အခန်း (၂၁၄) - ဂရေးကိပ်သို့ ဦးတည်သော လမ်း
ဂါရစ် (Garrick) ရဲ့ ဖိနပ်ကို စီးပေးနေတုန်း အနောက်ဘက်က ကင်းမျှော်စင် မီးရှူးတိုင် သတိပေးသံ ထွက်လာပါတယ်။
ခရီးသွားတစ်ဦးအတွက် တစ်ချက် တီးခတ်သံ။
ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက်။
နောက်ထပ် သုံးချက်။
“သုံးချက် ဟုတ်လား” လို့ အက်ဗလင်က တံခါးဝကနေ လှမ်းမေးပါတယ်။
“အီလီဇာရဲ့ စနစ်သစ်အချက်ပြချက်အရ အဲဒီလို အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ။”
ကျွန်တော် ဖိနပ်ကို စွပ်ပေးပြီးတာနဲ့ သားလေးက သူ့ခြေထောက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်က သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
သူက သူ့ဖိနပ်ကို ပြန်ကြည့်နေတယ်။
မီးရှူးတိုင်သံက ထပ်ပြီး မြည်လာပြန်ပါတယ်။
“ဟယ်လီနာ ဆက်လုပ်ပါစေတော့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သားလေးကို သူ့အဖွားဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကောက်ချက်ချ မနေတော့ဘဲ သူလည်း အဘွားဖြစ်သူရဲ့ အကူအညီကို ဘာအခက်အခဲမှ မရှိဘဲ လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ကို မြေကွက်လပ်အောက်ဘက်မှာ လာတွေ့ပါတယ်။
“ခြေလျင်ခရီးသွား သုံးယောက်ပါ” လို့ သူက ရှင်းပြပါတယ်။ “သူတို့က အနောက်ဘက်လမ်းကနေ တက်လာကြတာ။ ကင်းစောင့်တွေက ဘုရားစွမ်းအားကို မှတ်မိပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မီးရှူးတိုင်ကို ဒါမှမဟုတ် အပြင်ဘက် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားတွေကို သွားမထိကြဘူး။”
“နာမည်တွေကော” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
“သူတို့ ပြောပြပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ဆီကို တိုက်ရိုက် မပြောပြခင် ခဏစောင့်ဖို့ ကင်းစောင့်တွေကို ကျွန်မ ပြောထားတယ်။”
မေရီက အီလီဇာရဲ့ နောက်ဘက်မှာ ပေါ်လာပြီး မှတ်တမ်းတင်ဖို့ စာအုပ်ကို ဖွင့်ထားနှင့်ပါပြီ။
“လက်နက်တွေ ပါလာကြလား။”
“ခရီးထောက်တံတွေနဲ့ ကျောပိုးအိတ်တွေပါ။”
“အဲဒါက ကျွန်မ မေးတာနဲ့ တစ်ထပ်တည်း မကျသေးဘူးလေ။”
“မြင်သာတဲ့ လက်နက် ဘာမှ မပါပါဘူး။”
ကျွန်တော် တံခါးဝဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
လေညင်းလေး တစ်ချက်တိုက်ခတ်တာကြောင့် တံခါးဝအထက်က အလံတွေ လွှင့်ထွက်သွားပါတယ်။
ကလေးထိန်းခန်းကနေ ထွက်လာတုန်းကတော့ လေက တည်ငြိမ်နေခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ ခရီးသွားတွေကို အပြင်တံခါးဝမှာ သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့ပါတယ်။
အရှေ့ဆုံးမှာ မိန်းမကြီးတစ်ဦး ရပ်နေပါတယ်။
သူမက အနားသပ်တွေ ပြင်ထားရတဲ့ ခိုရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အများကြီး ပြန်ဖာထားရတဲ့ ကင်းဗတ်စကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားပါတယ်။ သူမရဲ့ဘေးမှာတော့ နားထောင်စပ်တွေမှာ ဆံပင်ငွေရောင်သမ်းနေတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ အအေးဒဏ်ကြောင့် လက်တွေ နီရဲနေတဲ့ မိန်းမငယ်တစ်ဦး စောင့်နေကြပါတယ်။
သူတို့ ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။
ရှေ့ဆုံးက မိန်းမကြီးက အော်ရီလီယာကို အရင်ဆုံး ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဆီကို ကြည့်လာပါတယ်။
