ဂါရစ်က လှေကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
သူ့လက်ထဲကနေ လှေကိုဆွဲထုတ်ဖို့ မိနစ်အနည်းငယ်လောက် အချိန်ယူလိုက်ရသည်။
ဒီလှေကို ဒီမနက်တင် လုပ်ပြီးစီးသွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ သူ့အဘိုးက အပြာရောင် ရွက်တိုင်တစ်ခုကို လုပ်ပေးခဲ့ပြီး သားဖြစ်သူက ရွက်တိုင်ကို မြင်တာနဲ့ ဆွဲဖြုတ်ဖို့ ချက်ချင်းကြိုးစားတော့တာပါပဲ။
ကယ်ရိုလ်ကလည်း အဲဒီရွက်တိုင်ကို လိုချင်နေခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက သစ်သားနဲ့ထွင်းထားတဲ့ မြင်းရုပ်လေးနဲ့ လဲလှယ်ဖို့ အဲဒီအဝတ်စ အပိုင်းအစလေးကို ပေးလိုက်ပြီး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ ကယ်ရိုလ်က မြင်းရုပ်ရဲ့လည်ပင်းမှာ အဲဒီအဝတ်စကို ချည်နှောင်ထားပြီး နေ့လယ်ခင်းအများစုမှာ သူ့ဘာသာသူ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။
အခုတော့ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အိပ်ပျော်နေကြပြီ။
အက်ဗလင်က ပုခက်ခန်းတံခါးကို တစ်ဝက်လောက် စေ့ထားလိုက်သည်။
“လှေကို သူ့ဘေးမှာပဲ ချန်ထားခဲ့လို့ရပါတယ်” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကိုယ်သိပါတယ်။ ရွက်တိုင်ကို စစ်ကြည့်နေတာပါ။”
“လေးခါရှိပြီလေ စစ်နေတာ။”
“သူ့အဘိုးဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ကို ထပ်စစ်ခိုင်းမှာပဲ။”
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲက မီးဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေကြသည်။
အက်ဗလင်က ဂါရစ်ရဲ့ လက်စွပ်စကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားသည်။ သူက ထိုင်ခုံနဲ့ ငြိပြီး စုတ်ပြဲသွားတာဖြစ်ပြီး အကူအညီမပါဘဲ သူ့ဘာသာသူ ရုန်းထွက်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ အပြဲက ပိုကြီးလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူမ ချုပ်ရိုးချုပ်နေတာကို ကျွန်တော် ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်၊ တောင်တန်းရဲ့ တစ်နေရာရာ မြောက်ဘက်ဆီမှာ နှင်းတွေ ကျဆင်းနေသည်။ တကယ် မထိတွေ့ရသေးပေမယ့် နှင်းတွေ မှောင်မိုက်ထဲမှာ ရွေ့လျားနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေသည်။
“နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက်လောက် ထပ်လိုချင်သေးလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ အပ်ချုပ်နေတဲ့လက်တွေ ရပ်သွားသည်။
ဒီမေးခွန်းကို ရောက်ဖို့အတွက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်ဖို့ စဉ်းစားထားခဲ့တာပါ။
“တစ်နေ့နေ့မှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ “တစ်နေ့နေ့ကျရင် ဆိုတဲ့အကြောင်း မေးတာပါ။”
သူမက လက်စွပ်စကို ပေါင်ပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
“ရှင် မေးတာ သိပါတယ်။”
ခဏလောက်တော့ သူမက ပုခက်ခန်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေသည်။
ပြီးမှ သူမက “နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“ကိုယ့်ထက်တောင် ပိုပြီး အဖြေမြန်ပါလား။”
“ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားပြီးသားပါ။”
“ကိုယ့်ကိုတော့ ဘာမှမပြောပြဖူးဘူး။”
“ပြောပြလောက်တဲ့အထိ သေချာ မသိသေးလို့ပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာရှိတဲ့ မိသားစုကို ချစ်ပါတယ်။ ဒီမှာ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ရှိလာမယ့်ပုံကိုလည်း မြင်ယောင်ကြည့်လို့ရပါတယ်။ အဲဒီအထိပဲ စဉ်းစားထားရသေးတာပါ။”
“နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီလိုပြောတဲ့အခါ အံ့သြသွားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘဲ ပုံမှန်လေး ပြောတတ်အောင် လုပ်သင့်တယ်နော်။”
“ကိုယ် လေ့ကျင့်ရဦးမှာပဲ။”
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမရဲ့ မျက်နှာထားက အတွေးနက်နေသည့်ပုံ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီညမှ ဒီမေးခွန်းကို မေးရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိလို့လား။”
