မြောက်ဘက်ပြတင်းပေါက်တွေပေါ်မှာ ပထမဆုံးနှင်းခဲတွေ စတင်ပေါ်လာခဲ့ပါပြီ။
နေရောင်ခြည် ထိမှန်းမိရုံနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်လောက်အောင် ပါးလွှာပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးကို မှန်သားပြင်ပေါ် ဖိကပ်လိုက်တဲ့အတွက် အရာတစ်ခု ထင်ကျန်ခဲ့ပါတယ်။
ကယ်ရိုလ်က သူမရဲ့လက်ကလေးကို သူ့လက်ဝါးထဲ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူတို့ရဲ့ နံနက်စာကို ယူလာပေးတဲ့အထိ သူတို့အဲဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေကြပါတယ်။
“အေးတယ်” လို့ ကယ်ရိုလ်က ပြောပါတယ်။
“အင်း ဟုတ်တယ်” လို့ ကျွန်တော်က သူမကို ပြန်ပြောပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်ကို မတို့ထိခဲ့ပါဘူး။
“သား မလုပ်ပါဘူး”
သူမက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ သူမရဲ့အစ်ကိုနောက် စားပွဲဆီ လိုက်သွားပါတယ်။
နံနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် ဗေယာက ကျွန်တော့်ကို လိုက်ရှာတွေ့ပါတယ်။
“မြောက်ဘက်က ရာသီဥတုက ပြောင်းလဲလာနေပြီ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ခင်ဗျား ဘယ်လောက်အဝေးအထိ ခံစားနိုင်လဲဆိုတာကို ကျုပ်ကြည့်ချင်တယ်”
“ဘယ်လောက်ဝေးဝေးထိလဲ”
“အဲဒါကိုပဲ ကျုပ်တို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိရမှာပေါ့”
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်၊ မယ်လင်နဲ့ သက်စရာတို့လည်း ရှိနေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့လေးယောက်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရာသီဥတုအခြေအနေလေး တစ်ခုတည်းအတွက် လူတွေအများကြီး ပါလာသလိုပဲဗျာ”
“ရာသီဥတုအခြေအနေက အများကြီး ပါတ်သက်နေလို့လေ” လို့ ဗေယာက ပြောပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ဝတ်ရုံကို ရင်စေ့ရင်း ကျွန်တော့်နောက်ကနေ လှေကားပေါ်က ဆင်းလာပါတယ်။
“ပြီးတော့ ကိုယ်လည်း လိုက်မယ်”
“လိုက်မယ်လို့ ထင်ပြီးသားပါ”
“သူတို့ပါ ကြားစေချင်လို့ပါ”
ကျွန်တော်တို့ အောက်ဘက် လယ်ကွင်းတွေကို ကျော်လွန်သွားကြပါတယ်။
အဲဒီနေရာက မြေပြင်က သစ်ပင်ဗလာတွေ ရှိရာ တန်းလျားဆီကို နည်းနည်းချင်း မြင့်တက်သွားပါတယ်။ အဲဒီကုန်းထိပ်ကနေ ကျွန်တော်တို့ဟာ ရဲတိုက်၊ မြို့သစ်အတွက် စိုက်ထူထားတဲ့ တိုင်တွေနဲ့ အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးကို မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို ကိုယ်တိုင်ဝင်မလုပ်ဘဲ လှမ်းကြည့်လို့ရမယ့်နေရာမှာ အစောင့်နှစ်ဦးကို ချထားပေးပါတယ်။
ကာစတယ်လန်က သူတို့နဲ့အတူ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် လေ့ကျင့်နေတုန်း သူက အကာအကွယ်အင်းကွက်တွေကို စောင့်ကြည့်နေမှာပါ။
ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်မယ့်အရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စာနဲ့ရေးသားထားတဲ့ မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ထားရှိဖို့ မေရီက တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
ဗေယာက သူမကို အဲဒါ တစ်စောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ရပ်တန့်ရမလဲဆိုတာကို မေရီက မေးမြန်းခဲ့ပါတယ်။
ဗေယာက ဒုတိယစာမျက်နှာတစ်ခုကိုပါ ထပ်ဖြည့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
မေရီရဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
အစပိုင်းမှာတော့ အဲဒီသင်ခန်းစာက ရርရင်းနှီးပြီးသားပါပဲ။
ဗေယာက လေအေးမျှင်လေး တစ်စင်းကို ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က အဲဒီအစွန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က အဲဒီလေထုကို လိုက်မသွားဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ပွတ်တိုက်သွားစေပါတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က တခြားဘက်ကနေ ဖိအားကို ပိုပေးပါတယ်။
