မိုးလင်းခါနီးတွင် ကျွန်တော် နိုးလာခဲ့သည်။
မြောက်ဘက် တောင်စွယ်ယံကိုကျော်၍ နှင်းများ ကျဆင်းနေပြီဖြစ်သည်။
၎င်း၏ ပထမဆုံး နှင်းပွင့်လေးများ လမ်းမပေါ်သို့ ကျရောက်မည့်နေရာကို ကျွန်တော် သိနေသည်။
မိုးမလင်းမီ လေတိုက်ပုံတိုက်ဟန်များ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ကိုလည်း ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။
ခဏတာမျှ သူမ၏ အသက်ရှူသံကို နားထောင်ရင်း ရာသီဥတုကို ရှိရင်းစွဲအတိုင်းသာ ဆက်လက် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ပျိုးခင်းခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အမြွှာနှစ်ယောက်စလုံး နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သင်္ဘောငယ်လေးကို ကိုင်ကာ သူ၏ခုတင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။
ကာရယ်က ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ စာအုပ်ပါ အထည်စတံခါးပေါက်ထဲသို့ သစ်သားတုံးလေးကို ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
သူမသည် ဤကဲ့သို့ တစ်ကြိမ် လုပ်နိုင်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယနေ့မိုးလင်းပိုင်းတွင်မူ သစ်သားတုံးလေးမှာ သူမဘက်ခြမ်း၌သာ တကျွတ်ကျွတ်ဖြင့် ပိတ်မိနေလေသည်။
“ဖေဖေ” ဟု ဂါရစ်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ချီပိုက်လိုက်သည်။
သူက သင်္ဘောငယ်လေးကို ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ဆီသို့ ကပ်လာသည်။
“ဖေဖေအတွက်လား”
“မဟုတ်ဘူး”
“အဲ့ဒီလိုတော့ ထင်သားပဲ”
သူ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီတင်လိုက်သည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆင်းချင်သည်အထိ သူ့ကို ပွေ့ချီထားပေးလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာနှင့် ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်တို့က နံနက်စာနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သူတို့၏ မြေးဖြစ်သူက သူတို့ကို ချက်ချင်းပင် လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။
ကာရယ်ကတော့ ကျွန်တော့်ဘေးတွင်သာ ဆက်ရှိနေ၏။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“သမီးရဲ့ မေမေနဲ့ ဖေဖေ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ကြမယ်။ သמီးက ဒီမှာ အဘိုး၊ အဘွားတို့နဲ့အတူ နေခဲ့ရမယ်နော်”
“နှင်းလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“အရမ်းဝေးတဲ့ တစ်နေရာရာမှာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို လာတို့သည်။
ခဏတာမျှ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ဤအခန်းထက် ကျော်လွန်သွားသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“သမီး ဖေဖေနောက် လိုက်စရာ မလိုပါဘူး”
သူမက အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မေမေကော နေခဲ့မှာလား”
“မေမေက ဖေဖေနဲ့အတူ လိုက်မယ်လေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။ “ပြီးရင် ပြန်လာခဲ့ကြမယ်”
ကာရယ်က သူမ၏လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
ထို့နောက် သစ်သားတုံးလေးကို ကျွန်တော့်အား ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် ယူလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထိုသစ်သားတုံးလေးကို ကိုင်လျက် အောက်ဘက် ဝင်းထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
မေရီက အီလီဇာနှင့် ရဲတိုက်စောင့် (Castellan) တို့နှင့်အတူ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆောက်နေ၏။
“စားပြီးပြီလား” ဟု မေရီက မေးသည်။
“အင်း”
“လုံလုံလောက်လောက် စားခဲ့ရဲ့လား”
“အင်း”
သူမက အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ စားခဲ့ပါတယ်”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကင်းစောင့်တပ်တွေ အသင့်နေရာယူပြီးပြီ။ အီလီနော်ရဲ့ အဖွဲ့လည်း မနက်ခင်း အချက်ပြချိန်မရောက်မချင်း လေတိုက်ခံရမယ့် လမ်းမပေါ်ကနေ ဆုတ်ခွာထားပြီးပြီ။ ပျိုးခင်းဘက်ခြမ်းကလည်း အရန်အင်အားနဲ့ ဆက်ပြီး ထိန်းထားတယ်”
