
သူက ကျွန်ုပ်ကို မြင်သည်နှင့် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲကာ ရပ်တန့်လိုက်၏။
“မင်းက ဟန်ဆောင်နေတဲ့ မင်းလောင်း အတုအယောင်ဖြစ်ရမယ်”
“ယူရီယာ ပါ”
“မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်လို့ ကြေညာနေလဲဆိုတာ ငါသိတယ်”
“အဲဒါဆို အချိန်ကုန် သက်သာတာပေါ့”
ဘာရင်၏ စစ်သည်များက ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်လာကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပျက်စီးနေသော တံခါးမကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။
ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ နောက်ဘက်ရှိ တံတားဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မထိတွေ့ရသေးမီမှာပင် ရှေးဟောင်းကျောက်တုံးများက တုံ့ပြန်လာကြသည်။
ဝက်စ်မီးယားသည် ယခုအခါ အပြည့်အဝ နိုးထလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
သံတံခါးကျင်ကြီးသည် ဘာရင်၏ တပ်မတော်နောက်ဘက်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားလေသည်။
ရာနှင့်ချီသော စစ်သည်များ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ရင်ပြင်၏ ထွက်ပေါက်များတစ်လျှောက် ကျောက်တုံးတံတိုင်းများ ရုတ်ခြည်း မြင့်တက်လာပြီး ဘာရင်၏ တပ်ဖွဲ့များကို အုပ်စုငယ်လေးများအဖြစ် ပိုင်းခြားပစ်လိုက်သည်။ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်သွားသော လက်များထဲမှ လက်နက်များသည် အလိုအလျောက် ကျွတ်ထွက်သွားကြပြီး တံတိုင်းဘေးတွင် ပုံလျက်သား ဖြစ်သွားကြ၏။
တိုက်ပွဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်သွားခြင်း မဟုတ်။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သံမဏိလက်နက်များ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် မီးတောက်များ ပြည့်နှက်နေသော ရင်ပြင်ကြီးသည်...
နောက်တစ်ခဏ၌ စစ်သည် သုံးရာခန့် လက်နက်မဲ့လျက် ကျောက်တံတိုင်း အကာအရံများအတွင်း ပိတ်မိနေသည့် မြင်ကွင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။
ဘာရင်က သူ့လက်ထဲရှိ ဓားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ထိုဓားကိုပါ ဆွဲယူလိုက်၏။
ဓားသည်လည်း လက်နက်ပုံထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသည်။
သူ့မြင်းကြီးမှာမူ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်ရပ်များကို သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်ချလိုက်လေတော့သည်။
ဘာရင် မြင်းကုန်းနှီးပေါ်မှ လျှောကျသွား၏။
မယ်လိုဒီက မြင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း—
“မြင်းတွေ ဒီလိုလုပ်တတ်မှန်း အခုမှပဲ သိတော့တယ်”
“သူလည်း အခုမှ သိတာနေမှာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဘာရင် လူးလဲထရပ်လိုက်၏။
“မင်းတို့ ငါတို့ကို ချုပ်နှောင်မထားနိုင်ဘူး!”
“အခု လက်ရှိ ချုပ်ထားပြီးပြီလေ”
“ငါ့မဟာမိတ်တွေ ရောက်လာလိမ့်မယ်!”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ဟင့်အင်း၊ သူတို့ လာမှာ မဟုတ်ဘူး”
ဘာရင်က သူမကို မှတ်မိသွားသည်။
“သခင်မ ဗေးလ်ဝုဒ်...”