သက်စရာက အဲဒီလေထုကြားထဲကနေ ကျွန်တော့်နာမည်ကို လှမ်းခေါ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့အသံကို ကြားပေမဲ့ ရပ်နေတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် သုံးခဲ့တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ မယ်လင်က တောင်းဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သိမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ထပ်လုပ်စမ်းပါ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
သူမက ပြုံးပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ကျွန်တော် သနားစရာကောင်းလောက်အောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ်လို့ မထင်ကြပါဘူး။
တတိယအကြိမ်မြောက်မှာတော့ ဗေယာက သူမရဲ့လေမျှင်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
“အခု ကိုယ့်ဘာသာပဲ ရာသီဥတုကို ရှာကြည့်တော့”
ကျွန်တော် မြောက်ဘက်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
တောင်တန်းထိပ် ကျော်လွန်တဲ့နေရာမှာ မိုးတိမ်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပါတယ်။
မိုးရွာမလား၊ နှင်းကျမလားဆိုတာကိုတောင် မမြင်နိုင်လောက်အောင် ဝေးလွန်းပါတယ်။
ကျွန်တော် သတိအာရုံကို သေချာစုစည်းပြီး လှမ်းပို့လိုက်ပါတယ်။
လေပြေတစ်ချက်က ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံကို ဖြတ်သန်းသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ ပိုဝေးတဲ့ဆီကိုပေါ့။
ကျောက်တုံးပေါ်က အအေးဓာတ်နဲ့ အောက်က စိုစွတ်နေတဲ့မြေကြီးကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
ခဏတာလောက်မှာတော့ ဗေယာရဲ့ စွမ်းအားကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်လိုက်မိပါတယ်။
“မဟုတ်ဘူး” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “အဲဒါ တောင်စောင်းလေ”
“ကျုပ် တောင်စောင်းကို ခံစားလို့ရနေတာလား”
“ကိုယ့်ရဲ့ ပုံစံကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပါ”
အဲဒါရဲ့ ကျော်လွန်ဘက်မှာရှိတဲ့ ရာသီဥတုအစွန်းကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့လိုက်ပါတယ်။
တောင်တန်းနှစ်ခုကြားကနေ လေအေးစီးကြောင်းတစ်ခု တောင်ဘက်ကို ဖိကျလာပါတယ်။
မိုးတိမ်တွေထဲမှာ ရေငွေ့တွေ လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
တချို့က ရေခဲစပြုနေပါပြီ။
နှင်းတွေ ဘယ်နေရာမှာ အရင်ကျမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအသိက အပြည့်အစုံ ရောက်ရှိလာတာကြောင့် အသံထွက်ပြီး ပြောမိမလိုတောင် ဖြစ်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကောင်းကင်ရဲ့ တခြားနေရာတစ်ခု ပွင့်ဟလာပါတယ်။
နောက်တစ်ခုကလည်း ပွင့်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ပိုနီးကပ်လာပါတယ်။
“ယူရီယာ”
“တောင်တန်းကို ကျော်ပြီး ခံစားလို့ရနေတယ်”
“ဘယ်လောက်ဝေးဝေးလဲ”
“ဩဆယ်လ်ကို ကျော်ပြီး ပင်လယ်စပ်အထိပဲ”
အဲဒီအဖြေက အအေးဓာတ်ထက်ကို ပိုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခြောက်ခြားစေပါတယ်။
ကျွန်တော် အာရုံတွေကို ပြန်ဆွဲထုတ်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
ရာသီဥတုက လိုက်ပါလာပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်က မြက်ခင်းပြင်ပေါ်မှာ လေတွေ တိုက်ခတ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်ဘေးက ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်မှာ ပထမဆုံး ဖြူလွှလွှ နှင်းခဲစလေး ပေါ်လာပါတယ်။
ဗေယာက သူမရဲ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါကို အတင်းဖယ်ရှားပစ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့”
