အခန်း ၂၅ - ဘီထရစ်၏ စည်းမျဉ်းများ
နေထွက်ချိန်ရောက်သော် ဂရေးကိပ်သို့ လက်သမားနှင့် အလုပ်သမား အသစ်ခြောက်ရာ ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့ကို နေရာချထားပေးရန် နေရာမရှိဖြစ်နေလေသည်။
ဤအခြေအနေက ရိုးရာဓလေ့တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်လာနေတော့သည်။
ဗေးလ်ဝုဒ်မှ အလုပ်သမားများသည် မြောက်ဘက်တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် စနစ်တကျ အုပ်စုဖွဲ့၍ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ မြေတိုင်းသမားများက တိုင်းတာရေးကြိုးခွေများနှင့် အမှတ်အသားပါသော သစ်သားငုတ်တိုင်စည်းများကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။ လက်သမားများက အခြောက်ခံထားသော သစ်သားများ တင်ဆောင်လာသည့် လှည်းများဖြင့် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ပန်းရံသမားများက ဆောက်များ၊ တူများကို သယ်ဆောင်လာကြပြီး အခြားသူများ၏လက်ရာကို အားမလိုအားမရ ဖြစ်တော့မည့်ပုံစံ အမူအရာမျိုး အသီးသီး ပြသနေကြလေသည်။
သူတို့၏ ရှေ့ဆုံးတွင် မုတ်ဆိတ်မွေး၌ ငွေရောင်အမျှင်များ ရောယှက်နေသော မေးရိုးကားကားနှင့် လူတစ်ယောက်က မြင်းစီး၍ ဦးဆောင်လာသည်။
သူသည် ရေကန်အသစ်အနီးတွင် မြင်းပေါ်မှဆင်းကာ အရိုအသေပေးလိုက်၏။
"ဗေးလ်ဝုဒ်အိမ်တော်ရဲ့ အင်ဂျင်နီယာချုပ် ဆရာ အော်ဒရန် ရှော ပါ"
"ယူရီယာ ပါ"
"သိပါတယ်"
"အခုဆို လူအများစု သိနေကြပါပြီ"
"ဘုရင်တစ်ပါး ဖြစ်လာရင်တော့ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်တတ်တာ ဓမ္မတာပါပဲ"
"အဲဒါကို ကျွန်တော်လည်း အခုမှ သဘောပေါက်လာတာ"
အော်ဒရန်က အယ်လီနာ ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မြို့ပြတည်ဆောက်ရေး မြေပုံကြမ်းများပေါ်တွင် လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေ၏။
သူက သူမအနီးသို့ သတိထား၍ ချဉ်းကပ်သွားသည်။
"မင်းက ကျောက်ဆစ်လက်ရာပညာရှင် အယ်လီနာ စတုန်းဟန်းဒ် နေမှာပေါ့"
"ဟုတ်ရမှာပေါ့ ဆိုတာက ဘာသဘောလဲ"
"မင်းတို့မိသားစု ဒန်မားချောက်ကြီးကို ဖြတ်ပြီး တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ တံတားတွေကို ငါ လေ့လာဖူးတယ်"
"အဲဒါ ကျွန်မအဖိုး ဆောက်ခဲ့တာပါ"
"နွေဦးရေကြီးပြီးနောက် အရှေ့ဘက်တံတားယက်ကို မင်း ပြန်လည်ပြင်ဆင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"
အယ်လီနာ၏ မျက်နှာထားမှာ သာမန်လူများ သတိမထားမိနိုင်လောက်သည့် ပမာဏအနည်းငယ်မျှ ပျော့ပျောင်းသွားသည်။
သူမ၏ ဝေဖန်အပြစ်တင်မှုကို အချိန်အတော်ကြာ ခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ထိုအပြောင်းအလဲကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။
"ရှင် ကျောက်ဆစ်လက်ရာအကြောင်း နားလည်တာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ငါ ဘယ်လောက်တောင် မသိသေးဘူးဆိုတာကို နားလည်နိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ သိပါတယ်"
"အဖြေကောင်းပဲ"
သူတို့နှစ်ဦး မြေပုံကြမ်းပေါ်သို့ ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြသည်။
မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့ စတင်အငြင်းပွားကြတော့၏။
ထိုအခြေအနေကလည်း အလားအလာကောင်းတစ်ခုဟု ထင်ရပေသည်။