“မင်းရော အိပ်ခဲ့ရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
“လုံလုံလောက်လောက် အိပ်ခဲ့ပါတယ်”
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ အိပ်ခဲ့ပါတယ်”
သို့သော် ကျွန်တော် သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး၏စကားကို မယုံကြည်ပေ။
ကျွန်တော်တို့သည် အောက်ဘက် လယ်ကွင်းစပ်ကို ကျော်လွန်ကာ တောင်စွယ်ယံဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာ၊ မယ်လင်၊ ကယ်ဒရစ်၊ သက်စရာနှင့် ဗေးရာတို့က ထိုနေရာတွင် ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တို့အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံသည် ဖျော့တော့ပြီး ကြည်လင်နေသည်။
မြောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာတွင်မူ တောင်တန်းများနှင့် ထိစပ်နေသော မိုးတိမ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
ဒိုရီယန်က အောက်ဘက်လမ်းကြောင်းအနီး ကင်းစောင့်တပ်နှင့်အတူ ရပ်နေသည်။ အကယ်၍ အီလီဇာသာ ခိုလှုံရာနေရာအတွက် အချက်ပြခဲ့လျှင် သူက ကင်းစခန်းများကြား အချက်ပြမှုကို သယ်ဆောင်ရာတွင် ကူညီပေးလိမ့်မည်။
မည်သူမျှ ကျောက်တုံးဝိုင်းကြီး တစ်ခုကို မဖန်တီးထားကြပေ။
မည်သူမျှ ယဇ်ပလ္လင် မဆောက်ခဲ့ကြပါ။
ထိုနေရာတွင် မြက်ခิမ်းပြင်၊ နိမ့်ကျသော နံရံတစ်ခုနှင့် ရဲတိုက်၏ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်များကို မထိမိဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခုသာ ရှိသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“မင်းမှာ အခြားနေ့တစ်ရက်ကို ရွေးချယ်ခွင့်သေးတယ်နော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သိပါတယ်”
“ရွေးချယ်ချင်သေးလား”
“မလိုပါဘူး”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကယ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်မှာ ရှိနှင့်ပြီးသား စွမ်းအားများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
ကျွန်တော်လည်း ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ထို့နောက် မယ်လင်က စွမ်းအင်နယ်ပယ်၏ အစွန်းကို ခံစားကြည့်ရန် တောင်းဆိုသည်။
သက်စရာက ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျောဘက်မှနေ၍ ကျွန်တော့်နာမည်ကို လှမ်းခေါ်သည်။
ကျွန်တော် သူမ၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်ခြေထောက်များကို ရှိရင်းစွဲနေရာတွင်သာ ဆက်လက် ခိုင်မြဲစွာ ထားရှိခဲ့သည်။
ဤသည်တို့မှာ ရင်းနှီးပြီးသား လေ့ကျင့်ခန်းများပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံ ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာသည်။
ဗေးရာက မြောက်ဘက်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“အသင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ရာသီဥတုကို ရှာလိုက်ပါ”
ကျွန်တော် တောင်စွယ်ယံဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
မိုးတိမ်များကြားမှတစ်ဆင့် နှင်းများ ရွေ့လျားလာနေသည်။
၎င်းတို့အောက်ရှိ တောင်စောင်းများပေါ်တွင် အအေးဓာတ်များ စုဝေးနေ၏။
ကျွန်တော် တွေ့ရှိလိုက်ပြီ။
ရက်အနည်းငယ်က ခံစားခဲ့ရသော ဖိအားသည် ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
ဖြတ်သန်းသွားမည့် လမ်းကြောင်းက စောင့်ကြိုနေ၏။
သို့သော် ကျွန်တော် ချက်ချင်း လှမ်းမသွားခဲ့ပေ။
“ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်တွေကို ကျွန်တော် ပေးအပ်လိုက်တဲ့ စွမ်းအားတွေက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ” ဟု ရဲတိုက်စောင့်ကို မေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ လက်ရှိ ပံ့ပိုးပေးထားမှုကို ဆက်ပြီး တည်ငြိမ်အောင် ငါ ထိန်းထားပေးမယ်။ အကယ်၍ အပြောင်းအလဲရှိလာရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင် ဘာကိုပေးအပ်မလဲဆိုတာ မရွေးချယ်မချင်း စွမ်းအင်စီးကြောင်း အသစ်ကို ငါ ခွဲထုတ်ထားပေးမယ်”
“ကလေးတွေကော”