“ကျွန်မနာမည် မီရန် (Miren) ပါ” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “ကျွန်မက နန်းတော်ကြီးထဲမှာ အိပ်စက်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးရတဲ့သူပါ။ ဒီဘက်ကတော့ ရေတွင်းတွေကို ထိန်းသိမ်းပေးတဲ့ ဘရန် (Bren) ဖြစ်ပြီး၊ ဟိုဘက်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုတွေကို တိုင်းတာစစ်ဆေးပေးတဲ့ အိုင်ဇယ် (Isel) ပါ။”
မေရီရဲ့ ဘောပင် ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့အားလုံး သော့သီးရုစ် (Othellos) ရဲ့ နန်းတော်မှာ နေခဲ့ကြတာပေါ့ ဟုတ်လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မီရန်က ဆိုသည်။ “ကျွန်မတို့ အဲဒီကနေ ထွက်လာခဲ့ကြတာပါ။”
မိန်းမငယ်လေး အိုင်ဇယ်က နံရံပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ ဒီမှာ နေလို့ရမလားရှင်။”
အော်ရီလီယာ ရှေ့ကို တိုးလာပါတယ်။
“ဝင်လာပြီး ကျုပ်တို့နဲ့ စကားပြောနိုင်ပါတယ်။”
မီရန်က ခြေတစ်လှမ်းတောင် မရွှေ့ပါဘူး။
“ဘယ်သူ့ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာလဲ။”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဖြင့်ရင် အဲဒီအတွက် ကျွန်မတို့ ဘာတွေ ကတိပေးရမလဲ။”
ဒီကို ရောက်လာဖူးတဲ့ အခြားသော နတ်ဘုရားတွေကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်ပါတယ်။
အချို့ကလည်း အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးခဲ့ကြဖူးပါတယ်။
အချို့ကျတော့လည်း နောက်ပိုင်းကျမှ မေးဖို့တောင် အားမရှိတော့လောက်အောင် ပင်ပန်းနေခဲ့ကြပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့နောက်ကို ဘယ်သူမှ လိုက်လာတာ မရှိဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျုပ်တို့ကို ပြောပြရမယ်” လို့ ကျွန်တော် ဆိုလိုက်ပါတယ်။ “ပြီးတော့ တခြားသူတွေနဲ့အတူ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားစည်းမျဉ်းတွေကို လိုက်နာရမယ်။ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ ကျုပ်တို့အတွက် အစေခံစရာ မလိုပါဘူး။”
မီရန်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ပါတယ်။
“ထွက်သွားချင်ရင်ရော။”
“တံခါးကင်းစောင့်တွေကို ပြောခဲ့ပါ။ ဒါမှ ညဘက်ကျရင် ခင်ဗျားတို့ကို လိုက်ရှာနေရတာမျိုး မဖြစ်မှာပေါ့။”
ကျွန်တော့်နောက်ကနေ မယ်လိုဒီက သဘောကျတဲ့ လေသံလေးနဲ့ ညည်းလိုက်ပါတယ်။
မီရန်က သူမရဲ့ ခရီးထောက်တံကို အောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
တံခါးဝထဲရောက်တော့ ခန်းမမှူး (Castellan) က ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြိုနေပါတယ်။
သူက ခရီးသွားတွေရဲ့ ပတ်လည်မှာ ရှိနေတဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားတွေကို စစ်ဆေးဖို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ခဏရပ်ခိုင်းပါတယ်။
ဘရန်က ငြိမ်ငြိမ်လေး စောင့်နေပါတယ်။
အိုင်ဇယ်ကတော့ ခြေတစ်ဖက်ပြီး တစ်ဖက် ပြောင်းရပ်နေပါတယ်။
မီရန့်အလှည့် ရောက်လာတဲ့အခါ တံခါးတပ်ဆင်ထားတဲ့ ကြေးဝါအစိတ်အပိုင်းကနေ အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပါတယ်။
အားလုံး တိတ်ဆקטသွားကြပါတယ်။
န်းမမှူးရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေ အရောင်လက်သွားပါတယ်။
“တာဝန်ပေးအပ်ထားတဲ့ ဆင့်ခေါ်ချက်တစ်ခု သူမနဲ့ ချိတ်ဆက်နေပါတယ်။”
မီရန်က သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို မှိတ်ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒီဟာ ပြုတ်ကျသွားပြီ ထင်နေတာ။”
“အင်မတန် သိမ်မွေ့ ရှုပ်ထွေးတာပဲ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
