အခန်း (၂၁၇) - မိုးထဲက လမ်း
ကလေးတွေ မနိုးလာခင်မှာ မိုးက ကျွန်တော့်ကို အရင်နှိုးလိုက်တယ်။
မိုးစက်တွေက ပြတင်းပေါက်ကို မညီညာတဲ့ အဟုန်နဲ့ လာရောက်ရိုက်ခတ်နေတယ်။
ခဏလောက်တော့ အက်ဗလင်ဘေးမှာ လှဲနေပြီး ရေပိုက်လိုင်းတွေထဲ ရေပြည့်လာတဲ့အသံကို နားထောင်နေမိတယ်။
“ဗေရာ ပြောတာ မှန်တာပဲ”
“သူက အမြဲမှန်တတ်ပါတယ်”
“ပမာဏနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့ မှားသွားဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့မိတာ”
အက်ဗလင် မျက်လုံးပွင့်လာတယ်။
ကလေးထိန်းခန်းထဲကနေ ခပ်တိုးတိုး တဒုန်းဒုန်းမြည်သံ ထွက်လာတယ်။
ပြီးတော့ ဂါရစ်က ကျွန်တော်တို့ကို လှမ်းခေါ်တယ်။
သူမက စောင်ကို ရင်ဘတ်ထိ ဆွဲတင်လိုက်တယ်။
“ရှင်တို့သားပဲ”
“မနေ့တုန်းကတော့ ကျွန်တော့်သားပါ”
“အခုလည်း ခင်ဗျားသားပဲလေ”
သူမ နောက်ထပ် သက်သေအထောက်အထားတွေ ထပ်မပြခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ထလိုက်တယ်။
နံနက်စာ စားချိန်မှာ အနောက်ဘက်လမ်းမကြီး ရွှံ့ဗွက်ထူလာပြီဖြစ်ကြောင်း အီလီဇာက လူလွှတ် အကြောင်းကြားတယ်။
မြေတိုင်းစိုက်တိုင်တွေကတော့ ရှိမြဲအတိုင်းပါပဲ။
ရေနုတ်မြောင်းထဲမှာ ရေတွေ စီးဆင်းနေတယ်။
မြောင်းဘောင် တစ်နေရာမှာတော့ မြေပြိုစပြုနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
“လမ်းကို ပိတ်လိုက်ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“အခုတော့ မပိတ်သေးဘူး” အီလီဇာက ပြန်ဖြေတယ်။ “ကင်းစောင့်တွေက မီးအိမ်ကို ရွှေ့ထားလိုက်ပြီ၊ ဝင်လာမယ့် လှည်းတွေကိုလည်း သတိပေးထားတယ်။ အီလီနော်က အဲဒါကို ကြည့်နေတယ်”
မေရီက အချိန်ကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်တယ်။
ရဲတိုက်မှူးကတော့ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး ရွာချနေတဲ့ မိုးရေတွေ ခြံဝန်းထဲ စီးဝင်နေတာကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“ကွေ့နားမှာ မြေကြီးတွေ ရွေ့နေတာကို ခံစားမိတယ်” သူက ပြောတယ်။
“ဘလောက်တောင် ရွေ့တာလဲ”
“မနက်လင်းအားကြီးချိန်ကတည်းက လက်ဖဝါး အကျယ်လောက် မရှိတရှိတော့ ရွေ့နေပြီ”
အဲဒါက တစ်နေကုန် ဆက်ဖြစ်နေမယ်လို့ တွေးကြည့်လိုက်မှပဲ သေးငယ်တယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မှန်း သိလိုက်ရတယ်။
အီလီနော်က အယ်လ်ဒရင်၊ ပယ်ရင်တို့နဲ့အတူ တံခါးဝအောက်ဘက်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်နေတယ်။
သုံးယောက်စလုံး ရွှဲစိုနေတဲ့ ဝတ်ရုံတွေကို ကိုယ်စီ ဝတ်ထားကြတယ်။
ပယ်ရင်ရဲ့ ဆံပင်တွေက ဦးထုပ်ထဲကနေ လွတ်ထွက်လာပြီး နဖူးပေါ်မှာ ကပ်နေတယ်။
“မြောင်းဘောင်ကတော့ အခုလောလောဆယ် ခံနိုင်ရည်ရှိသေးတယ်” အီလီနော်က ပြောတယ်။
အယ်လ်ဒရင်က တောင်စောင်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“တောင်စောင်းပေါ်က ရေတွေက ရှေးဟောင်းလှည်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း စီးဆင်းလာပြီး ကျွန်တော်တို့ တိုင်းတာထားတဲ့နေရာရဲ့ နောက်ဘက်က မြောင်းထဲကို ဝင်လာနေတယ်”
“လမ်းကြောင်း လွှဲလို့ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“မြောင်းသစ် တူးလို့တော့ ရတယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“ခင်ဗျားသာ ဆက်မေးနေရင် ပိုကြာသွားမယ်”
