အခန်း (၂၁၉) - လီယိုရာ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်
လီယိုရာက မည်သူ့ကိုမျှ အနာစိမ်းဆေးထည့်၊ ဒဏ်ရာကုသစရာမလိုသော နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ကောင်းချီးမင်္ဂလာကို တောင်းခံခဲ့သည်။
သူမသည် ယာယီဆုတောင်းခန်းမဆောင်အတွင်း အိုင်လန်နှင့်အတူ သန့်စင်ပြီးပတ်တီးစများကို ခွဲခြားစီစစ်နေသည့် ကာရိုလိုင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“ကျွန်မ အော်ရီလီယာနဲ့ သက်စြာတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ အသင့်ဖြစ်ပါပြီ” ဟု သူမက ဆို၏။
ကာရိုလိုင်းက လက်ထဲမှ အဝတ်စကို ချလိုက်သည်။
“ကောင်းချီးမင်္ဂလာအကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အိုင်လန်က လီယိုရာကို တစ်ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်က နောက်တစ်ပတ်လောက် စောင့်ဦးမယ်ဆို”
“စောင့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တစ်ပတ်ပြည့်သွားပြီလေ။”
“ဘာလုပ်ပေးနိုင်စေချင်လဲဆိုတာ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား”
“လူတစ်ယောက်ရဲ့ နာကျင်မှုကို သူတို့ မကူညီနိုင်လောက်အောင်အထိ ထင်င်ရှားရှား ကြားချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ပြန်သွားတဲ့အခါ အဲဒီနာကျင်မှုကို ကိုယ်နဲ့အတူ ယူသွားပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တာမျိုးတော့ မလိုချင်ဘူး။”
ကာရိုလိုင်းက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သူတို့ကို လာခဲ့ဖို့ ငါပြောလိုက်မယ်။”
ကျွန်တော် ပစ္စည်းသေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်လာစဉ်တွင် ထိုကိစ္စကို ကြားခဲ့ရသည်။
သေတ္တာက အောက်ဘက်ကွင်းပြင်ကနေ သယ်လာခဲ့မိတာကိုပင် နောင်တရသွားစေလောက်အောင် လေးလံလှသည်။
ကာရိုလိုင်းက တစ်ဖက်ကို ကိုင်ပေးသည်။
“ဒီထက် ပိုလွယ်တဲ့ မှော်စွမ်းအားသုံး နည်းလမ်းကို သုံးလို့ရသားပဲ” ဟု သူမက ဆို၏။
“သိပ်သိတာပေါ့။”
“ဒါနဲ့ ဘလို့ မသုံးတာလဲ။”
“ဘာတွေ ပါနေလဲဆိုတာ မေ့နေတုန်း သေတ္တာကို ကောက်ကိုင်မိလိုက်လို့လေ။”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း အံစာတန်းဘေးတွင် သေတ္တာကို ချလိုက်ကြသည်။
လီယိုရာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“ရှင်တို့ ဆက်နေဦးမှာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“မင်းသာ ငါတို့ကို ရှိစေချင်တယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“ရှိစေချင်တာပေါ့။ လူတိုင်းက လုံလောက်အောင် ရှင်းပြပြီးပြီလို့ ထင်နေကြတဲ့အချိန်မှာ ရှင့်မှာက မေးခွန်းတွေ ရှိနေတတ်လို့လေ။”
ကာရိုလိုင်းက ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါက အဲဒီလိုလည်း ပြောလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲလေ။”
အော်ရီလီယာနှင့် သက်စြာတို့ နှစ်ဦးသား အတူတကွ ရောက်ရှိလာကြသည်။
သက်စြာက ရေဇလုံငယ်တစ်ခုနှင့် ခေါက်ထားသော တဘက်တစ်ထည်ကို ကိုင်လာ၏။
အော်ရီလီယာက လီယိုရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မစခင်မှာ ငါတို့က ဘာတွေကို ပေးစွမ်းနိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်းဘယ်လို နားလည်ထားလဲဆိုတာ ပြောပြပါဦး။”
“ကျွန်မရဲ့ ဒဏ်ရာကုသမှုကို ပိုပြီး အားကောင်းစေနိုင်ပြီး ဘာတွေက စောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်နေလဲဆိုတာကို သတိပြုမိစေဖို့ ကူညီပေးနိုင်မယ့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာပါပဲ။”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါအတွက် ဘာတွေပေးဆပ်ရမယ်လို့ ထင်လဲ။”