မေရီ ရောက်လာရာ စာရင်းစာအုပ် သုံးအုပ်၊ လိပ်ထားသော မြေပုံ နှစ်ချပ်နှင့် သူမ မေ့ပြီး မစားရသေးသည့် ပေါင်မုန့်ဖဲ့ခဲတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
"အိပ်လိုက်ရရဲ့လား" ဟု သူမက မေးသည်။
"အိပ်လိုက်ရပါတယ်"
"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ"
"လုံလောက်ရုံပါပဲ"
"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲလို့ မေးနေတာ"
"သုံးနာရီနီးပါးလောက်ပါ"
သူမ၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်က ထိုအဖြေသည် မှန်ကန်သောအဖြေ မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။
"မနေ့ကထက် သုံးနာရီ ပိုအိပ်ရတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
"အိပ်ရေးဝတာက အဲဒီလို တွက်လို့ရတာမှ မဟုတ်တာ"
"ဂဏန်းတွက်နည်းအရတော့ အဲဒါ ကွက်တိပဲလေ"
သူမက စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကျွန်တော့်ထံ ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်၏။
အပေါ်မှ အောက်အထိ နာမည်စာရင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"ဒါက ဘာတွေလဲ"
"အစောပိုင်း အလုပ်သမား တာဝန်ခွဲဝေမှု စာရင်းပါ"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ရှင်က ရပ်ကွက်အသစ်ရဲ့ အုတ်မြစ်တိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ တည်ဆောက်ပေးပါ့မယ်လို့ ဆရာအော်ဒရန်ကို ကတိပေးတော့မှာမို့လို့လေ"
"ငါ ကတိမပေးပါဘူး"
"ရှင် အဲဒီလို တွေးနေတာလေ"
လှည်းပေါ်မှ ပစ္စည်းများ ချနေကြသော အလုပ်သမားများကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ငါသာ ကူညီလိုက်ရင် သူတို့အတွက် ရက်ပေါင်းများစွာ သက်သာသွားမှာလေ"
"အဲဒီလိုလုပ်ရင် အလုပ်သမား ခြောက်ရာလုံးက ခက်ခဲတဲ့မြေပြင်နဲ့ ကြုံတိုင်း ရှင်လာလုပ်ပေးမှာကို စောင့်နေကြတဲ့ အကျင့်ဆိုး ရသွားလိမ့်မယ်"
"သူတို့က ကူညီဖို့ ရောက်လာကြတာပဲဟာ"
"ဒါဆိုရင်လည်း သူတို့ကို လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ"
ကျွန်တော် စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
"အယ်လီနာက မင်းကို တစ်ခုခု ပြောထားတာလား"
"အတော်ကြာကြာကို ပြောပြထားတာပါ"
"ဒါကြောင့် မင်းစကားပြောပုံက သူနဲ့ တူနေတာကိုး"
"ဒါကို ချီးကျူးစကားတစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ့မယ်"
"မင်းကတော့ ထုံးစံအတိုင်းပဲပေါ့"
ကွင်းပြင်တစ်ဖက်တွင် အယ်လီနာက လက်ညှိုးဖြင့် မြေပုံကြမ်းကို ထောက်ပြလိုက်သည်။
"မဖြစ်ဘူး"
အော်ဒရန်က ပို၍ ကိုင်းညွတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"အနောက်ဘက် လျှောစောက်က ငါတို့အတွက် နေရာပိုရစေတယ်လေ"
"အဲဒီကနေ ရေတွေက ရွာဘက်ကို စီးဆင်းသွားမှာ။ အဲဒါကိုလည်း ထည့်တွက်ဦး"
"ငါတို့ ရေလွှဲမြောင်းတွေ တူးလို့ရတာပဲ"
"မုန်တိုင်းပြင်းပြင်းတစ်ခါ တိုက်ပြီး ရေမြောင်းတွေ ပြည့်လျှံမသွားမချင်းပေါ့လေ"
"မြေသားက ခိုင်မာပါတယ်"
"မျက်နှာပြင်ကပဲ ခိုင်မာတာ။ အောက်က အုတ်မြစ်ဟောင်းတွေက မခိုင်ဘူး"
အော်ဒရန်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီကိစ္စကို အရှင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးပါဦး"