“မနက်ဖြန်က နီးလာပြီလေ။”
“အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘဝက ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဆိုပြီး စဉ်းစားနေမိလို့လား။”
“လပေါင်းများစွာ အတွေးနယ်ချဲ့မိနေတာပါ။ ဒီညကျမှ ကိုယ်က အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီးရင် ဘာအသစ်မှ ထပ်ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘဲ အခုလက်ရှိ ရှိနေတာတွေကိုပဲ ပုံဖော်နေမိမှန်း သဘောပေါက်သွားလို့ပါ။”
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝတွေက ရပ်တန့်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ကိုယ်သိပါတယ်။”
ကျွန်တော် ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကယ်ရိုလ်နဲ့ ဂါရစ်တို့က တော်တော်ကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးပြင်းလာကြတယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်က ရိုးတံနားမှာရှိနေလို့ ဒါမှမဟုတ် ခရီးထွက်နေလို့ သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှုလေးတွေထဲက တချို့ကို လွတ်သွားတတ်တယ်။ ကိုယ့်သွေးသား ကလေးငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီရမယ့်အချိန်တွေ နောက်ထပ် မရှိတော့ဘူးဆိုတာမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး ဆိုတာကို သိစေချင်တယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီချလိုက်သည်။
“နားလည်ပါတယ်။”
သူမက ထပ်မပြောဘဲ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်မှုကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမရှိ ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ မေးမြန်းသင့်တယ်။”
“ငါတို့အတွက်လား။”
“ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ သာမန်လူသားတစ်ယောက်အတွက်ပေါ့။”
“ကလေး ဘယ်နှစ်ယောက် ယူသင့်တယ်ဆိုပြီး ထင်မြင်ချက် ၁၂ ခုလောက် ထွက်မလာအောင် ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမလဲ မသိဘူး။”
“အော်ရီလီယာကတော့ ကျွန်မတို့ မေးတဲ့မေးခွန်းကို ဖြေပေးမှာပါ။”
“သီစရာကရော။”
“သူကတော့ အဲဒီထက် နှစ်ဆပိုဖြေလိမ့်မယ်။”
“အဲဒါကိုပဲ ကိုယ်က စိုးရိမ်နေတာ။”
အက်ဗလင်က အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နှစ်ယောက်သား အတူတူ သွားမေးကြတာပေါ့။”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ အော်ရီလီယာကို မယ်လင်နဲ့ သီစရာတို့နဲ့အတူ ဥယျာဉ်ခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
စေ့စပ်သဘောတူစာချုပ် (Accord) နဲ့ပတ်သက်တဲ့ တုံ့ပြန်ချက် စာရွက်ပုံတစ်ပုံက စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေပေမယ့် သူတို့သုံးယောက်ထဲက ဘယ်သူမှ အဲဒါကို ဖတ်မနေကြပါဘူး။ သူတို့မှာ လက်ဖက်ရည်ရှိနေပြီး ငြင်းခုံနေကြပုံရသည်။
အော်ရီလီယာက မော့ကြည့်လာသည်။
“ဘာမှားလို့လဲ”
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “မေးစရာရှိလို့ပါ။”
“ခက်ခဲတဲ့ မနက်ခင်းအချို့က အဲဒီလိုနဲ့ပဲ စတင်ခဲ့တာပေါ့။”
“ဒီမနက်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစုအကြောင်းပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားသည်။
မယ်လင်က သူမရဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါသာ အဆင့်မြှင့်တင်ခံရမယ်ဆိုရင်၊ ငါတို့မှာ ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ယူလို့ ရသေးလား။”
ခဏတာ ဘယ်သူမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက “အဲဒါက ရှင်တို့ လိုချင်တဲ့အရာလား” ဟု မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “နောက်ထပ် တစ်ယောက်ပေါ့၊ တစ်နေ့နေ့မှာပေါ့။ အဲဒီရွေးချယ်ခွင့်က ကျွန်မတို့အတွက် ဆက်ရှိနေသေးလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”
