ဂါရစ်ရဲ့ သစ်သားလှေငယ်လေးကို ဘယ်မှာထားရမလဲလို့ လိုက်ရှာရင်းနဲ့မှ အဲဒီအားလပ်ရက်အကြောင်းကို တွေးမိသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူက အဲဒါကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘွတ်ဖိနပ်ဘူးထဲမှာ မေ့ကျန်ခဲ့တာပါ။
ကာရိုလ်က လှေငယ်လေးထဲမှာ ဖဲကြိုးတစ်စကို ထည့်ပေးထားခဲ့ပြီး တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အိပ်ရာအောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပါတယ်။
ဘွတ်ဖိနပ်ကို လိုက်ရှာရင်းနဲ့မှ အဲဒါကို တွေ့လိုက်ရတာပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆွဲထုတ်နေတာကို ငေးကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
“အဲဒါတွေက ရှင် ထည့်ထားတာလား”
“မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို သူတို့က ရှင့်ကို လက်ဆောင်ပေးတာပေါ့။”
“သူတို့ဘက်ကရော ပြန်ပြီး လက်ဆောင်လိုချင်နေကြလို့လား”
“ဂါရစ်က သူ့လှေကို ပြန်လိုချင်မှာသေချာတယ်။”
ကျွန်တော် အဲဒါကို အိပ်ရာပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။ ဖဲကြိုးက အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး ကာရိုလ် သယ်လာတုန်းက ပွတ်တိုက်မိလို့ ထင်ပါတယ်၊ တစ်ဖက်အစွန်းမှာ နည်းနည်း ပဲ့ရွဲ့နေပါပြီ။
ခဏတာလောက်မှာပဲ တခြားအခناတစ်ခန်းကို ကျွန်တော် သတိရသွားပါတယ်။ ကာရလိုင်းက အဲဒီအခန်းရဲ့ မျက်နှာကျက်မှာ အရောင်စုံ စက္ကူတွေ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ပြီး သူမ လုပ်လို့ပြီးတဲ့အထိ ကျွန်တော့်ကို အပြင်မှာ စောင့်ခိုင်းခဲ့ဖူးပါတယ်။
“ဘာလဲဟင်” လို့ အက်ဗလင်က မေးလာပါတယ်။
“အိမ်က အားလပ်ရက်တစ်ခုကို တွေးမိနေလို့ပါ။”
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြတဲ့အခါ ကျတော့မှ ကျွန်တော်တို့ စကားပြောဖြစ်ကြပါတယ်။
“အဲဒီတုန်းက အလှဆင်ပွဲတွေ ရှိတယ်” လို့ ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ “အိမ်ထဲမှာ စိမ်းစိုနေတဲ့ သစ်ကိုင်းတွေ ထိုးစိုက်တယ်။ မီးတွေ ထွန်းတယ်။ လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လက်ဆောင်တွေ ပေးကြတယ်။”
“ဘယ်သူ့မွေးနေ့မှာလဲ။”
“အဲဒါက မေးတဲ့သူအပေါ် မူတည်တာပေါ့။ ကျွန်တော့်မိသားစုကတော့ ဆောင်းရာသီရဲ့ မှောင်မိုက်ပြီး အေးစက်တဲ့ အချိန်ကာလကို နွေးထွေးသွားအောင် လုပ်ဖို့ အကြောင်းပြချက်ကောင်းတစ်ခု ရစေချင်လို့ အဲဒါကို အတူတကွ ကျင်းပကြတာ။”
အက်ဗလင်က ဂါရစ်ကို စောင်ခြုံပေးလိုက်ပါတယ်။
“ကာရလိုင်းက သဘောကျလား။”
“သူက အချိန်တန်ပြီလို့ ဘယ်သူမှ မတွေးခင်ကတည်းက စပြီး ပြင်ဆင်နေပြီလေ။”
“သူ ရှင့်ကို ဘာပေးလဲ။”
“တစ်နှစ်ကျတော့ သူကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတဲ့ သေတ္တာငယ်လေး တစ်ခု ပေးတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဖို့အတွက် တဲ့။”
“ရှင် သုံးဖြစ်လား။”
“ကျွန်တော် မသုံးရသေးခင်မှာပဲ သူက အဲဒီထဲမှာ သူ့ပစ္စည်းတွေနဲ့ အပြည့် ထည့်ပစ်လိုက်တယ်။”
အက်ဗလင်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် အဲဒါကို လုံလုံလောက်လောက် မသုံးဘူးလို့ သူက ပြောတာပဲ” လို့ ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခ้าစာ စားချိန်မှာ အော်ရီလီယာက မေရီရဲ့ ပြက္ခဒိန်တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ မွေးနေ့က ဘယ်နေ့လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မေရီ့ကို မေးဖူးပါတယ်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို မပြောပြခဲ့ပါဘူး။
သူမက အော်ရီလီယာကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ဖြေခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ရှင် ကျွန်တော့်မွေးနေ့ကို လိုက်စုံစမ်းနေတယ် ဆို” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