သူမဘေးက ပုံထားတဲ့ ဂေါ်ပြားတွေထဲက တစ်လက်ကို ကျွန်တော် ကောက်ယူလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ကောင်းတဲ့ အဖြေပဲ”
ကျွန်တော်တို့ ကွေ့ရဲ့ အထက်ဘက်ကနေ စပြီး အလုပ်လုပ်ကြတယ်။
အယ်လ်ဒရင်က တိုင်းတာစရာ ကြိုးတန်းတယ်။
ပယ်ရင်က မြက်ခင်းတွေကို ခုတ်ထွင်တယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ အမှိုက်နဲ့ မြေတွေကို ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပေးပြီး ကျန်လက်သမားနှစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့နောက်မှာ ရေနုတ်မြောင်းတိမ်တိမ်လေး တစ်ခုကို စတင်တူးဆွဲကြတယ်။
မိုးရေတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လည်ပတ်စေးအထိ စိုရွှဲကုန်တယ်။
ဘရင်က မနေ့က နံနက်စာစားပွဲကို ယူလာဖူးတဲ့ ရေဗုံးခွက်ခါးပိုက်ဆောင် ဗလာတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာတယ်။
“ရေအပြည့် ပါလာရင် ကောင်းမယ်ထင်တယ်” လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ပြောလိုက်တယ်။
“ရေတွေ ဘယ်သွားလဲ လာကြည့်တာပါ”
သူက မြောင်းသစ်လေးဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ရေတွင်းမြေနေရာနဲ့ ဝေးဝေးမှာထားပါ”
“ရေတွင်းက တောင်ပေါ်မှာလေ” လို့ အယ်လ်ဒရင်က ပြောတယ်။
“ရေက ခင်ဗျားတို့ ရေခပ်တဲ့နေရာအောက်ဘက် တောင်စောင်းက အက်ကြောင်းထဲကို ဝင်သွားနိုင်တယ်”
အီလီနော် မတ်တတ်ရပ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်လောက် ဝေးဝေး ပိုထားရမလဲ”
ဘရင်က သူမကို ဘယ်လောက်ဝေးရမလဲဆိုတာ လက်နဲ့ ပြသလိုက်တယ်။
သူမက ဘာမှ မညည်းညူဘဲ ကြိုးကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
ရေစိုခံ ပတ္တူစအောက်မှာ မြေပုံကိုင်ပြီး ရပ်နေတဲ့ မေရီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အသံထွက်လာတယ်။
“နောက်ထပ် ကွေ့တစ်ခု ထပ်တိုးဦးမှာလား”
“ခင်ဗျားရဲ့ ပုံဆွဲကားထဲမှာပဲ တိုးမှာပါ” အီလီနော်က ပြောတယ်။ “ရေကတော့ ဘယ်ကွေ့ရမလဲဆိုတာ ဂရုစိုက်မနေဘူး”
အနောက်ဘက် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
တစ်ချက် တီးတယ်။
ခဏရပ်တယ်။
နောက်ထပ် နှစ်ချက်။
“လမ်းပေါ်မှာ လှည်းတစ်စီး ရောက်နေပြီ” လို့ အီလီနော်က ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မသတိထားမိလိုက်ခင်မှာပဲ သူမက ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်တယ်။
“ကင်းစောင့်စခန်းမှာ စောင့်နေသင့်တာ”
အောက်ဘက်ကနေ နောက်ထပ် အချက်ပြသံ ထွက်လာတယ်။
လှည်းက ဆက်ရွေ့နေတယ်။
အီလီနော် ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး တောင်စောင်းအတိုင်း အောက်ဘက်ကို ဆင်းသွားတယ်။
မယ်လိုဒီလည်း သူမနောက်ကို လိုက်သွားတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားခဲ့တယ်။
ကွေ့နားမှာ မြင်းနှစ်ကောင် တပ်ထားတဲ့ လှည်းတစ်စီး မိုးထဲမှာ ရပ်နေတယ်။
သူတို့နောက်က လှည်းက မြောင်းဘက်ကို အနည်းငယ် စောင်းနေတယ်။
လှည်းရဲ့ ညာဘက်ဘီးက ပြိုကျစပြုနေတဲ့ မြေသားပေါ်မှာ ရောက်နေတယ်။
လှည်းသမားက ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်က သူမဘေးမှာ ထိုင်ရင်း ဒူးကြားက လှည်းဘုတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။