“သူတို့ရဲ့ အခန်းတွေကို အက်ဗလင်နဲ့ အရန်အင်အားကနေတဆင့် ထောက်ပံ့ပေးထားတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မင်း ထပ်မံ မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မေးဖြစ်ကောင်း မေးမှာပါ”
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ ပြန်ဖြေပေးမယ်”
သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော် ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒီရွေးချယ်မှုက ဘယ်သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပါ”
“ဘာလို့ ဒီလိုရွေးချယ်ရတာလဲ”
ကျွန်တော် အိုသယ်လော့စ်ကို တွေးမိသည်။
အမြွှာနှစ်ယောက်ကို တွေးမိသည်။
ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာစေရန် ကူညီပေးခဲ့ကြသူ အားလုံးကို တွေးမိသည်။
“ကျွန်တော် တည်ဆောက်နေတာတွေကို ကာကွယ်နိုင်မယ့် စွမ်းအားကို လိုချင်လို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မဆုံးရှုံးသွားစေဘဲ အဲ့ဒီစွမ်းအားကို ဘယ်လို သယ်ဆောင်ရမလဲဆိုတာကိုလည်း သင်ယူချင်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော် ရာသီဥတုဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုမို၍ ခံစားလာရစေရန် ကျွန်တော် အခွင့်ပေးလိုက်သည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်မှ နှင်းများ။
အနောက်ဘက်ကျကျမှ မိုးရေများ။
ကမ်းရိုးတန်းကိုပင် အမည်တပ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာလှသည့် ရေပြင်ထက်မှ မိုးသက်မုန်တိုင်း။
ခဏတာမျှပင်လျှင် ၎င်းတို့အားလုံးကို ကျွန်တော် တစ်ပြိုင်နက်တည်း သိရှိလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော့်စိတ်သည် ၎င်းတို့အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
သို့သော် များပြားလွန်းလှသည်။
“အနီးစပ်ဆုံး ရှိတာကိုပဲ ရွေးပါ” ဟု ဗေးရာ ပြောသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
တောင်စွယ်ယံကို ကျော်လွန်နေသော မုန်တိုင်းသည် ပုံဖော်ပေါ်လွင်လာသည်။
ကျန်ရှိနေသော အခြားအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုအပြင်ဘက်တွင်သာ ဆက်လက် ရှိနေစေလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်အတွင်းရှိ ဖိအားများ ပွင့်ထွက်သွားသည်။
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နာကျင်ရလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက သဘောမပေါက်ဘဲ သိရှိခဲ့ဖူးသည့် အရာများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နှင်းမကျမီ ဖြစ်ပေါ်တတ်သော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်း။
မုန်တိုင်းမကျရောက်မီ လေထု၏ လေးလံမှု။
လေက အစွန်းအထင်းများကို လှည့်လည်တိုက်ခတ်နေချိန်တွင် အနွေးဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားပေးသည့် အမိုးအကာ။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်ရှိ စောင်အားလုံးကို ယူကာ တဲတစ်တဲ ဆောက်ခဲ့ဖူးသည့် ထိုဆောင်းရာသီ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တံခါးခေါက်ရန် ပြောနေသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
ခဏတာမျှပင်လျှင် ထိုတံခါးဆီသို့ ကျွန်တော် သွားချင်စိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် အမှတ်တရ တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထိုအမှတ်တရကို ဆက်လက် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်ရှိ မြေပြင်သည် ကျွန်တော့်အာရုံမှ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။
တောင်စွယ်ယံက အရာရာကို လွှမ်းခြုံသွား၏။
ယင်းကို ကျော်လွန်၍ အခြားတောင်တန်းများ ရှိနေသည်။
အခြားလမ်းမများ ရှိနေသည်။
မည်သူကမှ ကြိုဆိုသည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုဆိုသည်ဖြစ်စေ ရာသီဥတုရောက်ရှိလာနေသည့် နေရာပေါင်း ထောင်ချီ၍ ရှိနေသည်။
ထိုနေရာများထဲမှ တစ်နေရာရာမှ အသံတစ်ခုက ကျွန်ტော့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
စိုက်ခင်းများကို ကယ်တင်ပေးရန် နှင်းများကျဆင်းပေးဖို့ ဆုတောင်းနေသူ တစ်ဦး။