“ကိုယ့်ဆန္ဒထက် ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာကောင်းနေသလို ဖြစ်သွားသလား မသိဘူး။”
“ရှင် ဘာကို ရည်ရွယ်တာလဲ။”
“အားလပ်ရက်တစ်ခုပါ။”
သူမ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကာရိုလ်က သူမ ကိုက်လက်စ မုန့်တစ်စကို ချက်ချင်းပဲ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ယူစားလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်တော့လဲ” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“မွေးနေ့ကျရင်လေ။”
သူမက မုန့်ကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာပါတယ်။
“ဘာလို့လဲ။”
“လူတိုင်းမှာ တခြားသူတစ်ယောက်ကို ဘာခုခု ပေးရမယ့်နေ့ တစ်နေ့ ရှိစေချင်လို့ပါ။ ခင်ဗျားက လူအများကြီးကို အိမ်ကို ခေါ်လာပေးခဲ့တာပဲလေ။ အဲဒါကို သတိရနေဖို့အတွက် ကောင်းတဲ့နေ့ တစ်နေ့ ဖြစ်မှာပါ။”
အော်ရီလီယာက ပြက္ခဒိန် စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်မွေးနေ့က ဆောင်းရာသီမှာပါ။” သူမက ပြောပါတယ်။ “မေရီကတော့ ရက်စွဲကို သိတယ်။”
“မေရီက ကျွန်တော့်ကို မပြောဘူးလေ။”
“သူက ဒီစကားပြောဆိုမှုကို မြင်ချင်လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။”
စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်အစွန်မှာ ရှိနေတဲ့ မေရီကတော့ ဂါရစ်အတွက် ပန်းသီးကို ဆက်ပြီး လှီးနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“အော်ရီလီယာ သူ့မွေးနေ့ကို လူသိစေချင်သလားဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်စေချင်လို့ပါ” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ပြက္ခဒိန်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
“လူတွေ သိတာကိုတော့ ကျွန်တော် မငြင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မြို့တစ်မြို့လုံးကို ကျွန်တော့်အတွက် လက်ဆောင်တွေ ယူလာပေးဖို့ ပြောရမယ့် အကြံအစည်ကိုတော့ သဘောမကျဘူး။”
“သူတို့ အဲဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “သူတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပေးကြမှာပါ။”
သူမရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။
“အဲဒါကတော့ ကွာတာပေါ့။”
“ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားရဲ့ မွေးနေ့ ဖြစ်နေဦးမှာပဲလေ။”
“ဟုတ်တာပေါ့လေ” ဟု သူမက ဆိုပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ အဲဒီအချက်ကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမယ်မှန်း မသိဖြစ်နေပုံ ရပါတယ်။
မွန်းတည့်ချိန် မရောက်ခင်မှာပဲ မယ်လိုဒီက ဒီအကြံအစည်အကြောင်းကို ကြားသွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က မေရီ့ကို ပြောပြခဲ့တာပါ။
မေရီက အက်ဗလင်ကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အလှဆင်မယ့်အကြောင်း ဟယ်လီနာကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူက မယ်လိုဒီကို သွားပြောလိုက်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မသိခဲ့ရပါဘူး။
“ရှင်က မျက်နှာကျက်မှာ အလှဆင်စရာတွေ ထပ်ချိတ်ချင်နေပြန်ပြီပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“မျက်နှာကျက် တစ်ခုလုံးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အမြွှာတွေ မွေးနေ့ မတိုင်ခင်ကလည်း ရှင် အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲ။”
“ကာရိုလ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဖဲကြိုးကို ရှာတွေ့သွားတာပဲလေ။”
“အဲဒါကို ပြောတာပေါ့။”
သူမက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီအားလပ်ရက်ကို ဘယ်လို ခေါ်မှာလဲ။”