“စောင့်နေဖို့ ကျွန်တော်တို့ ပြောထားသားပဲ” လို့ ကင်းစောင့်တစ်ယောက်က ပြောတယ်။
“မြင်းက လန့်သွားလို့ပါ” လို့ အမျိုးသမီးက ပြန်အော်ပြောတယ်။ “အရှေ့ကို တိုးချင်လို့ တိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ငယ်တဲ့မြင်းက မြေကြီးကို တခတ်ခတ်နင်းတယ်။
လှည်းဘီးက နည်းနည်း ထပ်ရွေ့သွားတယ်။
အီလီနော်က လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
“အားလုံး အခုရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်နေကြ”
အမျိုးသမီး စကားရပ်သွားတယ်။
မြင်းတွေကတော့ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
ဘီးအောက်က ရေစိုနေတဲ့ မြောင်းဘောင်တွေ ပြိုကျလာတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။
ဖြည်းဖြည်းချင်း။
လှုပ်ရှားမှုတိုင်းနဲ့အတူ နည်းနည်းစီ ပိုပြီး ပြိုကျလာတယ်။
“ကျွန်တော် လှည်းကို မတင်ပေးနိုင်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“မြင်းတွေကို မလှုပ်ရှားစေဘဲ ခင်ဗျား ထိန်းထားနိုင်မလား” လို့ အီလီနော်က မေးတယ်။
“နိုင်ပါတယ်”
“ဒါဆို ထိန်းထားပေး”
ဝင်ရိုးအောက်က အလေးချိန်ကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့လိုက်တယ်။
အလုပ်လုပ်ပုံက အဲဒီအနားမှာ တည်ငြိမ်သွားတယ်။
မြောင်းဘောင်က တစ်လက်မလောက် ထပ်ပြိုကျသွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ လှည်းကတော့ ပါမသွားပါဘူး။
ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် ပြုံးပြဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။
ဝင်ရိုးကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်းနဲ့ ပြုံးဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲလှပါတယ်။
အီလီနော်က သစ်သားတုံး နှစ်တုံးကို ကိုင်ပြီး ဆင်းလာတယ်။
“လက်တစ်ဆစ်စာလောက် မြှောက်ပေးနိုင်မလား” လို့ သူမက မေးတယ်။
ကျွန်တော် မြှောက်ပေးလိုက်တယ်။
သူမနဲ့ အယ်လ်ဒရင်တို့က ပထမသစ်သားတုံးကို ဝင်ရိုးအောက်မှာ ထိုးထည့်လိုက်တယ်။
ပယ်ရင်က ဒုတိယမြေသစ်သားတုံးကို ယူလာပေးတယ်။
အီလီနော်က လမ်းရဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့ဘက်ကနေ မြင်းတွေဆီ ချဉ်းကပ်လာတယ်။
“ကြိုးကို ကျွန်တော် ကိုင်လို့ရမလား” လို့ လှည်းသမားကို သူမက မေးတယ်။
အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး ကြိုးကို လွှဲပေးလိုက်တယ်။
မယ်လိုဒီက ကောင်လေးဘေးမှာ တက်ထိုင်လိုက်တယ်။
“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့ပါ”
“ကျွန်တော် ဒီမှာနေလို့ရပါတယ်”
“နေချင်ရင်လည်း နေလို့ရတာပေါ့” သူမက ဆိုတယ်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း လိုက်ခဲ့တာ ပိုကြိုက်တယ်”
ကောင်လေးက သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
သူတို့ လွတ်မြောက်သွားတဲ့အခါ အီလီနော်က မြင်းတွေကို ရှေ့ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် လှည်းအလေးချိန်ကို သစ်သားတုံးပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှဲချလိုက်တယ်။
လှည်းဘီးက သစ်သားတုံးပေါ်ကနေ လိမ့်တက်သွားတယ်။
အဲဒီနောက် လှည်းတစ်ခုလုံး မြေပြင်ခိုင်မာတဲ့နေရာပေါ် ရောက်သွားတယ်။
မြင်းတွေ ငြိမ်သွားတဲ့အထိ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်တယ်။