မိုးရေကို တောင်းခံနေသူ အခြားတစ်ဦး။
အိမ်ကို ဘေးကင်းကင်းနှင့် ပြန်ရောက်ဖို့ လမ်းခရီး ကြည်လင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေသူ တစ်ဦး။
သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ လိုအင်ဆန္ဒများကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
ကျွန်တော့်၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုစိတ်မှာ ဖြေကြားပေးရန်ပင် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ၏လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။
“မင်းကြားသမျှ ဆန္ဒတိုင်း ဖြစ်လာစရာ မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမ၏လက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်၏လက်ကို တွေ့လိုက်သည်။
လယ်ကွင်းပြင်ကြီးက ကျွန်တော့်အောက်ဘက်တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။
ဖြတ်သန်းသွားမည့် လမ်းကြောင်းကလည်း ဆက်လက် ပွင့်နေဆဲပင်။
စွမ်းအားကို ကျွန်တော့်ဆီမှာသာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို နာခံခိုင်းဖို့ ဆိုတာက အလွန်တရာ လွယ်ကူလိမ့်မည်။
မည်သို့လုပ်ရမည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေသည်။
ထိုအတွေးကပင် ကျွန်တော့်ကို ကြောက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် တည်းခိုခန်းရှေ့တွင် အတူတကွ ကိုင်စွဲခဲ့ဖူးသော ကျဉ်းမြောင်းလှသည့် အကာအကွယ်ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ကြိုးမျှင်ငယ်တစ်ခုက ၎င်းအပေါ်တွင် တင်နေခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် မလိုက်ပါဘဲနှင့် သတိထားမိရန် သင်ယူခဲ့ကြသည်။
မုန်တိုင်းများကို ကျွန်တော့်အာရုံ၏ အစွန်းဘက်သို့ ထိတွေ့ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ကိုယ့်ပုံစံကို ကိုယ် ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဖြတ်ကျော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
လေပြင်းက ကုန်းပြင်ကို ရိုက်ခတ်လာသည်။
မြက်ခင်းများက ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ညွတ်ိုင်သွားကြသည်။
အဖြူရောင် နှင်းခဲကြောင်းလေးတစ်ခုသည် နိမ့်ကျနေသော နံရံတစ်လျှောက် ပြေးသွားသည်။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်တပ်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။
မည်သည့် သတိပေး အချက်ပြမှုမှ ထပ်မံ မပေါ်လာတော့ပေ။
လေပြင်းသည် ဗေးရာ မှတ်သားထားခဲ့သော နယ်နိမိတ်အနားတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူမ ထိုနေရာတွင် လုပ်ဆောင်နေသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားက သူမ၏စွမ်းအားကို တွန်းကန်နေသည်။
ခဏတာမျှဆိုသလို သူမ၏စွမ်းအားကို ကျွန်တော် ကိုယ့်ဆီသို့ သိမ်းယူလိုက်လို့ ရနေသည်။
သို့သော် ကျွန်တော် သူမထံတွင်သာ ဆက်ရှိနေစေလိုက်သည်။
ဗေးရာက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ဝေးလံလှသော မိုးခြိမ်းသံများကြားမှ ထိုစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်တော့်ထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသည်။
အအေးဓာတ်သည် ကျွန်တော့်ပြင်ပမှ စတင်ဝင်ရောက်လာတော့ခြင်း မရှိတော့ပေ။
ကျွန်တော် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့သော ကိုယ့်ရဲ့အစိတ်အပိုင်းထဲတွင်ပင် အသက်ရှူသံကဲ့သို့ ရင်းနှီးစွာ တည်ရှိနေတော့သည်။
မုန်တိုင်းကြီးများက ကြီးမားလှပေသည်။
သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ ကုန်းပြင်မြင့်ပေါ်တွင် ဆက်လက် ရပ်တည်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော့်အိတ်ကပ်ထဲရှိ သစ်သားတုံးလေးကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
၎င်းကို ကိုင်ဆောင်လာခဲ့မိသည်ကိုပင် ကျွန်တော် မေ့နေခဲ့သည်။
ထိုသစ်သားတုံးလေးကို ကာရယ်က ယနေ့မိုးလင်းပိုင်းက ကျွန်တော့်လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်တစ်ဝိုက်ရှိ လေပြင်းများ ငြိမ်ကျသွားသည်။