“ဒီကို ယူလာဖို့ လုပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“ငါသိပါတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေက နွေးထွေးနေပါတယ်။
“လယ်ကွင်းပြင်လေ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “လယ်ကွင်းပြင်ကို ရှာပါ”
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်က မြက်ခင်းပြင်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။
စောင်းတန်းအောက်က ကျောက်နံရံကိုပါ။
ကျွန်တော်တို့ လျှောက်လာခဲ့တဲ့ လမ်းကိုပါ။
အဲဒီနောက် မြောက်ဘက်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ခံစားမိပါတယ်။
နေရာနှစ်ခုစလုံးက အတူတကွ တည်ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဖိအားတစ်ခု စုပုံလာပါတယ်။
ကျွန်တော် ဒါကို အရင်ကလည်း ကြုံဖူးပါတယ်။
ခက်ခဲတဲ့ လေ့ကျင့်မှုတစ်ခု လုပ်နေတုန်း နံရိုးတွေအောက်မှာပေါ့။
စွမ်းအားအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြန်ဆွဲထုတ်မိခဲ့တဲ့ အရှေ့ဘက်စင်္ကြံထဲမှာတုန်းကလည်း ကြုံဖူးပါတယ်။
ဒါက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းပါတယ်။
စွမ်းအားတွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဖူးတဲ့ နေရာတွေအထိ ရောက်ရှိသွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီနေရာတွေကို ဖွင့်လှစ်ပစ်လိုက်လို့ ရပါတယ်။
အဲဒီအတွေးက ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပါတယ်။
အကယ်၍သာ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်ဆိုတဲ့ အသိကလည်း ခိုင်မာနေပါတယ်။
“ဘာတွေ ခံစားနေရလဲ ပြောပြပါ” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
“ဖြတ်သွားလို့ရမယ့် လမ်းတစ်ခုပါ”
သူမက လုံးဝ တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
“မင်းကို ဆွဲငင်နေလား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူက စောင့်နေတာပါ”
လေက အက်ဗလင်ရဲ့ ဆံပင်တွေကို လွင့်ပျံစေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်မှာ လေတိုက်ခတ်သမျှ လှည့်ပတ်မှုတိုင်းကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ရပ်တန့်ပစ်လို့ ရပါတယ်။
တောင်တန်းထိပ်ကို ကျော်လွန်နေတဲ့ မိုးရွာသွန်းမှုကို ဂရေးကိပ်ဆီ ပို့ဆောင်လိုက်လို့လည်း ရပါတယ်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ခဏတာအချိန်အတွင်းမှာ အကွာအဝေးက သေးငယ်သွားသလို ခံစားရပါတယ်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။
“ကလေးတွေကော” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ အထဲမှာလေ” လို့ သူမက ပြန်ဖြေပါတယ်။ “အမေနဲ့အဖေတို့နဲ့အတူ ရှိနေတယ်”
“ငါ သိပါတယ်”
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်က လှေကို တောင်းဆိုနေလောက်ပြီ။
ကယ်ရိုလ်က အထည်စာအုပ်ကို လိုချင်မှာဖြစ်ပြီး၊ ကိုင်ထားသမျှ အရာရာတိုင်းကို လိုချင်တယ်လို့ ဇွတ်လုပ်တော့မှာပါ။
သူတို့ရဲ့ အခန်းက နွေးထွေးပါတယ်။
အဲဒီဘက်ကို အာရုံမပို့ဘဲနဲ့တောတောင် ဘယ်လိုရှာရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
“ယူရီယာ” လို့ သက်စရာက ခေါ်ပါတယ်။
သူမရဲ့အသံက ကျွန်တော့်ဆီကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရောက်ရှိလာပါတယ်။
အောက်ခံ အမိန့်ပေးသံမျိုး မပါပါဘူး။
“ပိုသေးတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်နိုင်မလား”
ကျွန်တော် ဝေးလံတဲ့ ရာသီဥတုဆီကို နောက်တစ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဗလာဖြစ်နေတဲ့ တောင်စောင်းတစ်ခုပေါ် ရွှေ့လျားနေတဲ့ မိုးတိမ်အုပ်စုတစ်ခုကိုပါ။
အဲဒီဟာကိုပဲ ကျွန်တော် ရွေးချယ်လိုက်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့ကောင်းကင်ယံကတော့ ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆက်ရှိနေပါတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ဖိအားက ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူက ပြောင်းလဲသွားတာပါ။