လီယိုရာက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ အချိန်၊ လေ့ကျင့်ခန်း၊ ပြီးတော့ အကယ်၍ သုံးတာ မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေ ပိုပြီး ကုန်ခန်းသွားနိုင်တာမျိုးပေါ့။”
“ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ဒါဆို အခြားရော ဘာရှိသေးလဲ။”
“မသိတော့ဘူး။”
“ရိုးသားတဲ့ အဖြေပါပဲ။”
သက်စြာက ဇလုံကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဲဒါ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အခြေကျသွားမလဲဆိုတာကို ငါတို့လည်း အတိအကျ မသိပါဘူး။ အနည်းငယ်နဲ့ စတင်နိုင်ပါတယ်။ နောက်ထပ် ထပ်ယူဖို့ကိုတော့ မင်း ငြင်းပယ်လို့ ရပါတယ်။”
သူမအား လက်ခံရန် မတောင်းဆိုမီတွင် ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားသုံးသပ်မှုကို သူမအား ပြသခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် မှေးမှိန်သော အပူဓာတ်တစ်ခု စုဝေးလာစေခဲ့သည်။
သက်စြာကလည်း ၎င်း၏ဘေးတွင် ဒုတိယမြောက် စွမ်းအားအမျှင်တန်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
ထိုစွမ်းအားနှစ်ခုသည် တစ်ခုတည်းအဖြစ်သို့ မပေါင်းစပ်သွားဘဲ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ထိတွေ့နေကြ၏။
“ရှင်တို့ရဲ့ စွမ်းအားက ဘာတွေလဲ” ဟု လီယိုရာက သက်စြာကို မေးသည်။
“ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းပါပဲ။ လူတစ်ယောက်က အကူအညီ လိုအပ်နေတဲ့အချိန်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့နာခံစေချင်လို့ မင်းကို လုပ်ခိုင်းနေတာလားဆိုတာကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ဖို့ ငါကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။”
“အဲဒါက ဒဏ်ရာကုသပေးတာထက် အပြင်ဘက်မှာ ပိုပြီး အသုံးဝင်မယ့်ပုံပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
လီယိုရာက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင်ကရော ဘာလဲ။”
“သနားကြင်နာတတ်တဲ့ စိတ်နှလုံးပါပဲ။ ဒဏ်ရာကို ကုသပေးတဲ့နေရာမှာ ပိုပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ ရောက်ရှိမှုမျိုးပေါ့။ ဘယ်အချိန်မှာ လက်စွမ်းပြရမယ်ဆိုတာကိုတော့ ဒီအထဲက ဘယ်စွမ်းအားကမှ မင်းကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
လီယိုရာသည် ခြေမမွှားဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေ၏။
“ကောင်းပြီလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကာရိုလိုင်းက သူမအား ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
သက်စြာက ရေဇလုံကို လီယိုရာ ရေပြင်ထဲမှ သူမတို့၏ အရိပ်များကို မြင်နိုင်စေရန် ပိုမိုနီးကပ်အောင် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အာရုံကို မင်းဆီမှာပဲ ထားပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲဒါကို ပျောက်ဆုံးသွားပြီဆိုရင် ငါတို့ကို ပြောပြပါ။”
“လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို လီယိုရာ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ တင်လိုက်သည်။
သက်စြာက သူမ၏ လက်ကို ဇလုံအထက်တွင် ကိုင်ထား၏။
ရေပြင်သည် ပိုမိုလင်းလက်လာသည်။
စွမ်းအား ပွင့်လာသည်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
သေးငယ်သည်။
သတိကြီးစွာထားသည်။
လီယိုရာက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ဘာတွေ သတိထားမိလဲ” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ကာရိုလိုင်းပါ။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ရှေ့သို့ ကိုင်းလာသည်။
