မေရီက တိုင်းပြည်များဆီသို့ ပို့ရမည့်စာများကိုပုံစံသုံးမျိုး ခွဲခြားထားလိုက်သည်။
ပေးပို့ပြီး။
ပေးပို့ရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ။
ယုံကြည်စိတ်ချရသော လမ်းကြောင်းကို စောင့်ဆိုင်းဆဲ။
ဟေလန်နှင့်အတူ တောင်ဘက်သို့ စာတစ်စောင်ပါသွားနိုင်ပြီး အခြားစာတစ်စောင်က မပါသွားနိုင်ရသည့် အကြောင်းရင်းကို သူမ ရှင်းပြနေစဉ် ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ စာပွဲခုံဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“သူတို့က မြို့တွေ အမျိုးမျိုးကို သွားမှာလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အဲဒီလောက်တော့ ကျွန်ုပ် နားလည်ပါတယ်”
“ဒါဆို ဘလို့ မေးတာလဲ။”
“ပိုတိုတဲ့ အဖြေတစ်ခု ရှိကောင်း ရှိမယ် ထင်လို့ပါ။”
“ရှိတာပေါ့။ မရှိဘူး။”
ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် ရပ်နေသော မယ်လိုဒီက ချောင်းဆိုးသံလိုလို အသံတစ်ခု ထွက်လာခဲ့သည်။
မေရီက နောက်ထပ် စာထုပ်ကို ကြိုးဖြင့် စည်းလိုက်သည်။
“ဘာများ ကျန်သေးလဲ။”
“လောလောဆယ်တော့ ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“သူ မေ့နေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘာကိုလဲ။”
“သူ့မွေးနေ့ကိုလေ။”
ကျွန်ုပ်သည် မေရီ၏ အခန်းတံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လဲ။”
“ခြောက်ရက်နေရင်။”
“ဘնလို သိတာလဲ။”
“ဒီကိုရောက်တဲ့ ပထမဆုံး ဆောင်းတွင်းတုန်းက သူ ကိုယ်တိုင်ပြောဖူးတယ်။ တစ်နေ့ကုန်လုံး စောင်တွေ ထိုင်ရေနေရလို့ စိတ်တိုနေတယ်တဲ့။”
“မေရီနဲ့တော့ တကယ်တူတာပဲ။”
“သူ ရေတာလည်း မှန်တယ်လေ။”
“အဲဒါကတော့ မေရီနဲ့ ပိုတူနေသေးတယ်။”
မယ်လိုဒီက လက်ဝါးကို ပိုက်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ဘာတစ်ခုခု လုပ်သင့်တယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် အက်ဗလင်ကို ဘုရားကျောင်းထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
သူမက လီယိုရာအား ကြာရှည်စွာ မတ်တပ်ရပ်ရခြင်းကြောင့် ဖြစ်လာသည့် ပင်ပန်းနာကျင်မှုနှင့် သာမန် ကိုယ်လက်နာကျင်မှုတို့ကို ခွဲခြားတတ်အောင် သင်ကြားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်သွားသောအခါ လီယိုရာက လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြပြန်ပြီလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက မေးသည်။
“ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်ဆီကနေ ရမယ့် အားရစရာ အဖြေမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။”
“မကြာခင် မေရီ့မွေးနေ့ ရောက်တော့မှာလေ” ဟု မယ်လိုဒီက ရှင်းပြသည်။
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားသည်။
“မေရီ သိရဲ့လား။”
“တစ်ခါတော့ သူသိခဲ့ဖူးတယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
လီယိုရာက ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
“ထိုင်ကြပါဦး။ ဒီကိစ္စက အစီအစဉ်ကောင်းတွေ အများကြီး လိုအပ်မယ့်ပုံပဲ။”
“မင်းတို့ ကူညီနိုင်မယ်လို့ ငါတို့ ထင်ထားကြတာ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ကူညီနိုင်တာပေါ့။ ဒီအခန်းထဲက လူတိုင်းကို မေရီက ကူညီခဲ့ဖူးတာပဲဟာ။”
ညနေပိုင်း ရောက်လာချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၌ စာရင်းတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် မေရီ နှစ်သက်တတ်သည့် စာရင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း စုစုပေါင်းစာရင်းများ သို့မဟုတ် ကင်းစောင့်ရမည့် အချိန်ဇယားများ မပါရှိပါ။
လူတွေ သူမကို ပေးချင်ကြသည့် ပစ္စည်းများသာ ပါဝင်သည်။
ဘီထရစ်က ကိတ်မုန့်တစ်လုံး ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။
ပယ်ရင်းက သူမ၏ ဘောပင်များအတွက် သေတ္တာတစ်လုံး လုပ်ပေးချင်သည်။