အခုတော့ အဲဒီ့ပတ်လည်မှာ နေရာလွတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါပြီ။
မယ်လင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ တခြားတစ်ဖက်ကို ရောက်လာပါတယ်။
“မင်းရဲ့အာရုံကို အိမ်ဘက်ကို ပြန်လှည့်လို့ရမလား”
“ရပါတယ်”
“အချိန်ယူပါ”
ကျွန်တော် တောင်စောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် တောင်တန်းထိပ်ကိုပါ။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော်တို့ပိုင်တဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကိုပါ။
ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်က လေပြေက တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ရဲ့လက်ကို ဆက်ကိုင်ထားပါတယ်။
ဖိအားကတော့ တောက်ပလျက်၊ တိတ်ဆိတ်လျက်နဲ့ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပါ။
ကျွန်တော် မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျောက်တုံးဘေးမှာ နှင်းခဲအနည်းငယ် ဖုံးလွှမ်းနေပါတယ်။
အဲဒါက ပိုပြီး ပျံ့နှံ့မသွားပါဘူး။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ရပ်နေပါတယ်။
သူမ ကြောက်ရွံ့နေတာကို ကျွန်တော် မြեսဖူးပါတယ်။
သူမ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေတာကိုလည်း မြင်ဖူးပါတယ်။
ဘယ်ဟာက အရင်လာလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် မခွဲခြားတတ်ပါဘူး။
“ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျား တံခါးဝကို ရောက်သွားတာပါ”
ဘယ်သူမှ ဘာမှမပြောကြပါဘူး။
ဗေယာတောင်မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က မေးခွန်းကို မဖြေခင် ဝေးလံတဲ့တောင်တန်းဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါသေးတယ်။
“ဘဝအဆင့် မြင့်တက်ခြင်းရဲ့ တံခါးဝပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ကွာခြားသွားတာမျိုး တစ်ခုခု ခံစားရမလားလို့ စောင့်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်တွေက အေးစက်နေပါတယ်။
မြက်ခင်းတွေ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်တဲ့ နေရာကနေ ဖိနပ်တစ်ဖက်ထဲထဲကို ရေဝင်လာပါတယ်။
ကျွန်တော့်နှလုံးခုန်သံက အရမ်းကို မြန်ဆန်နေပါတယ်။
“အဲဒါပဲလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါ လုံလောက်ပါပြီ” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
“ကျုပ် ပြောင်းလဲနေပြီလား”
“ခင်ဗျား မဖြတ်ကျော်ရသေးပါဘူး”
“ဖြတ်ကျော်နိုင်မလား”
သူမက သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဖြေပါတယ်။
“ရတာပေါ့”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အဆင့်မြင့်တက်ချင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပြီးပါပြီ။
အက်ဗလင်၊ သူမရဲ့မိဘတွေ၊ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့ကိုလည်း ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့ပြီးပါပြီ။ ဘုရားသង្တွေနဲ့အတူ ပြင်ဆင်မှုတွေ စတင်ခဲ့ပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော် သေချာမမြင်ရသေးတဲ့ အနာဂတ်တစ်ခုအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေဆဲပါ။
အခုတော့ အဲဒါ ဘယ်မှာစတင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားသိရှိနေရပါပြီ။
စောင့်ကြည့်ရေးနေရာကနေ ကာစတယ်လန်က တက်လာပါတယ်။
“အကာအကွယ်အင်းကွက်တွေက တည်ငြိမ်နေတုန်းပါပဲ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။ “ဘယ်လမ်းကြောင်းမှ ပွင့်မလာပါဘူး။ ကလေးတွေရဲ့အခန်းထဲကို ဘယ်စွမ်းအားမှ ဝင်ရောက်လာတာ မရှိပါဘူး”
“ကျုပ် အင်းကွက်တွေကို ထိမိသွားလား”