မီရန်ရဲ့ စွမ်းအားအစွန်းတစ်ဖက်မှာ တံတိုင်းကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းက နေရာတစ်ခုဆီကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲငင်ခံထားရတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေပါတယ်။
အဲဒါက လမ်းဘေး တည်းခိုခန်းက နှင်းတွေအောက်မှာ ရှိနေတဲ့ ကြိုးမျှင်လေးကို သတိရစေပါတယ်။
“အဲဒါကို ဖြတ်တောက်လို့ ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ရပါတယ်” ဟု မီရန်က ပြန်ဖြေသည်။ “သူသာ ကျွန်မ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်လောက်တဲ့ အစွမ်းအစ အကြွင်းအကျန်ကို ချန်ထားခဲ့ပေးခဲ့မယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့ တံခါးဝအပြင်ဘက်ကို ပြန်ထွက်လာကြပါတယ်။
အက်ဗလင်က မီရန့်အနားကို ရောက်လာပါတယ်။
“အစွန်းကို ရှာတွေ့အောင် ကူပေးရမလား။”
မီရန်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒီကြိုးမျှင်လေးရဲ့ ပတ်လည်မှာ အကာအကွယ် အမိုးအကာလေး တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက သူမရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ထိတွေ့သွားပါတယ်။
ထိတွေ့သွားမှုကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
အဲဒီနောက် မီရန်က သူမနဲ့ အနီးစပ်ဆုံးနေရာကို လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
ဘာအရောင်မှ လက်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။
သူမက စွမ်းအားလှည့်ကွက် ကျဉ်းကျဉ်းလေး တစ်ပတ်ကို ဖြည်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် တစ်ပတ်ကိုပါ ဆက်ဖြည်လိုက်ပါတယ်။
အသံတစ်သံက ကျွန်တော့် နားစည်ဆီကို ဖိအားပေး ဝင်ရောက်လာပါတယ်။
စကားလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အဖြေတစ်ခုကို တောင်းဆိုစောင့်မျှော်နေတဲ့ သဘောမျိုးပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်က ကျောက်တုံးတွေကိုသာ အာရုံစိုက်ထားလိုက်ပါတယ်။
မီရန်က နောက်ဆုံးလှည့်ကွက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကြေးဝါတပ်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးလည်း တိတ်ဆקטသွားပါတယ်။
သူမက တံခါးတိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ထောက်ပြီး ခဏတာ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဘာမှ ဖြစ်ဘူးမို့လား” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“အင်း၊ ဖြစ်ပါတယ်။”
ခဏလောက် အသက်ရှူရပ်သွားပြီးမှ “ခဏလောက် ထိုင်ရမယ် ထင်တယ်” လို့ သူမက ဆက်ပြောပါတယ်။
ဘီထရစ်က သူတို့အတွက် အစားအစာတွေ သွားယူပေးပါတယ်။
နတ်ဘုရားတွေက ဘာကို ပိုကြိုက်တတ်လဲဆိုတာကို သူမ လိုက်မမေးနေပါဘူး။
သူမက မုန့်ဖုတ်၊ ဒိန်ခဲ၊ ရေနွေးပူပူနဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက် သုံးခွက်ကို ယူဆောင်လာပေးပါတယ်။
ဘရန်က သူ့ရဲ့ ဟင်းချိုပန်းကန်ကို အရင်ဆုံး ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပါတယ်။
အိုင်ဇယ်ကတော့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ထားပြီး ဘာမှ မသောက်ဘဲ ခဏလောက် ငေးနေပါတယ်။
မီးဖိုနဲ့ ကုလားထိုင် အလုံအလောက်ရှိတဲ့ အစည်းအဝေးခန်းငယ်လေးကို ကျွန်တော်တို့ အသုံးပြုခဲ့ကြပါတယ်။ မေရီက စားပွဲဝိုင်းမှာ အီလီဇာနဲ့အတူ ထိုင်နေပြီး အော်ရီလီယာကတော့ မီရန့်ဘေးမှာ ဆက်လက် ထောက်ခံပေးနေပါတယ်။
တံခါးဝမှာတင် ဆင့်ခေါ်ချက် ရပ်တန့်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခန်းမမှူးက တင်ပြပါတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေဆီမှာတော့ ဘာမှ ချိတ်ဆက်နေတာ မတွေ့ရဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။
