မနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းသံ အမိအရ မတီးရသေးမီမှာပင် အီဇယ်က ဂရေးကိပ်ဈေးထဲက အလေးချိန် မမှန်ကန်မှု ပြဿနာကို စတင်တွေ့ရှိခဲ့သည်။
မေရီက အထုပ်တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ပြီး မနက်စာစားပွဲဆီ လျှောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။
သူမက အထုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်တယ်။
ဂယ်ရစ်က အဲဒီဘက်ကို လက်လှမ်းလိုက်တယ်။
မေရီက ဘာမှပင် မကြည့်ဘဲ အထုပ်ကို သူ့လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာကို ရွှေ့လိုက်တယ်။
"ဘာတွေ ဖြစ်လို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"နှစ်ခုက တူညီတဲ့ တိုင်းတာချက်နဲ့ မှတ်သားထားတယ်လေ"
"အလေးချိန်က ရော တူရဲ့လား"
"မတူဘူး"
ဂယ်ရစ်က အထုပ်ရှိရာ အကွာအဝေးကို စဉ်းစားဟန်နဲ့ ကြည့်နေတယ်။
ကရိုးလ်ကတော့ မေရီကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။
"မနက်စာ စားပြီးမှ ဒါကို လုပ်လို့ မရဘူးလား" လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
"ရပါတယ်" လို့ မေရီက ဖြေတယ်။
သူမက ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
စောင့်ဆိုင်းခြင်းဆိုတာ သူမအတွက် သီးသန့် အဓိပ္ပာယ်တစ်မျိုး ရှိပုံရပါတယ်။
မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ကုန် သိုလှောင်ရုံဆီ သွားခဲ့ကြတယ်။
အီဇယ်က အလေးတုံးတွေကို ရှည်လျားတဲ့ ခုံတန်းလျားပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။ သူတို့ဘေးမှာတော့ Oats လို့ခေါ်တဲ့ မြင်းစားဂျုံအိတ်တစ်အိတ်၊ ချိန်ခွင်တစ်ခုနဲ့ ဂျုံစေ့ပုံလေး သုံးပုံ ရှိနေတယ်။
အီလီဇာလည်း လိုက်လာခဲ့တယ်။
"အဲဒီအိတ်ကို ကင်းစောင့်တွေအတွက် ဝယ်ခဲ့တာလေ" လို့ သူမက ပြောတယ်။
"အလေးချိန် လျော့နေလို့လား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"အဲ့လိုလည်း ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်လည်း မဟုတ်ဘူး" လို့ အီဇယ်က ဖြေတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အဲ့ဒါက အဖြေ မပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲလား"
"ကုန်သည် ယူလာတဲ့ အလေးချိန်အတိုင်း ရောင်းခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ စာရင်းဇယားနဲ့လည်း ကိုက်ညီပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂရေးကိပ်မှာ သုံးနေတဲ့ အလေးတုံး နှစ်ခုစလုံးနဲ့တော့ မကိုက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"
မေရီက လက်ဝါးပိုက်လိုက်တယ်။
"ငါတို့မှာ တိုင်းတာတဲ့ အလေးတုံး ဘယ်နှစ်ခု ရှိလဲ"
"သုံးခု" လို့ အီဇယ်က ဖြေတယ်။ "လောလောဆယ်တော့ပေါ့"
အီလီဇာက ဂျုံအိတ်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
"အစားအစာ ဘယ်လောက် လျော့သွားလဲ"
"အဲ့ဒါက အိတ်ကိုဖြည့်တဲ့သူက ဘယ်အလေးတုံးကို သုံးတယ်လို့ ထင်ခဲ့လဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်"
ကုန်သည်က အောက်ဘက် ဝင်းထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါပဲ။