“ငါ့အကြောင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“ရှင် ပင်ပန်းနေတယ်။”
“ပင်ပန်းတာတော့ မှန်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ ဘယ်ဘက်လက် နာနေတယ်။”
ကာရိုလိုင်းက သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ဒီမနက်က အိုးတစ်လုံးကို အလွန်အမင်း တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်မိလို့ပါ။”
လီယိုရာက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားသည်။
“ကျွန်မ အဲဒီဘက်ကို လှမ်းဖို့ တမင်ကြံတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“မင်း ငါ့ကို မနာကျင်စေခဲ့ပါဘူး” ဟု ကာရိုလိုင်းက ဆိုသည်။
သက်စြာက သူမ၏ လက်ကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
“အခုတော့ မင်းအကြောင်း တစ်ခုခုကို ပြောပြစမ်းပါ။”
“ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ အေးနေပါတယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
“ကျွန်မရဲ့ ပခုံးတွေ တင်းနေတယ်။”
“ကောင်းပြီ။”
လီယိုရာက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကာရိုလိုင်းရဲ့ လက်ကို သက်သာသွားစေချင်တယ်။”
“ငါ သိပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ကျွန်မ အဲဒါကို လျစ်လျူရှုထားရမှာလား။”
“မလိုပါဘူး။ မင်း သူမကို ခွင့်တောင်းလို့ရပါတယ်။”
လီယိုရာက မျက်လုံးများကို ပွင့်လာသည်။
“အကူအညီ လိုချင်ပါသလား။”
“ခဏနေဦး” ဟု ကာရိုလိုင်းက ဆိုသည်။ “မင်း အရင်ဆုံး ဒါကို အဆုံးသတ်စေချင်တယ်။”
ဇလုံထဲမှ အလင်းရောင်သည် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
လီယိုရာက သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ အခုထိ အေးနေတုန်းပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သက်စြာက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် မင်း ဒီမှာ ရှိနေဆဲပဲပေါ့။”
ကောင်းချီးမင်္ဂလာက တဖြည်းဖြည်းချင်း အခြေကျသွားသည်။
အော်ရီလီယာက ဦးစွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် သက်စြာက လိုက်၏။
တစ်ခဏမျှမှာပင် လီယိုရာက ၎င်းတို့အား အစမှ ပြန်စတော့မည့်ပုံစံမျိုးဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒီနေ့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါပြီ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“အရမ်းကို နည်းလွန်းပါတယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါက တည်တံ့မှာလား။”
“ငါတို့ အတူတကွ ရှာဖွေတွေ့ရှိကြမှာပေါ့။”
လီယိုရာက ဤအချက်ကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
“တစ်ခုခုကို ကုသပေးတာကို ကျွန်မ စမ်းကြည့်လို့ရမလား။”
“စားပြီးမှပေါ့” ဟု ကာရိုလိုင်းက ဆိုသည်။
“မနက်စာ စားပြီးသားပါ။”
“အဲဒါ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီပေါင်းများစွာကလေ။”
ကျွန်တော်လည်း ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသည့် အလင်းရောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“နှစ်နာရီတောင် ရှိသွားပြီ။”
“ရှင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး စားကြရမယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးသား မည်သူမျှ ငြင်းခုံမနေတော့ပေ။
ဘီထရစ်က ဘုရားကျောင်းဆောင်ဆီသို့ ပေါင်မုန့်နှင့် ဒိန်ခဲကို ပို့ပေးခဲ့သည်။
သူမသည် ဤကောင်းချီးမင်္ဂလာကြောင့် လီယိုရာအနေဖြင့် အစားအစာများကို ယခုထက် ပို၍ မကြာခဏ မေ့သွားတော့မည်လောဟု မေးမြန်းထားသည့် စာစောင်လေးကိုလည်း ပူးတွဲ ပို့ပေးခဲ့သည်။
လီယိုရာက အဆိုပါစာကို အသံထွက်၍ ဖတ်ပြသည်။
“အဲဒါက မတရားဘူးလို့ ထင်ရတယ်။”