“ဒီညတော့ လမ်းပေါ်က အချက်ပြစွမ်းအားတွေကို ကျွန်တော် ထပ်စစ်ဆေးဦးမယ်” ဟု သူက ပြောသည်။
အီလီဇာက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“အနောက်ဘက် ကင်းစောင့်တပ်မှာ လူတစ်စုံ ထပ်ချပေးမယ်။”
“အနားယူထားတဲ့ စာရင်းထဲကနေ လူထုတ်ပေးပါ” လို့ မယ်လိုဒီက ဝင်ပြောပါတယ်။
“သိပါတယ်လေ။”
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အစားထိုးထည့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ မဟုတ်လား။”
အီလီဇာက သူမရဲ့ ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“နှစ်ခုစလုံး လုပ်နိုင်ပါတယ်။”
“မင်း မလုပ်နိုင်ပါဘူး” လို့ မယ်လိုဒီက ဆိုပါတယ်။
မီရန်က သူတို့ကို ထိုင်ကြည့်နေစဉ်မှာပဲ သူတို့ရဲ့ ငြင်းခုံသံလေးတွေ ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ခင်ဗျားက အိပ်စက်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်ပေးရတယ်လို့ ပြောတယ်နော်” ဟု အက်ဗလင်က မေးလိုက်ပါတယ်။
မီရန်က သူမရဲ့ ခွက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“လူနာတွေကို အနားယူစေတာပါ။ တစ်ခါတလေကျရင် လူတစ်ယောက် မနက်မိုးလင်းတဲ့အထိ ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်သွားစေနိုင်တဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အိပ်မက်မျိုးပေါ့။”
အော်ရီလီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“တောင်ကုန်းအောက်က ရှေးဟောင်းတည်းခိုခန်းဟောင်းကို သိလား။”
“ဘာအတွက် တည်ဆောက်ခဲ့တာလဲဆိုတာကိုတော့ သိပါတယ်။”
ကျွန်တော့်လက်တွေ တင်းသွားတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
မီရန်က အဲဒါကို မြင်သွားပါတယ်။
“ကျွန်မ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ခင်ဗျားကို စွပ်စွဲမလို့ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒီထက် ပိုဆိုးတာတွေနဲ့တောင် စွပ်စွဲခံခဲ့ရဖူးပါတယ်။”
အော်ရီလီယာက စားပွဲပေါ်ကို လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
“ကျုပ်တို့ ပြောင်းလဲမှုကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို လမ်းမကြီးအထိ သယ်ဆောင်သွားခဲ့တာ။”
မီရန်ရဲ့ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပါတယ်။
“အဲဒီလို ဖြစ်သွားခဲ့ಬಾರတာ။”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ မပြောဘဲ တိတ်ဆקטနေကြပါတယ်။
အိုင်ဇယ်က ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ ရဲတိုက်အကြောင်းကို စတင်မေးမြန်းပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ အားလုံး အတူတူ နေခွင့်ရကြမှာလားရှင်။”
“ဒီညတော့ လိုချင်ရင် ပေါ့လေ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။ “အနောက်ဘက် ဧည့်သည်ဆောင်လမ်းမှာ တစ်ခန်းနဲ့တစ်ခန်း ဆက်နေတဲ့ အခန်းသုံးခန်း ရှိပါတယ်။”
“ပြီးရင်ရော။”
“ခင်ဗျားတို့ ဘာတွေလိုချင်လဲဆိုတာကို ထပ်မေးပါမယ်။ အခန်းတွေက အနည်းငယ် နည်းနေပေမဲ့ အဆောက်အအုံအသစ်တွေ ထပ်ဆောက်ဖို့လည်း စီစဉ်နေပါတယ်။”
ဘရန်က သူ့ရဲ့ ဗလာဖြစ်နေတဲ့ ပန်းကန်လုံးထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရေတွင်းတွေ ဘက်မှာတော့ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။”