မေရီက ပျောက်သွားပြီဟု အصرအမြမြ ပြောပြီးမှ သူမ၏ နားထပ်နောက်ဘက်မှ ပြန်တွေ့ရတတ်သည့် ဘောပင်များအတွက်ပါ ထိုသေတ္တာထဲတွင် နေရာလွတ် လိုအပ်မည်ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
သဘောတူစာချုပ် လက်မှတ်ရေးထိုးပြီးကတည်းက မေရီ ဖြည့်စွက်ခဲ့သော စာမျက်နှာများကို အိုင်ဗာရာက စာအုပ်ချုပ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းသည်။
အီလီဇာက တစ်ရက်တာအတွက် သူမ၏ တာဝန်များကို ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။
မေရီကတော့ ထိုသို့လုပ်ပေးခြင်းကို ငြင်းဆိုလိမ့်မည် သေချာသည်။
“ငါတို့ လုပ်ပြီးသွားမှပဲ သူ ငြင်းချင်ငြင်းတော့ပေါ့” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ တစ်နေ့တာရဲ့ အများစုကို အချိန်ကုန်သွားလိမ့်မယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ရွှမ်းတွင့်သားနှစ်ဦး၏ လှေအသစ်လေး၏ လှေဦးပိုင်းကို ပွတ်တိုက်ပေးရင်း နားထောင်နေသည်။
“မင်းတို့က မေရီ့ကို ဂုဏ်ပြုမလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အနားယူခိုင်းမလို့လား” ဟု သူက မေးသည်။
“နှစ်ခုလုံးပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆို သူ တကယ်ရော အနားယူချင်ရဲ့လားဆိုတာ အရင်မေးကြည့်ပါဦး။”
“ငါတို့သာ သွားမေးရင် သူက အလုပ်တွေရှိသေးတယ်လို့ပဲ ပြောမှာပေါ့။”
“အဲဒါကြောင့် သူ မှားသွားတာမျိုး ဖြစ်သွားမလား။”
ကျွန်ုပ်တွင် ချက်ချင်းပေးစရာ အဖြေ မရှိခဲ့ပေ။
သူက လှေကို ကျွန်ုပ်ဆီ လွှဲပေးလိုက်သည်။
“ဒီဟာကို စစ်ကြည့်စမ်းပါ။”
ကျွန်ုပ်၏ လက်မဖြင့် လှေဦးပိုင်းတစ်လျှောက်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
ချောမွေ့နေသည်။
“အဲဒါဆို ငါတို့က သူု့ကို ကြိုပြောသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။”
“ငါဆိုလိုတာက သူ့မွေးနေ့နဲ့ပတ်သက်ပြီး လူတွေ ဘာတွေလုပ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်ဆိုတာကို သူ သိသင့်တယ်လို့ ပြောတာပါ။”
အနီးနားတွင် ရွက်ဖျင်စများကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသော ဟယ်လီနာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မယ်လိုဒီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက စိတ်ပျက်သွားသည့်ပုံ ပေါ်သည်။
ထို့နောက် စဉ်းစားတွေးတောဟန် ဖြစ်သွားသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မေရီ့ကို ပြောပြခဲ့ကြသည်။
သူမသည် ရေတွင်းအသစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘရိန်းနှင့် ရဲတိုက်မြို့ဝန်တို့အား အောက်ဘက် ရင်ပြင်တွင် ဆွေးနွေးနေစဉ် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့မွေးနေ့ ရောက်တော့မယ်ဆိုတာကို ငါတို့ သိထားတယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ပြောသည်။
မေရီက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ မေ့နေတာ။”
“အဲဒီလိုပဲ ငါတို့ ထင်ထားတာပေါ့။”
“ရှင်တို့ ဘာတွေ စီစဉ်နေကြလို့လဲ။”
“စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု လုပ်မလို့လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောသည်။ “လူတွေက မင်းကို လက်ဆောင်တွေ ပေးချင်ကြတယ်။ အီလီဇာကလည်း တစ်ရက်တာအတွက် မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကို ယူပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားတယ်။”
“ဘယ်တာဝန်တွေကိုလဲ။”
ကျွန်ုပ်လည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု စတင်ရေတွက်ပြလိုက်သည်။
ပဉ္စမမြောက် တာဝန်ရောက်သည်နှင့် မေရီက ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“သူ့မှာလည်း သူ့တာဝန်နဲ့သူ ရှိပါတယ်။”
“မင်းရဲ့တာဝန်တွေကို လူတွေခွဲယူခိုင်းလို့ ရပါတယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“ဒီပုံစံကို ကြည့်ရတာ ရှင်တို့ စမ်းသပ်ပြီးသွားကြပြီနဲ့ တူပါရဲ့။”