အယ်လီနာကလည်း ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
မေရီကလည်း ထို့အတူပင်။
သူ့စကားကို မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်မိသေးသည်။
သို့သော် ထိုသို့မလုပ်ဘဲ လျှောက်သွားလိုက်၏။
"ဘာတွေ အငြင်းပွားနေကြတာလဲ"
အော်ဒရန်က မြေပုံ၏ အနောက်ဘက်ခြမ်းကို ထောက်ပြသည်။
"ဒီနေရာမှာ အိမ်တန်းရှည် အလုံးသုံးဆယ် ဆောက်နိုင်ပြီး ရှစ်ရက်အတွင်း ပြီးစီးနိုင်ပါတယ်"
"ခြောက်ရက်ပဲ" ဟု အယ်လီနာက ဖြတ်ပြောသည်။
သူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။
"ဒီနေရာက မသင့်တော်ဘူးလို့ မင်းပဲ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"မသင့်တော်တာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ထက်တော့ ကျွန်မ ပိုမြန်အောင် ဆောက်နိုင်သေးတယ်"
"ဒါက အဓိက မဟုတ်ဘူးလေ"
"မဟုတ်တာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားပဲလေ"
ကျွန်တော် မြေပုံအစွန်းပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံး တင်လိုက်သည်။
"အနောက်ဘက် လျှောစောက်အောက်မှာ ဘာရှိနေလို့လဲ"
"အပျက်အစီးဟောင်းတွေပါ" ဟု အယ်လီနာက ရှင်းပြသည်။ "မြေအောက်ခန်းဟောင်းတွေ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ရေနုတ်မြောင်းဟောင်းတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီအပိုင်းအတွက် ရဲတိုက်မှူးရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ပြည့်စုံမှုမရှိဘူး"
အော်ဒရန်က အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို ပုတ်ပြသည်။
"တခြားရွေးချယ်စရာနေရာက ရဲတိုက်နဲ့ ပိုဝေးပြီး ချောင်းကိုဖြတ်ဖို့ နောက်ထပ် တံတားတစ်စင်း လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်"
"ဒါပေမဲ့ မြေသားက ပိုစိတ်ချရတယ်" ဟု အယ်လီနာက ထောက်ပြသည်။
"ဘယ်လောက် ပိုကြာမှာလဲ"
"လေးရက်ပါ"
ပြည့်ကျပ်နေသော တဲများကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
လေးရက်ဆိုသည်မှာ မိသားစုများ အပြင်ဘက်တွင် ပို၍ အိပ်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဥမင်ဟောင်းများပေါ်တွင် အိမ်အလုံးသုံးဆယ် မဆောက်ဖြစ်တော့ဟုလည်း ဆိုလိုရာရောက်ပေသည်။
"အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာပဲ ဆောက်မယ်" ဟု ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အော်ဒရန် စိတ်ပျက်သွားသည်မှာ သိသာလှပေသည်။
"အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင့်ရဲ့ မှော်စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် အနောက်ဘက် အုတ်မြစ်တွေကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်ပေးနိုင်တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဖြစ်နိုင်တာပေါ့"
အယ်လီနာက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
"အရှင် အဲဒီ 'ဖြစ်နိုင်တာပေါ့' ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သိပ်သုံးလွန်းတယ်"
"ဒါပေမဲ့ အုတ်မြစ်တိုင်းကို ငါကပဲ ထိန်းထားပေးရမယ်ဆိုရင် ဒါ အိမ်ဆောက်တာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အိမ်ပုံသဏ္ဌာန် ဖန်တီးထားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို ဆောက်လိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"