အဲဒီနောက်မှ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
လက်တွေထဲကို အားအင်တွေ ပြန်ရောက်လာတယ်။
မိုးသံတွေက ပိုကျယ်လာသလို ထင်ရတယ်။
လှည်းသမားက လှည်းပေါ်ကနေ ဆင်းလာတယ်။
“လမ်းပွင့်နေပြီ ထင်လို့ပါ”
“ပွင့်တော့ ပွင့်နေတာပေါ့” အီလီနော်က ပြောတယ်။ “ဒါပေမဲ့ စစ်ဆေးနေတုန်း ခင်ဗျားကို စောင့်ခိုင်းဖို့ ကင်းစောင့်တွေက အကြောင်းကြားထားတယ်လေ”
“ကြားပါတယ်”
သူမက မြောင်းဘောင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“ပိုဆိုးမလာခင် ဖြတ်သွားလို့ ရမယ် ထင်နေတာပါ”
အီလီနော်ရဲ့ မျက်နှာထား နည်းနည်း ပျော့သွားတယ်။
“အခုတော့ ဘယ်လောက်အထိ မြန်မြန်ဆိုးလာတတ်တယ်ဆိုတာ သိသွားပြီပေါ့”
အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
သူမရဲ့လက်တွေ တုန်ယင်နေချိန်မှာ ဘယ်သူကမှ သူမကို စကားတွေ ပိုပြောခိုင်းမနေတော့ပါဘူး။
ကင်းစောင့်တစ်ယောက်က မြင်းတွေကို ကင်းစခန်းရဲ့ အမိုးအောက်ကို ခေါ်သွားတယ်။
မယ်လိုဒီက ကောင်လေးကိုပါ ခေါ်သွားလိုက်တယ်။
လှည်းပေါ်မှာ မီးအိမ်ဆီနဲ့ အဝတ်အထည်အနည်းငယ် တင်ဆောင်လာတယ်။
နှစ်ခုစလုံးကိုတော့ ကောင်းကောင်း အုပ်မိုးထားပါတယ်။
ပယ်ရင်က ညာဘက်ဘီးကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“ကောင်းပါတယ်”
“မင်း စိတ်ပျက်သွားပုံရ네” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“စိတ်အေးသွားရလို့ပါ။ ဘယ်သူလုပ်ထားလဲဆိုတာတော့ သိချင်သေးတယ်”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်လက်ထဲက ဂေါ်ပြားကို ယူလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား ဒီမှာ ပြီးပြီ”
“ကျွန်တော် တူးလို့ရသေးတာပဲ”
“တူးနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ပြိုကျတော့မယ့် မြောင်းဘောင်ပေါ်မှာ ဝန်တင်လှည်းတစ်စီးကို လက်နဲ့ ထိန်းထားခဲ့တာလေ”
“ကျွန်တော် အားအင်တွေ ပြန်ယူပြီးပြီလေ”
“ငါ မြင်တာပေါ့”
သူမက ကင်းစခန်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
“သွားပြီး အီလီဇာ တွေ့နိုင်မယ့်နေရာမှာ ထိုင်နေစမ်းပါ”
ကျွန်တော် သွားလိုက်တယ်။
အီလီနော့်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ခွန်အားအကြောင်း ရှင်းပြရတာက သူမရဲ့ အမိန့်ကို နာခံရတာထက် ပိုပြီး အားစိုက်ထုတ်ရတတ်ပါတယ်။
စခန်းထဲမှာ ကောင်လေးက ပခုံးပေါ် စောင်တစ်ထည်ခြုံပြီး ထိုင်နေတယ်။
မီးရမ်က သူနဲ့နီးနီးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်နေတယ်။
သူမက ရဲတိုက်ကနေ ရေနွေးကြမ်း ယူလာပေးထားတယ်။
“ကိုကို ဒီမှာပဲ ထိုင်နေရမလား” လို့ သူမက မေးတယ်။
ကောင်လေးက ခေါင်းညိတ်တယ်။
“တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေချင်တာလား”
ကောင်လေးက သူ့ရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ သူ့အမေကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“မဟုတ်ဘူး။ လှည်းကို ရွှေ့တဲ့အခါကျရင် ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ”
“ပြောပြပါမယ်”
မီးရမ်က ဘာစွမ်းအားမှ မသုံးပါဘူး။
ကောင်လေး လက်ဖက်ရည်သောက်နေတုန်း သူ့ဘေးမှာပဲ ထိုင်ပေးနေတယ်။
ခွက်လွတ်သွားတဲ့အခါ သူက လမ်းက မြင်းတွေကိုပါ သယ်သွားနိုင်မလားလို့ မေးတယ်။
