မိုးရွာတော့မည့် နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် လီအိုရာသည် အိုင်လန်နှင့်အတူ ဆาท်မီးယားသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူမသည် အော်ရီလီယာနှင့် သက်စရာတို့၏ ကောင်းချီးပေးမည့်အစီအစဉ်နှင့် ပတ်သက်ပြီး မေရီ ပြုစုထားခဲ့သော စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။
ရက်ဆာ၏ စာတစ်စောင်မှာလည်း ထိုအိတ်ထဲတွင်ပင် ပါသွားသည်။
"သွားနေတုန်းမှာပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတော့မလို့လား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"အဲဒီအဖြေနဲ့ပဲ အသက်ရှင်နေထိုင်ရမယ့် လူတွေနဲ့ ဦးစွာ ဆွေးနွေးကြည့်ဦးမှာပါ"
"အဲဒီလိုလုပ်တာ ပိုခက်သွားနိုင်တယ်နော်"
"ခက်သင့်တာပေါ့"
အိုင်လန်က သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ကြိုးကို တတိယအကြိမ်မြောက် စစ်ဆေးနေသည်။
လီအိုရာက ၎င်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။
"ထုပ်ပိုးလာသမျှ အားလုံး ယူသွားလို့ရပါတယ်"
"ကျမ သယ်နိုင် မသယ်နိုင် သေချာအောင် စစ်နေတာပါ"
"မနက်လင်းအားကြီးကတည်းက စစ်နေခဲ့တာလေ"
သူတို့သည် နံနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းမတီးမီကပင် အီလီဇာ၏ မြေပုံနှင့် ခရီးအတွက် လုံလောက်သော ရိက္ခာများကို ယူဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။
သူတို့မရှိကြတော့သည့် ဘုရားကျောင်းငယ်လေးမှာ ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က မနက်ခင်း စာသင်ချိန်ကို ပို့ချသည်။ နာရာက ရေနွေးကို တည်ထားပေးပြီး ကျောင်းသားတစ်ဦးက လီအိုရာ၏နေရာတွင် လက်ကောက်ဝတ်ကို ပတ်တီးစည်းပုံ အကြောင်း သရုပ်ပြပြသသည်။
သို့သော် သူစည်းလိုက်သည်မှာ အလွန်ပင် တင်းသွားသည်။
"ငါ့လက်ချောင်းတွေ ကျဉ်လာပြီ" ဟု နာရာက ပြောသည်။ "ဆက်ပြီး ခံစားလို့ကောင်းနေအောင် လုပ်ပေးပါဦး"
ထိုအခါမှ သူက အဝတ်စကို ပြန်လျော့ပေးလိုက်သည်။
ယင်းနောက်တွင် အက်ဗလင်သည် သင်ခန်းစာ စာရွက်များနှင့် လူနာမှတ်တမ်းများကို သီးခြားသေတ္တာများထဲသို့ ခွဲခြားသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
မေရီသည် မှတ်တမ်းရေးသည့် အလုပ်ကို သင်ယူလိုသူ တစ်ဦးကို ရှာတွေ့ထားခဲ့လေပြီ။
သူမ၏နာမည်မှာ အာဒါ ဖြစ်ပြီး စာရေးတံကို ကိုယ်တိုင်ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဒီအလုပ်ကို တစ်သက်လုံး လုပ်ပေးမယ်လို့တော့ ကျမ ကတိမပေးထားဘူးနော်" ဟု သူမက ကြိုပြောသည်။
"အခုလို ကြိုပြောတာ ကျမ ဝမ်းသာပါတယ်။ ပြီးတော့ ဒီအလုပ်အတွက် လုပ်အားခ ပေးမယ်ဆိုတာရော မေရီ ပြောပြပြီးပြီလား" ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
အာဒါက သေတ္တာများကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"မပြောပြရသေးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားပြောမှပဲ... ဘယ်အရာက ဘယ်သေတ္တာထဲမှာ ထည့်ရမယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျမ မေရီ့ကို သင်ယူပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်"
"အဲဒါက ဒီနေ့ ကျွန်မတို့ကို အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ"
ဘုရားကျောင်းအသစ်တွင်မူ အီလီနော်သည် ပထမဆုံး နံရံကို စတင်တည်ဆောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ပယ်ရင်းက နံရံ၏ အခြေရင်းတစ်လျှောက် ကျောက်တုံးများကို တန်းစီချပေးနေပြီး အောလ်ဒရင်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးချင်းစီ၏ ကိုက်ညီမှုကို စစ်ဆေးနေသည်။ ဝင်ပေါက်မှာမူ နံရံတိုနှစ်ခုကြားတွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ဟာဟင်းလ่าง ဟင်းလ่าง ဖြစ်နေသေးသည်။