သူ့နာမည်က ဟယ်လင် ဖြစ်ပြီး တောင်ဘက်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မြင်းစားဂျုံ၊ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ပဲတွေနဲ့ မီးခွက်ဆီတွေကို ရောင်းချသူ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီဇာက သူ့ကို သိုလှောင်ရုံဆီ လာခဲ့ဖို့ ပြောတဲ့အခါ သူက သူမရဲ့ နောက်က လိုက်လာတဲ့ အစောင့်တွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
"ခင်ဗျားတို့ ကလေးတစ်ယောက်လောက် လွှတ်လိုက်ရင် တောင် ရတာပဲ" လို့ သူက ပြောတယ်။
"အစောင့်တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာပဲလေ" လို့ အီလီဇာက ပြန်ပြောတယ်။
"အဲ့ဒါကြောင့် သတိထားမိသွားတာပေါ့"
သူမက သူ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တယ်။
အခန်းထဲမှာ အီဇယ်က သူ့ကို အလေးတုံးတွေကို ပြတယ်။
ဟယ်လင်က သူ့ရဲ့ အလေးတုံးကို ကောက်ယူပြီး မေရီရဲ့ အလေးတုံးဘေးမှာ ချလိုက်တယ်။
"အမှတ်အသားက တူတူပဲ"
"တူပါတယ်" လို့ အီဇယ်က ပြောတယ်။
"ကျွန်တော့်ဟာက ကွန်ကော်ဒီယာ (Concordia) ရုံးကနေ ရလာတာ"
"လက်မှတ်စာရွက် ရှိလား"
"လှည်းပေါ်မှာ ပါလာတယ်"
"ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါကိုပါ ယှဉ်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့"
သူက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
"ကျွန်တော်များ ဘာအပြစ်မှ လုပ်မိလို့လား"
"မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ကျွန်တော်က ဖြေတယ်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ"
ဟယ်လင်က ထောက်ခံစာရွက်ကို ယူလာခဲ့တယ်။
အီဇယ်က အဲ့ဒါကို နှစ်ခေါက်တိုင်တိုင် ဖတ်ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ ပယ်ရင်ကို အလေးတုံး နှစ်ခုစလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ချိတ်ဆွဲလို့ရမယ့် လက်တံရှည်တဲ့ ချိန်ခွင်တစ်ခု ယူလာပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်တယ်။
သူက လက်သမားစက်ရုံကနေ တစ်ခု ယူလာခဲ့တယ်။
ဟယ်လင်ရဲ့ အလေးတုံးက သူ့ရဲ့ ထောက်ခံစာနဲ့ အတိအကျ ကိုက်ညီနေတာ တွေ့ရတယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ အလေးတုံးတွေထဲက တစ်ခုကလည်း အဲ့ဒါနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။
ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် သက်တမ်းရင့်နေတဲ့ အလေးတုံး တစ်ခုကတော့ မကိုက်ညီဘူး ဖြစ်နေတယ်။
မေရီက အဟောင်းဖြစ်တဲ့ အလေးတုံးကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။
"ဒီဟာကို ငါတို့ သုံးလာတာ နှစ်တွေတောင် ကြာပြီလေ"
"ဟုတ်ပါတယ်" လို့ အီဇယ်က ဆိုတယ်။
"ပြီးခဲ့တဲ့ လကတောင် ဒီဟာနဲ့ ဂျုံတွေ ဝယ်ခဲ့သေးတာ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
အီလီဇာက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကို လက်တင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် အီဇယ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။
"အမှားက ဘယ်ဘက်ကို ရောက်နေတာလဲ"
"အလေးတုံး အဟောင်းက ပိုလေးနေတယ်။ ရောင်းချသူက အဲ့ဒါနဲ့ အကိုက်ညီဆုံး ဖြစ်အောင် အိတ်ကို ဖြည့်တဲ့အခါ ရောင်းချသူ ရည်ရွယ်ထားတာထက် ဂရေးကိပ်က ဂျုံပိုရသွားတယ်။ ဂရေးကိပ်က အဲ့ဒီအလေးချိန်နဲ့ပဲ ပြန်ရောင်းတဲ့အခါ ဝယ်သူက ပိုရသွားတာပေါ့"