“ခင်ဗျား ပုံမှန်ထိတွေ့နေကျအတိုင်းပါပဲ”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေပါတယ်။
အီလီဇာက သူ့နားကို ရောက်လာပါတယ်။
“အစောင့်တွေက လေထုပြောင်းလဲသွားတာကို ခံစားမိကြတယ်။ တခြားဘာမှ မရှိပါဘူး”
“သူတို့ ကြောက်သွားကြလား” လို့ ကျွန်တော် မေးပါတယ်။
“နှင်းတွေကျမလားလို့ တစ်ယောက်က မေးတယ်”
“ခင်ဗျား ဘယ်လိုပြန်ပြောလိုက်လဲ”
“ဗေယာ သိလိမ့်မယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်”
ဗေယာက ကျွန်တော့်ဖိနပ်ဘေးက နှင်းခဲတွေကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီည တောင်တန်းကို ကျော်ပြီးကျမယ်။ ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ဂရေးကိပ်မှာ ကျမယ်”
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ဒါဆို သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်”
ရဲတိုက်ကို ပြန်ကြဖို့ အော်ရီလီယာက တောင်းဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း မငြင်းပါဘူး။
တောင်စောင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာ ရာသီဥတုအခြေအနေကို ကျွန်တော် ပြန်လည် သတိထားမိလာပါတယ်။
ဘယ်လို အားစိုက်ထုတ်မှုမှ မလိုပါဘူး။
ဝေးလံတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ အအေးဓာတ် လှုပ်ရှားနေတာကို ခံစားရပါတယ်။
ကျွန်တော် လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း ကျွန်ტော့်နဲ့အတူ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါ ရှိနေဆဲပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောပါတယ်။
ဗေယာက နောက်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ကျုပ် ဆက်ပြီး ကြားနေရဦးမှာလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဘာတွေကို လွှတ်ထားခဲ့ရမလဲဆိုတာကို ခင်ဗျား သင်ယူလိုက်တာနဲ့ အဲဒါ တိတ်ဆိတ်သွားနိုင်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ဘာက အနီးဆုံးလဲ”
ကျွန်တော် နားစွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အက်ဗလင် အသက်ရှူသံပါ”
“အဲဒီနောက်မှာကော”
“ကျွန်တော့်ဖိနပ်ထဲက ရေပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီး ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
“ဒီမှာရှင် ရှိနေပြီပဲ”
အောက်ဘက် ရာဝင်းထဲမှာ မေရီက ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ကြည့်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံစွန်းမှာ မြင်နေရဆဲဖြစ်တဲ့ နှင်းခဲကွက်ကို ငုံ့ကြည့်ပါတယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
ထိခိုက်ဒဏ်ရာရတဲ့သူ ရှိမရှိ သူမက မေးပါတယ်။
မရှိပါဘူး။
အကာအကွယ်အင်းကွက်တွေ ပြောင်းလဲသွားသလား။
မပြောင်းပါဘူး။
ထိုင်ခုံတစ်လုံး လိုအပ်သလား။
လိုတယ်လို့ အယောင်ဆောင်ပြဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“လိုတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့စာအုပ်ကို မဖွင့်ခင်မှာပဲ သူမက လူတစ်ယောက်ကို ထိုင်ခုံသွားယူခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခန်းထဲမှာ ပြောဆိုကြပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမသိသမျှကို ရှင်းပြပါတယ်။
သူမကိုယ်တိုင် အပြောင်းအလဲမဖြစ်ခင်တုန်းကလည်း အလားတူ တံခါးဝမျိုးကို ရောက်ဖူးပါတယ်။ သူမရဲ့အဖြစ်က လူတွေအများကြီးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဖြေပေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပါ။
“အကယ်၍ ကျုပ် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးပါတယ်။
“ကျွန်မနဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာကိုတော့ ခင်ဗျားကို ပြောပြလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ ဖြစ်ရပ်ကလည်း အတူတူပဲ ဖြစ်လာမယ်လို့ ကျွန်မ အာမမခံနိုင်ပါဘူး”