မေရီ ပြုံးလိုက်သည်။
အယ်လီနာက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။
အော်ဒရန်က ကျွန်တော့်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူသည် အနောက်ဘက်မြေပုံကြမ်းကို လိပ်လိုက်လေသည်။
"အရှေ့ဘက်ခြမ်းမှာပဲ ဆောက်ပါ့မယ်"
ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် နောက်ထပ် ပြဿနာဆယ့်ခုနစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ တံတားတစ်စင်း လိုအပ်သည်။
တံတားအတွက် ကျောက်တုံးများ လိုအပ်သည်။
အနီးဆုံး အသုံးဝင်သော ကျောက်မိုင်းမှာ ဝင်ပေါက်လမ်း အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပြိုကျသွားပြီးနောက် စွန့်ပစ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ထိုလမ်းကို ပြင်ဆင်ရန် အလုပ်သမားများ လိုအပ်သည်။
ထိုအလုပ်သမားများအတွက် စားနပ်ရိက္ခာ လိုအပ်သည်။
မီးဖိုဆောင်များမှာ လူဦးရေ ခြောက်ထောင်နီးပါးကို ကျွေးမွေးရန် ရုန်းကန်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
ဘီထရစ်က ဟင်းခတ်ယောက်မဖြင့် ကောက်ပဲသီးနှံစည်ပိုင်းအလွတ်ကို ရိုက်ခတ်ကာ ထိုအကြောင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား အသိပေးလိုက်သည်။
ထိုအသံသည် ရဲတိုက်မီးဖိုဆောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။
"အဲဒါ မနက်ဖြန် မနက်စာပဲ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စည်ပိုင်းထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။
"ဘာမှ မရှိပါလား"
"အဲဒါပေါ့"
"ဝက်စ်မီးယားက ကောက်နှံတွေကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ"
"ဒီမနက် လှည်းသုံးစီး ရောက်လာတယ်။ နှစ်စီးက ဆေးကုသဆောင်ကို ရောက်သွားပြီး တတိယတစ်စီးကတော့ ကြိတ်ခွဲနေတုန်းပဲ"
"ဘယ်လောက် ခံမှာလဲ"
"မနက်ဖြန် ညနေအထိပဲ"
မေရီက သူမ၏ စာရင်းစာအုပ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ ရိက္ခာယာဉ်တန်းက နောက်နှစ်ရက်အတွင်း ရောက်လာသင့်ပါတယ်"
"ရောက်လာသင့်တယ် ဟုတ်လား" ဟု ဘီထရစ်က မေးသည်။
"မြောက်ဘက်လမ်း မပိတ်ဘူးဆိုရင်ပေါ့လေ"
ဘီထရစ်က ယောက်မဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ချိန်ရွယ်ထောက်ပြလိုက်သည်။
"လူတွေကို ခန့်မှန်းချက်တွေနဲ့ ကျွေးမွေးလို့ မရဘူးနော်"
"သိပါတယ်"
"မှော်စွမ်းအားနဲ့လည်း ကျွေးလို့မရဘူး"
"အဲဒါလည်း သိပါတယ်"
"ကောင်းပြီ။ ဒါဆိုရင် ကောက်နှံရအောင် ရှာပေး"
သူမသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော အိုးကြီးဆီသို့ ပြန်လှည့်သွားသည်။
ကျွန်တော် မေရီ့ကို ကြည့်လိုက်၏။
"သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား"
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ငါတော့ သူ့ကို သဘောကျတယ်"
"သူ ကျွေးတာစားရတဲ့သူတိုင်းလည်း သဘောကျကြတာချည်းပါပဲ"
မီးဖိုဆောင်တံခါးများ ပွင့်သွားသည်။
အက်ဗလင်က အစိမ်းရင့်ရောင် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းလျက် ဝင်လာသည်။ သူမ၏ ငွေရောင်သစ်ပင်ပုံ ရင်ထိုးမှာလည်း ပခုံးထက်တွင် ပြန်လည်နေရာယူထားလေပြီ။
ဗေးလ်ဝုဒ် အစောင့်နှစ်ဦးက သူမနောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။