"ဒါဆို တရားမျှတသလိုပဲ" လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
"လူတိုင်းက အလေးတုံး တူတူကို သုံးပြီး ဘာကို ဆိုလိုမှန်း သိမှပေါ့"
ဟယ်လင်က ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
"ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဟာကိုပဲ သုံးတာပါ"
မေရီက ပြီးခဲ့တဲ့လက စာရင်းဇယားတွေကို ထုတ်လိုက်တယ်။
သူမက အလေးတုံး အဟောင်းနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အရောင်းအဝယ် မှတ်တမ်းမှန်သမျှကို လိုက်ရှာနေတုန်း ကျွန်တော်တို့ သိုလှောင်ရုံ ခုံတန်းလျားမှာ ထိုင်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် စိုးရိမ်ခဲ့သလောက်တော့ များများစားစား မရှိလှပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဂရုစိုက်ရမယ့် ပမာဏလောက်တော့ ရှိပါတယ်။
"ယနေ့အတွက် ဝယ်တဲ့ အိတ်အတွက်တော့ ဟယ်လင်နဲ့ ရှင်းထုတ်ကြတာပေါ့" လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
ဟယ်လင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်တယ်။
"ကျွန်တော်တော့ အလိမ်ခံရတာမျိုး မရှိပါဘူး။ ခင်ဗျားတို့ သယ်လာသလောက်အတွက် ပေးခဲ့တာပဲဟာ"
"သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကင်းစောင့်တွေအတွက်က အီလီဇာ တောင်းဆိုထားတဲ့ ပမာဏ လိုအပ်နေဆဲပဲလေ။ ကျန်တာတွေကို ကျွန်တော်တို့ကို ထပ်ရောင်းပေးနိုင်မလား"
"ဘယ်အလေးတုံးကို သုံးနေလဲဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ မှတ်တမ်းတင်ပေးမယ်ဆိုရင်ပေါ့"
မေရီက အဲ့ဒီအတွက် စတင်ရေးသားနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက သူမရဲ့ ဘောပင်ကို ငေးကြည့်နေတယ်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ရပါတယ်"
အရင်က မှတ်တမ်းတွေကတော့ ဒီလောက်နဲ့ ရှင်းလင်းလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။
ရောင်းသူ အချို့က သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အလေးတုံးတွေကို သုံးခဲ့ကြတယ်။
အချို့ကလည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အလေးတုံးကို သုံးခဲ့ကြတယ်။
အချို့ကျတော့လည်း ခြင်းနဲ့ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားခဲ့ကြပြီး အဲ့ဒါက စတုတ္ထမြောက် ပြဿနာတစ်ခုပဲ ဖြစ်တယ်လို့ အီဇယ်က ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။
ကျွန်တော် ထရပ်လိုက်တယ်။
"ကော်လံအသစ်တွေ ထပ်မပါဘဲနဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်"
"ရှိတာပေါ့" လို့ မေရီက ပြောတယ်။ "ဘီထရစ်ကို သွားရှာလိုက်ပါ"
သူမကို မီးဖိုချောင်ထဲမှာ တွေ့ခဲ့တယ်။
သူမက နားထောင်ပြီးနောက် ကျန်ရှိနေတဲ့ မြင်းစားဂျုံနဲ့ ပဲတွေကို သွားရောက် စာရင်းလုပ်ခိုင်းဖို့ အလုပ်သမား နှစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်တယ်။
"ပစ္စည်းတွေ လောက်ရဲ့လား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"ဒီနေ့တော့ လောက်ပါတယ်"
"နောက်ရက်တွေရော"
"အဲ့ဒါက စာရင်း ဘယ်လိုထွက်လာမလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့"
ပိုပြီး စိတ်ချရမယ့် အဖြေမျိုးကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်ခဲ့မိတာပါ။