“ကူညီလို့ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့ စာအုပ်ပေါ်ကနေ သူ့ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“အနားယူပြီးသွားမှပေါ့လေ။ အီလီနော်က မြို့သစ်မြေနေရာကို စစ်ဆေးနေပြီးသားဆိုတော့ ခင်ဗျား ဘာတွေလုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို အတိအကျ သိချင်နေမှာ။”
“ကျွန်မ သူမကို ပြောပြနိုင်ပါတယ်။”
“သူမက အဲဒီထက် ပိုပြီး မေးခွန်းတွေ မေးလိမ့်မယ်။”
တံခါးဝကနေ ရောက်လာကတည်းက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဘရန် ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့သူတွေ သူတို့အခန်းတွေဆီ သွားကြတဲ့အခါ မီရန်က ဆက်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
သူမက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ပြီး အနောက်ဘက်လမ်းမကြီးဘက်ဆီကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမနဲ့အတူ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို သီးသန့်အချိန်ပေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ တံခါးဝဆီ မရောက်ခင်မှာပဲ မီရန်က လှည့်လာပါတယ်။
“ဘာကြောင့် အခုလို ရောက်လာကြလဲဆိုပြီး ခင်ဗျား တွေးမိနေတယ်မလား။”
“ဘယ်လောက်များများများ ထပ်လာကြဦးမလဲလို့ တွေးမိတာပါ။”
“ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး။”
သူမက လမ်းမကြီးဘက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ထဲက အချို့က အရင်ကတည်းက ထွက်သွားချင်နေခဲ့ကြတာ အကြာကြီး ရှိပါပြီ။”
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။
“အော်ရီလီယာ ပြန်မလာခင်ကတည်းက ကျွန်မတို့ အဲဒီအကြောင်း ပြောဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ သော့သီးရုစ်ရဲ့ နန်းတော်ကို မသိကြသေးခင်တည်းကပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့နန်းတော်ကနေ ထွက်သွားတယ်ဆိုတာက သူ့ရဲ့ ပြန်ခေါ်မှုကို ခံရမယ့်နေရာကို သွားတာ ဒါမှမဟုတ် သူတောင်းဆိုလာတဲ့အခါမှာ လက်အပ်လိုက်ရမယ့် နေရာမျိုးကို ရောက်သွားတာနဲ့ အတူတူပဲလေ။”
“အခြား ခိုလှုံရာနေရာတွေ မရှိဘူးလား။”
“ညတစ်ည၊ တစ်ခါတလေ ရာသီဥတုတစ်ခုစာ ပုန်းခိုဖို့ နေရာတွေလောက်တော့ ရှိတာပေါ့။ လူတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာတွေ့နိုင်ပြီး ဆက်တည်ရှိနေမယ်လို့ ယုံကြည်ရမယ့် နေရာမျိုးကတော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။”
မီရန်က ကျွန်တော်တို့ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“အဲဒီနောက်မှာတော့ ဂရေးကိပ်က သူ့ရဲ့ဆင့်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ခင်ဗျားတို့က သက်သေတွေကို အခန်းထဲမှာ ထားပြီး သူ့ကို စည်းကမ်းချက်တွေ ချမှတ်ပြခဲ့တယ်။ အခြားသူတွေလည်း ဒီကို ရောက်လာကြပြီး အဲဒီနောက်မှာလည်း ဆက်ပြီး ရှိနေခဲ့ကြတယ်။”
“သူက အခုထိ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအားရဲ့ အစွန်းဘက်အထိ ရောက်လာနိုင်တုန်းပဲလေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ တံခါးဝမှာ ကျွန်မတို့ တွေ့ခဲ့ရတာပဲလေ။”
“သူ့ကို ထာဝရ တားဆီးထားနိုင်မလားဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့လည်း မသိရသေးဘူး မဟုတ်လား။”
“မသိပါဘူး။”
သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိပါတယ်။ အော်ရီလီယာက ဒီမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေထိုင်ခွင့် ရနေပြီဆိုတာကို သိပါတယ်။ မယ်လင်နဲ့ သက်စရာတို့ ရောက်လာကြပြီး သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားတွေ ဒါမှမဟုတ် အမိန့်ပေးဖို့ နာမည်တွေကို အပ်နှံစရာမလိုဘဲ နေထိုင်ခွင့် ရခဲ့ကြတယ်ဆိုတာကိုလည်း သိပါတယ်။ အဲဒါက ကျွန်မတို့ အရင်က ရခဲ့တာတွေထက် အများကြီး ပိုသာပါတယ်။”