“ရှိပါတယ်” ဟု မယ်လင်က ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သေချာရဲ့လား။”
“ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ သာမန်လူသားတစ်ယောက်မှာ ကလေးယူလို့ရပါတယ်။ မိဘတစ်ပါးက ဘုရားဖြစ်နေတဲ့ မိသားစုတွေကို ငါ သိခဲ့ဖူးပါတယ်။”
သီစရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိမရှိ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းအတွက် အဖြေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာ ရှင့်အတွက် ဘယ်လိုရှိမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မတို့ မပြောပြနိုင်ဘူး။”
“ရှင်တို့အကုန်လုံး သိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မတို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြချင်လို့ပါ။”
“ကလေးက ဘုရားစွမ်းအင် ပါလာမှာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါကိုတော့ ကျွန်မတို့ အာမမခံနိုင်ပါဘူး” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။ “ရှင်နဲ့ အက်ဗလင် မွေးဖွားလာခဲ့သလိုမျိုး ကလေးက သာမန်လူသား ဖြစ်လာမယ်လို့လည်း အာမမခံနိုင်ပါဘူး။”
“ကယ်ရိုလ်နဲ့ ဂါရစ်တို့က အဲဒီကွဲပြားချက်ကို ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ပြီးသားပါပဲ” ဟု သီစရာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက စားပွဲကိုဖြတ်ပြီး လက်လှမ်းလာသည်။
“အက်ဗလင်အတွက် စောင့်ရှောက်မှုတွေ ရှိနေပါလိမ့်မယ်။ သူမ တောင်းဆိုသလောက် လူတွေ သူမဘေးမှာ ရှိနေပြီး သူမ တခြားသူတွေကို ပေးတဲ့ စောင့်ရှောက်မျိုးကို သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ရရှိပါလိမ့်မယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ စစ်ဆေးမှုခံယူချင်လဲ၊ ဘယ်သူ့လက်နဲ့ စစ်ဆေးချင်လဲဆိုတာ သူမ ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပါလိမ့်မယ်။”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“မနက်ဖြန် မတိုင်ခင်မှာ နောက်ထပ် ကလေးယူမယူဆိုတာကို ရှင်တို့ အခုချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်စရာ မလိုပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့ ဆုံးဖြတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
ကျွန်တော် နှောင့်နှေးသွားသည်။
သီစရာက အဲဒါကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ရှင့်မှာ တခြားမေးစရာ ရှိသေးတယ်။”
“အိုသယ်လော့စ်က စိတ်ဝင်စားလိမ့်မယ်။”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ပြီးတော့ ကလေးက ဘာမှ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူး။”
“ဘယ်ကလေးမှ သူတို့မွေးဖွားလာမယ့် ကမ္ဘာကြီးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိပါဘူး။ အဲဒါကြောင့်လည်း မိဘတွေက သူတို့အတွက် အိမ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးကြတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
သူမက နူးနူးညံ့ညံ့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လုံခြုံရေးအတွက်ပါ စဉ်းစားရလိမ့်မယ်။”
“စဉ်းစားရမှာပေါ့။ အခုလည်း စဉ်းစားပြီးသားပါ။”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ ဆက်တင်ထားသည်။
“အနာဂတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ဘယ်လိုလုံခြုံအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ အရင်မသိဘဲနဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုကို လိုချင်ခွင့်ရှိပါတယ်။”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အဲဒါကို သင်ယူဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ။”
ကျွန်တော်တို့ ထရပ်လိုက်တဲ့အခါ သီစရာက အက်ဗလင်ကို ပြောသည်။
“နောက်ထပ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်တာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးချင်ရင် ယူရီယာကို မပါဘဲနဲ့ ကျွန်မဆီကို လာလို့ရပါတယ်။”