ဘီထရစ်က ကျွန်တော့်ကို ခြင်းတောင်းတစ်ခု လှမ်းပေးတယ်။
"ဒီဘက်ကို သွားရင်းနဲ့ ကင်းစောင့်တွေဆီ ဒါကို ယူသွားပေးလိုက်ပါ"
အဲ့ဒီထဲမှာ မနက်စာတွေ ပါပါတယ်။
အဲ့ဒါကတော့ အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် ဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာတစ်ခုပါပဲ။
အနောက်ဘက် ကင်းစောင့်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အလှည့်ကျ အပြောင်းအလဲ ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အခါ တစ်ညလုံး တံတိုင်းပေါ်မှာ ကင်းစောင့်ခဲ့တဲ့ အစောင့်နှစ်ဦး ဆင်းလာကြတယ်။
တစ်ယောက်က ခြင်းတောင်းထဲက မုန့်ကို ယူလိုက်တယ်။
နောက်တစ်ယောက်က လမ်းဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။
"မနက်လင်းအားကြီးချိန်တုန်းက တိုင်းတာရေး လှည်းတစ်စီး ဖြတ်သွားတယ်။ အယ်လ်ဒရင်က သူတို့ကို မျှော်နေတယ်လို့ ပြောတယ်"
"ဟုတ်လို့လား"
"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် စစ်ဆေးပြီးပြီ"
"ကောင်းပြီ"
"သူတို့က မြောင်းကို တိုင်းတာဖို့ အကွေ့နားမှာ ရပ်ခဲ့ကြတယ်"
လမ်းကျဉ်းတဲ့ နေရာမှာ မီးအိမ်တစ်ခု ထားပေးဖို့ အီလီဇာ တောင်းဆိုခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်တယ်။
"သူတို့အတွက် အလုပ်တွေ အလုံအလောက် ရှိသွားမှာပါ"
အစောင့်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
"ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းဦးတုန်းက တစ်ယောက်ယောက် လှည်းဘီး ကျိုးကျသွားဖူးတယ်"
"ဘယ်သူမှ ထိခိုက်တာ မရှိဘူးမလား"
"မရှိပါဘူး။ ဘယ်သူ့အပြစ်လဲဆိုပြီး တစ်နာရီလောက် ငြင်းခုန်နေကြတာ"
"ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမှာပဲ"
"အရမ်းကို ဆူညံသွားတာပဲ"
လမ်းအတိုင်း အကွေ့နားအထိ ကျွန်တော် လိုက်သွားခဲ့တယ်။
အယ်လ်ဒရင်က အယ်လီနော်၊ ပယ်ရင်၊ နဲ့ တိုင်းတာရေး ကျွမ်းကျင်သူ နှစ်ဦးတို့နဲ့အတူ လှည်းဘေးမှာ ရပ်နေကြတယ်။ သူတို့က မြောင်းကို ဖြတ်ပြီး ကြိုးတစ်ချောင်း တန်းထားကြတယ်။
အသစ်ဆောက်မယ့် အိမ်တွေ ဆောက်မယ့် ကုန်းမြေမြင့်က သူတို့ရဲ့ ကျောဘက်မှာ ရှိနေတယ်။
"ဒါက ကင်းစောင့် မီးအိမ်အတွက် လား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"မီးအိမ်အတွက်ရော ရေနုတ်မြောင်းအတွက်ပါပဲ" လို့ အယ်လ်ဒရင်က ဖြေတယ်။ "တိုင်တစ်ခုတည်း ဆောက်ထားမယ်ဆိုရင် ရေတွေက လမ်းရဲ့ တစ်ဝက်ကို မြောင်းထဲအထိ ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်"
အယ်လီနော်က တိုင်းတာရေးသမား တစ်ယောက်ကို တိုင်တစ်တိုင် လှမ်းပေးတယ်။
"ဘဏ်စပ်စတဲ့နေရာမှာ ဒါကို စိုက်လိုက်ပါ"
သူလည်း စိုက်လိုက်တယ်။
သူမက အဲ့ဒါကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
"နောက်ဆုတ်လိုက်ပါဦး"
သူလည်း ရွှေ့လိုက်တယ်။
"နောက်ထပ် ဆုတ်ဦး"
"ဘယ်လောက်အထိလဲ"
"ကျွန်မ ရပ်ခိုင်းတဲ့အထိပေါ့"
ပယ်ရင်က မပြုံးဘဲ နေနိုင်အောင် ဟန်ဆောင်နေတယ်။
ရာသီဥတု မပြောင်းလဲခင်မှာ အဲ့ဒီအလုပ်တွေကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