“ဘာနာမည်ပေးရမလဲ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး။”
“ကောင်းပြီ။ အော်ရီလီယာ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ရင် အဲဒါကို အော်ရီလီယာရဲ့နေ့ လို့ မခေါ်နဲ့နော်။”
“သူ မတောင်းဆိုပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင်တော့ တစ်ခုတော့ တူသွားပြီပေါ့။”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို ဘုရားကျောင်းမှာ သွားတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူမက အေဒါကို ကူညီပြီး နံရံမှာ နောက်ဆုံး တပ်ဆင်ပြီးသွားတဲ့ စင်တွေပေါ်ကို လူနာမှတ်တမ်းတွေကို သိမ်းဆည်းပေးနေပါတယ်။
“ကိုယ့်မွေးနေ့အတွက် ကိုယ်တိုင် အလုပ်ရှုပ်ခံစရာ မလိုပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် သူမကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မလုပ်ပါဘူး။ စာရွက်တွေ သိမ်းနေတာပါ။”
“အဲဒါကတော့ အရာရာကို အကုန်စီစဉ်တော့မယ့်အချိန် မေရီ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားပဲ။”
အော်ရီလီယာ ဖြေခွင့်မရခင်မှာပဲ အေဒါက နောက်ထပ် စာရွက်ပုံကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဒီကို ခရီးသွားလာကြတဲ့သူတွေအတွက် ဆောင်းရာသီမှာ အိပ်စရာနေရာ ရှိရဲ့လားလို့ သူ မေးနေတာပါ။” လို့ အေဒါက ပြောပါတယ်။
“အဲဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောပါတယ်။ “အားလပ်ရက်တစ်ခုဆိုရင် ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာမှာပဲလေ။”
“အဲဒါက ခင်ဗျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမလား။”
“မဖြစ်ပါဘူး။ သူတို့ ဘယ်မှာ တည်းခိုကြမယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိထားစေချင်ပါတယ်။”
အဲဒါက အော်ရီလီယာနဲ့ အကိုက်ပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ ဒီအကြံအစည်ကို ကောင်စီဆီ တင်ပြခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီက ရက်စွဲနဲ့ နာမည်ကို သိချင်ပါတယ်။
အီလီဇာကတော့ ကင်းစခန်းတွေက ပုံမှန်အတိုင်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ဦးမှာလားဆိုတာကို သိချင်နေပါတယ်။
“သေချာတာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် တာဝန်ကျနေတဲ့သူတွေလည်း ပါဝင်လို့ ရရမယ်လေ။”
“ကျွန်တော်တို့ လက်ဆောင်တွေနဲ့ အစားအစာတွေကို ကင်းစခန်းတွေဆီ ပို့ပေးလို့ ရပါတယ်။”
ဒိုရီယန်က အဲဒီညမှာ အနောက်ဘက်ကင်းမီးပြတိုက်မှာ တာဝန်ယူပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းပါတယ်။ မယ်လိုဒီကတော့ လပေါင်းများစွာ စောပြီး စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်တာက စာရင်းဇယားကို ပြီးပြည့်စုံသွားစေမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သတိပေးခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်က အလှဆင်စရာတွေက ဘယ်ကလာမှာလဲလို့ မေးပါတယ်။
“သစ်ကိုင်းစိမ်းတွေပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ဖဲကြိုးတွေရယ်၊ လူတွေမှာ ရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး သုံးချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပေါ့။”
“ဖယောင်းတိုင်တွေရောလား” လို့ ဟယ်လီနာက မေးပါတယ်။
ကျွန်တော် ကာရိုလ် စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ သူမရဲ့ ခွက်ကို မြှောက်ပြနေတာကို တွေးမိလိုက်ပါတယ်။
“ကလေးတွေထက် အများကြီး အထက်ဘက်မှာပေါ့။”
“ကလေးတွေထက်တောင် ပိုမြင့်တဲ့နေရာမှာ ဖြစ်ရမယ်” လို့ အီလီဇာက ပြောပါတယ်။ “ကျွန်တော်တို့ ခန်းမထဲမှာ သစ်သားမိုးကာ အမိုး ရှိသေးတာကိုး။”
ကျွန်တော်တို့ မီးအိမ်တွေကို သုံးဖို့ သဘောတူလိုက်ကြပါတယ်။