“ရဲတိုက်က အဲဒါကို ခံစားမိမှာလား”
“သေချာသလောက်ပါပဲ” လို့ ကာစတယ်လန်က ပြောပါတယ်။
“အဲဒီဒဏ်ကနေ ကလေးတွေကို လုံခြုံအောင် ကာကွယ်ထားလို့ ရမလား”
“သူတို့ရဲ့အခန်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားလို့ ရပါတယ်။ ကလေးထိန်းခန်းရဲ့ နွေးထွေးမှုကို အသစ်ဖြစ်လာမယ့် လုပ်ဆောင်ချက်မှန်သမျှနဲ့ ကင်းကင်းရှင်းရှင်း ဖြစ်အောင် ခွဲထုတ်ထားလို့ ရပါတယ်။ ကျုပ်တို့ အဲဒါကို စတင်ပြီး လုပ်ဆောင်နေပါပြီ”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ပြီးတော့ ကျွန်မတို့လည်း သူတို့နဲ့အတူ ရှိနေလို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်အကြည့်တွေကို တုံ့ပြန်ကြည့်နေပါတယ်။
မယ်လင်က ဆက်ပြောပါတယ်။
“ကျုပ်တို့ တခြားသူတွေကိုလည်း ပြောပြသင့်တယ်”
“အားလုံးကိုလား” လို့ ကျွန်တော် မေးပါတယ်။
“ခင်ဗျား ပြင်ဆင်ရာမှာ ကူညီနေတဲ့သူတွေကိုပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ပြီးတော့ ဂရေးကိပ်ရဲ့ အင်းကွက်တွေနဲ့ လူတွေကို တာဝန်ယူပေးနေတဲ့သူတွေကိုပါ။”
“ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိရသေးခင်မှာ ရဲတိုက်တစ်ခုလုံးကိုတော့ မပြောသေးနဲ့ဦး” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
“သဘောတူပါတယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောပါတယ်။
အီလီဇာက ရှေ့ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပါတယ်။
“အစောင့်တွေအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု လိုချင်တယ်။ ယူရီယာ ဖြတ်ကျော်နေတုန်း ရာသီဥတု ပြောင်းလဲသွားမယ်ဆိုရင် လူတွေကို ဘယ်လိုနေရာချပေးရမလဲ၊ ဒါမှမဟုတ် တံခါးဝကို ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာကို သူတို့ သိထားဖို့လိုတယ်”
“ကျုပ်တို့မှာ အခုထိ အဖြေမရှိသေးပါဘူး” လို့ ဗေယာက ပြောပါတယ်။
“ဒါဆို အစီအစဉ် နှစ်ခုစလုံးကိုသာ ချပေးထားလိုက်ပါ”
မယ်လိုဒီက အီလီဇာကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ကူညီပေးမယ်”
မေရီက စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းလောက်မှာတော့ သတင်းက ဟယ်လီနာနဲ့ ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်တို့ဆီ ရောက်ရှိသွားပါပြီ။
သူတို့နှစ်ယောက် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခန်းဆီ လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ဟယ်လီနာက ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းဆီ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
ကယ်ရိုလ်က ကော်ဇောပေါ်မှာ ထსည်စာအုပ်နဲ့ ထိုင်နေပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ဖိုးအေဘေးမှာ ရပ်နေပြီး ပြီးစီးေင်းသေးတဲ့ လှေကြီးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံကို ယူပါတယ်။
“အေးစက်နေတာပဲ”
“ရပါတယ်”
“ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လားလို့ မမေးပါဘူး”
သူမက ဝတ်ရုံကို မီးဖိုနားမှာ ချိတ်ဆွဲလိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က လှေဆီကနေ ခေါင်းမော့လာပါတယ်။
“စားပြီးပြီလား”
“မစားရသေးဘူး”
သူ့ဘေးက ပန်းကန်ပြားကို သူ ਮ်းပေးပါတယ်။
အဲဒီပေါ်မှာ ပေါင်မုန့်နဲ့ ဒိန်ခဲတွေ တင်ထားပါတယ်။
သူတို့က မေးဖို့ စဉ်းစားထားတဲ့ ပထမဆုံးမေးခွန်းနှစ်ခုကို အဖြေထုတ်ပြီးကြပြီ ထင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကလေးတွေနဲ့အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကယ်ရိုလ်က ကျွန်တော့်ဒူးပေါ် တက်ထိုင်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို ထိတယ်၊ ပြီးတော့ ပါးကို ပွတ်ပါတယ်။
“အေးတယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“နည်းနည်းတော့ အေးတယ်”
သူမက သူမရဲ့လက်ဖဝါးကို ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးပေါ် ဖိကပ်လိုက်ပါတယ်။