“မနေ့က ရှင်လွှတ်လိုက်တဲ့ မြင်းသည်တွေ ကျမရဲ့ အစောင့်တပ်ဖွဲ့ဆီ ချဉ်းကပ်လာခဲ့တယ်”
ဘာရင်၏ မျက်နှာပေါ်မှ ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“ဟားဝစ်ရဲ့ နယ်မြေတွေကို ခွဲဝေယူကြတဲ့အခါ ကျမကိုလည်း ပါဝင်ဖို့ သူတို့ လာကမ်းလှမ်းခဲ့ကြတယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ကျမ ငြင်းလိုက်တယ်”
ဟားဝစ်က ဘာရင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
“ငါ့သံတမန် မရောက်ခင်ကတည်းက မင်း ဒါကို ကြံစည်ထားတာပေါ့လေ”
ဘာရင်က သူ့ဝတ်ရုံပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း—
“မင်း ဂရေးကိပ်မှာ စစ်သည် ငါးရာ ဆုံးရှုံးခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“သူတို့ မသေပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
နယ်စားမင်း နှစ်ဦးစလုံးက ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်ကြ၏။
“ရှင်းပြထားဖို့ လိုမယ်ထင်လို့ ပြောပြတာပါ”
ဟားဝစ်၏ မျက်နှာ အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့ကြောင့် တွန့်လိမ်သွားသည်။
“မင်း ယူဆောင်လာတဲ့ အကျိုးဆက်တွေက ဒါတွေပဲ! ပုန်ကန်မှုတွေ၊ မငြိမ်မသက်မှုတွေ! ရှေးဟောင်း နယ်နိမိတ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်တယ်လို့သာ ထင်သွားရင် အသေးစား နယ်စားတိုင်းက သူ့အိမ်နီးချင်းကို တိုက်ခိုက်တော့မှာပဲ!”
“ဘာရင်က ခင်ဗျား အားနည်းနေပြီလို့ ထင်လို့ တိုက်ခိုက်တာပါ”
“မင်းကြောင့် ဖြစ်ရတာ!”
“ခင်ဗျားက လိုးဖီးလ်ဒ်က ကောက်ပဲသီးနှံတွေကို မီးရှို့ခဲ့တယ်လေ”
“သူတို့က အခွန်မဆောင်ဘဲ ထိမ်ချန်ထားကြတာကိုး!”
“သရဖူအမှတ်အသား သယ်ဆောင်ထားရုံနဲ့ ကလေးတွေကိုတောင် ခင်ဗျား ထောင်ချခဲ့တယ်”
“အဲဒါတွေက ပုန်ကန်မှုရဲ့ ပြယုဂ်တွေမို့လို့ပဲ!”
“ဂရေးကိပ်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ခင်ဗျား စစ်တပ်တစ်တပ် စေလွှတ်ခဲ့တယ်”
“အဲဒါ ငါ့မြေကွ!”
“မဟုတ်ဘူး” ဟု မေရီက ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် စာရွက်စာတမ်း ထည့်ထားသော ဘူးထဲမှ စာချုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။
“ဒါက ကြီးကြပ်ရေးမှူးရဲ့ မြေ ဘယ်တုန်းကမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး”
ဟားဝစ်က စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
မေရီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြလိုက်၏။
“မူလ တည်ထောင်မှု ပဋိညာဉ်စာချုပ်အရ အပ်နှင်းထားသော အာဏာများဖြင့်... အကာအကွယ်ပေးရမည့် စည်းမျဉ်းများကို ထပ်တလဲလဲ ချိုးဖောက်ခြင်း၊ သရဖူတော်အား မတရားသဖြင့် စစ်မက်ပြုခြင်းနှင့် ဂရေးကိပ်၏ အသိအမှတ်ပြု နယ်မြေများအတွင်းရှိ ပြည်သူများအား တမင်တကာ ထိခိုက်နစ်နာစေခြင်းတို့ကြောင့် ဟားဝစ်အိမ်တော်၏ ကြီးကြပ်ခွင့်အာဏာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်”
“မင်းတို့ ဘာတစ်ခုမှ ရုပ်သိမ်းခွင့် မရှိဘူး!”