အော်ရီလီယာရဲ့ မျက်ဝန်းတွေ အရောင်လက်သွားပါတယ်။
မီရန့်အသံက နူးညံ့သွားပါတယ်။
“ဂရေးကိပ်က နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မတို့ကို သွားစရာနေရာတစ်ခု ပေးနိုင်ခဲ့ပြီပဲ။”
အဲဒီနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် အော်ရီလီယာနဲ့အတူ အောက်ဘက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာခဲ့ပါတယ်။
“သူမ ထွက်သွားချင်နေတယ်ဆိုတာကို မင်း သိနှင့်ပြီးသားလား။”
“သူမ မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေမှန်းတော့ သိပါတယ်။”
“အဲဒါက တစ်ခုတည်းတော့ မဟုတ်ဘူးလေ။”
အော်ရီလီယာက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ အနားမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“သေတ္တာနားမှာ ရှိနေတဲ့သူတွေကို သော့သီးရုစ် ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။ ဘယ်သူတွေက ဆန့်ကျင်ပြောဆိုဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာကိုတော့ အမြဲတမ်း မသိခဲ့ရဘူး။”
“အခုရော။”
“အခုတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ဒီကို လာမယ့်လမ်းကို ရှာတွေ့နေကြပြီလေ။”
အပြင်ဘက်မှာ ကင်းစောင့်တစ်ဦးက မီးအိမ်ကို ကိုင်ပြီး မြေကွက်လပ်ကို ဖြတ်သွားပါတယ်။
သူ တံခါးဝဘက်ကို လှည့်သွားတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေလိုက်ပါတယ်။
“ဧည့်ခန်းတွေ ထပ်လိုဦးမယ် ထင်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ အစားအစာတွေလည်း။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အီလီဇာကလည်း ကင်းစောင့်တွေ ထပ်လိုတယ်လို့ ပြောလာလိမ့်မယ်။”
“သူပြောတာ မှန်တာပေါ့။”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းလောက်မှာတော့ မေရီက မြို့တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်လာပါတယ်။
သူမက ဘုရားကျောင်းကြီးအတွက် ခန်းမမှူးရဲ့ ပုံစံကြမ်းတွေဘေးမှာ မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပါတယ်။
“ဒီနေရာက လက်မှုပညာ အလုပ်ရशालाတွေအတွက် ချန်ထားခဲ့တာပါ” လို့ လမ်းမကြီးအထက်က နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမက ဆိုပါတယ်။ “အီလီနော်က အဲဒီရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေကို သတ်မှတ်မပေးရသေးဘူး။”
“ဒါကို နတ်ဘုရားတွေအတွက် ပေးမလို့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မက ဒီကို ရောက်လာတဲ့သူတွေအတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရဲတိုက်ထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ နေစရာနေရာ လိုအပ်သလားဆိုတာကို မေးနေတာပါ။”
“လိုတာပေါ့။”
“ဒါဆိုရင် အစီအစဉ်တွေမှာ အိမ်တွေအတွက်ပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးသင့်တယ်။”
န်းမမှူးက မြေပုံပေါ်ကို သတ္တုလက်ချောင်းတစ်ချောင်း တင်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ အများသုံး ရေတွင်းတစ်ဝက်ပေါ့။ ဒီကုန်းမြေမြင့်က သင့်တော်ပေမဲ့ အနီးဆုံး ရေအရင်းအမြစ်က နေ့စဉ်သုံးဖို့အတွက် ဝေးလွန်းပါတယ်။”
“ဘရန်က အချိန်ကိုက် ရောက်လာတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူရောက်လာတာနဲ့တင် အဲဒါကို တည်ဆောက်ပေးရမယ်လို့ တာဝန်မရှိပါဘူး” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
“သိပါတယ်။”