“ရှင်က ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ပတ်က နေ့လယ်စာကို နှစ်ကြိမ်တောင် မေ့ခဲ့တာလေ” ဟု အိုင်လန်က ဆိုသည်။
“ငါ အလုပ်လုပ်နေလို့ပါ။”
“အဲဒါကပဲ ဘီထရစ်ရဲ့ ဆိုလိုရင်းပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့ စားသောက်နေစဉ်အတွင်း မီရန် ဝင်လာခဲ့သည်။
သူမက အော်ရီလီယာ၏ ဘေးဘက်ရှိ လွတ်နေသော ကုလားထိုင်ကို ယူလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ” ဟု သူမက လီယိုရာကို မေး၏။
“ဗိုက်ဆာတယ်။”
“မင်းလက်ထဲမှာ အစားအစာ ပါနေတယ်လေ။”
“သိပါတယ်။ အစကတော့ သတိမထားမိလို့ပါ။”
မီရန်က သူမ၏ မေးခွန်းထက် ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အဖြေတစ်ခု ရသွားသည့်အဘယ်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကာရိုလိုင်းက လီယိုရာအား နာကျင်နေသော သူမ၏ လက်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။
လီယိုရာက မထိတွေ့မီတွင် ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။
သူမက ကြွက်တက်နေသောနေရာကို ရှာတွေ့သွားသည်။
ထို့နောက် ခဏတာ ရပ်တန့်သွား၏။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကာရိုလိုင်းက မေးသည်။
“ကျွန်မ သက်သာအောင် လုပ်ပေးလို့ရတယ်။ လုံးဝကောင်းသွားတဲ့အထိ ဆက်လုပ်သွားလို့လည်း ရတယ်။”
“ဘယ်ဟာက ငါ့အတွက် လိုအပ်တယ်လို့ ထင်လဲ။”
“ပထမတစ်မျိုးပါ။”
“ဘလို့လဲ။”
“အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အကယ်၍ သရှင်က အခြားအိုးတစ်လုံးကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ ထပ်ကိုင်မိရင် နာကျင်ကိုက်ခဲမှုက ပြန်ဖြစ်လာဦးမှာမို့လို့ပါ။”
ကာရိုလိုင်း၏ နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အဲဒါက ငါ မကြိုက်တဲ့ အဖြေတစ်ခုပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အဖြေပါပဲ။”
လီယိုရာက နာကျင်မှုကို သက်သာစေလိုက်သည်။
စွမ်းအားသုံးသပ်မှုက တစ်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမက လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းက သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“ပိုကောင်းသွားပြီ။”
လီယိုရာက သူမ၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဘယ်ဘက်လက်က ဘယ်ဟာလဲဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ သိနေဆဲပါပဲ။”
လီယိုရာနှင့် အိုင်လန်တို့ ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် သက်စြာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ရှင် အစွန်းဘက်ကို ကြည့်နေခဲ့တာကိုး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူမ ရပ်တန့်နိုင်မလားဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ။”
“သူမ ရပ်နိုင်ခဲ့တာပဲလေ။”
“ဒီကောင်းချီးမင်္ဂလာက သူမကို ပိုပြီး သန်မာလာစေမှာလား။”
“လေ့ကျင့်မှုနဲ့ပေါ့။”
“တကယ်လို့ သူမက ဘာမှ ထပ်မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ရော။”
“ဒါဆိုရင် ဘာမှ ထပ်မရှိတော့တာပေါ့။”
ကျွန်တော် သက်စြာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမ ရရှိခဲ့တာတွေကို ပြန်ပေးလို့ ရမလား။”
“ဒိုင်းကာတစ်ခုကနေ စွမ်းအားကို ပြန်ပေးသလိုမျိုးတော့ မရပါဘူး။ အဲဒါက သူမ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်လာမှာပါ။ သူမ ဘယ်တော့မှ မသုံးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လို့ ရပါတယ်။”
“အဲဒါကို သူမကို ရှင်းပြပြီးပြီလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ တစ်ခါထਕမကကို ရှင်းပြပြီးပါပြီ။”
လီယိုရာက စင်ပေါ်မှနေ၍ မော့ကြည့်လာသည်။