မေရီက ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအပိုင်းက ကျွန်ုပ် လုပ်ဆောင်ရမည့်အပိုင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ဟားဝစ်၏ နယ်မြေကို မလိုချင်ပါ။
သူ့ရဲတိုက်ကြီးကိုလည်း မလိုချင်ပေ။
ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်တတ်ရန် သင်ယူနေဆဲကာလတွင် ကျွန်ုပ်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် မှီခိုနေရမည့် လူထောင်ပေါင်းများစွာကိုလည်း မလိုချင်ပါ။
သို့သော် ကြီးကြပ်ခွင့်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့် မဟုတ်ပေ။
အာဏာဆိုသည်မှာ ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုရန်သာ တည်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟားဝစ်သည် ထိုအချက်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ။
သို့တည်းမဟုတ် သူသည် ထိုအချက်ကို လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
“လော့ဒ် ဟားဝစ်...” ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်၏။ “ခင်ဗျားရဲ့ ကြီးကြပ်ခွင့်အာဏာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ”
သရဖူအမှတ်အသားက ဝင်းလက်သွားသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းသည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းပြေးလွှားသွားခဲ့၏။
၎င်းသည် တံတိုင်းများကို ဖြတ်သန်းကာ မျှော်စင်များပေါ်သို့ ပျံ့နှံ့တက်သွားပြီးနောက် ဝက်စ်မီးယား ခံတပ်စခန်းမှ ထွက်ခွာရာ လမ်းမကြီးများအားလုံးဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။
ဟားဝစ် ယိုင်နဲ့သွား၏။
ခံတပ်ကြီးအထက်ရှိ မျှော်စင်နက်တံဆိပ်သည် အလယ်တည့်တည့်မှ အက်ကွဲသွားသည်။
ထိုအောက်တွင် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သရွတ်ကိုင် အင်္ဂတေများဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ကျောက်သားသရဖူကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။
မည်သူမျှ စကားမဆိုနိုင်ကြပေ။
ဟားဝစ်က သူ့လက်ဖဝါးများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ ပေါ်မလာခဲ့ပါ။
“ငါက ဝက်စ်မီးယားရဲ့ နယ်စားမင်းပဲ...”
“အခုတော့ မဟုတ်တော့ဘူး”
“မင်း ငါ့ရဲ့ မွေးရာပါ အခွင့်အရေးကို လုယူလို့ မရဘူး!”
“ကျွန်ုပ် လုယူနေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်သည် ရင်ပြင်ထဲတွင် ခိုလှုံနေကြသော လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
“ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် အဆုံးရှုံးခံလိုက်တာပါ”
ဘာရင်က တံခါးမကြီးဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ခြေလှမ်းစိပ်စိပ်ဖြင့် ရွေ့လျားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ကျောက်သားကွင်းတစ်ခုက သူ့ဘွတ်ဖိနပ်များကို ရုတ်ခြည်း လာရောက်ချုပ်နှောင်လိုက်၏။
“ခင်ဗျားအကြောင်းတောင် မေ့တော့မလို့ပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
သူ့ပခုံးများ တွဲကျသွားလေသည်။
အက်ဗလင်က ဟားဝစ်အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။
“ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ကျမတို့မိသားစုဟာ ရှင့်ရဲ့ အခွန်တွေ၊ ရှင့်ရဲ့ အစီရင်ခံစာတွေနဲ့ ဝက်စ်မီးယားဟာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပါတယ်ဆိုတဲ့ ရှင့်ရဲ့ ကတိစကားတွေကို လက်ခံပေးခဲ့တယ်”
ဟားဝစ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ပေ။
“ကျမက ဂရေးကိပ်ကို အကဲဖြတ်စစ်ဆေးဖို့ လာခဲ့တာ” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား လူထောင်ပေါင်းများစွာ အတူတကွ ပူးပေါင်းပြီး အမိုးအကာတွေ ဆောက်လုပ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူ့တံတိုင်းတွေ ပြိုပျက်နေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ သစ်လုံးတွေကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးနေတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဥပဒေတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီး အာဏာမခိုင်မာသေးခင်မှာတောင် အာဏာကို ခွဲဝေပေးထားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်”
သူမက ရေလျှံနေသော လှေကားဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“ဒီနေရာမှာတော့ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘူးဆိုတာကို ဝန်မခံချင်တာနဲ့တင် ကိုယ့်အိမ်သူအိမ်သားတွေကိုယ်တိုင် ရေနစ်သေစေဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ နယ်စားတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ်”
ဟားဝစ်၏ မျက်လုံးများက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ရွေ့လျားလာသည်။
“သူက ငါ့ထက် ပိုကောင်းမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား?”