“ဘယ်သူ့မှာမှ လက်ဆောင်ဝယ်ဖို့ တတ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူးဆိုရင်ရော” လို့ လီယိုရာက မေးပါတယ်။
“သူတို့ဘာသာ တစ်ခုခု လုပ်လို့ရတာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အချိန် မရှိရင်ကော။”
“ဘာမှ ပေးစရာ မလိုပါဘူး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လာပါတယ်။
“ရှင် အဲဒါကို ကြေညာတဲ့အခါ အတိအလင်း ပြောပြပေးစေချင်တယ်။”
မေရီက အဲဒါကို ချရေးလိုက်ပါတယ်။
နာရာက ဘယ်သူ ယူလာမှန်း မပြောဘဲ ဘယ်သူမဆို လက်ဆောင် လာထားလို့ရမယ့် စားပွဲတစ်ခု ထားဖို့ အကြံပေးပါတယ်။
“လက်ဆောင်ပေးချင်ပေမဲ့ ဘယ်သူ့ကို ပေးရမှန်း မသိတဲ့သူတွေအတွက်ပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက် လိုအပ်နေတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ထားဖို့ နောက်နေရာတစ်ခုလည်း လိုသေးတယ်” လို့ အိုင်လန်က ထပ်ပြောပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က စောင်တွေ ဒါမှမဟုတ် ဆေးဝါးတွေ လိုအပ်နေတယ်ဆိုရင် အဲဒါတွေကို အားလပ်ရက် မတိုင်ခင်ကတည်းက ရသင့်တာပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။” အိုင်လန်က ပြောပါတယ်။ “ရှင် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ နေ့တစ်နေ့ကို ပျော်စရာကောင်းအောင် ဘာတွေ လုပ်နိုင်မလဲဆိုတာတော့ မေးမြန်းလို့ ရတာပဲလေ” လို့ နာရာက ပြောပါတယ်။
အဲဒါကိုတော့ အားလုံးက သဘောကျကြပါတယ်။
နာမည်ပေးဖို့ ကိစ္စကတော့ အချိန်ပိုယူခဲ့ရပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုနဲ့ တူနေတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ကန့်ကွက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီကလည်း ကောင်စီရဲ့ ကြေညာချက်တစ်ခုနဲ့ တူနေတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို ကန့်ကွက်ပါတယ်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြံပြုချက်ကို မပေးခင် အကြံပြုချက် ခြောက်ခုကို နားထောင်ခဲ့ပါတယ်။
“ပေးကမ်းတဲ့နေ့ (The Giving Day)။”
မေရီက အဲဒါကို ချရေးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်းလင်းပြတ်သားတယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“လူတွေကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ အတင်းအကျပ် အမိန့်ပေးနေသလို ခံစားရတယ်” လို့ လီယိုရာက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ဆောင်းရာသီ ကြိုဆိုပွဲ (Winter Welcome) လား” လို့ ဆယ်က အကြံပြုပါတယ်။
“အဲဒါက ပထမဆုံး ကျတဲ့ နှင်းနဲ့ ရောထွေးသွားနိုင်တယ်” လို့ ဗေးရာက ပြောပါတယ်။
“ပထမဆုံး နှင်းကျတဲ့ရက်မှာ ကျင်းပကြတာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော့်မွေးနေ့နဲ့ မတိုက်ဆိုင်တော့ဘူးပေါ့။”
“အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင်က ရက်စွဲနဲ့ စခဲ့တာလေ။”
ကျွန်တော်တို့ အမည်ပေးတာကို ဆက်ပြီး မဆုံးဖြတ်ဘဲ ထားခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီကတော့ အဲဒါကို သဘောမကျပါဘူး။
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးခါနီးမှာ သူမက ပြက္ခဒိန်ပေါ်က နေရာလပ်ကြီးကို ငေးကြည့်နေတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“ဖြည့်စရာ လပေါင်းများစွာ ရှိသေးတာပဲလေ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက ကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်နေတာကိုတော့ ပိုကောင်းသွားစေတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“အမြွှာတွေရဲ့ ဒုတိယမြောက်မွေးနေ့အတွက်တော့ ရှင် ချန်ထားခဲ့တာပဲလေ။”
“သူတို့က အဲဒီအချိန်ကျရင် သူတို့ ဘာလိုချင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြကြမှာပေါ့။”