“သိပါတယ်။”
“ကျွန်မဆီကိုလည်း လာလို့ရပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“အဲဒါလည်း သိပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်ကို အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။
“ပထမမေးခွန်းကိုတော့ ကိုယ် ကူမေးပေးခဲ့တာလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
မယ်လင်က ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ခုအတွက် ကူပေးလို့ရတာပေါ့။”
“ဘာလဲ။”
“ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ပါ။ တောင်ဘက်တံခါးမှာ မင်းကြည့်ပေးစေချင်တဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ချက် နှစ်ခုရှိတယ်။”
ကျွန်တော် ငြင်းဆိုခွင့်မရလိုက်ခင်မှာ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။
လောလောဆယ်တော့ အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာကို ကျွန်တော် ကျေနပ်မိသည်။
တောင်ဘက်တံခါးဆီကို ကျွန်တော် ရောက်မသွားခဲ့ပါဘူး။
မေရီက လှေကားထစ်မှာ စာအိတ်နှစ်စောင်နဲ့အတူ ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့သည်။
အီလီဇာနဲ့ အီဗာရာတို့က သူမရဲ့နောက်က ပုံစံအတိုင်း လိုက်လာကြသည်။
“ပထမတစ်စောင်က အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ နန်းတော်ကနေ လာတာပါ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
နသေနီရယ်က ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့ရဲ့ ဝတ်ရုံမှာ လမ်းခရီးက ಧူဝါတွေ ပေကျံနေသည်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိတ္တူကို ပို့ခဲ့ပြီးပြီလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“သဘောတူထားတဲ့ စာပို့စခန်းကို ပို့ခဲ့ပါတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အီလီဇာရဲ့ အစောင့်တွေက လက်ခံရရှိတာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြပါတယ်။ အီဗာရာရဲ့ သီးသန့်ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းကလည်း တခြားမိတ္တူ ခန်းမထဲကို ရောက်သွားတာကို အတည်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်။”
မေရီက တုံ့ပြန်ချက်စာကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ သူက ဒါကို သာမန်စာတိုက်ကနေ ပို့လိုက်တာ။”
“စာရွက်ကိုယ်တိုင်ကလား” ဟု သီစရာက မေးသည်။
“တံခါးဝမှာ ကက်စတလန် စစ်ဆေးပြီးသားပါ။ ရှင်လည်း စစ်ကြည့်သင့်ပါတယ်။”
သီစရာက ခေါက်ထားတဲ့စာပေါ်မှာ လက်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ရာမှာ ဘာမှ မှော်စွမ်းအင် သုံးထားတာ မရှိပါဘူး။”
ကျွန်တော်တို့ မေရီရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ စုဝေးလိုက်ကြသည်။
လူအင်အား ဒီလောက်များတဲ့အတွက် ဒီအခန်းက ကျဉ်းလွန်းပေမယ့် သူမရဲ့ မှတ်တမ်းတွေက ဒီမှာရှိနေပြီး တခြားနေရာ ရွှေ့ဖို့ကိုလည်း သူမက ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမက စာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အိုသယ်လော့စ်က ဂရေးကိပ်ရဲ့ စေ့စပ်သဘောတူစာချုပ်ကို တရားဝင် ဘုရားအစုအဝေးတစ်ခုအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
သူက အဲဒီစာချုပ်ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ဘုရားတွေကို သူ့ရဲ့ မဟာနန်းတော်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေအဖြစ် အမည်တပ်ထားသည်။ အခြားဘယ်နေရာမှာမှ ကြေညာချက်ထုတ်ပြန်ရုံနဲ့ သူတို့ရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေနဲ့ အာဏာစက်ကနေ လွတ်မြောက်သွားတာမျိုး မရှိဘူးလို့ သူက ဖော်ပြထားသည်။
“ဒါကတော့ ရှင်းပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“နောက်ထပ် စာမျက်နှာ လေးမျက်နှာ ကျန်သေးတယ်” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
“ရှိမှာပေါ့လေ။”