“မသယ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။ “သူတို့က အခု မြေမာပေါ် ရောက်နေပြီလေ”
ကောင်လေးက ကျွန်တော့်အဖြေကို စဉ်းစားတယ်။
အဲဒီနောက် အီလီဇာကို လှမ်းကြည့်တယ်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
မှ ကောင်လေးလည်း စောင်ကို ပိုပြီး တိုးခြုံလိုက်တယ်။
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ မိုးက စဲသွားတယ်။
အီလီနော့်ရဲ့ အလုပ်သမားတွေက မြောင်းသစ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ ကျောက်တုံးတွေ စတင်စီကြတယ်။
ဘရင်က ရေတွေ အောက်ဘက် လယ်ကွင်းထဲ ဘယ်လောက်အထိ ရောက်သွားလဲဆိုတာ စစ်ဆေးတယ်။
ရဲတိုက်မှူးက လမ်းအောက်က မြေကြီးတွေကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။
အီလီဇာက မြောင်းဘောင်ကို မပြုပြင်မချင်း ကွေ့လမ်းကို လှည်းတွေ ဖြတ်သန်းခွင့် ပိတ်ထားလိုက်တယ်။
လှည်းသမားကတော့ တစ်ညတာ ဂရေးကိပ်မှာပဲ ဆက်နေခဲ့ရတယ်။
တကယ်တော့ သူမက အဲဒီလို နေဖို့ စီစဉ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘီထရစ်က သူမနဲ့ သူမရဲ့သားအတွက် အခန်းရှာပေးပြီးတဲ့နောက် ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ သူချက်ရမယ့် လူစာရင်း ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း မေရီကို လှမ်းအကြောင်းကြားတယ်။
မေရီက အဲဒါကို ရေးမှတ်ထားလိုက်တယ်။
“ငါ့ကို မှတ်တမ်းတင်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး” လို့ ဘီထရစ်က ပြောတယ်။
“ခင်ဗျားကို ကူညီမယ့်သူ ရှာပေးဖို့ လိုတယ်လေ”
“ဪ”
ဘီထရစ် စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“ဒါဆို အဲဒါကို မှတ်ထားလိုက်ပါ”
ညစာ မစားခင်မှာ ကွေ့ဘက်ကို ကျွန်တော် ပြန်သွားခဲ့တယ်။
ဗေရာက တိမ်တွေကို ငေးကြည့်ရင်း အဲဒီမှာ ရပ်နေတယ်။
“ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်မမှန် စစ်ဆေးနေတာလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“မိုးဘယ်လောက် ရွာတယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်”
“ဒါဆို ဘာကို စစ်ဆေးနေတာလဲ”
“လှည်းကို ခင်ဗျား ထိန်းထားတုန်းက ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကိုလေ”
လမ်းအောက်က သစ်သားတုံးတွေကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော် မြှောက်တင်ပေးခဲ့တာလေ”
“ခင်ဗျား သူ့အလေးချိန်ကို ထိန်းထားပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီ့အပြင် အီလီနော် လိုအပ်တဲ့နေရာထဲကို ဘီးအောက်က ရေတွေ မဝင်လာအောင်လည်း တားဆီးပေးခဲ့သေးတယ်”
“အဲဒါကိုတော့ သတိမထားမိဘူး”
“အီလီနော် နေရာလိုနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ ခင်ဗျား သတိထားမိခဲ့တာပဲ”
စွမ်းအားသုံးခဲ့ပုံကို ကျွန်တော် ပြန်စဉ်းစားမိတယ်။
ဝင်ရိုးအနားမှာ ကျဉ်းမြောင်းပြီး တည်ငြိမ်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။
အဲဒီ့အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးနဲ့ရွှံ့တွေက သူတို့သဘောအတိုင်း ရွေ့လျားနေကြတယ်။
“ကျွန်တော် မိုးကို တားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ဗေရာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“အဲဒါ အရေးကြီးတယ်”