“ကာရိုလ်ကတော့ အခုတောင် ပြောပြီးနေပြီလေ။”
“သူမက ရှင့်ရဲ့ ကျောက်တုံးရယ်၊ အထည်စာအုပ်ရယ်၊ ပြီးတော့ ဂါရစ် ကိုင်ထားသမျှ အားလုံးကို လိုချင်နေတာပါ။”
“သူမကတော့ သိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားတာပဲ။”
မေရီက ပြက္ခဒိန်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
အစည်းအဝေးပြီးတဲ့နောက်မှာ အော်ရီလီယာက ကျွန်ტော့်ကို သူမနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ဘုရားကျောင်း အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ထားတဲ့နေရာအထိ လျှောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ ပထမဆုံး နံရံတွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ အရိပ်တွေ ထင်လာလောက်တဲ့အထိ မြင့်မားလာနေပါပြီ။
“ကျွန်တော် မွေးနေ့ မကျင်းပတာ ကြာလှပြီ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ဘယ်လိုကြောင့်လဲ။”
“အစတုန်းကတော့ မေ့နေတာ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ သတိရနေတာက တခြားသူတွေကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသလို ဖြစ်လာလို့ပါ။”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်တာလဲ။”
“တချို့က အဲဒါကို အခမ်းအနားတစ်ခုနဲ့ အမှတ်တရ လုပ်သင့်တယ်လို့ ထင်ကြတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေလိုက်ရင် ငါ့ကို ချန်လှပ်ထားမိလေမလားလို့ စိုးရိမ်နေကြတယ်။”
“ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ထားကြတာပေါ့။”
“ရှင်က မြို့တစ်မြို့လုံးကို အလှဆင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ထားပြီးပြီလေ။”
“လုပ်လို့ရတယ်လို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင်တို့ရဲ့ အစ်မဆိုရင် ဒါမျိုးကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်။”
ကျွန်တော် တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမကို ကာရလိုင်းက စက္ကူတွေကို သူတို့ မချိတ်ဆွဲရသေးခင်အထိ ဘာမှန်း မပြောပြဘဲ ပုံစံအမျိုးမျိုး ညှပ်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
“လှရဲ့လား” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
“တချို့ဟာတွေက လှပါတယ်။ တချို့ကျတော့လည်း ဘာမှန်း ခွဲခြားရ ခက်တယ်။”
“ရှင် သူမကို ပြောပြခဲ့လား။”
“တစ်ခါတော့ ပြောဖူးတယ်။”
“ဘာဖြစ်သွားလဲ။”
“သူမက နောက်တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ကို ဆက်ညှပ်ခိုင်းတယ်။”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့အသစ်ဆောက်မယ့် ဘုရားကျောင်း တံခါးဝအနားမှာ ရပ်လိုက်ကြပါတယ်။
“လူတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် အတူရှိနိုင်မယ့် နေ့တစ်နေ့ ရှိစေချင်ပါတယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “အဲဒါက ကျွန်တော့်မွေးနေ့လည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို သူတို့ သတိရကြမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် သူတို့ဆီကနေ ရှောင်ပြေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆိုရင် အကုန်အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့။”
“နာမည်ကတော့ မပြီးသေးပါဘူး။”
“မေရီက သတိပေးနေမှာပါ။”
“သတိပေးမှာ သေချာပါတယ်။”
လီယိုရာရဲ့ သက်စြာနဲ့ သင်ယူရမယ့် ဒုတိယမြောက် သင်ခန်းစာက အဲဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။