အိုသယ်လော့စ်အတွက် အမှုထမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ စာရေးတွေ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ခန့်အပ်မှုတွေ၊ ရှေ့ဥပဒေ စံနမူနာတွေနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို သူတို့ ကိုးကားဖော်ပြထားသည်။
အီဗာရာက မေရီဖတ်ပြီးသွားတဲ့ စာမျက်နှာတိုင်းကို တစ်မျက်နှာချင်း လိုက်ဖတ်သည်။
“သူက ငါတို့ကို ဘာလုပ်ခိုင်းနေတာလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“တိုက်ရိုက်တော့ ဘာမှ မခိုင်းပါဘူး” ဟု မေရီက ဖြေသည်။
“သူ့ရဲ့ အခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုနေတာပါ။”
“အဲဒီ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး မှော်အကာအကွယ်တွေ ဘာမှ ထိခိုက်သွားတာမျိုး ရှိလား” ဟု ကက်စတလန်ကို ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
“သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ ခေါ်ယူတာမျိုး ရှိလား။”
သီစရာက စာမျက်နှာတွေကို ယူပြီး တစ်ခေါက်ထပ်ဖတ်လိုက်သည်။
“မရှိပါဘူး။ ဒါက စာနဲ့ရေးပြီး ငြင်းဆိုထားတာပါပဲ။”
မယ်လင်က ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။
“ငါတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်း ရာထူးတာဝန်တွေကို သူ အကြိမ်များစွာ အမည်တပ်လိုက်ရင် ငါတို့က သူတို့ရဲ့ အမိန့်ကို ပြန်နာခံလာလိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်နေတာပါ။”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“နာခံမှာလား။”
“မနာခံပါဘူး။”
သီစရာက မယ်လင်ရဲ့ဘေးမှာ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
“ငါလည်း မနာခံပါဘူး။”
အီဗာရာက စာကို စားပွဲပေါ်မှာ ပြန့်ကျဲနေအောင် ခင်းလိုက်သည်။
“စာမျက်နှာတိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ သိမ်းဆည်းထားသင့်ပါတယ်။ ဒီတုံ့ပြန်ချက်က သူ ဘာတွေကို တောင်းဆိုနေလဲဆိုတာနဲ့ သူ ဘာတွေကို လျစ်လျူရှုဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြောပြနေပါတယ်။”
“ထွက်ခွာခွင့်ကိုပေါ့” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“သာမန်လူသားတွေ တင်ပြတဲ့ တိုင်ကြားချက်တွေပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဖြည့်စွက်သည်။
“ကုသမှု ခံယူခွင့် သဘောတူညီချက်ပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
အီလီဇာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ပြန်စာ ပို့ကြမှာလား။”
“ပို့ရမှာပေါ့” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။
“အခုချက်ချင်းတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။ “တည်ထောင်သူ အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံး အရင်ဖတ်ကြည့်ခွင့် ပေးလို့ရပါတယ်။”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ရှင့်ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ငြင်းဆိုလိုက်တာနော်။”
“ရှိနေပြီးသား အရာတွေထဲက အများကြီးကို သူ ငြင်းဆိုခဲ့ဖူးပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီရဲ့ ဘောပင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဒါကို ကျွန်မတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်မှတ်တမ်းထဲမှာ ထည့်ထားသင့်တယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“လျှို့ဝှက်ဟုတ်စပ်။”
“ဒါက ငါတို့ကို ရယ်မောစေခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းကို သူ သိသွားမယ့် ပျော်ရွှင်မှုကို သူ့ကို မပေးနိုင်ဘူးလေ။”
မေရီက ဒုတိယမြောက် စာအိတ်ကို သူမရဲ့ စားပွဲခုံအလယ်မှာ တင်လိုက်သည်။
အဲဒီစာရဲ့ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ချက်မှာ ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) ရဲ့ အမှတ်အသား ပါရှိသည်။
ဘုရင် လက်ဇန်းဒါးနဲ့ မိဖုရား အီယိုတို့က ပဋိညာဉ်စာတမ်းကို လက်ခံရရှိကြောင်း အဲဒီတုံ့ပြန်ချက်မှာ ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့ရဲ့ ကောင်စီက တရားဝင် ထုတ်ပြန်ချက်မထုတ်ပြန်ခင် အဲဒီစာတမ်းကို သေသေချာချာ လေ့လာသွားကြမယ်လို့ ဆိုထားသည်။