နှင်းခဲများ ဖြစ်ထွန်းမှုလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။
မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင်သာ နှင်းများ ကျဆင်းလာသည်။
မိုးတိမ်များ ကျရောက်နှင့်ပြီးသား ထိုနေရာတွင်သာပေါ့။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်သည်။
ကျွန်တော် လှည့်လိုက်သည်။
သူမ၏မျက်နှာပြင်တွင် မျက်ရည်များ စိုရွှဲနေသည်။
ကျွန်တော် သူမဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သို့သော် သူမကို မထိမိမီမှာပင် ကျွန်တော့်လက်က ရပ်တန့်သွားသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော့်အတွင်းရှိ အအေးဓာတ်က သူမကို အရင် သွားထိလေမလားဟု ကျွန်တော် စိုးရွံ့မိသွားသည်။
ကျွန်တော် အဘယ်ကြောင့် နှောင့်နှေးနေရသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူမ၏လက်ချောင်းလေးများက နွေးထွေးနေ၏။
“ယူရီယာ” ဟု သူမက ထပ်ခါတလဲလဲ ခေါ်သည်။
“ကိုယ် ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
“ရှင် ရှိနေပါတယ်”
သူမ၏ နှလုံးခုန်သံကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
တောင်ကုန်း၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတစ်ဝိုက်တွင် လေတိုက်ခတ်နေမှုကိုလည်း ကြားနေရသည်။
ကျွန်တော် သူမအပေါ်သာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ဘလောက်တောင် များများစားစား ခံစားနိုင်ပြီလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲ မသိနိုင်လောက်အောင်ပါပဲ”
“နားထောင်တာကို ရပ်ပစ်ဖို့ ရွေးချယ်နိုင်မလား”
ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
ဝေးလံလှသော မုန်တိုင်းကြီး ငြိမ်ကျသွားသည်။
အနီးစပ်ဆုံး နှင်းများကတော့ ဖျော့တော့သော တည်ရှိမှုအနေဖြင့် ဆက်လက် ကျန်ရစ်နေ၏။
“ရပါတယ်”
“လယ်ကွင်းပြင်ထဲကို မင်း ထည့်ထားခဲ့တဲ့ စွမ်းအားကို ရှာတွေ့နိုင်မလား”
ကျွန်တော် ၎င်းကို သေသေချာချာ လိုက်ရှာကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများနေသည်။
လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်နေဆဲဖြစ်သော အစိတ်အပိုင်းကိုသာ ကျွန်တော် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျန်ရှိနေသည်များကတော့ ကျွန်တော် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ရွေးချယ်မှုထဲသို့ ရောက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့ ပြန်မလာတော့ပေ။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာပေး ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ဒါ လုံလောက်ပါပြီ”
ရဲတိုက်စောင့်က ချဉ်းကပ်လာသည်။
“ရဲတိုက်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေ တည်ငြိမ်နေပါပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “မင်းရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကလည်း ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆက်ရှိနေပါတယ်။ အဲ့ဒီနားမှာ စွမ်းအင်စီးကြောင်း အသစ်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်”
“ကျွန်တော့်ဟာလား”
“အင်း”
“ဝင်ရောက်လာပြီလား”
“မဝင်သေးပါဘူး”
ကျွန်တော် ရဲတိုက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်နယ်ပယ်များက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းတို့ကို စွမ်းအားများဖြင့် ဖြည့်တင်းပစ်လိုက်လို့ ရနေသည်။
နံရံတိုင်းဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိသွားအောင် လုပ်လို့ ရနေသည်။
ထိုအတွေးက ရုန်းကန်လိုစိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်စေသည်။
“သီးသန့်ပဲ ဆက်ထားပေးပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အင်းပါ”
“ကျွန်တော်တို့ အဲ့ဒါကို နားလည်သွားပြီးမှ ဘာလုပ်သင့်တယ်ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
ရဲတိုက်စောင့်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ငါ လက်ခံလုပ်ဆောင်လို့ ရတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲပေါ့”