သူမအနေနဲ့ လက်မှာ ရှိနေတဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းရဲ့ နာကျင်မှုကို မခံစားရဘဲနဲ့တောင် အဲဒီအရိပ်အယောင်ကို အာရုံခံနိုင်လာပါပြီ။ သက်စြာက တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားသုံးနေမှုကို ဘယ်လို သတိပြုရမလဲဆိုတာကို သူမကို ပြသပေးခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက လီယိုရာ သူမရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ပြန်လွှတ်ပေးနိုင်တဲ့အထိ စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဆက်လုပ်ချင်သေးလား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
“ဒီနေ့ပဲလား။”
လီယိုရာက သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
“မနက်ဖြန်ပေါ့။ တောင်မြစ်ဝကျွန်းပေါ်က သင်တန်းသားတွေကို ဒီမနက် သူတို့ သင်ယူခဲ့ရတာတွေကို နားထောင်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားလို့ပါ။”
သက်စြာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီအကြောင်းကို နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင်ဆီကနေ ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရပါတယ်။
“သူမက သင်ခန်းစာတွေကို ကောင်းကောင်း လိုက်နိုင်နေပြီပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“လိုက်နိုင်တာပေါ့။ ပြီးတော့ သင့်တော်တဲ့ အချိန်ရောက်ရင် ရပ်ရမယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးနေတယ်။”
“ရှားပါးတဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပဲ။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင်လည်း ရပ်တာပါပဲ။”
“ရပ်တာပေါ့” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားပါတယ်။
“ကျွန်တော် တကယ်ပြောတာပါ။”
အဲဒီညက ကားလ်ဒြစ်က ပယ်ရင်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းတံခါးဝမှာ လေထုကို ထိန်းထားခိုင်းခဲ့ပါတယ်။
ပဉ္စမမြောက် အမှတ်အသားမှာတော့ လေပြေညင်းတစ်ခုက အခန်းထဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝင်ရောက်လာပြီး ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ အဝတ်စနှစ်စလုံးကို လှုပ်ရှားသွားစေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို တညီတညာတည်း လှုပ်ရှားနေအောင် ထိန်းထားခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ လမ်းကြားထဲကနေ သက်စြာက အသံပေးလိုက်ပါတယ်။
အဝတ်စ တစ်စက ပိုပြီး မြင့်မြင့် လွင့်တက်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော် ပြန်ညှိလိုက်ပါတယ်။
နောက်တစ်ခုကတော့ ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“လွန်သွားပြီ” လို့ ကားလ်ဒြစ်က ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် မြင်ပါတယ်။”
“ထပ်လုပ်စမ်း။”
နောက်ဆုံးမှာတော့ သက်စြာက အလှည့်ကျ ခေါ်ဆိုပြီး ကျွန်တော့်နောက်က ပတင်းပေါက်ကို ဗေးရာ ဖွင့်ပေးလိုက်တဲ့အခါ အဝတ်စတွေက အတူတကွ လှုပ်ရှားလာကြပါတယ်။
ကားလ်ဒြစ် တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အခါ လေထုက ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
ဘောင်တစ်လျှောက်မှာ အအေးဓာတ်တွေ စုပုံလာသေးလားဆိုတာကို ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။
ဘာမှ မရှိပါဘူး။
“ရှင် ပြုံးနေတယ်နော်” လို့ ဗေးရာက ပြောပါတယ်။
“ပယ်ရင့်တံခါးကြီး လွတ်မြောက်သွားလို့ သူ ဝမ်းသာမှာပါ။”
“မနက်ကျရင် ဘယ်နေရာမှာ သတ်မှတ်ထားလဲဆိုပြီး သူ မေးလာလိမ့်မယ်။”
“သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နောက်ထပ် အမှတ်အသား နှစ်ခု ထပ်လုပ်ထားတယ်လေ” လို့ ကားလ်ဒြစ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ညစာစားပွဲမှာ အားလပ်ရက် ရှိလာမယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းကို အမြွှာတွေ သိသွားခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်က အဲဒါကို အခုထိ ရှင်းပြဖို့ မရည်ရွယ်ထားသေးပါဘူး။