သူမ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသည်ကို ကျွန်တော် သိပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း ထိုအသိက ကျွန်တော့်ကို စိတ်သက်သာရာ မရစေခဲ့ပေ။
"မင်း အိမ်ပြန်တော့မလို့လား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ခဏပါပဲ"
"ဘုရင်အကြောင်း သတင်းပို့ဖို့ပေါ့"
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားသည်။
"တခြားကိစ္စတွေလည်း ပါတာပေါ့"
"ခြိမ်းခြောက်သံလိုလိုပဲနော်"
"ရှင်က ကျွန်မကို သတင်းပို့ဖို့ မနှစ်မြို့စရာ အကြောင်းအရာတွေ ပေးခဲ့မှသာ ဒါက ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်မှာပါ"
သူမ မျက်မြင်တွေ့ကြုံခဲ့ရသမျှကို ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိသွားသည်။
လူဦးရေ ပြည့်ကျပ်နေသော ရပ်ကွက်။
ကျိုးပျက်နေသော တံတိုင်းများ။
အဆိပ်သင့်နေသော ရေတွင်း။
ထွက်ပြေးရန် ရှင်းလင်းသော အစီအစဉ်မရှိဘဲ လူငါးဦးတည်းဖြင့် ဟားဝစ်၏ ခံတပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်။
"ငါ မင်းကို ပြောစရာတွေ အများကြီး ပေးမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်"
ဘီထရစ်က ပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို အပြည့်ထည့်ကာ အက်ဗလင်၏ ရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်သည်။
"မင်းက သိပ်ပိန်လွန်းတယ်"
အက်ဗလင် မျက်တောင်ခတ်သွားသည်။
"ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
"မထွက်ခွာခင် စားသွား"
"ကျွန်မ မနက်စာ စားပြီးပါပြီ"
"ဒါဆို နောက်တစ်ခါ ထပ်စားလိုက်"
အက်ဗလင်က ကျွန်တော် ကူညီပေးနိုင်မလားဟူသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော်က အနီးဆုံး ဗန်းထဲမှ ပေါင်မုန့်တစ်ချပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး—
"သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ သိပ်ခက်တယ်"
ဘီထရစ်က ယောက်မဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ထိုးပြလိုက်၏။
"အဲဒါ နင့်ကို စားဖို့ ကျွေးထားတာ မဟုတ်ဘူး"
ကျွန်တော် ပေါင်မုန့်ကို ပြန်ချထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
မေရီက အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။
ဘီထရစ်က အခန်းတစ်ဖက်မှနေ၍ သူမ စားသောက်နေသည်ကို စောင့်ကြည့်နေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့က မီးဖိုဆောင်စားပွဲတွင် သူမနှင့်အတူ ဝင်ထိုင်လိုက်ကြသည်။
"မင်း မိဘတွေကို ဘာပြောပြမှာလဲ" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
"အမှန်အတိုင်းပါပဲ"
"ဂရေးကိပ်ဟာ ဆိုးရွားတဲ့ ရက်သတ္တပတ်တစ်ပတ် ကြုံရရုံနဲ့ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှု ဘေးဆိုက်တော့မယ့် အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာလား"
"စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှုက အန္တရာယ်ရှိတဲ့အထိ နည်းပါးနေတယ်ဆိုတာပါ"
"အဲဒါက ပိုပြီး တရားဝင်ဆန်တဲ့ အသုံးအနှုန်း ဖြစ်သွားတာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ အမှန်တရားကတော့ အတူတူပါပဲ"
"နောက်ထပ် ဘာတွေရှိသေးလဲ"