မယ်လင်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ တင်ထား၏။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ပြေပါတယ်.။ အပြောင်းအလဲကို ငါ ခံစားမိလိုက်လို့ပါ”
“မင်းဆီကနေ ဘာဆို ဘာမှ မယူသွားခဲ့ဘူးမလား”
“တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဘာလဲဆိုတာ သိရဖို့အတွက် အချိန်တော့ လိုတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ငါလည်း အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ”
သူမ အားနည်းသွားနိုင်ချေရှိန်းမှန်း သိလျက်နှင့်ပင် ကူညီပေးမလားဟု လွန်ခဲ့သည့် လများစွာက အော်ရီလီယာကို ကျွန်တော် မေးခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။
သူမက ကူညီမယ်ဟု ဖြေခဲ့ဖူးသည်။
ဤအရာက သူမအတွက် မည်မျှ ကုန်ကျသွားစေခဲ့သည်ကို ကျွန်တော် မေးမြန်းချင်ခဲ့သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် မမေးမီမှာပင် သူမက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါတို့ တိုင်းတာကြည့်ကြတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒီနေ့အတွက်တော့ မင်း ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာကိုပဲ သိချင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။
“ဗိုက်ဆာနေတယ်”
ကယ်ဒရစ်က ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ တောင်စောင်းမှ ဆင်းလာစဉ် မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျွန်တော့်လက်ကို ကိုင်ထားသည့် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“သူ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့လား”
“နိုင်ခဲ့တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။
မေရီက အသက်တစ်ချက်ရှူသွင်းရင်း သူမ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေကော”
“တည်ငြိမ်နေပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်စောင့်က သူမအား ပြောပြသည်။
“ကင်းစောင့်တပ်တွေကော”
“ဘယ်သူမှ မထိခိုက်ပါဘူး” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အချိန်က ဘယ်လောက်လဲ”
“မနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးနောက်ပိုင်းပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
မေရီက သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ခေါင်းလောင်းထိုးပြီး ဘယ်လောက်ကြာလို့လဲ”
“ကျွန်မက ခေါင်းလောင်းကို စောင့်ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ကျွန်တော်လည်း မကြည့်မိဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီက ဤအချက်ကို စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် သူမ သိထားသည်များကို ချရေးလိုက်သည်။
အောက်ဘက် ဝင်းထဲတွင် လူများက ကျွန်ုပ်တို့ကို ရပ်ကြည့်နေကြသည်။
တောင်ကုန်းပေါ်မှနေ၍ သူတို့ ဘာတွေ ခံစားခဲ့ကြရသည်ကို ကျွန်တော် မသိပေ။
လေတိုက်နှုန်း ပြောင်းလဲသွားတာမျိုး ဖြစ်နိုင်ပေမည်။
သို့မဟုတ် လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားသည့် နေရာတွင် နှင်းခဲအနည်းငယ် ကျရောက်သွားသည်ကို ဖြစ်ပေမည်။
ရာသီဥတု အချက်ပြရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း အီလီဇာက ကင်းစောင့်တပ်မှူးများကို ပြောပြသည်။
ရဲတိုက်စောင့်က ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်များကို စစ်ဆေးပြီးစီးပါက မေးခွန်းများကို ဖြေကြားပေးမည်ဖြစ်ပြီး အားလုံး ဘေးကင်းကြောင်း တံခါးပေါက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး လူများကို မေရီက ပြောပြသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို သူတို့ မြင်နိုင်ရန် လုံလောက်သော အချိန်အထိ ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ကြသည်။
ပျိုးခင်းခန်း တံခါးပွင့်နေသည်။
ဟယ်လီနာက ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က သင်္ဘောအသစ်အတွက် ပြီးဆုံးသေးခြင်းမရှိသေးသော ဒုတိယမြောက် ရွက်တိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏သားလေးက ၎င်းကို ချည်နှောင်ရာတွင် ကူညီရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကာရယ်က ကျွန်တော့်ကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်သည်။