အက်ဗလင်သည် ထိုနေရာအတွင်းဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
"ဒီနေရာက ပုံစံကြမ်းမှာထက် ပိုကျဉ်းနေသလိုပဲ"
"ပုံစံကြမ်းမှာ ပါတဲ့အတိုင်းပါပဲ" ဟု အီလီနော်က ဖြေသည်။
"ဒီထဲကနေ လူနာတစ်ယောက်ကို သယ်သွားလို့ ရပါ့မလား"
"လူနှစ်ယောက် သယ်လို့ရပါတယ်"
"အကယ်၍ ကုတင်နဲ့ သယ်ရမယ်ဆိုရင်ရော"
အီလီနော်က အဝင်ဝအကျယ်ကို တိုင်းတာကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အစွန်းတစ်ဖက်ရှိ ကျောက်တုံးကို ဖယ်ချလိုက်သည်။
"အခုဆိုရင် ရပါပြီ"
ပယ်ရင်းက ထိုကျောက်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
"ဒါကို ဘယ်နား ပို့ရမလဲ"
"ဟိုဘက် နည်းနည်း ပိုတိုးလိုက်"
သူက ၎င်းကို ထိုနေရာသို့ သယ်သွားပေးသည်။
အောလ်ဒရင်က အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"လက်နဲ့ ရွှေ့လို့ရသေးတဲ့အချိန်မှာ လိုချင်တာကို ပြောထားပါ"
"ပြောဖို့လည်း ရည်ရွယ်ထားပါတယ်"
မေရီသည် လမ်းခင်းမည့် အစီအစဉ်စာရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။
"ဘုရားကျောင်း အဝင်ဝ ရွှေ့လိုက်ပြီနော်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"နည်းနည်းပါပဲ" ဟု အီလီနော်က ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒါက လှည်းတွေ ရပ်လို့ရမယ့်နေရာကို ပြောင်းသွားစေလိမ့်မယ်"
"အဲဒီ အမှတ်အသားကို ရွှေ့လို့ရမလား"
မေရီက မှိုတိုင်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
"ရပါတယ်"
မြေကြီးထဲ သူမ စိုက်နေစဉ် ကျွန်တော်က တိုင်အသစ်ကို ကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။
"ဒီလမ်းက တစ်ရက်တာလုံး ဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေမှာလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ခင်းပြီးသွားရင်တော့..." ဟု မေရီက ဆိုသည်။
"ကြားရတာ ကတိကဝတ်တစ်ခုလိုပဲပဲ"
"ခိုင်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုပါ"
သူမ၏ သတိကြီးမှုကို ကျွန်တော် လေးစားမိသည်။
အောက်ထပ် လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမတွင် ကားလ်ဒရစ်သည် ပယ်ရင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးတံခါးကို ဖြုတ်ချထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်သည် ခလုတ်တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
"ဘယ်ကို ရောက်သွားပြီလဲ"
"အလုပ်ရصိုင်ကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီ" ဟု သူက ဆိုသည်။
"ကျနော် အဲဒီတံခါးကို စပြီး သဘောကျလာစပြုနေပြီလေ"
"မင်း လိုအပ်တာတွေကို အဲဒီကနေ သင်ယူပြီးပြီပဲ"
"အဲဒါကြောင့်ဆိုပြီး အော်ရီလီယာက ကျနོర్ကို နောက်ထပ် ဆယ့်တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ခိုင်းတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး"
အော်ရီလီယာက စားပွဲပေါ်မှ မော့ကြည့်လာသည်။
"တစ်ခါတလေ ဆယ့်နှစ်ကြိမ်တောင် ဖြစ်တတ်ပါတယ်"
ဗေးယားက ရေအနည်းငယ်ထည့်ထားသော ရေစည်ပြားတိမ်တိမ်လေး တစ်ခုကို ကျောက်တုံးနှစ်တုံးကြားတွင် ချထားပေးခဲ့သည်။
ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှိုင်းမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။
"ဒီနေ့တော့..." ဟု သူမက စတင်ပြောသည်။ "လေထုထဲကို မရောက်လာခင် အအေးဓာတ် ဘယ်နေရာက စတင်လာတယ်ဆိုတာကို မင်း ခံစားမိလိမ့်မယ်"
ကျွန်တော်သည် ရေစည်ပြားလေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက နောက်ထပ် ရေကန်ငယ်တစ်ခုလား"
"ဒီထက် အများကြီး ပိုငယ်ပါတယ်"