“ဟင့်အင်း” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “သူ အမှားတွေ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျမ ထင်တယ်”
ထိုစကားက စိတ်သက်သာရာ ရစေလှသည်။
“သူက အတွေ့အကြုံ မရှိဘူး။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တယ်။ နိုင်ငံရေးအရ အဆင်မပြေလှသလို လက်နက်ကိုင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတွေ သူ့ကို လာငြင်းခုံတာကိုလည်း အေးအေးဆေးဆေး ခံယူနေတတ်တယ်”
မယ်လိုဒီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါတော့ အမှန်ပဲ”
“ဒါပေမဲ့ သူက လူတွေပြောတာကို နားထောင်တတ်တယ်။ ကန့်သတ်ချက်တွေကို လက်ခံတတ်တယ်။ ပြီးတော့ ရန်သူ ငါးရာကို သုတ်သင်ပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေချိန်မှာတောင် သူတို့ကို ကယ်တင်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်”
အက်ဗလင်သည် သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်မှ ငွေရောင်သစ်ပင် ရင်ထိုးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ အကဲဖြတ်မှု ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”
သူမက ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
“ယူရီယာဂရေး... ဗေးလ်ဝုဒ်အိမ်တော်အနေနဲ့ ဂရေးကိပ် ပြန်လည်နိုးထလာခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်”
ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။
ထို့နောက် အယ်လစ္စတားကေးလ် ဒူးထောက်ချလိုက်၏။
အနောက်ဘက် လျှောက်လမ်းမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာသော ကပ္ပတိန် အီဒရစ်သည် ၎င်းကို မြင်တွေ့သွားသည်။
သူလည်း ဒူးထောက်ချလိုက်၏။
သူ့အစောင့်များလည်း နောက်မှ လိုက်၍ ဒူးထောက်ကြသည်။
ဘေးလွတ်ရာသို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးထားသော အစေခံများကြားမှ သောမတ်စ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် လူတိုင်း မြင်နိုင်စေရန် လင်းလက်နေသော သူ့လက်ဖဝါးကို မြှောက်ပြလိုက်၏။
သူလည်း ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
အခြားသူများလည်း ထိုနည်းတူ ဒူးထောက်စပြုလာကြ၏။
ကျွန်ုပ် မေရီကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ?”
“လက်ခံလိုက်ပါ”
“ဘယ်လိုနည်းနဲ့လဲ?”