“လုပ်ထားကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ဝန်ခံလိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်မှာ ထိုစာရင်းကို ယူမလာခဲ့မိပေ။
“အဲဒီလို ဖြစ်တာကမှ တော်သေးတာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရဲတိုက်ဘက်သို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။
“မင်းရဲ့မွေးနေ့တုန်းက စောင်တွေချည်းပဲ ထိုင်ရေနေရတယ်လို့ မယ်လိုဒီ ပြောပြဖူးတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။
“ငါ တကယ် လုပ်ခဲ့မိသေးလား။”
“မင်း စိတ်တိုနေခဲ့တာလေ။”
“စောင်တွေကိုတော့ ငါ မှတ်မိတယ်။ ဆီးနှင်းတွေကျတဲ့အချိန်မှာ မိသားစုသုံးစု ရောက်လာကြတော့ သူတို့အတွက် လုံလောက်တာ လိုအပ်နေလို့လေ။”
“မင်းရဲ့မွေးနေ့ကိုရော မှတ်မိသေးလား။”
“ဘယ်သူ့ဆီကမှန်းမသိဘူး၊ သစ်တော်သီးတစ်လုံး လာပေးဖူးတယ်။”
“ကောင်းရဲ့လား။”
“ကောင်းတယ်။”
မေရီက မယ်လိုဒီ့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ကို ပေးခဲ့တာပဲ။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ငါ ကျေးဇူးတောင် တင်ဖို့ မေ့သွားတယ်။”
“တင်ပါတယ်လေ။ ပြီးတော့ အရေအတွက် မှားနေတယ်ဆိုပြီး အဲဒါကို ပြန်သွားရေနေသေးတာပဲ။”
“မှားနေတာကိုး။”
“သိပ်သိတာပေါ့။ ငါတောင် မင်းကို ဝိုင်းပြင်ပေးခဲ့ရသေးတယ်။”
သူတို့သည် စကားမပြောဘဲ အနည်းငယ် ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။
လှေကားထစ်နား ရောက်သောအခါ မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ငါ အမိန့်စာထုတ်တာမျိုးတော့ မလိုချင်ဘူးနော်။”
“ဘာအမိန့်စာမှ မရေးထားပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ရှင်တို့ စဉ်းစားနေကြတာပဲလေ။”
ကျွန်ုပ်သည် မယ်လိုဒီ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီကလည်း ကျွန်ုပ်ကို ပြန်ကြည့်သည်။
မေရီက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“လူတိုင်းကို ငါ့မွေးနေ့မှာ မဖြစ်မနေ ဂုဏ်ပြုရမယ်လို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းချင်ဘူး။ လူတွေက လမ်းကိုဖြစ်စေ၊ ဘုရားကျောင်းကိုဖြစ်စေ လိုအပ်နေတယ်ဆိုရင် အလုပ်တွေကို ရပ်မပစ်ခိုင်းချင်ဘူး။”
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
“ငါ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ ညစာတော့ စားချင်တယ်။”
“အဲဒါတော့ လုပ်နိုင်တာပေါ့။”
“ပြီးတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ တာဝန်တွေ မပေးခင် ငါ့ကို အဲဒီစာရင်းထဲမှာ ဘာတွေပါလဲဆိုတာ အရင်ပြပေးပါ။”
မယ်လိုဒီ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒီလောက် တောင်းဆိုချက်မျိုးကတော့ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
မေရီသည် ပထမဆုံးလှေကားထစ်ကို တက်လိုက်သည်။
“နောက်ပြီးတော့လေ... ဘီထရစ်က ကိတ်မုန့်လုပ်ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားတယ်ဆိုရင် ငါ သစ်တော်သီး ကြိုက်တယ်ဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါ။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုစာရင်းကို သူမအား ပေးခဲ့ကြသည်။
သူမက အချက်နှစ်ချက်ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်သည်။
ပထမတစ်ခုမှာ နေ့လယ်ပိုင်း တစ်ချိန်လုံး မိန့်ခွန်းပြောကြားခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါ မိန့်ခွန်းပြောဖို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ပယ်ရင်း တောင်းဆိုတာလေ” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။
“သူက စာကြောင်းသုံးကြောင်းပဲ ပြောမှာပါ။”
“လူတစ်ဆယ့်နှစ်ယောက်ဆီကနေလေ။”
မေရီ၏ ကန့်ကွက်ချက်ကို ကျွန်ုပ် နားလည်သွားသည်။