"အဲဒါက ကျနော့် စိုးရိမ်စရာ မဟုတ်ပါဘူး"
ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ စွမ်းအားကို ထိုရေစည်ပြားဘက်သို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
အအေးဓာတ် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားရသည်မှာ လွန်ခဲ့သောတစ်ပတ်ကထက် ပို၍ လွယ်ကူလာသည်။
ရေမျက်နှာပြင် အစွန်းတစ်ဖက်တွင် ပါးလွှာသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်" ဟု ဗေးယားက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်လည်း ရပ်လိုက်သည်။
ထိုမျဉ်းကြောင်းလေးမှာ ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
"ရေတစ်ခွက်လုံးကို မပူစေဘဲ အဲဒါကို ပျော်ကျသွားအောင် လုပ်နိုင်မလား" ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
ကျွန်တော် ထိန်းထားသည့် စွမ်းအားကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ရေခဲက ပို၍ ပင် ကြီးထွားလာသည်။
"အဲဒါ လမ်းကြောင်းမှားနေပြီ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်"
ထိုအစား ကျွန်တော်သည် ကျွန်တော့်၏ စွမ်းအင်ထုတ်လွှတ်မှုကို လျော့ချလိုက်သည်။
ရေစက်တစ်စက်သည် ရေစည်ပြား၏ ဘေးဘက်မှ စီးကျလာသည်။
တတိယအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင်မူ ကျန်ရှိနေသော ရေများကို မထိခိုက်စေဘဲ ထိုရေခဲမျဉ်းကြောင်းလေး ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကားလ်ဒရစ်က ၎င်းထဲသို့ လက်ညှိုးထိုးထည့်ကြည့်သည်။
"အေးနေတုန်းပဲ" ဟု သူက ဆိုသည်။
"အစကတည်းက အေးနေတာလေ" ဟု ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
သူလည်း ကျေနပ်သွားပုံ ရသည်။
သင်ခန်းစာပြီးသောအခါ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ထိုင်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို မကြိုက်လှပါ။
"မေးလင်းက အကာအရံတွေထဲက မင်းရဲ့စွမ်းအားကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "မင်းက ဆက်ပြီး ပြောင်းလဲနေတုန်းပဲ"
"ပိုနီးစပ်လာလို့လား"
"ဟုတ်တယ်"
ကျွန်တော်သည် ရေစည်ပြားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
"ရေခဲစလေးတောင် မှန်မှန်ကန်ကန် မပျော်နိုင်သေးပါဘူးဗျာ"
"ဒီကျွမ်းကျင်မှုက အရေးကြီးတယ်" ဟု ဗေးယားက ဆိုသည်။ "မင်း အဲဒါကို အများကြီး ပမာဏနဲ့ ဖန်တီးနိုင်လာတဲ့အခါ ပိုလို့တောင် အရေးပါလာလိမ့်မယ်"
"ကျနော့်မှာ သင်ယူဖို့ အချိန်လောက်ရဲ့လား"
"ငါတို့က မင်းမှာရှိတဲ့အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချနေတာပါပဲ" ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
သူမ မသိသည်မှာ ကျွန်တော့်မှာ အချိန် ဘလောက်ကျန်သေးလဲဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း မသိပါ။
ကျွန်တော်သည် ပြင်ဆင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ကာ ထိုရွေးချယ်မှုကို ဆက်လက်လိုလားနေဆဲပင်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် အရှေ့ဘက်နံရံဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပျိုးခင်းအောက်ရှိ သီးခြားခွဲထားသော လိုင်းများကို ကျွန်တော်တို့အား ပြသသည်။
သူက ကျွန်တော့်အား အဆင့်သုံးဆင့်ဖြင့် စွမ်းအားထည့်ဝင်မှုကို တိုးမြှင့်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပထမအဆင့်က ကြေးဝါရောင်ကို ပိုတောက်ပလာစေသည်။
ဒုတိယအဆင့်က နံရံဆီမှ တိုးညှင်းသော တုန်ခါသံ သင်းသင်းလေး ထွက်လာစေသည်။
တတိယအဆင့် ရောက်သောအခါ အက်ဗလင်က လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
"ရပ်လိုက်တော့"