နောက်လာမယ့် အအေးလှိုင်းက ရေခဲမိုး ရွာသွန်းမှုနဲ့အတူ စတင်လာလိမ့်မယ်လို့ ဗေးထရာက သတိပေးထားပြီးသားပါ။ ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးက ရေဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည် ရှိပေမယ့် သူ့ဘေးက မြေနက်ခုတ်ထွင်ထားတဲ့ နေရာအသစ်ကတော့ ခံနိုင်ချင်မှ ခံနိုင်မှာပါ။
"အပြင်ဘက်က ကျောက်တုံးတွေကို မတင်လို့ ရပါတယ်" လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
အယ်လီနော်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
"တိုင်းတာရေး ပြီးမှပေါ့"
"ဒီယခုချက်ချင်း လုပ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောပါဘူး"
"ခင်ဗျား အဲ့ဒါတွေကို ငေးကြည့်နေတာလေ"
အော်ရီလီယာလည်း အရှေ့ဘက် တံတိုင်းပေါ်က ကြေးခန်းမနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲ့ဒီလို မှတ်ချက်မျိုး ပေးဖူးပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို ကျောနောက်မှာ ပိုက်လိုက်တယ်။
အယ်လ်ဒရင်က ရယ်လိုက်တယ်။
ဗေးထရာက ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီမှာ လာတွေ့တယ်။
"အနောက်ဘက်က မိုးတိမ်တွေ ညနေလောက်ဆိုရင် ငါတို့ဆီ ရောက်လာလိမ့်မယ်" လို့ သူမက ပြောတယ်။
"မိုးဘယ်လောက် ရွာမလဲ"
"အယ်လီနော် ဒီနေ့ မြောင်းကို သေချာ ကြည့်မိတာ သေချာပေါက် ဝမ်းသာသွားလောက်တဲ့အထိတော့ ရွာမှာပေါ့"
"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ အများကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်"
"ဖြစ်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့"
သူမက တိုင်းတာရေးသမားတွေကို ခဏလောက် ငေးကြည့်နေတယ်။
"ကယ်လ်ဒရစ်က လေ့ကျင့်ရေး အခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်"
"မနက်ဖြန်မှ သင်ခန်းစာ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ"
"မရှိပါဘူး။ သူက လေ့ကျင့်ရေး တံခါးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျားရဲ့ အမြင်ကို သိချင်နေတာ"
"အဲ့ဒါက အမြဲတမ်းလိုလို သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်လာတတ်တာပဲလေ"
"ဟုတ်ပါတယ်" လို့ ဗေးထရာက ဆိုတယ်။
သူမက ဝမ်းနည်းတဲ့ ပုံစံတော့ မပြပါဘူး။
ပယ်ရင်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေး တံခါးက အောက်ထပ် အခန်းထဲက သစ်သားဘောင်အတွင်းမှာ တပ်ဆင်ထားပါတယ်။
အဲ့ဒီတံခါးက အတွင်းဘက်ကို ဖြစ်စေ၊ အပြင်ဘက်ကို ဖြစ်စေ၊ ဒါမှမဟုတ် အဝင်ဝကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်စေ ဖွင့်လို့ ရပါတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ခေါင်းလောင်း တစ်လုံးစီ ချိတ်ဆွဲထားတယ်။
သီစရာက သူ့ဘေးမှာ လက်ဝါးပိုက်ပြီး ရပ်နေတယ်။
"ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ကို တောင်းဆိုလာကြလို့လေ" လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
"ခင်ဗျား စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးမှ အဖြေပေးရမယ်" လို့ ကယ်လ်ဒရစ်က ပြန်ပြောတယ်။
"အဲ့ဒီလို ဖြစ်မယ်လို့ ထင်သားပဲ"
ခေါင်းလောင်း တစ်ဖက်ကနေ သီစရာ လှမ်းခေါ်နေစဉ်မှာ တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးဖို့ သူက ကျွန်တော့်ကို တောင်းဆိုတယ်။
ပထမ အခေါ်အဝေါ်က ညင်သာစွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို လွှတ်ပေးလိုက်တယ်။