နောက်ထပ် ဖြတ်ပစ်လိုက်သည့် အချက်မှာ တစ်ရက်တာလုံး တာဝန်အားလုံးမှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“နေ့လယ်ပိုင်းတော့ ငါ ယူမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အရေးပေါ်စာတွေကို အီလီဇာက ဝင်လုပ်ပေးနိုင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“လုပ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အတိတ်တံခါးဝမှ အီလီဇာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
မေရီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်ဒီမှာ ရောက်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီလဲ။”
“ငါ့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့အပိုင်းကို ကြားလောက်တဲ့အထိတော့ ကြာပြီပေါ့။”
“မင်းကတော့ မယ်လိုဒီလို ဖြစ်လာနေပြီပဲ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“အဲဒါကို ချီးကျူးတာ မဟုတ်ဘူးနော်။”
“သိပ်သိတာပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့ ထိုမျှဖြင့် ရပ်လိုက်လို့ ရနေသည်။
သို့သော် မယ်လိုဒီနှင့် ကျွန်ုပ်သည် နေ့လယ်ခင်းအချိန်ကို ဂရေးကိပ်တစ်ဝိုက် လျှောက်သွားရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
မေရီ သူတို့အတွက် ဘာတွေလုပ်ပေးခဲ့ဖူးလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့က လူတွေကို မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။
အဖြေတွေက နှုတ်ဖျားမှ အလွယ်တကူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
လက်သမားဆရာတစ်ဦးက သူတို့မိသားစု လှည်းလည်းမပါ၊ ကြိုတင်အကြောင်းကြားခြင်းလည်း မရှိဘဲ ရောက်လာစဉ်က မေရီသည် ၎င်းတို့အတွက် နေစရာနေရာ ရှာဖွေပေးခဲ့ကြောင်း မှတ်မိနေသည်။
ကင်းစောင့်တစ်ဦးကမူ သူ လက်ကောက်ဝတ် ကျိုးသွားချိန်တွင် မေရီသည် တာဝန်ချိန်ဇယားကို စစ်ဆေးပေးခဲ့သဖြင့် ဒဏ်ရာသက်သာလာသည့်အခါ သူ့နေရာသူ ပြန်ဝင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။
လီယိုရာကမူ ဘုရားကျောင်းတွင် သူမလုပ်ရမည့်အလုပ်ကြောင့် သဘောတူညီချက်မပါဘဲ ရွာမှ ထွက်သွားရမည်မဟုတ်ကြောင်း ဆောက်သ်မီးယားဆီသို့ မေရီ ရေးသားပေးခဲ့သော စာကို မှတ်မိနေသည်။
ရေတွင်းအတွက် နေရာတွေ့သွားစဉ်က မေရီသည် လမ်းကိုပါ ပြောင်းလဲပေးခဲ့ကြောင်း ဘရိန်းက ဆိုသည်။
“အဲဒါက ရေအတွက် မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ရေသယ်မယ့် လူတွေအတွက်လည်း ပါတာပေါ့” ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။
ဈေးထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကမူ လွန်ခဲ့သောသုံးနှစ်က မေရီသည် အခွန်စာရင်း မှားယွင်းနေသည်ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြသည်။
“သူက ကျွန်မကို အရင်က ပြေစာဟောင်းကြီးကို ယူလာခိုင်းခဲ့တယ်” ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဆိုသည်။ “ကျွန်မက သူ့ကို မယုံဘူးလို့ ထင်လိုက်တာ။”
“သူ တကယ်ပဲ မယုံလို့လား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“ယုံပါတယ်။ သူလိုချင်တာက နောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ လာပြီး ကန့်ကွက်လို့မရမယ့် အထောက်အထား ခိုင်လုံဖို့ပါပဲ။”
အနောက်ဘက် ကင်းစခန်းတွင် ကင်းစောင့်တစ်ဦးက အနားယူချိန်မလုံလောက်ဘဲ အဆိုင်းသုံးဆိုင်း ဆက်တိုက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ရပြီးနောက် မေရီက သူ့ကို တစ်ညလုံး အပြည့်အဝ အိပ်စက်ခိုင်းခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။
“ကျွန်တော့် တာဝန်ချိန်ဇယားပေါ်မှာကို သူ ကိုယ်တိုင် ရေးခဲ့တာလေ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “အမိန့်ကို မသိလိုက်ရဘူးလို့ ကျွန်တော် လိမ်လို့မရတော့ဘူးပေါ့။”
“ဒါဆို မင်း အိပ်ခဲ့ရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“အိပ်ခဲ့ပါတယ်”
သူက အနည်းငယ် ရှက်သွားဟန် တူသည်။
ကျွန်ုပ် နားလည်နိုင်ပါသည်။
ထိုညနေတွင် ကျွန်ုပ်သည် မှတ်တမ်းတိုက်ထဲမှ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