မှေးမှိန်တဲ့ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ကူးစက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမလည်း အဲဒါကို ခံစားမိလိုက်ပါတယ်။
“ကယ်ရိုလ်၊ သားသမီးကို နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးစရာ မလိုပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့သမီးလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို သေချာဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။
“ဖေဖေ ဒီလက်ကို ကိုင်ထားရတာ ကြိုက်တယ်။ အဲဒါ လုံလောက်ပါပြီ”
သူမက အဲဒါကို စဉ်းစားနေပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမရဲ့စွမ်းအားကို ထပ်မသုံးတော့ဘဲ ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲကို မှီလာပါတယ်။
ကော်ဇောရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဂါရစ်က လှေကို လှမ်းပြပါတယ်။
သူ့ဖိုးအေက ရေပေါ်ကိုယ်ထည်ကို ပုံဖော်ပေးခဲ့ပေမဲ့ လှေသီးကိုတော့ မပြီးသေးပါဘူး။
“သူက အဲဒါကို အခုထိ ချောမွတ်ခွင့်မပေးသေးဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောပါတယ်။
“သူ့မှာ အစွန်းတစ်ဖက် ရှိနေသေးတယ်လေ” လို့ ဂါရစ်ဗေးလ်ဝုဒ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် သိပါတယ်။ စစ်ဆေးဖို့ ဖိုးအေ သွန်သင်ပေးထားတာကိုး”
“ဒါဆို မနက်ကျရင် ကူလုပ်လို့ရပြီ”
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြတဲ့အခါမှာတော့ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် အနောက်ဘက် စောင့်ကြည့်ရေးခန်းဆီကို သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အဝိုင်းပုံ သစ်သားစင်င်္ကြံက ဟာနေဆဲပါပဲ။
မိုးရေရာတွေက ပြတင်းပေါက်တွေပေါ်မှာ အကြောင်းရာတွေ ထင်ကျန်နေစေပါတယ်။ အဲဒီ့နောက်ဘက်မှာ မိုးတိမ်တွေက မြောက်ဘက်လမ်းမကြီးဆီကို ရွှေ့လျားနေကြပါတယ်။
“ကြောက်တယ်” လို့ ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
“ငါ သိပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ လုပ်ချင်တယ်”
“အဲဒါလည်း ငါသိပါတယ်”
“အဲဒီအချက်နှစ်ခုစလုံး တစ်ချိန်တည်းမှာ မှန်ကန်နေတာတွေ ရပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့မိတာ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာပါတယ်။
“ရပ်သွားစရာ မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော် လက်ကို ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
ဝေးလံတဲ့နှင်းတွေကို လက်လှမ်းမမီဘဲနဲ့တောင် ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါတယ်။
အဲဒါကို ဝေးဝေးမှာပဲ ဆက်ရှိနေစေပါတယ်။
“အချိန်တွေ ထပ်လိုသေးလား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“နားလည်နိုင်သလောက်တော့ နားလည်ချင်ပါတယ်”
“ဒါဆိုလည်း လုပ်ကြတာပေါ့”
“ပြီးရင်ကော”
“ပြီးရင်တော့ ခင်ဗျားပဲ ရွေးချယ်ရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရွေးပြီးသားပါ”
“အဆင့်မြင့်တက်ဖို့တော့ ရွေးပြီးပြီလေ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “ဘယ်အချိန်မှာ ခြေလှမ်းလှမ်းရမလဲဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ရွေးချယ်လို့ရနေဆဲပါပဲ”
မှန်သားပြင်ရဲ့ တစ်ဖက်မှာတော့ မိုးတိမ်တွေက သူတို့ရဲ့ခရီးကို ဆက်လက်သွားနေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်က လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ညအတွက်တော့ ရာသီဥတုက ကျွန်တော်မပါဘဲနဲ့ တောင်တန်းကို ကျော်လွန်သွားနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို လှမ်းမီနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိပါတယ်။
အဲဒါကို လွှတ်ပေးလိုက်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်။