ဒုတိယ အခေါ်အဝေါ်ကတော့ ကျွန်တော့်နာမည်အောက်မှာ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ပါလာတယ်။
ကျွန်တော် ဖွင့်ထားတဲ့ နေရာပတ်လည်မှာ စွမ်းအားတွေ စုစည်းလိုက်တယ်။
ကျွန်တော့်ဘက်ခြမ်းက ခေါင်းလောင်းကတော့ ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ။
"ဘယ်ဟာကို ကြားလိုက်လဲ" လို့ သီစရာက မေးတယ်။
"နှစ်ခုလုံးပဲ"
"ဘယ်ဟာကို လက်ခံခဲ့လဲ"
"ပထမ တစ်ခုကိုလေ"
ကယ်လ်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
"အခု လေတိုက်တဲ့အခါ တံခါးကို အဲ့ဒီအတိုင်း ဆက်ပြီး ထိန်းထားပေးပါ"
ဗေးထရာက ဖိအားအနည်းငယ် ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ပိုပြီး တိုးလိုက်တယ်။
အအေးဓာတ်တွေက ဘောင်တစ်ဝိုက်မှာ စုဝေးလာတယ်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းအထိ ပြန်ပြီး မတွန်းထုတ်ဘဲ ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီအပိုင်းကတော့ အရင်ကထက် ပိုပြီး လွယ်ကူလာခဲ့ပါပြီ။
ခက်ခဲတာကတော့ ခေါင်းလောင်းတွေကို လုံးဝ မထိဘဲ နေဖို့ပါပဲ။ အတုဘက်က ခေါင်းလောင်း ရွေ့သွားတိုင်း အဲ့ဒီဘက်ကို လက်လှမ်းပြီး ဘာက ခေါင်းလောင်းကို တီးလိုက်လဲဆိုတာကို သိချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာတယ်။
"ခင်ဗျားရဲ့ အာရုံတွေ နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး လွင့်သွားပြန်ပြီ" လို့ ကယ်လ်ဒရစ်က ပြောတယ်။
"တံခါးတော့ ကျွန်တော် မဖွင့်မိပါဘူး"
"သိပါတယ်"
ကျွန်တော် အာရုံကို ပြန်စုစည်းလိုက်တယ်။
လေပြေက သစ်သားပေါ်ကို တိုက်ခတ်လာတယ်။
"ပိုကောင်းလာပါပြီ" လို့ သီစရာက ပြောတယ်။
ဗေးထရာ ရပ်လိုက်တယ်။
ဘောင်ရဲ့ အောက်ခြေအနားသတ်မှာ ရေခဲပါးပါးလေးတွေ ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။
ပယ်ရင်က အဲ့ဒါကို စစ်ဆေးဖို့ ရှေ့ကို တိုးလာတယ်။
"ရှင် နောက်ထပ် အလုံပိတ်ရမယ့် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီပဲ"
"တောင်းပန်ပါတယ်"
"မလိုပါဘူး။ ဒီလိုနေရာမှာပဲ သင်ယူရတာ ပိုကြိုက်ပါတယ်"
သင်ခန်းစာ ပြီးဆုံးတဲ့အခါ ကျွန်တော် စွမ်းအားတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်တယ်။
ဘောင်ကို မထိခင်မှာ ကျွန်တော့်လက်တွေ တည်ငြိမ်သွားသည်အထိ ကယ်လ်ဒရစ်က စောင့်နေခဲ့တယ်။
"ခင်ဗျား ပိုနီးစပ်လာပါပြီ" လို့ သူက ဆိုတယ်။
"တံခါးတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ဖို့အတွက်လား"
"ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေထဲက ဘယ်လောက်အထိ တံခါးထဲမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို အတိအကျ သိလာဖို့အတွက်ပေါ့"
ကျွန်တော် ရေခဲတွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
"ဒါဆို ကျန်တာတွေကော"
"ခင်ဗျား အိမ်ကို ယူလာခဲ့တာပေါ့"
သီစရာက ခေါင်းလောင်းငယ်လေးကို လက်နဲ့ တို့လိုက်တယ်။
"အပြင်ဘက်ကနေ တစ်စုံတစ်ယောက် လှမ်းခေါ်တဲ့အခါ အဲ့ဒါကို သတိရဖို့ လိုတယ်"
ကျွန်တော် သادိရနေပါတယ်။
လုံးဝတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကထက်စာရင်တော့ ပိုပြီး သတိရလာနိုင်ပါပြီ။
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ ဘီထရစ်က ပစ္စည်းစာရင်းတွေကို ရေတွက်ပြီးစီးသွားခဲ့ပါတယ်။