“သူမ ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။ တစ်ခါတည်းလည်း မဟုတ်ဘူးလေ။”
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မေရီက ပိုကြီးမားသော အဆောက်အအုံ၏ ပုံကြမ်းစက္ကူကိုင်လျက် ဘုရားကျောင်းဆောင်ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကာရိုလိုင်းက အသစ်စက်စက် ရှင်းလင်းထားသော စားပွဲပေါ်တွင် ၎င်းကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
“ဒီဝင်ပေါက်က လှည်းတစ်စီး ဝင်ဆံ့လောက်အောင် ကျယ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “အီလီနော် စစ်ဆေးပြီးပါပြီ။”
“ဒဏ်ရာကုသတဲ့ အခန်းကရော” ဟု အိုင်လန်က မေးသည်။
“အခန်းနှစ်ခန်းပါ။ တစ်ခန်းက စစ်ဆေးဖို့အတွက် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ခန်းကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက် ညအိပ်ရပ်နားနိုင်ဖို့အတွက်ပါ။”
လီယိုရာက စင်္ကြံလမ်းကို လက်ညှိုးဖြင့် လိုက်၍ တိုင်းတာကြည့်သည်။
“လူတွေက ဘယ်မှာ စောင့်ရမှာလဲ။”
“ဒီမှာလေ။”
“ဒါဆိုရင် ကုသခန်းထဲမှာ ပြောသမျှ အကုန်လုံးကို သူတို့ ကြားနေရမှာပေါ့။”
မေရီက ပုံကြမ်းပေါ်ရှိ နံရံကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ပြောတာ မှန်တယ်။”
သူမက အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“တံခါးပေါက်ကို လှည့်လိုက်လို့ ရပါတယ်။”
“အဲဒါဆို စင်္ကြံလမ်းက ပိုကျဉ်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ကာရိုလိုင်းက ဆိုသည်။
“ထမ်းစင်တစ်ခု ဝင်ဆံ့လောက်တော့ ကျယ်နေဆဲပါပဲ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။ “အီလီနော်ကို သေချာအောင် ထပ်မေးခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။”
အိုင်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
၎င်းမှာ ထိုတစ်ပတ်အတွင်း သူမ တောင်းဆိုခဲ့သည့် စတုတ္ထမြောက် ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်သည်။
မေရီက မြေပြင်အခြေအနေနှင့် ဘတ်ဂျက်က ခွင့်ပြုသမျှ တောင်းဆိုချက်တိုင်းအတွက် နေရာဖန်တီးပေးခဲ့သည်။
မီရန်က ညအိပ်ရပ်နားမည့် အခန်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် လေ့လာကြည့်သည်။
“တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုခွင့် ရှိမလားရှင်။”
“တောင်းဆိုလို့ ရပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“လူနာတွေ ကိုယ်တိုင် ဖွင့်လို့ရမယ့် ပြတင်းပေါက် တစ်ပေါက်လောက်ပေါ့။”
“ဒီနံရံမှာ တစ်ပေါက် ရှိပါတယ်။”
“ကုတင်ပေါ်ကနေ လှမ်းမီနိုင်မလား။”
မေရီက သူမ၏ ဘောပင်ဘေးဘက်ဖြင့် ပုံကြမ်းကို တိုင်းတာကြည့်သည်။
“မမီဘူး။”
“ဒါဆိုရင် လက်ကိုင်ကို အနိမ့်လေး လုပ်ပေးပါ။”
မေရီက မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက မီရန်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
မီရန်ကမူ ပုံစံကြမ်းကိုသာ ဆက်လက် ငေးကြည့်နေ၏။
ကျွန်တော် အထက်တရားရုံးရှိ အာဒယ်လာ၏ အခန်းကို သတိရသွားသည်။
အဆိုပါ တောင်းဆိုချက်က သေးငယ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် မသေးငယ်ပေ။
ဘုရားကျောင်းဆောင်မှ ထွက်လာစဉ်တွင် အောက်ဘက်ကွင်းပြင်၌ အမြွှာနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဟယ်လီနာနှင့် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျွန်ტော့်သမီးလေးက သစ်သားဖြင့် ထုလုပ်ထားသော မြင်းရုပ်၏ လည်ပင်းတွင် ဖဲကြိုးတစ်စကို ပတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
မြင်းရုပ်က ဂါရစ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေ၏။
“မရဘူး” ဟု သူက သူမအား ပြောသည်။