အက်ဗလင် ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
"ဂရေးကိပ် ပြန်လည်နိုးထလာပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ"
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
သူမက ဆက်ပြော၏။
"ရဲတိုက်သက်သက် မဟုတ်ဘူး။ သရဖူတစ်ခုတည်းလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူ့ရဲ့ ဥပဒေတွေက ဩဇာအာဏာ ပြန်လည်ရှိလာပြီ။ တံခါးတွေ ပွင့်လာပြီ။ သူ့ရဲ့ ပြည်သူတွေ အိမ်ပြန်လာနေကြပြီဆိုတဲ့ အကြောင်းပါ"
"ဘုရင်ကော"
သူမ၏ အကြည့်က ကျွန်တော့်အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူမ ချက်ချင်း အဖြေမပေးပေ။
ဝက်စ်မီးယားမှ ပြန်ရောက်ကတည်းက ကျွန်တော် အဝတ်အစား မလဲရသေးသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
လက်အင်္ကျီတစ်ဖက်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော ရွှံ့နွံများ ပေကျံနေ၏။
ကျွန်တော့်ဆံပင်များမှာလည်း လွန်ခဲ့သော နာရီပေါင်းများစွာကတည်းက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေလောက်ပြီ။
"သူက ကျွန်မတို့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း မဟုတ်ဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"အဲဒါ ကောင်းတဲ့သဘောလား"
"ကောင်းတဲ့သဘော ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်"
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
သိမ်မွေ့လှသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်၏။
တစ်ချိန်က သတိကြီးစွာဖြင့် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်မှုများ ရှိခဲ့ဖူးသည့် နေရာတွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခြင်းပင်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဘေးမှ မေရီက အနေအထား ပြင်လိုက်သဖြင့် အက်ဗလင်က သူမ၏ ပန်းကန်လုံးဆီသို့ ပြန်လည်ကြည့်လိုက်လေသည်။
"ကျွန်မတို့ တောင်ဘက်နယ်မြေတွေကနေ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ ထပ်မံထုတ်ပေးဖို့ အဖေ့ကို ကျွန်မ တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "အမေက မိသားစုရဲ့ အထည်အလိပ်လုပ်ငန်းတွေကို ထိန်းချုပ်ထားတာ။ စောင်တွေ၊ ရွက်ထည်တွေနဲ့ ဆောင်းရာသီ အဝတ်အထည်တွေကို ပို့ပေးနိုင်တယ်"
"ဆောင်းရာသီ ရောက်ဖို့က လပေါင်းများစွာ လိုသေးတာပဲ"
"လူခြောက်ထောင်နီးပါး ရှိနေတဲ့ အခြေအနေမှာ လအနည်းငယ်ဆိုတာ အချိန်အကြာကြီး မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါ မေရီ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုးနဲ့ တူနေပါလား"
"ဟုတ်တယ်လေ"
မေရီက သဘောတူသည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မင်း မိဘတွေက သဘောတူပါ့မလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်၏။
"အဖေကတော့ ငြင်းခုန်နေဦးမှာပဲ"
"ဒါဆို သိပ်တော့ အားမရစရာ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
"သူက သဘောမတူခင် အမြဲငြင်းခုန်တတ်တာ။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာ ခက်ခဲခဲ့သလိုမျိုး ဟန်ဆောင်ချင်လို့လေ"
"မင်း အမေကော"
"အမေကတော့ ဗေးလ်ဝုဒ်အနေနဲ့ အဲဒီအစား ဘာပြန်ရမလဲလို့ မေးလိမ့်မယ်"
"ဒါလည်း သိပ်အားမရစရာပဲ"
"ရှင် ဘာပေးနိုင်မလဲဆိုတာ ကျွန်မကို ပြောပြပါ"