“ရှင်က ဘုရင်လေ”
“အဲဒါက အဖြေမှ မဟုတ်တာ”
“ရှင် ရနိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဖြေက အဲဒါပဲ”
ဟုတ်ပေတာပေါ့။
ကျွန်ုပ်သည် ဝက်စ်မီးယားမှ ပြည်သူများဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။
“ထကြပါ”
အချို့က ခေါင်းမော့ကြည့်လာကြသည်။
“ကျေးဇူးပြုပြီး ထကြပါ” ဟု ကျွန်ုပ် ထပ်လောင်းပြောလိုက်၏။ “ဒီရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ရေတွေ စိုရွှဲနေတယ်၊ လူအတော်များများလည်း ဒဏ်ရာရထားကြတယ်၊ ပြီးတော့ တံတိုင်းတစ်ခုကလည်း မီးလောင်နေတုန်းပဲ။ အခုချိန်က ဒူးထောက်နေဖို့ သိပ်မသင့်တော်တဲ့ အချိန်လို့ ထင်တာပဲ”
သောမတ်စ်က အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်သည်။
အခြားသူများလည်း နောက်မှ လိုက်ထကြ၏။
မယ်လိုဒီ ပြုံးလိုက်သည်။
မေရီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း ပြုံးနေခဲ့သည်။
နယ်စားမင်း နှစ်ဦး ချိုးဖျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ နောက်ထပ် ခြောက်နာရီကြာ အချိန်ပေးခဲ့ရသည်။
ဟားဝစ်နှင့် ဘာရင်တို့ကို ကပ္ပတိန် အီဒရစ်၏ အစောင့်အကြပ်ဖြင့် သီးခြားအခန်းများတွင် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။ ၎င်းတို့၏ စစ်သည်များက လက်နက်ချကြပြီး မီးငြှိမ်းသတ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ကြ၏။ ဒဏ်ရာရသူများသည် မည်သည့်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ဖြစ်စေ ခွဲခြားမှုမရှိဘဲ ဆေးကုသမှု ခံယူခဲ့ကြရသည်။
မည်သူ့ကိုမျှ သေဒဏ်မပေးခဲ့ပါ။
ထိုအချက်က လူအနည်းငယ်ကို စိတ်ပျက်စေခဲ့သော်လည်း...
အခြား လူအများစုအတွက်မူ စိတ်သက်သာရာ ရစေခဲ့သည်။
ဟားဝစ်၏ မှတ်တမ်းများအရ လိုးဖီးလ်ဒ်တွင် မီးရှို့ခံခဲ့ရသော စပါးများကို အစားထိုးရန် ခံတပ်၏ ကျီများထဲတွင် ကောက်ပဲသီးနှံ အလုံအလောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ မေရီသည် ရွာသုံးရွာထံမှ တရားဝင်သတ်မှတ်ထားသည့် ပမာဏထက် နှစ်ဆနီးပါး ကောက်ခံထားကြောင်း သက်သေပြသည့် အခွန်စာရင်းများကိုလည်း တွေ့ရှိခဲ့၏။
ထိုအခါ သူမသည် ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင်ပင် ရွှင်လန်းတက်ကြွသွားလေသည်။
နေဝင်ချိန်ရောက်သော် တံခါးမကြီးကို ပြင်ဆင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ။
အကျဉ်းသားများသည် ၎င်းတို့၏ နေအိမ်များ ဘေးကင်းလုံခြုံသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဂရေးကိပ်သို့ လိုက်ပါရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ ကပ္ပတိန် အီဒရစ်သည် ဒေသခံပြည်သူများပါဝင်သော ကောင်စီ၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ဝက်စ်မီးယား၏ ကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့ကို ယာယီကွပ်ကဲရန် ကျန်ရစ်ခဲ့၏။
သူသည် ထိုကောင်စီကို သဘောမကျပေ။
သို့သော် ထိုအချက်ကြောင့်ပင် ဤအစီအစဉ် အလုပ်ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ကျွန်ုပ် ယူဆမိခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က တည်ငြိမ်မှု ထိန်းသိမ်းရာတွင် ကူညီရန် သူမ၏ အစောင့် ဆယ့်နှစ်ဦးကို တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဘာရင်၏ စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ သခင်မပါဘဲ၊ လုယူရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော ရိက္ခာများလည်း မပါဘဲ နေရပ်သို့ ပြန်ကြရတော့မည် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ဟားဝစ်က မျှော်စင်ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူ့ပတ်လည်တွင် စစ်တပ်မရှိတော့သည့်အခါ သူသည် အရင်ကထက် ပို၍ သေးသိမ်သွားသလို ထင်ရ၏။