“မြင်းက လိုချင်နေတာလေ” ဟု ကာရ်က ပြောသည်။
“သူက မရဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ။”
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒီမြင်းရုပ်ကို ဖဲကြိုးပတ်ဖို့ လိုအပ်သလားဆိုတာကို ရှင် ဆုံးဖြတ်ပေးပါလား။”
“ငါကတော့ အဲဒီလောက်အထိ အတင့်ရဲပြီး သိနေတယ်လို့ မထင်ပါဘူး။”
ကာရ်က ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ဖေဖေ။”
“သေချာတာကတော့ ဒီမြင်းကို ငှားလို့ရမလားဆိုတာကို ဂါရစ်ကို သမီး သွားတောင်းသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။”
“တောင်းပြီးပြီလေ။”
“သူက ရတယ်လို့ ပြောလား။”
“အဟင့်။”
ကျွန်တော် အခြေအနေကို နားလည်သွားသည်ကို သူမက စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်နှိုက်လိုက်သည်။
သူ့မြေးအတွက် အပြာရောင်ဖဲကြိုးစ တိုတိုလေးတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ ရွက်လှေလေးမှာ ဒါမျိုးလေး လိုချင်မယ် ထင်တယ်” ဟု သူက မြေးဖြစ်သူကို ပြောသည်။
ဂါရစ်က ဖဲကြိုးကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ၏ အစ်မဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၏။
“မလိုဘူး။”
သူတို့၏ အဘိုးဖြစ်သူက ၎င်းကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
“ရှင် ပြောတာ မှန်တာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ဟယ်လီနာကို ပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာက ဘယ်သူ့အတွက်မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် မလိုကြပါဘူး။”
“နောက်တစ်နာရီလောက် ထပ်စောင့်ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီက ခြံဝင်းတံခါးအနီးတွင် ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
သူမက စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ကိုင်လာ၏။
တစ်အုပ်က သူမ၏ လုပ်ငန်းစာရင်းဇယားစာအုပ် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်အုပ်ကတော့ အော်ရီလီယာ၏ ဆောင်းရာသီ မွေးနေ့အတွက် အစီအစဉ်ဆွဲထားချက်များ ဖြစ်သည်။
“လူတွေက အလှဆင်မယ့်ကိစ္စတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စမေးနေကြပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူတို့ ကြိုက်တာကို လုပ်လို့ရတယ်လို့ ပြောလိုက်လေ။”
“ပြောပြီးပါပြီ။ အခု သူတို့ သိချင်နေတာက အဲဒါတွေကို ဘယ်နေရာမှာ ချိတ်ဆွဲရမလဲဆိုတာပါ။”
“အဲဒါကလည်း ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်လေ။”
“မွေးနေ့ရောက်လာတဲ့အခါ ကလေးတွေရဲ့ ကစားပွဲတွေအတွက် ခန်းမဆောင်ထဲမှာ နေရာဘယ်လောက် ချန်ထားပေးရမယ်ဆိုတာကို သာ သိရမယ်ဆိုရင် ပိုအဆင်ပြေမှာပါ။”
“အဲဒါက နောက်လတွေမှ လိုသေးတာလေ။”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ စားပွဲတွေ အကုန်မရွှေ့ရသေးခင်မှာ ကြိုမေးနေရတာပေါ့။”
ကျွန်တော် အမြွှာနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကာရ်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဖဲကြိုးကို စတင်ချည်နှောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က သံသ័យမျက်လုံးဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကထက် နေရာပိုပေးခဲ့ပါ” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
မေရီက မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ညစာစားပွဲတွင် လီယိုရာက သူမ ရွေးချယ်ခဲ့သည်များကို အခြားသူများအား ပြောပြခဲ့သည်။
သူမသည် သေးငယ်သော ကောင်းချီးမင်္ဂလာအကြောင်းနှင့် ကာရိုလိုင်း၏ လက်နှင့် ပြုလုပ်ခဲ့ရသော သင်ခန်းစာအကြောင်းတို့ကို ပြောပြခဲ့၏။