“သင့်တော်ပါတယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“နောက်ထပ် စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာ ရှိသေးတယ်” ဟု မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောသည်။
အဲဒါကို သီးသန့် ခေါက်ထားခဲ့သည်။
စာလုံးတွေက ပိုကြီးပြီး စာရွက်ပေါ်ကို ပိုပြီး ဖိနှိပ်ရေးသားထားသည်။
မေရီက လက်မှတ်ထိုးထားတဲ့ အမည်ကို အရင်ဖတ်ပြသည်။
“သော် (Thor)။”
ဆွေးနွေးနေတုန်းက ရောက်လာခဲ့တဲ့ ဗေးရ ရဲ့ ခေါင်းထောင်လာသည်။
“လျှပ်စီးလက်ခြင်း နတ်ဘုရားမလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
သော် က ဂရေးကိပ်ဆီကို လာရောက်လည်ပတ်ချင်နေသည်။
သူမက အော်ရီလီယာ၊ တည်ထောင်သူ ဘုရားတွေနဲ့ ကျွန်ტော့်ကို တွေ့ဆုံချင်ပြီး ဒီမှာနေထိုင်ကြတဲ့ လူတွေကြားထဲမှာ စေ့စပ်သဘောတူစာချုပ်က ဘယ်လို အလုပ်လုပ်နေလဲဆိုတာကို ကြည့်ရှုချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုထားသည်။ ခရီးမထွက်ခင်မှာ ကြိုတင်အကြောင်းကြားပါမယ်လို့ ဆိုထားသည်။
“တော်တော် ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ပုံစံပါပဲ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ကျန်တာတွေကို ဆက်မဖတ်ရသေးခင်အထိ စောင့်ကြည့်ပါဦး” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
သော်က သတိပေးချက်တစ်ခုကိုပါ ထည့်သွင်းရေးသားထားခဲ့သည်။
ဆာ့ထ် (Surtr) က လက်ဇန်းဒါးနဲ့ အီယိုတို့ရဲ့ ကလေးတွေဖြစ်တဲ့ အစ်ဂ်နာရှပ်နဲ့ ဆီရာဖီနာတို့ကို စိတ်ဝင်စားလာနေသည်။ ကွန်ကော်ဒီယာက သူတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ စောင့်ရှောက်မှုတွေကို တိုးမြှင့်ထားခဲ့သည်။
ဆာ့ထ်က ကယ်ရိုလ်နဲ့ ဂါရစ်တို့အကြောင်းကို ကြားသိထားပြီးပြီလားဆိုတာကိုတော့ သော်က သေချာ မသိရဘူးလို့ ဆိုထားသည်။
ဒါပေမဲ့ အမြွှာတွေရဲ့ စွမ်းရည်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး စိမ်းတဲ့သူတွေကို ဘာတွေပြောပြမယ်ဆိုတာကို သတိထားပြီး ကာကွယ်သင့်တယ်လို့ သူမက ယုံကြည်နေသည်။
မေရီက အဲဒီစာပိုဒ်ကို တစ်ခေါက်ထပ်ဖတ်ပြတာကို ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်သည်။
“ဆာ့ထ်က ဘာကို လိုချင်နေတာလဲဆိုတာ သူမက ပြောထားလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မပြောထားပါဘူး။”
“သူ့အကြောင်းကို သူမ ဘာတွေ သိထားလဲ။”
“စာထဲမှာတော့ မပါပါဘူး” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။ “လာလည်တဲ့အခါ သူမ သိသလောက် ပြောပြမယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်။”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့် కుర్చీနောက်ကျောကို လက်နဲ့မှီလိုက်သည်။
“သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးဝထဲကို ဝင်လာခွင့်မတောင်းခင်မှာ အရင်ဆုံး ကြိုတင်သတိပေးဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အီလီဇာက မေရီကို မိတ္တူတစ်စောင် တောင်းလိုက်သည်။
“သတင်းပို့တဲ့သူတွေနဲ့အတူ ဘယ်လို သတင်းအချက်အလက်တွေ ပါသွားတတ်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးသင့်ပါတယ်။”
“အမြွှာတွေရဲ့ နာမည်တွေကို လူတွေ သိကြပါတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “ဘုရင်နဲ့ မိဖုရားမှာ ကလေးတွေ ရှိတယ်ဆိုတာလည်း သိကြပါတယ်။”
“တံခါးပေါက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ကယ်ရိုလ် ဘာတွေလုပ်နိုင်လဲဆိုတဲ့ အကြောင်းအရာတွေအထိတော့ သူတို့ မသိသင့်ပါဘူး” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
“အဲဒီမှတ်တမ်းတွေက ကျွန်တော်တို့နဲ့ ကက်စတလန်ဆီမှာပဲ ရှိနေမှာပါ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“အခုလည်း ရှိပြီးသားပါပဲ” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီစောင့်ရှောက်မှုကို ဆက်ထိန်းသွားကြတာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ခရီးသည်တိုင်းကို အန္တရာယ်တစ်ခုလို ဆက်ဆံနေစရာ မလိုပါဘူး။”