ကာရိုလ်က ဟယ်လီနာ “အလှဆင်စရာတွေ” လို့ ပြောတာကို ကြားသွားပြီး အဲဒါက ဖဲကြိုးကို ဆိုလိုတာလားလို့ မေးလာပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်” လို့ ဟယ်လီနာက ပြောပါတယ်။
“အပြာရောင်လား။”
“တချို့ကတော့ အပြာရောင်ပေါ့။”
ကာရိုလ်က ကျေနပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်က “လက်ဆောင်တွေ” ဆိုတာကို ကြားသွားပါတယ်။
“လှေ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“မင်းမှာ လှေ ရှိပြီးသားလေ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“လှေကြီး။”
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က မျက်နှာလွှဲသွားပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း တစ်ခုခု လုပ်နေပြီပေါ့။”
“ဘာကတိမှ မပေးထားပါဘူး။”
“အဲဒါက အဖြေ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ရှင့်သားက တောင်းဆိုထားတာလေ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
ဟယ်လီနာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် မေရီရဲ့ ပြက္ခဒိန်ကို အတူတကွ ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ မွေးနေ့ဘေးမှာ အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိနေပါတယ်။ ရက်စွဲအောက်မှာ မေရီက အားလပ်ရက် အဆိုပြုချက် လို့ပဲ ရေးထားခဲ့ပါတယ်။
“သူမက နာမည် ကွက်လပ်ကြီး ဖြစ်နေတာကို မကြိုက်ဘူး။” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူမက ထူးထူးခြားခြား ထိန်းသိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။”
အက်ဗလင်က အမြွှာတွေရဲ့ ဒုတိယမြောက်မွေးနေ့ စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
ကိတ်မုန့် ဆိုတဲ့ စာသားတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတယ်။
“သူတို့လည်း အလှဆင်တာတွေကို သဘောကျမလား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“ကာရိုလ်ဆိုရင် ဖဲကြိုးတွေ အားလုံးကို သူ့အခန်းထဲ ရွှေ့သွားမှာ သေချာတယ်။”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ အိပ်ပျော်သွားမှပဲ ချိတ်ကြတာပေါ့။”
“မနက်ကျရင် သူတို့ တွေ့သွားလိမ့်မယ်။”
“အဲဒါက ရည်ရွယ်ချက်ပဲလေ။”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင် စပြီး အစီအစဉ်ဆွဲနေပြီပေါ့။”
“ရှင်လည်း အတူတူပါပဲ။”
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး မတွေ့သင့်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းထားတဲ့ ဗီရိုဆီကို ကျွန်တော် သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေး ကျောက်တုံးက အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
ဂါရစ်ရဲ့ လှေငယ်လေးထဲကနေ ကျွန်တော် ယူလာခဲ့တဲ့ အပြာရောင် ဖဲကြိုးလေးကလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ခဏလောက် ကိုင်ထားမိပါတယ်။
အိမ်မှာဆိုရင် ကာရလိုင်းက သူမ ညှပ်လို့ရတာ၊ ခေါက်လို့ရတာ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကို သယ်ခိုင်းလို့ရတာ ဘာနဲ့မဆို လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်စွမ်း ရှိခဲ့ပါတယ်။ သူမ အလှဆင်လို့ ပြီးသွားတဲ့အခါ အခန်းထဲကို လာခဲ့ဖို့ ကျွန်တော့်ကို ခေါ်တဲ့အသံကို ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါတယ်။
ဖဲကြိုးကို ကျောက်တုံးဘေးမှာ ကျွန်တော် တင်ထားလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ မွေးနေ့ မရောက်ခင်အထိ လပေါင်းများစွာ လိုသေးပါတယ်။
ဘာခုခု လုပ်ဖို့အတွက် အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။
ပြီးတော့ လူတွေက သူမကို ဂုဏ်ပြုချင်ကြတယ်ဆိုတဲ့ အသိတရားနဲ့ အော်ရီလီယာ ရင်းနှီးလာစေဖို့အတွက်လည်း အချိန်တွေ လုံလောက်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။