စာမျက်နှာများမှာ ဗလာဖြစ်ပြီး အပြာရောင် ရိုးရိုးဖုံးအုပ်ထားသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။
အောက်ဘက် စာမျက်နှာများတွင် မှင်ရာမထင်စေဘဲ ရေးသားနိုင်ရန် မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်ကို အိုင်ဗာရာက ကျွန်ုပ်အား ပြသပေးခဲ့သည်။
“သူတို့ရဲ့ စကားတွေကို စုဆောင်းချင်လို့လား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။ မေရီက တခြားသူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကိုပဲ အမြဲသိမ်းပေးနေရတာလေ။”
အိုင်ဗာရာက စာအုပ်ဖုံးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့မှာလည်း သူ့အတွက် သီးသန့်ဖြစ်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိသင့်တာပေါ့။”
“မင်းရော ဒီထဲမှာ ရေးပေးမလား။”
“ရေးပေးမှာပေါ့။”
သူမသည် ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
*လူတွေ ရှာတွေ့နိုင်မယ့်နေရာမှာ အမှန်တရားကို သိမ်းဆည်းထားဖို့ ရှင်က ကျွန်မကို နေရာတစ်ခု ပေးခဲ့ပါတယ်။*
စာအုပ်ကို မပိတ်မီ သူမက ကျွန်ုပ်အား ပြသခဲ့သည်။
“ကောင်းတဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခုပဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက သူ့ကို သိစေချင်တဲ့ ဆန္ဒပါပဲ။”
ဘုရားသခင်တို့သည်လည်း သင့်တော်သည့်အချိန်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့ကြသည်။
အချို့က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းစီ ရေးကြသည်။
ဘရိန်းကမူ ရေတွင်းပြီးစီးသွားသည့်အခါ မြင်တွေ့ရမည့်အတိုင်း ကျောက်တုံးနိမ့်နမ့်လေးများနှင့် ရေပုံးတင်စရာ နေရာပါရှိသည့် ပုံစံကို ရေးဆွဲပြခဲ့သည်။
ധാတ်သီးဝယ်ယူနေကြသည့် လူများအတွက် တိကျမှန်ကန်မှုက အရေးကြီးသောကြောင့် မေရီသည် ဈေးနှုန်းအတိုင်းအတာများကို စစ်ဆေးပေးခဲ့ဖူးကြောင်း အီဆယ်က ရေးသားခဲ့သည်။
မီရန်ကမူ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် စာမျက်နှာကို တစ်ရက်ခွဲတိတိ အလွတ်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်လာသည့် ပထမဆုံးညက မေရီ သူမအား ထိုင်ခုံပေးခဲ့ပုံအကြောင်းကို ရေးသားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဖြစ်ရပ်ကို ပြောပြနေစဉ်အတွင်း မီရန်အား မည်သူကမှ မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုစာမျက်နှာကို နှစ်ခါထပ်မဖတ်ခဲ့တော့ပေ။
အဲဒီမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိရုံနဲ့တင် လုံလောက်နေပြီဟု ခံစားရသည်။
မွေးနေ့မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် မေရီသည် ကျွန်ုပ်တို့ထံ စာအုပ်နှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင် စာရေးနေစဉ်အတွင်း သူမသည် ကောင်စီခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက စာအုပ်ကို အမြန်ပင် ပိတ်လိုက်သည်။
မေရီက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်တို့ ကျွန်မကို မမြင်စေချင်တဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားကြတာပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်။”
“ကျွန်မရဲ့မွေးနေ့နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“အမှားအယွင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးခွင့် ရနိုင်မလား။”
“လူတွေ အကုန်ရေးပြီးသွားမှပေါ့။”
“အဲဒါကတော့ အန္တရာယ်များတဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်ပဲ။”
“စာလုံးပေါင်းအမှားတွေကိုတော့ ပြင်လို့ရပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ မှတ်မိသادကိုတော့ ပြင်လို့မရဘူး။”
မေရီက သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက အရင်ကတည်းက ညှิနှိုင်းထားကြတဲ့ပုံပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ခဏတာမျှတော့ မေရီက အခြားမေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးတော့မလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် မြို့ပြစီမံကိန်း ပုံစံများကို သွားယူရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။