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သော် ရောက်လာတော့မယ်ဆိုတာကို အစောင့်တွေကို သိစေချင်ပါတယ်။ တံခါးဝမှာ လျှပ်စီးနတ်ဘုရားမ ဆိုတဲ့အသံကို ကြားတာနဲ့ သူမကို ဝင်ခွင့်ပေးသင့်မပေးသင့် ဆိုတာကို အဲဒီနေရာမှာတင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပစ်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။”
“အဲဒါဆိုရင်တော့” ဟု မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောသည်။ “မိုးရွာနေတဲ့အချိန်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတာ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
ဗေးရက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူမနဲ့ တွေ့ဆုံချင်မိပါတယ်။”
မေရီက ပြန်စာရေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
သော်အနေနဲ့ တခြားဘုရားဧည့်သည်တွေလိုပဲ အတူတူ သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းချက်တွေနဲ့အညီ လာရောက်လည်ပတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်။ အချိန်ကို ကြိုတင်ညှိနှိုင်းပြီး တံခါးဝမှာ သွားကြိုကာ သူမနဲ့ တွေ့ဆုံလိုတဲ့ တည်ထောင်သူ အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့် ပေးသွားပါမယ်။
မလိုချင်တဲ့သူတွေ ကလေးတွေဆီ မရောက်လာအောင် တားဆီးဖို့အတွက် သူတို့ သုံးနိုင်မယ့် မှော်အကာအကွယ်တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကက်စတလန်ကို မေးမြန်းလို့ရကြောင်းကိုပါ ဖြည့်စွက်ရေးခိုင်းလိုက်သည်။
သတိပေးတဲ့အတွက် သူမကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောကြားလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ယူရီယာ နယ်မြေကူးတော့မယ်ဆိုတာကို သူမကို ပြောပြသင့်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
ကျွန်တော် ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သူမသာ ခရီးချက်ချင်းထွက်ဖို့ စဉ်းစားထားတယ်ဆိုရင်တော့ သူမ သိထားသင့်ပါတယ်။”
မေရီက ဂရေးကိပ်မှာ အဓိက မှော်လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခု ပြုလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားကြောင်း ရေးသားလိုက်ပြီး သီတင်းပတ်အလိုက် အချိန်မသတ်မှတ်ခင်မှာ ကြိုတင်အကြောင်းကြားပေးဖို့ သော်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။
စာထဲမှာ အဲဒီမှော်လုပ်ဆောင်ချက်ရဲ့ သဘောသဘာဝကိုတော့ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။
သော် ရောက်လာတဲ့အခါမှ သူမ ကိုယ်တိုင် မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်။
အစည်းအဝေးပြီးတဲ့အခါ ကျွန်တော် ပုခက်ခန်းဆီကို သွားခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက အမြွှာတွေနဲ့အတူ ကော်ဇောပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့လှေကို ကုစားခုံအောက်မှာ ထطိမ်ထားပြီး ခေါင်းကို မနိမ့်ဘဲနဲ့ အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ကယ်ရိုလ်က သူမရဲ့ အဝတ်စာအုပ်ကို ဒူးပေါ်မှာ ဖြန့်ထားသည်။
“ဖေဖေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“ဟယ်လို။”
သူမက အိမ်ကလေးဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
“တံခါး။”
“ဟုတ်ပါပြီ။”
“ဖွင့်။”
သူမက အဝတ်အဖုံးလေးကို လှန်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ့လှေကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ကျွန်တော့်ပေါင်ပေါ် တင်ပေးသည်။
“နှစ်ယောက်စလုံး တစ်ခုခု လုပ်ပြနိုင်သွားကြပြီပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက ကယ်ရိုလ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။
“စာက ခက်ခဲလို့လား။”