သူမအား ပုရောဟိတ်တစ်ပါး ဖြစ်လာစေသလောဟု မည်သူမျှ မမေးမြန်းခဲ့ကြပေ။
ဆောက်သ်မီးယားမှ လာရောက်လည်ပတ်သည့် လယ်သမားတစ်ဦးက သူမ အိမ်သို့ ပြန်လာဦးမည်လောဟု မေးသည်။
“ပြန်လာမှာပါ” ဟု လီယိုရာက ဆိုသည်။ “ဂရေးကိပ်က ကျွန်မကို သင်ယူဖို့ နေရာပေးထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ပြန်လာမှာပါ။”
လယ်သမားက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမေက မင်း သူ့ဆေးဝါးတွေကို ရှင်းပြတဲ့ပုံစံကို သဘောကျတယ်။”
“အဲဒါက ကျွန်မ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောမိတဲ့အခါ ကျွန်မကို သူမက သတိပေးလို့လေ။”
“သူမက လူတိုင်းကို ပြောတတ်တာပါ။”
လီယိုရာက ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက်နှင့် သူမ၏ ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
သူမက လီယိုရာအတွက် ကိုယ်စားဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။
ထိုညတွင် ကာရိုလိုင်းက ဘုရားကျောင်းဆောင်သစ်၏ ပုံကြမ်းကို တစ်ဖန် ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ပြတင်းပေါက်က ကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အခန်းထဲကနေ မထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာကို မီရန် သတိရသွားလို့ပါ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကာရိုလိုင်းက ပုံကြမ်းကို ဘေးသို့ ဖယ်ချလိုက်သည်။
“လီယိုရာက ငါ့လက်ကို မတို့ခင်မှာ ခွင့်တောင်းဖို့ သတိရခဲ့တယ်။”
“ရှင် ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပဲ။”
“ကျေနပ်တာပေါ့။”
“အိုးတွေကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မဆုပ်ကိုင်ဖို့ သူမက ပြောခဲ့တာတောင်မှလား။”
“အဲဒါကြောင့် ပိုပြီး တောင်မှပေါ့။”
သူမက လက်ချောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ပြောတာ မှန်တယ်လေ။ နှစ်ယောက်စလုံး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမ၏ ဒူးပေါ်သို့ စောင်ကို လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။
“အော်ရီလီယာက အခု လီယိုရာကို ဘယ်လို ခေါ်မယ်လို့ ထင်လဲ။”
“လီယိုရာ လို့ပေါ့။”
“အဲဒီလောက်ထိ ရိုးရှင်းတာလား။”
“လောလောဆယ်တော့ပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့၏ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။
မေရီက အဆောက်အအုံ ပုံကြမ်းကို ကိုင်လျက် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေ၏။
“ညအိပ်ကုတင်ကို ပြတင်းပေါက်အောက်ဘက်ကို ကျွန်မ ရွှေ့လိုက်ပါပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“လက်ကိုင်က လှမ်းမီနိုင်မှာလား” ဟု ကာရိုလိုင်းက မေးသည်။
“မီပါတယ်။”
“ကုတင်ရဲ့ ဘယ်ဘက်ကမဆို လှမ်းမီနိုင်မှာလား။”
မေရီ ရပ်သွားသည်။
သူမက ပုံကြမ်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ကျွန်မ နောက်တစ်မိနစ်လောက် လိုဦးမယ် ထင်တယ်”
ကျွန်တော် သူမအား ကျွန်ုပ်တို့၏ စားပွဲကို အသုံးပြုခွင့် ပေးလိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းက သူမအတွက် မီးအိမ်တစ်စင်း ယူလာပေးသည်။
စင်္ကြံတစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ကလေးထိန်းခန်းကမူ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေ၏။
ခဏတာမျှပင် မေရီက အလုပ်လုပ်နေခဲ့ပြီး ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူမနှင့်အတူ ထိုင်ကာ ထူးဆန်းသော အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် လဲလျောင်းနေရသူတစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သည့်နေရာမှ လက်လှမ်းမီသင့်သည်ကို အတူတကွ ဆုံးဖြတ်ပေးနေခဲ့ကြသည်။