မွေးနေ့မနက်ခင်းတွင် ပထမဆုံး ရေခဲသိုက်များသည် အောက်ဘက် ရင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
နံနက်စာ မစားမီ အမြွှာနှစ်ဦးက အရင်ဆုံး တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
ကေရိုးက ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ ရေခဲဖြူဖြူကွက်ကလေးဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က ထိုနေရာကို လက်ဖြင့်တို့ကြည့်ပြီး လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“အေးစိမ့်နေတာပဲ” ဟု သူက ကြေညာသည်။
“အင်း” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေလိုက်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်အား လက်နွေးပေးရန် လက်ကို ဆန့်တန်းပြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်၏လက်ဖြင့် သူ့လက်ကို အုပ်ကိုင်ပေးလိုက်သည်။
အလုပ်လုပ်စရာ မလိုတော့ပေ။
သူ ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
ရင်ပြင်တစ်ဖက်မှနေ၍ မေရီသည် တာဝန်စာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လျှောက်လာနေသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
“မနက်ခင်းပါပဲ။”
မေရီက မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် များများဆီကို ပြောထားကြတာလဲ။”
“တော်ရုံသင့်ရုံပါပဲ။”
ဘီထရစ်က သစ်တော်သီး အစိတ်လေးများပါသည့် ပန်းကန်ပြားငယ်လေးကို ယူလာပေးသည်အထိ နံနက်စာစားပွဲက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုပန်းကန်ကို မေရီ၏ ဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။
“ငါ မှတ်မိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ညစာအတွက် ဝမ်းဗိုက်ထဲက နေရာလွတ်လေး ချန်ထားဦးနော်။”
“အဲဒါ သတိပေးတာမျိုးနဲ့ တူနေသလိုပဲ။”
“ဟုတ်တယ်လေ။”
ဘီထရစ်လည်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က မေရီအတွက် စားပွဲဝိုင်းဘေးရှိ ကုလားထိုင်ကို ပိုနီးအောင် ဆွဲပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်မက ပုံမှန်ဆို အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ ထိုင်မိနေလို့လား” ဟု သူမက မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတွေ လာနေကြလို့ပါ။”
ဂါရစ်က တစ်ဖက်စီတွင် သစ်သားတုံး တစ်တုံးစီ ကိုင်လျက် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက တစ်တုံးကို မေရီအား ပေးလိုက်သည်။
ကေရိုးကလည်း ကျန်တစ်တုံးကို ပေးသည်။
မေရီက ထိုသစ်သားတုံး နှစ်တုံးစလုံးကို သူမ၏ သစ်တော်သီးပန်းကန်ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။
သူမသည် နံနက်ခင်းတစ်ခွင်လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။
နေ့လယ်အချိန်တွင် အီလီဇာက တာဝန်စာအုပ်ကို လာယူသည်။
မေရီက စာအုပ်ကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
“ငါ ညွှန်ကြားချက် စာမျက်နှာတစ်ခု ချန်ခဲ့တယ်။”
“ငါ ဖတ်ပြီးပြီ။”
“နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခု ရှိသေးတယ်။”
“အဲဒါလည်း ဖတ်ပြီးပြီ။”
“စာတွေကလေ—”
“သတင်းပို့မယ့်သူ မလာသေးရင် စောင့်လို့ရပါတယ်။ လာခဲ့ရင်တောင် ချက်ချင်းမဖြေရဘူးဆိုရင် ငါ့ကို လာခေါ်လိုက်ပါ။”
မေရီလည်း စာအုပ်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
အီလီဇာက စာအုပ်ကို ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်လိုက်သည်။
“သွားပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ နေ့လယ်စာ သွားစားတော့။”
“စားမလို့ပါပဲ။”
“ကောင်းပြီလေ။”
မယ်လိုဒီက အီလီဇာ၏နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“သူ တကယ်သွားစားအောင် ကျွန်မတို့ သေချာလုပ်ထားပါ့မယ်။”