“တစ်စောင်ကတော့ ခက်တယ်။ တခြားတစ်စောင်ကတော့ အသုံးဝင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သော်ရဲ့ သတိပေးချက်အကြောင်းကို သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အကြည့်တွေက အမြွှာတွေဆီကို ရောက်သွားသည်။
“သတိထားကြတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သတိထားကြတာပေါ့။”
ထို့နောက် ကယ်ရိုလ်က သူမ တံခါးငယ်လေးကို ပြန်ပိတ်ပြီးမှ နောက်တစ်ခါ ပြန်ဖွင့်နိုင်အောင် တံခါးကို ပိတ်ခိုင်းသည်။
ညစာစားပွဲမှာတော့ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သော် ကွန်ကော်ဒီယာရဲ့ ဧည့်သည်အဖြစ် လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီအစိုးရရဲ့ သံတမန်အနေနဲ့ လာတာလားဆိုတာကို သိချင်နေသည်။
“သူမရဲ့စာထဲမှာတော့ သူမ ကိုယ်တိုင် လာလည်ချင်လို့ပါလို့ ရေးထားပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့။ တခြားသူတွေ ဘယ်လိုထင်လဲ မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ဘယ်လိုထင်လဲဆိုတာကို အရင်မေးကြည့်ကြတာပေါ့။”
သူက မြေးဖြစ်သူအတွက် ပေါင်မုန့်တစ်စက်ကို လှီးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။
“အိုသယ်လော့စ်က သူ့ရဲ့တုံ့ပြန်ချက်ထဲမှာ ဘာတွေ တောင်းဆိုသေးလဲ။”
“ဘာမှမတောင်းဆိုပါဘူး။ သူက စေ့စပ်သဘောတူစာချုပ်ကို အသိအမှတ်ပြုဖို့ ငြင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။”
ဂါရစ်က အော်ရီလီယာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က ဒီမှာ ဆက်နေဦးမှာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် သူ့ရဲ့စာက ဘာကိုမှ သေချာ မဖြေရှင်းပေးနိုင်သေးဘူးပေါ့။”
သူ့ဘေးမှာထိုင်နေတဲ့ မေရီက ပြုံးလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
အဲဒီညမှာ အက်ဗလင်က လက်စွပ်စကို ချုပ်လို့ပြီးသွားသည်။
သူမက အထဲကို အပြင်လှည့်ပြီး ချုပ်ရိုးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဒီမနက်ကိစ္စကို စဉ်းစားနေတာမလား” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဘယ်အပိုင်းကိုလဲ။”
“ရှင်ပေးခဲ့တဲ့ အဖြေလေ။”
“နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်ပေါ့ ဆိုတာကိုလား။”
“အဲဒါကို ကြားရတာ သဘောကျတယ်။”
“ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသေးတယ်ဆိုတဲ့ အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလေ။”
“ကိုယ်သိပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမလက်ထဲက လက်စွပ်စကို ယူပြီး ဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
“ကိုယ်တို့မှာ နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ရှိလာမလားဆိုတာကို အိုသယ်လော့စ်တို့ ဆာ့ထ်တို့ ဆုံးဖြတ်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး။”
“ကျွန်မလည်း မဖြစ်စေချင်ပါဘူး။”
“မနက်ဖြန်က ဘာတွေပြောင်းလဲသွားမလဲဆိုတာ မသိရမချင်း စောင့်ကြတာပေါ့။”
“စောင့်ကြတာပေါ့။”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဆီကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။
မြောက်ဘက် တောင်တန်းအလွန်မှာ နှင်းတွေ ရွေ့လျားနေသည်။
အကွာအဝေးက အရင်ကထက် ပိုနီးလာသလို ခံစားရသည်။
မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော် နယ်နိမိတ်ဆီကို ပြန်သွားပြီး ဖြတ်ကူးမကူးကို ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်။
အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ ငြင်းဆိုချက်က မေရီရဲ့ စားပွဲပေါ်မှာ ရှိနေသည်။ သော်ရဲ့ သတိပေးချက်ကလည်း အဲဒီဘေးမှာ ရှိနေသည်။
ဘယ်စာကမှ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မိသားစု နောင်ဘက်မှာ ဘယ်လိုရှင်သန်သွားကြရမလဲဆိုတာကို မပြောပြနိုင်ပါဘူး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာရပ်သည်။
ကျွန်တော် နှင်းတွေကို ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ထားခဲ့ပြီး သူမရဲ့ လက်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။