နောက်တစ်ကြိမ် ပစ္စည်းရောက်လာတဲ့အထိ လက်ရှိ ကင်းစောင့်စာရင်းနဲ့ အလုပ်သမားတွေအတွက် လုံလောက်တဲ့ ဂျုံတွေ ရှိနေပါတယ်။
မေရီ မျှော်လင့်ထားတာထက် အမှားအယွင်းတွေအတွက် နေရာလွတ်က ပိုပြီး နည်းပါးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်စာရင်းကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်တယ်။
"လေ့ကျင့်ဆဲ ကင်းစောင့် ခြောက်ယောက်ကို အလှည့်ပြောင်း ပိုတိုတဲ့ တာဝန်တွေဆီ ရွှေ့လို့ ရပါတယ်။ သူတို့က အချက်ပြစနစ်တွေကို ဆက်သင်ယူနေဆဲ ဖြစ်မှာပါ။ ကျန်တဲ့ အဖွဲ့သားတွေနဲ့အတူတူ စားလို့လည်း ရပါတယ်"
"အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ လေ့ကျင့်မှုကို နှေးကွေးသွားစေမလား" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"နည်းနည်းတော့ ဖြစ်မှာပေါ့"
"ဒါဆို လုပ်လိုက်ပါ"
သူမက စာရင်းကို ပိတ်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မကို လူတွေ ထပ်လိုသေးလား မမေးဘူးလား"
"ခင်ဗျား လိုအပ်ရင် ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆတာပေါ့"
"ပြောမှာပေါ့။ လိုလာတဲ့အခါကျရင်ပေါ့"
ကျွန်တော် သူမကို ယုံကြည်ပါတယ်။
အီဇယ်က နေ့လယ်ပိုင်း တစ်ခုလုံးကို မေရီနဲ့အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ဈေးဆိုင်တွေအတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကြေညာချက် စာရွက်တစ်စောင်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့ကြတယ်။
အဲ့ဒီထဲမှာ ကုန်သည်တွေ စစ်ဆေးနိုင်တဲ့ အမှတ်အသားဘေးမှာ သဘောတူညီထားတဲ့ အလေးချိန်ကို ဖော်ပြထားပါတယ်။ အလေးတုံးဟောင်းနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့ဖူးသူတိုင်း မှတ်တမ်းကို ယူလာပြီး အပြောင်းအလဲ ရှိမရှိ စစ်ဆေးနိုင်ပါတယ်။
"မေရီ၊ ခင်ဗျားရဲ့ တံခါးဝမှာ လူတွေ တန်းစီနေရလိမ့်မယ်" လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"ငါ့တံခါးဝမှာ အခုတောင် လူတွေ တန်းစီနေပြီးသားပါ"
"အခုထက် ပိုရှည်သွားနိုင်တယ်"
"ဒါဆိုရင်တော့ လူတွေ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကျော်သွားခွင့် ပေးရတော့မှာပေါ့"
အီဇယ်က ကြေညာချက်ကို တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်ကြည့်တယ်။
"ဒီပေါ်မှာ ခင်ဗျားနာမည် ထည့်မှာလား"
"ငါ့နာမည်နဲ့ ယူရီယာရဲ့ နာမည်ပေါ့" လို့ မေရီက ဖြေတယ်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်တယ်။
"ငါ့နာမည်ပါ ထည့်မှာလား"
"စာရင်းဇယားတွေကို ရှင်းလင်းပေးမယ်လို့ ခင်ဗျား သဘောတူထားတယ်လေ"
"အဲ့ဒါတော့ ဟုတ်သားပဲ"
မေရီက ကျွန်ტော့်ကို ဘောပင် လှမ်းပေးတယ်။
အဲ့ဒီညနေမှာ ဟယ်လင်က ကျန်ရှိနေတဲ့ ငွေပေးချေမှုကို လာယူတယ်။
သူက ယူမသွားခင်မှာ ကြေညာချက်ကို ဖတ်ကြည့်တယ်။
"မြို့တစ်မြို့ရဲ့ အလေးချိန် တိုင်းတာချက်က သူတို့အနေနဲ့ ခရီးသည်တွေအပေါ် ဘယ်လို သဘောထားတယ်ဆိုတာကို ဖော်ပြနေတယ်လို့ အမေ အမြဲပြောဖူးတယ်" လို့ သူက ဆိုတယ်။
"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တိုင်းတာချက်က ဘယ်လို ဖြစ်မလဲလို့ သူ ပြောမလဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