နေ့လယ်ခင်းအချိန်က အင်မတန် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းနေသည်။
မေရီသည် မယ်လိုဒီနှင့်အတူ မီးဖိုဘေးတွင် ခဏတာ ထိုင်နေခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် အော်ရီလီယာနှင့်အတူ အမိုးပါသော လမ်းလျှောက်ခန်းမဆောင်တစ်လျှောက် လျှောက်သွားနေသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် စာရွက်စာတမ်းဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပါရှိပေ။
အက်ဗလင် ရောက်လာပြီး ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်အထိ ကျွန်ုပ် ဆက်ကြည့်နေမိသည်။
“ရှင် သူ့ကို လိုက်စောင့်ကြည့်နေတာလား။”
“ဘယ်သူမဆို လုပ်သင့်တာပေါ့။”
“သူ အော်ရီလီယာနဲ့ စကားပြောနေတာလေ။”
“ကိုယ် မြင်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ဘာသာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်နေပါစေတော့။”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ထားခဲ့လိုက်သည်။
ရိုးတံနံရံများအလွန် မြောက်ဘက်တောင်တန်းများပေါ်တွင် ဆီးနှင်းများ ရွေ့လျားလာနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။
ထိုနေရာတွင် ဆီးနှင်းများ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက်တွင်မူ အလင်းရောင်ရှိနေသေးချိန်အတွင်း အိုးလ်ဒရင်း၏ အဖွဲ့သည် လမ်းဖောက်လုပ်ရေး အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
ထိုနေ့တွင် ထိုအရာနှစ်ခုစလုံးအတွက် နေရာလွတ် ရှိနေခဲ့သည်။
ညစာစားပွဲတွင် ဘီထရစ်က သစ်တော်သီး ကိတ်မုန့်တစ်လုံးကို ယူလာပေးခဲ့သည်။
မိန့်ခွန်းပြောကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ပယ်ရင်းက သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ညစာစားခဲ့ကြသည်။
လူတိုင်း စားသောက်ပြီးသွားကြသောအခါ မေရီသည် အပြာရောင်စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမသည် ပထမဆုံး စာမျက်နှာကို ဖတ်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်မျက်နှာကို ဆက်ဖတ်သည်။
အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ မီးဖိုမီးတောက်သံ၊ စာမျက်နှာလှန်သံနှင့် သူမ၏ ပန်းကန်ပြားဘေးတွင် ပထမဆုံး သစ်သားတုံးကို မည်သူက တင်ခဲ့သလဲဟု အမြွှာနှစ်ဦး အချင်းချင်း တိုးတိုးလေး ငြင်းခုံနေသည့် အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။
မေရီသည် ဈေးဆိုင်မှ အမျိုးသမီး ရေးပေးခဲ့သော စာမျက်နှာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီပြေစာကို ငါ မှတ်မိတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မှတ်မိမယ်လို့ ငါ ထင်ထားပါတယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ပြန်ပြောသည်။
“သူက အင်္ကျီအနားစမှာ ခေါက်ပြီး ယူလာခဲ့တာ။”
“သူ အခုထိ သိမ်းထားတုန်းပဲလေ။”
“ကောင်းတာပေါ့။”
မေရီသည် နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။
စာအုပ်အဆုံးသို့ ရောက်သောအခါ သူမ မော့ကြည့်လာသည်။
“ဘာပြောရမယ်မှန်းကို မသိတော့ဘူး။”
“မင်း မိန့်ခွန်းပြောစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“သိပါတယ်။ ကျွန်ုပ် ကိုယ်တိုင် ဖြတ်ပစ်ခဲ့တာပဲဟာ။”
ထိုစကားကြောင့် စားပွဲဝိုင်းတွင် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ လက်ကို စာအုပ်ဖုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဒီအရာတွေ အားလုံးက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာတွေ သက်သက်ပဲလို့ပဲ ငါ ထင်ခဲ့တာ။”
“ဟုတ်တာပေါ့” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။ “မင်း တကယ် လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။”
မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သစ်တော်သီးအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“ပေးရတာတော့ အချိန်အတော်ကြာသွားတယ်နော်။”