“ဖေဖေ”
သူမက ကျွန်တော့်ဆီသို့ ပြေးလာသည်။
ကျွန်တော် ဒူးထောက်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ဆီသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူမ၏လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျွန်တော့်လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ထားသည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် မြောက်ဘက် တောင်စွယ်ယံမှ နှင်းများကို ပြန်လည် ကြားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့် ကော်လံစကို မှီရင်း ရယ်မောနေသော ကာရယ်၏အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။
ဂါရစ်က သင်္ဘောလေးကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။
သူက ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်၏ အခြားလက်မောင်းတစ်ဖက်အောက်သို့ တိုးဝင်လာသည်။
“အေးနေလို့လား” ဟု ကာရယ်က မေးသည်။
“နည်းနည်းတော့ အေးတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။
သူမ၏ နွေးထွေးမှု စတင်လာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
“သမီး လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“သိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သို့သော် သူမ ဆက်ကိုင်ထားဆဲပင်။
ကော်ဇော၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အက်ဗလင်က သူမ၏မိခင်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်ုပ်တို့သားလေး၏ ခေါင်းပေါ်မှနေ၍ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့တယ်”
“ပြီးတော့ရော”
“အခုထိ ဗိုက်ဆာနေဆဲပဲ”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ငါ မုန့်ပါလာခဲ့တယ်”
သူ အမှန်တကယ်ပင် ပါလာခဲ့သည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်ပြားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဂါရစ်က ရွက်တိုင်အသစ်ကို ပြနေစဉ် ကျွန်တော် မုန့်စားနေခဲ့သည်။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် မေရီက သဘောတူစာချုပ် စာရင်းအင်းစာအုပ်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့၏အခန်းသို့ ရောက်လာသည်။
သူမက ၎င်းကို စားပွဲပေါ်တွင် ပိတ်လျက်သား ချန်ထားခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့နာမည်အတွက် နေရာလွတ်ရှိသေးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သိပါတယ်”
“ပထမဦးဆုံး စည်းမျဉ်းစာတမ်းကို ပြန်ဖတ်ကြည့်ချင်မယ်လို့ ငါ ထင်နေတာ”
“ဖတ်ချင်ပါတယ်”
“မနက်ကျရင် ဖတ်ပေါ့”
သူမက ကလေးများဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကာရယ်က အော်ရီလီယာ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီလျက် အိပ်ပျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်ကတော့ သင်္ဘောငယ်လေးကို အနီးအနားတွင် သေချာ ကိုင်ထားလိုစိတ်ဖြင့် အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် နိုးလျက်သား ဆက်ရှိနေ၏။
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
“ဒီနေ့အတွက် မှတ်တမ်းတင်ပြီးသွားပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဒီညအတွက် ဒါ လုံလောက်ပါပြီ”
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျွန်တော် အက်ဗလင်၏ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း အခန်းထဲမှ အသံများကို နားထောင်နေလိုက်သည်။
မီးဖိုမီးတောက်သံ။
ကျွန်ုပ်တို့သားလေး၏ အသက်ရှူသံ။
အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်အတွက် အော်ရီလီယာက အထည်စစာအုပ်၏ စာမျက်နှာပျော့လေးကို တစ်မျက်နှာချင်း လှန်နေသည့်အသံ။
ဂရေးကိပ်ကို ကျော်လွန်၍ ဆောင်းရာသီသည် တောင်တန်းများကြားတွင် ရွေ့လျားနေသည်။
၎င်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် သိနေသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ကျွန်တော်မပါဘဲ ဆက်လက် ရွေ့လျားသွားစေရန် လွှတ်ပေးလိုက်သည်။