ကျွန်တော် အသေအချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်တွင် မြေနေရာများ ရှိသည်။
ပျက်စီးနေသော လမ်းများ ရှိသည်။
လူသူကင်းမဲ့နေသော မျှော်စင်များ ရှိသည်။
လူတွေ နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ဆောင်လျှင်တောင် မပြီးနိုင်သည့် အလုပ်များ ရှိသည်။
"စျေးသစ်မှာ ဗေးလ်ဝုဒ် ကုန်သည်တွေကို တန်းတူညီမျှ ဝင်ထွက်ခွင့်ပေးမယ်လို့ အာမခံနိုင်တယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ဦးတည်း သီးသန့် အခွင့်အရေးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့"
"ကောင်းတယ်"
"ရဲတိုက်မှူးက ဘေးကင်းတယ်လို့ အတည်ပြုတာနဲ့ မြောက်ဘက် ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းကို ပြန်ဖွင့်ပေးနိုင်တယ်"
"ပိုကောင်းတာပေါ့"
"ပြီးတော့ လက်ရှိ ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကိုလည်း ငါတို့ အသိအမှတ်ပြုပေးနိုင်တယ်"
အက်ဗလင် ငြိမ်သက်သွားသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လာ၏။
ဗေးလ်ဝုဒ်အိမ်တော်သည် တစ်ချိန်က ဂရေးကိပ်၏ အရှေ့ဘက်နယ်မြေများကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ နိုင်ငံတော်ဟောင်း ပြိုလဲသွားပြီးနောက် သူတို့၏ နယ်မြေများမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။
ထိုနယ်မြေအချို့သည် ဂရေးကိပ်ပိုင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။
ထိုနယ်မြေများကို အသိအမှတ်ပြုပေးခြင်းသည် ရပိုင်ခွင့်တစ်ခုကို စွန့်လွှတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"ရှင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်မှာလား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"အဲဒီမှာ နေထိုင်တဲ့ ပြည်သူတွေက ဗေးလ်ဝုဒ်ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို လက်ခံတယ်ဆိုရင်ပေါ့"
"ဒီကန့်သတ်ချက်ကတော့ အဖေ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေနိုင်တယ်"
"ဒါဆိုရင်လည်း သူ သဘောမတူခင် အရင်ငြင်းခုန်နိုင်တာပေါ့"
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
အရင်က ကျွန်တော် ကြားဖူးခဲ့သည့် ထိန်းချုပ်ထားသော ရယ်မောသံ အသေးစားမျိုး မဟုတ်ပေ။
အမှန်တကယ် စိတ်ပါလက်ပါ ရယ်မောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုရယ်မောသံက သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။ မျက်မှောင်ကြုတ်မထားသည့်အချိန်တွင် သူမသည် အလွန်ပင် ချောမောလှပပေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှတော့ ကျွန်တော် ကောက်နှံစည်ပိုင်းအလွတ်များအကြောင်းကိုပင် မေ့လျော့သွားမိသည်။
ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို အက်ဗလင် သတိပြုမိသွားသည်။
သူမ၏ ပါးပြင်များ နီမြန်းသွား၏။
သူမ မေရီ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
"ကျွန်မ သွားသင့်ပြီ"
"မင်း စားလို့ မပြီးသေးဘူးနော်" ဟု ဘီထရစ်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပန်းကန်လုံးဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်သွားတော့သည်။
ကျွန်တော် ဘီထရစ်ကို ပို၍ပင် သဘောကျမိသွားတော့လေသည်။