“ငါက စောင်တွေ ရေနေရလို့လေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်လေ။”
ညစာစားပွဲပြီးနောက် မေရီက ကျွန်ုပ်အား သူမနှင့်အတူ လျှောက်လည်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင်မူ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက အပြာရောင်စာအုပ်ကို ချိုင်းကြားတွင် ညှပ်လျက် ပါလာခဲ့သည်။
“ရှင်တို့ ဘာလုပ်ချင်ခဲ့ကြလဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အမိန့်စာထုတ်ချင်ခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။”
“ဘာအမိန့်စာမှ မရေးခဲ့ပါဘူး။”
“ဝမ်းသာပါတယ်။”
“မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ မယ်လိုဒီနဲ့ ကျွန်ုပ်ကတော့ လူတွေ မင်းအတွက် သီးသန့်နေ့တစ်နေ့ ပိုင်ဆိုင်စေချင်သေးတာပေါ့။”
“ကျွန်မမှာ တစ်နေ့တော့ ရှိပြီးသားပဲလေ။”
“ကိုယ်က နှစ်စဉ်တိုင်းကို ပြောတာပါ။”
မေရီသည် ပြတင်းပေါက်တစ်ခုနားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက် ရင်ပြင်မှာမူ အမှောင်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မရဲ့နာမည်ကို အစွဲပြုထားလို့ လူတွေကို သူတို့ရဲ့ အလုပ်တွေကနေ ခွဲထုတ်ပေးရတဲ့ နေ့တစ်နေ့ဆိုတာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ စိတ်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကိုယ် အခုတော့ နားလည်ပါပြီ။”
သူမ ခဏတာ စဉ်းစားနေသည်။
“လူတွေကို နှစ်တစ်နှစ်မှာ တစ်ရက်လောက် သူတို့ မှီခိုအားထားနေရတဲ့သူတွေကို ကျေးဇူးတင်ဖို့အတွက် နေ့တစ်နေ့ ရွေးချယ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေက ခွင့်ပြုတယ်ဆိုရင် နေ့လယ်ပိုင်း အနားယူခွင့် ပေးလိုက်ပါ။ ရှင်တို့ သဘောတူတယ်ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့မွေးနေ့ကနေ စတင်နိုင်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်သည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက မင်းရဲ့အကြံဉာဏ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို လူတွေကို ပြောပြခွင့်ပြုမလား။”
“ရပါတယ်။”
“ဘာကြောင့် ဒီနေ့ကို ရွေးချယ်ရတာလဲဆိုတာကိုရော ပြောပြခွင့်ပြုမလား။”
သူမ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ရပါတယ်။ ပြောပြလို့ ရပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ၎င်းကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းနေ့ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။
နှစ်စဉ် ကိတ်မုန့်လုပ်ပေးရန် မည်သူ့ကိုမျှ မကတိပေးမီ ဘီထရစ်နှင့် အရင်တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် မေရီက တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြောဆိုခဲ့သည်။
အခြားသူတစ်ဦးဦးက ဒယ်အိုးများကို ဆေးကြောပေးမည်ဆိုပါက ခန်းမဆောင်အတွက် တစ်လုံး လုပ်ပေးမည်ဟု ဘီထရစ်က သဘောတူခဲ့သည်။
ပယ်ရင်းက အလွန်အမင်း အလျင်စလိုဖြင့် လုပ်အားပေးမည်ဟု ထပြောလိုက်သည်။
အီလီနော်က သူ အရင်လို မပြန်နိုင်တော့မီ သူ့နာမည်ကို တာဝန်စာရင်းဘေးတွင် အမြန်ရေးချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ညစာစားပွဲသို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ မေရီသည် သူမ၏လက်ကို အပြာရောင်စာအုပ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
“မွေးနေ့အပိုင်းကိုတော့ ထားလိုက်ပါဦး။ အဲဒီနေ့က လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါကတော့ မင်းအတွက် ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုလိုက်သည်။
သူမသည် စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ဟု သူမက ဖြေသည်။
ထို့နောက် ရေတွင်းပုံကို ဘရိန်း ရေးဆွဲထားသည့် စာမျက်နှာကို မယ်လိုဒီအား ပြသရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။