ကျွန်ုပ် အောင်ပွဲခံသည့် ခံစားချက်မျိုး မရရှိခဲ့ပေ။
အများအားဖြင့်တော့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။
မေရီက ကျွန်ုပ်ဘေးမှ လျှောက်လာရင်း—
“ရှင် နယ်စားတစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ကြီးကြပ်ခွင့်အာဏာကို ရုပ်သိမ်းခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒုတိယမြောက် ကျူးကျော်စစ်တပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့တယ်”
“သဘောတရားအရတော့ တံတိုင်းတွေက သူတို့ကို အနိုင်ယူခဲ့တာပါ”
“အကျဉ်းသား နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့တယ်”
“အကူအညီတွေနဲ့ပေါ့”
“ခံတပ်အောက်ထပ် ရေလျှံမယ့်ဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်”
“အဲဒါကြောင့် အဆောက်အအုံပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှုတွေ နည်းနည်း ဖြစ်သွားတယ်လေ”
“ဝက်စ်မီးယားရဲ့ ဖြတ်သန်းသွားလာရေးဂိတ်ကို ပြန်ဖွင့်နိုင်ခဲ့တယ်”
“အဲဒါက ရဲတိုက်ထိန်းချုပ်ရေးစနစ်က အများစု လုပ်ပေးသွားတာပါ”
မေရီက ကျွန်ုပ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
“ရှင် အဲဒီလို ချရေးလိုက်တော့လည်း အလုပ်တွေ တော်တော်များနေသလိုပဲနော်”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ပြုံးမိ၏။
မယ်လိုဒီက မှော်ဆရာ၏ လှံတံကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကျွန်ုပ်တို့အနား ရောက်လာသည်။
“အဲဒါကို မသိမ်းထားရဘူးလို့ ငါ ပြောထားတယ် ထင်တာပဲ”
“ရှင်က အဲဒါ ဘာလုပ်နိုင်မှန်း မသိဘူးလို့ပဲ ပြောတာလေ”
“အခုထိလည်း မသိသေးဘူးမဟုတ်လား”
“မှော်ဆရာက ရှင်းပြပြီးသွားပြီ”
ကျွန်ုပ် သူမနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အပြာရောင်ဝတ်ရုံရှည်နှင့် ပိန်ပိန်ပါးပါး လူသည် အစောင့်နှစ်ဦးကြားတွင် လျှောက်လာနေ၏။ သူ့လက်များကို ချည်နှောင်ထားပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်နေပုံရသည်။
“အဲဒါက ဘာလုပ်နိုင်လို့လဲ?”
မယ်လိုဒီက လှံတံကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ရေကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ကူညီပေးတယ်”
“မဖြစ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့—”
“မရဘူး”
သူမက လှံတံကို မေရီ့လက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။
မေရီ လန့်ပြီး လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မြေအောက်လျှောက်လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။
အကျဉ်းသား နှစ်ဆယ့်သုံးဦးသည် အယ်လစ္စတား၊ အက်ဗလင်နှင့် ဒဏ်ရာရ အစေခံအချို့တို့နှင့်အတူ ဖြတ်သန်းသွားလာရေးဂိတ်ရှေ့တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ အခန်းတွင်း၌ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ရဲတိုက်ထိန်းချုပ်သူ” ဟု ကျွန်ုပ် ခေါ်လိုက်၏။
တံခါးများပေါ်တွင် ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီး ပေါ်လာသည်။
“ယာယီ သရဖူတော် အာဏာကို အတည်ပြုပြီးပါပြီ”
“ငါတို့အားလုံး ဂရေးကိပ်ကို ပြန်လို့ရမလား?”