“အဲဒါက ကျွန်တော် ပိုနီးစပ်လာပြီလို့ ဆိုလိုတာလား” လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဆိုလိုတာကို သူမ သိတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
လက်တွေမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်နဲ့ ရွှံ့တွေ ပေနေတယ်။
“ကယ်ဒရစ်က မနေ့က အဲဒီလိုပဲ ပြောတယ်”
“သူပြောတာ မှန်တယ်”
“ဘယ်သူမှ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ဘာတစ်ခုနားကိုမှ ကျွန်တော် ရောက်နေပြီဆိုတာကို လူတိုင်းက ပြောချင်နေကြသလိုပဲ”
“စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းမှာပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ရှုပ်စရာ ကောင်းပါတယ်”
ကင်းစခန်းမီးအိမ်ကနေ မိုးစက်တစ်စက် လမ်းပေါ်ကို ကျလာချိန်မှာ ဗေရာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
“ဒီနေ့မှာတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ခွန်အားကို ဘယ်မှာသုံးရမလဲ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ပြန်ရုပ်သိမ်းရမလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ မုန်တိုင်းတစ်ခုလုံးကို အမိန့်ပေးဖို့ မကြိုးစားဘဲ လူလေးယောက်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒါကိုတော့ ငါ ဖော်ပြလို့ရတယ်”
မြောင်းသစ်ထဲကနေ ရေတွေ စီးဆင်းသွားတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။
“အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အမြွှာနှစ်ယောက်က ကလေးထိန်းခန်းက ဖျာပေါ်မှာ ဆော့နေကြတယ်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့လှည်းဘေးမှာ သစ်တုံးတွေကို စီထားတယ်။
ကယ်ရိုက သူတို့ကြားထဲက နေရာကို လက်နဲ့ လှမ်းနှိုက်တယ်။
“လှည်း” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“င้าဟာ” လို့ ဂါရစ်က သူမကို ပြောတယ်။
သူမက သစ်တုံးတစ်တုံးကို ဖယ်လိုက်တယ်။
ဂါရစ်က အရင်နေရာပြန်တင်တယ်။
အက်ဗလင်က အနားမှာထိုင်ပြီး လက်စွပ်ကို ချုပ်နေတယ်။
“သူတို့ အဲဒီအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာ တော်တော်ကြာပြီ”
“ဘယ်သူ နိုင်နေလဲ”
“လှည်းကတော့ အဲဒီအတိုင်း ရှိနေဆဲပဲ”
ကျွန်တော် သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကယ်ရိုက သစ်တုံးကို ကျွန်တော့်ဆီ ပေးတယ်။
ဂါရစ်ရဲ့ စက်ဝိုင်းငယ်လေးအပြင်ဘက်မှာ အဲဒီသစ်တုံးကို ကျွန်တော် ချပေးလိုက်တယ်။
သူက အပြောင်းအလဲကို စူးစမ်းကြည့်တယ်။
အဲဒီနောက် လှည်းကို အဲဒီဘေးနားကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
ကယ်ရိုက သူလွတ်ပေးခဲ့တဲ့နေရာကို ယူပြီး သူ့ရဲ့ အဝတ်စာအုပ်ကို ချလိုက်တယ်။
သူတို့ ကျေနပ်သွားကြပုံရတယ်။
သူတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက် စည်းကမ်းချက်တွေကို နားလည်အောင် ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ မကြိုးစားတော့ပါဘူး။
ညစာစားပွဲမှာ လှည်းသမားနဲ့ သူ့သားပါ ရောက်လာကြတယ်။
ကောင်လေးက ရဲတိုက်မှူးဆိုတာ တစ်ခုလုံး သတ္တုနဲ့ပဲ လုပ်ထားတာလားလို့ သိချင်နေတယ်။
“မဟုတ်ဘူး” လို့ ရဲတိုက်မှူးက ဖြေတယ်။
“ဘာတွေ ပါတာလဲ”
“အဲဒါက ရှည်ရှည်ဖြေရမယ့်အဖြေပါ”
“အတိုချုံး ဖြေလို့ မရဘူးလား”
ရဲတိုက်မှူး စဉ်းစားလိုက်တယ်။
“သတ္တုထက် ပိုပါတယ်”