"အလေးတုံးဟောင်းကို ဆက်မသုံးဖို့ သူမ ပြောမှာပေါ့"
"ကျွန်တော်တို့ မသုံးတော့ပါဘူး"
"ဒါဆိုရင်တော့ ဒီမှာ အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ ရတာပေါ့"
သူက ပိုက်ဆံတွေကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
တံခါးဝ ရောက်တဲ့အခါ သူက နောက်ပြန်လှည့်လာတယ်။
"ဆောင်းတွင်းမတိုင်ခင် ငါ နောက်တစ်ခါ ထပ်လာဦးမယ်။ အဲ့ဒီမြောင်းကို ပြီးအောင် လုပ်ထားလိုက်၊ တခြားလှည်းတွေကို ငါ ပြောပြပေးမယ်"
"ကောင်းတာပေါ့"
"ငါ ပြန်လာတဲ့အခါ အလေးတုံးအသစ်ကိုပဲ သုံးပေးပါ"
သေချာပေါက် သုံးပါမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးလိုက်တယ်။
ညစာစားချိန်မှာ မေရီက ကြေညာချက်အကြောင်းကို ဘီထရစ်ကို ပြောပြတယ်။
ဘီထရစ်က နားထောင်ပြီးနောက် မြင်းစားဂျုံတွေ ထပ်လိုဦးမယ်လို့ ပြောတယ်။
ဟယ်လင်က ဆောင်းတွင်းမတိုင်ခင် ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
"အဲ့ဒါက ရှိနေတာနဲ့တော့ မတူပါဘူးလေ" လို့ သူမက ဆိုတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
"အနီးအနားက လယ်ယာတွေကို ငါ သွားမေးကြည့်မယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်တယ်။
"ငါလည်း လုပ်မလို့ပါပဲ"
အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဂယ်ရစ်က စားပွဲအောက်ကို မုန့်ပြတ်စ တစ်ခု လွတ်ကျသွားတယ်။
တိုက်အုပ်ကြီးက ကောက်ယူပေးဖို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက သူ့ကို လဲလှယ်တဲ့အနေနဲ့ မုန့်တစ်ခြမ်းကို ကမ်းပေးတယ်။
"ငါက မစားပါဘူးကွ" လို့ တိုက်အုပ်ကြီးက သူ့ကို သတိပေးတယ်။
ဂယ်ရစ်က မုန့်ကို ပိုပြီး မြှောက်ပြတယ်။
တိုက်အုပ်ကြီးက အဲ့ဒါကို ယူလိုက်တယ်။
ကလေးတွေ အိပ်ရာဝင်သွားကြတဲ့အခါ အက်ဗလင်က မေရီရဲ့ အခန်းထဲက စင်ပေါ်မှာ ဈေးဆိုင်သုံး အလေးတုံးဟောင်းကို တွေ့သွားတယ်။
မေရီက အဲ့ဒါကို တခြားဟာတွေနဲ့ မရောဘဲ သီးသန့် ဖယ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"အဲ့ဒါကို မပစ်လိုက်ဘူးလား" လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
"အရင်က အရောင်းအဝယ် လုပ်ခဲ့တာတွေကို ရှင်းတဲ့အခါ အသုံးဝင်မှာပေါ့"
"ပြီးတော့ရော"
"အဲ့ဒါတော့ ငါ ဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး"
ကျွန်တော် အလေးတုံးကို လက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ သုံးစွဲခဲ့တာကြောင့် ချောမွေ့နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ တမင်သက်သက် လိမ်ညာဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အမှန်တကယ် မှန်ကန်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မေရီက အဲ့ဒါကို ပြန်ယူပြီး မှတ်တမ်းတွေဘေးမှာ တင်လိုက်တယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးစက်တွေ ပြတင်းပေါက်ကို စတင် ထိခတ်လာပါပြီ။
မြောင်း၊ ရေတွင်းသစ်၊ နဲ့ တိုင်လေးတွေနဲ့ပဲ မှတ်သားထားဆဲဖြစ်တဲ့ အိမ်တွေကို ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်တယ်။
မနက်ဖြန်ကျရင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေဦးမှာပါ။
ဒီတစ်ခါတော့ မေရီ ကျွန်တော့်ကို သတိပေးဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။