“လက်ရှိ ခွင့်ပြုချက်အရ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသော ခရီးသည် သုံးဆယ့်နှစ်ဦးကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုပါသည်”
ကျွန်ုပ် လူရေတွက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး သုံးဆယ့်လေးဦး ရှိနေသည်။
“ဒါပေါ့လေ”
ကပ္ပတိန် အီဒရစ် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။
“ကျနော် ဒီမှာ ကျန်ခဲ့ပါ့မယ်”
“ကျနော်လည်း ကျန်ခဲ့မယ်” ဟု သူ့အစောင့်တစ်ဦးက ဆိုသည်။
ဂိတ်တံခါး ပွင့်သွားလေသည်။
ထိုအလွန်တွင် ဂရေးကိပ်က စောင့်ကြိုနေခဲ့၏။
ဖြတ်သန်းရာအခန်းအတွင်း မီးအိမ်များ၏ နွေးထွေးသောအလင်း ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် အီလီဇာသည် လက်နက်ကိုင် ကာကွယ်ရေးတပ်သား ငါးဆယ်နှင့်အတူ ရပ်နေ၏။
သူမ၏ ဓားကို အသင့်ထုတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမမျက်နှာတွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် သူမ လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်၏။
“ထွက်သွားတုန်းက ငါးယောက်တည်း မဟုတ်ဘူးလား”
“သူငယ်ချင်းတွေ ရလာလို့ပါ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောလိုက်သည်။
“တချို့က အကျဉ်းသားတွေ မဟုတ်လား”
“အကျဉ်းသားဟောင်းတွေပါ”
အီလီဇာ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ?”
“ဟားဝစ်က ဝက်စ်မီးယားရဲ့ နယ်စား မဟုတ်တော့ဘူး”
သူမ မျက်လုံးပြူးသွား၏။
“ရှင်တို့ ထွက်သွားတာ တစ်ရက်တောင် မပြည့်သေးဘူးလေ!”
“ရှင် အဲဒီလို ချရေးလိုက်တော့လည်း” ဟု မေရီက ဆိုသည်၊ “အလုပ်တွေ တော်တော်များနေသလိုပဲနော်”
ဝက်စ်မီးယားမှ ပြည်သူများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဂရေးကိပ်ဘက်သို့ ကူးပြောင်းလာကြသည်။
ပီတာသည် အဘီဂေးလ်၏ တွဲကူမှုဖြင့် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လျှောက်လှမ်းလာသည်။ အစေခံများ၏ လျှောက်လမ်းများကို ဖွင့်ပေးခဲ့သော သော့များကို ကိုင်ဆောင်ထားဆဲဖြစ်သည့် သောမတ်စ်သည် လွတ်မြောက်လာသော အကျဉ်းသားများထဲမှ နောက်ဆုံးအဖြစ် လျှောက်လာခဲ့၏။
တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်မလျှောက်မီ သူသည် ဝက်စ်မီးယား ခံတပ်စခန်းဘက်သို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်၏။
“ကျနော့်အဘွား ပြောတာ မှန်နေတယ်”
“ဂရေးကိပ် ပြန်လည်နိုးထလာမယ်ဆိုတာလား?”
သူ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပွင့်ဟနေသော ဂိတ်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ပြည့်နှက်နေသော သရဖူအမှတ်အသားများ၊ ပျက်စီးနေသော ခန်းမကြီးများနှင့် ၎င်းတို့ကို ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် စတင်လုပ်ဆောင်နေကြပြီဖြစ်သော လူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
“မဟုတ်သေးဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်၏။ “အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး”
သောမတ်စ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် ပြုံးပြလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအခြေအနေကို ရောက်ဖို့ နီးစပ်လာနေပါပြီ”
သူ တံခါးခုံကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။
ဖြတ်သန်းသွားလာရေး တံခါးများ စတင်ပိတ်လာလေတော့သည်။
တံခါးကြားဟနေသော နေရာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်အထိ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ဘေးတွင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ရှင် အောင်မြင်သွားပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အကဲဖြတ်မှုကိုလား?”
“ဟုတ်တယ်”
“အမှတ်ပေးတာမျိုးရော ရှိလား?”