ကောင်လေးက သူ့အမေကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“အဲဒါက သိပ်ပြီး အဖြေမပြည့်စုံဘူး”
“အတိုချုံးဖြေတာလေ” လို့ သူမက ဆိုတယ်။
စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် ရယ်မောလိုက်တယ်။
ကောင်လေးက သူ့ဘက်ကို လှည့်လာပြီး ခဏအကြာမှာတော့ လှည်းဘီးအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတော့တယ်။
ပယ်ရင်ပါ ဝင်ပါလာတယ်။
ဘီထရစ် မုန့်မျိုးစုံ ယူလာပေးချိန်မှာတော့ ကောင်လေးက လမ်းကို ကြောက်ရမှန်းတောင် မေ့သွားခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီညမှာ မေရီက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ မြပုံအသစ်ကို ကျွန်တော်တို့စားပွဲပေါ်မှာ ချန်ထားခဲ့တယ်။
မြောင်းသစ်ကို အပြာရောင်နဲ့ ဆွဲထားတယ်။
ရေတွင်းနေရာကတော့ ဘရင် ရွေးထားတဲ့နေရာမှာပဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အနောက်ဘက်ကွေ့ဘေးမှာတော့ သူမက - *ဆောင်းမကျခင် မြောင်းဘောင်ကို ပြုပြင်ပါ။ ထိုအချိန်အထိ ကင်းစခန်းကို လူအင်အားနှင့် ဆက်ထားပါ* လို့ ရေးထားတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကနေ ဝင်ဖတ်တယ်။
“အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ရမယ့်ပုံပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါတွေ အားလုံးကို ကူလုပ်ပေးမှာလား”
“မနက်ကျရင် အီလီနော့်ကို ဘာလိုလဲ သွားမေးမလို့”
“ရှင် ကျွန်တော့်ကို ဖြေတာ မဟုတ်ဘူးနော်”
ကျွန်တော် မြပုံကို ချလိုက်တယ်။
“တချို့ဟာတွေပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ဖြေလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းတယ်။
“ကောင်းပြီလေ”
အိပ်ရာဝင်ခါနီးမှာ ကလေးတွေရဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
လမ်းအကြောင်း ရေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် အစားထိုးအနေနဲ့ ဂါရစ်က သူ့ရဲ့သစ်တုံးတွေကို လှည်းဘေးမှာ ဘယ်လို စီခဲ့တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကိုပဲ စာမျက်နှာပေါ်မှာ တွေ့ရတယ်။
ရှည်လျားတဲ့ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုပြီးနောက် သူ့နှမကို ဘေးမှာထိုင်ခွင့်ပြုခဲ့ကြောင်း ကျွန်တော် ရေးလိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို မှီလာတယ်။
“အဲဒါ တကယ် ဖြစ်ခဲ့တာလား”
“ဖြစ်မယ် ထင်တာပဲ”
“ကယ်ရိုက သူ့ရဲ့အကောင်းဆုံးသစ်တုံးကို ယူသွားတာကိုတော့ ထည့်မရေးဘူးလား”
“သူ့စာအုပ်လေ”
“သူ့မှာလည်း တစ်အုပ်ရှိတာပဲ”
ကျွန်တော် သစ်တုံးအကြောင်းကို ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် ကယ်ရိုရဲ့စာအုပ်ထဲမှာလည်း အိပ်ရာဝင်ခါနီး သူတို့ အပြန်အလှန် ပေးခဲ့ကြကြောင်း ရေးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာမျက်နှာ နှစ်ခုစလုံးကို ဖတ်ကြည့်တယ်။
“ဒါကတော့” သူမက ဆိုတယ်။ “တရားမျှတပါတယ်”
အပြင်ဘက်မှာတော့ နောက်ဆုံးမိုးစက်တွေက ဂရေးကိပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
မနက်မိုးလင်းရင် လမ်းကို ပြုပြင်ရဦးမှာပါ။
လောလောဆယ်တော့ မြင်းတွေနဲ့ လူတွေ နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိကြပြီး၊ ရေတွေသွားစရာ လမ်းကြောင်းလည်း ရှိနေပြီ၊ ကလေးနှစ်ယောက်လည်း အိပ်ပျော်နေကြပါပြီ။