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမက ဘရန့်ကို မေးဖို့ဆိုပြီး ဘေးနားမှာ ရေးမှတ်ထားလိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကင်းစောင့်စာရင်းကို ကိုင်ပြီး ဝင်လာပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို မြေပုံဘေးမှာ ချလိုက်ပါတယ်။
“အလှည့်အပြောင်းတွေကို မပြောင်းလဲဘဲနဲ့ လူသုံးယောက်ကို ရဲတိုက်ထဲမှာ ထပ်လက်ခံလို့ရပါတယ်။ ဒါထက် ပိုလာရင်တော့ ညကင်းစောင့်တွေကို ဘယ်အဆောက်အအုံတွေမှာ ချထားပေးရမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်။”
“မေရီက လမ်းတွေ ဖောက်နေတုန်းပဲလေ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မ မြင်ပါတယ်။”
အီလီဇာက သူမရဲ့ လက်ညှိုးနဲ့ လမ်းတစ်လျှောက်ကို မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ဆွဲပြပါတယ်။
“ဒီလမ်းကြောင်းက တာဝါတိုင်အသစ်တစ်ခု မဆောက်ခင်မှာ အလင်းရောင် အရင်လိုပါတယ်။ ဒိုရီယန်ရဲ့ မီးရှူးတိုင်က ဝေးလံတဲ့ ကင်းစောင့်တွေကို အထောက်အကူပြုပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးလမ်းပိုင်းကို လျှောက်လာမယ့်သူတွေက ရေမြောင်းက ဘယ်မှာစလဲဆိုတာကို မြင်နိုင်ဖို့ လိုပါတယ်။”
န်းမမှူးက အဲဒီနေရာကို မှတ်သားထားလိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက အီလီဇာရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို မှီလိုက်ပါတယ်။
“စစ်သည်သစ်တွေကို တစ်နေကုန် လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ရတဲ့သူတွေကို ညကင်းစောင့်အဖြစ် သွားမချတာနဲ့တင် တော်ပါပြီ။”
“ဒီမနက်ကပဲ ကျွန်မ ပြောင်းပေးလိုက်ပါပြီ။”
“နာမည်နှစ်ခုပဲ ပြောင်းပေးတာလေ။”
“ညည်းတွားတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ပြောင်းပေးလိုက်တာပါ။”
“ကျန်တဲ့သူတွေက ကျွန်မဆီ လာပြီး ညည်းတွားကြတယ်။”
မေရီက သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက စာရင်းစာရွက်ကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျန်တဲ့သူတွေကိုပါ ထပ်ပြောင်းပေးလိုက်မယ်လေ။”
ညစာစားချိန်နီးတော့ ဘုရားကျောင်းရဲ့ ယာယီကုသရေးခန်းမှာ အက်ဗလင်ကို သွားတွေ့ပါတယ်။
လီယိုရာက အိုင်ဇယ်ကို သန့်ရှင်းတဲ့ ပိတ်စတွေ ဘယ်မှာ သိမ်းထားလဲဆိုတာကို ပြသနေပါတယ်။
အိုင်ဇယ်က ပစ္စည်းစာရင်းတွေကို ကူညီကောက်ခံပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တာပါ။
အိတ်တစ်အိတ်ထဲမှာ အညွှန်းမှာပါတဲ့ ပစ္စည်းအတိအကျ ပါရဲ့လားဆိုတာကို ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက သဘာဝကျတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရပါတယ်။
“ဒီနေ့တော့ အလုပ်လုပ်စရာ မလိုပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က သူမကို ပြောပါတယ်။
“သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလက်နဲ့ တစ်ခုခုတော့ လုပ်ချင်လို့ပါ။”
လီယိုရာက ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်ထည်ပုံတစ်ပုံကို သူမကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ချုပ်ရိုးကျွတ်နေတာတွေ ပါမပါ စစ်ဆေးပေးပါ။ ဖာထေးရမယ့်ဟာမှန်သမျှ ခြင်းတောင်းထဲ ထည့်လိုက်ပါ။”
အိုင်ဇယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ခဏနေတော့ သူမက “ဒီမှာ ကုသပေးဖို့အတွက် ခွင့်တောင်းရပါသလားရှင်” လို့ မေးပါတယ်။
“တောင်းရပါတယ်” ဟု လီယိုရာက ဖြေသည်။
“ဘယ်တော့မဆို လား။”
“လူနာက ပြန်ဖြေနိုင်တဲ့ အချိန်တိုင်းမှာပေါ့။”