“မရှိဘူး”
“စနစ်မကျလိုက်တာ”
သူမ ပြုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ဗေးလ်ဝုဒ်ကနေ လက်သမားတွေ၊ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ၊ ဆေးကုသပေးသူတွေနဲ့ ဥပဒေရေးရာ ကိုယ်စားလှယ်တွေကို ဂရေးကိပ်ဆီ စေလွှတ်ပေးပါ့မယ်”
“ကုန်ကျစရိတ် တော်တော်များမယ့်ပုံပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ များတယ်”
“အဲဒီအတွက် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ခင်ဗျား ဘာလိုချင်လို့လဲ?”
“ဒီနေ့တော့ ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး”
“အဲဒါ နောက်ကျရင် တစ်ခုခု တောင်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ”
“ရှင် သင်ယူတတ်မြောက်လာပြီပဲ”
သူမသည် ချိုသာသော အပြုံးဟုသာ သတ်မှတ်နိုင်မည့် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
တံခါးများ လုံးဝ ပိတ်သွားခဲ့ပြီ။
အခန်းတွင်းရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှေးမှိန်သွားသည်။
ဝက်စ်မီးယား ခံတပ်စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။
ထိုစဉ် အီလီဇာ ကျွန်ုပ်အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာ၏။
“ရှင်တို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာ နောက်ထပ် လူနှစ်ထောင် ထပ်ရောက်လာတယ်”
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်မိသည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်၏ ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်ပေးရင်း—
“အိမ်ပြန်ရောက်တာကို ကြိုဆိုပါတယ်နော်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်တစ်နေရာမှနေ၍ ဂရေးကိပ်၏ ခေါင်းလောင်းသံများ စတင်မြည်ဟီးလာခဲ့သည်။
သတိပေးသည့် ခေါင်းလောင်းသံ မဟုတ်။
အောင်ပွဲခံသည့် ခေါင်းလောင်းသံ ဖြစ်သည်။
ထိုအသံသည် ရဲတိုက်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းကာ ကြီးထွားလာနေသော အခြေချစခန်းတစ်ခုလုံးဆီသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့၏။ လူထောင်ပေါင်းများစွာ၏ အသံများက ၎င်းကို ပြန်လည်တုံ့ပြန် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်ုပ် မေရီကို ကြည့်လိုက်၏။
“တစ်ယောက်ယောက် အမိုးအကာတွေ ထပ်ဆောက်ထားတယ်လို့ပဲ ပြောပါတော့”
“ခုနစ်ခု ဆောက်ထားတယ်”
“လူနှစ်ထောင်အတွက်ကိုလား?”
“ကျမတို့မှာ အချိန် တစ်ရက်တောင် မပြည့်ခဲ့ဘူးလေ”
ကျွန်ုပ် မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်မိသည်။
ဟားဝစ်ကို အနိုင်ယူပြီးပြီ။
ဝက်စ်မီးယား လွတ်မြောက်သွားပြီ။
ဗေးလ်ဝုဒ်အိမ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပြီ။
သို့သော် ကျွန်ုပ် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးမီမှာပင် မြို့တော်တစ်ခုအဖြစ် ရည်ရွယ်ပြောင်းလဲလာနေပုံရသော လူဦးရေအတွက် ဂရေးကိပ်တွင် အမိုးများ၊ ရေတွင်းများ၊ မီးဖိုချောင်များ၊ လမ်းများ၊ ကင်းစောင့်တပ်သားများ၊ ဥပဒေများနှင့် လုံလောက်သော အိမ်သာများ လိုအပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ သရဖူအမှတ်အသားသည် နွေးထွေးစွာ လင်းလက်နေ၏။
၎င်းသည် ဤအခြေအနေကို သဘောကျ ရယ်မောနေပုံရသည်ဟု ကျွန်ုပ် သံသယဝင်မိလေတော့သည်။