အိုင်ဇယ်က သူမကို အချိန်အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးမှ ပိတ်စတွေဘက်ကို ငုံ့သွားပါတယ်။
ညစာစားပွဲမှာတော့ အမြွှာနှစ်ယောက်က ဧည့်သည်အသစ်တွေအကြောင်းကို သိချင်နေကြပါတယ်။
ကရိုးလ်က သူတို့ တံခါးဝကနေ ဝင်လာတာလားလို့ မေးပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်လေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို စဉ်းစားနေပါတယ်။
“တံခါး ပွင့်နေလို့လား။”
“သူတို့အတွက်ပေါ့။ လုံခြုံမှုရှိကြောင်း စစ်ဆေးပြီးမှလေ။”
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ လှေကလေးကို မြှောက်ပြပါတယ်။
“လှေကြီးသွားမှာလား။”
“ဒီညတော့ တံခါးဝကနေ မသွားသေးပါဘူး။”
သူက အဲဒါကို ချလိုက်ပြီး တခြားနည်းလမ်းတစ်ခုကို စမ်းကြည့်ပါတယ်။
“အဘိုးရဲ့ လှေလား။”
“မင်းရဲ့အဘိုးက အဲဒါကို ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲလေ။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ဟယ်လီနာက သူမရဲ့ ခင်ပွန်းကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဟုတ်လို့လား။”
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပါတယ်။
“သစ်သားကို ကျွန်တော် ရွေးပေးလိုက်မိလို့ ဖြစ်မှာပါ။”
“စင်ကို ပြင်နေတာလို့ ကျွန်မကို ပြောထားတယ်လေ။”
“စင်က သစ်သား အများကြီး မလိုပါဘူး။”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်နဲ့ သူမရဲ့ အပြုံးကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပါတယ်။
မီရန်က ညပိုင်းကျမှ ရောက်လာပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမဘေးမှာ နေရာဖယ်ပေးပါတယ်။
နန်းတော်အကြောင်းကို ထပ်ပြီး ရှင်းပြဖို့ ဘယ်သူမှ သူမကို မတောင်းဆိုကြပါဘူး။
ဘီထရစ်က ဟင်းချိုပန်းကန်တစ်လုံး ထပ်ယူလာပေးပြီး ဘရန်ကလည်း မုန့်အနည်းငယ် တောင်းဖို့ နည်းနည်းနောက်ကျမှ ဆင်းလာပါတယ်။
အိုင်ဇယ်ကတော့ အပေါ်ထပ်မှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
“သူမ အိပ်ပျော်သွားပါပြီ” ဟု မီရန်က ဆိုသည်။
“မင်းရဲ့ လက်ချက် ဖြစ်မယ် ထင်တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ သူမ တကယ် ပင်ပန်းနေလို့ပါ။”
အခန်းထဲမှာ လူတွေက ပုံမှန်အတိုင်း လှုပ်ရှားနေကြပါတယ်။
ကရိုးလ်က သူမရဲ့ဇွန်းကို လွတ်ကျသွားပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့အဘိုးကို လှမ်းခေါ်နေပါတယ်။
အီလီဇာနဲ့ မယ်လိုဒီကတော့ ဘယ်ကင်းစောင့်မီးအိမ်တွေမှာ ဖန်ခွက်အသစ် လိုအပ်နေလဲဆိုတာကို ငြင်းခုံနေကြပါတယ်။
မီရန်က နားထောင်နေပါတယ်။
“ခင်ဗျားတို့မှာ စောင့်ရှောက်ရမယ့် တာဝန်တွေ အများကြီးပဲနော်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ လူတွေကလည်း ဆက်ပြီး ရောက်လာနေကြဆဲပဲ။”
ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းတစ်လျှောက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ကျုပ်တို့ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ နေရာတွေနဲ့ အဲဒီကြားထဲက ကွက်လပ်တွေကိုပေါ့။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်ပါတယ်။
“နေရာ လောက်ပါ့မလား။”
ကျွန်တော် မဖြေခင်မှာပဲ မေရီက သူမရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပါတယ်။
“လောက်မှာပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မ အခု ဆွဲနေပါပြီ။”
မီရန်က မေရီရဲ့ တံတောင်ဆစ်အောက်မှာ ရှိနေတဲ့ မြေပုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးမှ သူမရဲ့ မုန့်ဆီကို လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။