ကျွန်တော်လည်း ရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အပေါ်ဘက်တွင် သူမ ချထားပေးခဲ့သည့် နွေးထွေးမှုလိုင်းမှာ ရှိနေဆဲပင်။
အော်ရီလီယာက ချိတ်ဆက်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
"ဖြတ်လိုက်တော့" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက မှတ်စုရေးမှတ်လိုက်သည်။
"ဒီအတိုင်း ဆက်ထားလို့ ရမလား" ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
"ဒီနေ့တော့ မရသေးဘူး။ ဒါကို အတည်မပြုခင် တောင်ဘက်က ကိုင်းခွဲကိုလည်း ဒီပမာဏနဲ့ပဲ စစ်ဆေးကြည့်ချင်သေးတယ်"
ကျွန်တော်သည် ပုံမှန်စွမ်းအားထည့်ဝင်မှုအတိုင်း ပြန်လုပ်လိုက်သည်။
အထပ်ပေါ်မှ အနွေးဓာတ်က ပြောင်းလဲမသွားပေ။
တောင်ဘက်ကိုင်းခွဲသည် တံခါးပေါက်ဘက်သို့ ဦးတည်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားချိန်တွင် အီလီဇာသည် ကင်းလှည့်စာရင်းကို စစ်ဆေးနေရင်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်။
"မင်းတို့က ငါ့နံရံကို စစ်ဆေးနေကြတာကိုး" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"ရဲတိုက်နံရံပါ" ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ပြောသည်။
"ငါက ဒီနံရံနားမှာ ပိုပြီး အမြဲရပ်နေရတာလေ"
"အဲဒါကိုတော့ ငြင်းလို့မရဘူးပေါ့ဗျာ"
အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ထိုကိုင်းခွဲတစ်လျှောက် လိုက်ကြည့်နေစဉ် အက်ဗလင်က ရှေးဟောင်းတပ်ဆင်ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။
အီလီဇာက သူတို့ ပြီးဆုံးသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
"ဘာတွေများ ပြောင်းလဲမှာလဲ"
"တိုင်းတာမှုတွေ ပြီးသွားရင်တော့..." ဟု အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ဆိုသည်။
"မပြောင်းခင် ကင်းသမားတွေကို အရင်ပြောထားဦး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ"
"ခေါင်းလောင်းတွေအတွက်လည်း ထည့်ပြောဦးနော်"
"သိပါတယ်"
"ငါပြောတာက မင်းတို့ သိတယ်ဆိုတာကို ငါသိအောင် ကျယ်ကျယ်ပြောလိုက်တာ"
အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထိုအချက်ကပင် သူမကို ကျေနပ်စေပုံ ရသည်။
ဒုတိယမြောက် ညနေခင်း ရောက်လာ ترိုင်အောင်ပင် လီအိုရာ ပြန်မရောက်လာသေးပေ။
သူမ အဲဒီလောက် မြန်မြန်ပြန်လာဖို့ မမျှော်လင့်ထားကြသေးပါ။
သို့သော် ညစာစားနေစဉ် အက်ဗလင်က တောင်ဘက်လမ်းမကြီးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရဆဲပင်။
"သူမက စားစရာတွေ လုံလုံလောက်လောက် ယူသွားပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"ငါသိပါတယ်။"
"ပြီးတော့ အိုင်လန်ကလည်း သတင်းဘယ်လိုပို့ရမယ်ဆိုတာ သိပါတယ်"
"အဲဒါလည်း ငါသိပါတယ်။"
"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက စိုးရိမ်နေတုန်းပဲလေ"
"အင်း စိုးရိမ်တာပေါ့။"
ကာရယ်သည် အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်ကာ အဝတ်စာအုပ်လေးကို လှန်သည်။
သူမသည် အိမ်ပုံပါရှိသော စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"လီအိုရာ အိမ်ပြန်လာပြီလား"
"ခဏနေရင် ရောက်လာတော့မှာပါ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးက တံခါးငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ၎င်းကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်သည်။
လီအိုရာနှင့် အိုင်လန်တို့သည် နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူတို့နှင့်အတူ ဆาท်မီးယားမှ သင်တန်းသူ နှစ်ဦး၊ သန့်ရှင်းသော ပိတ်စအထုပ်တစ်ထုပ်နှင့် ရက်ဆာ တောင်းဆိုပေးလိုက်သော ပန်းသီးခြင်းတစ်ခြင်း ပါလာခဲ့သည်။
အိုင်လန်ကတော့ သူမဘာသာ သူမ အလွန်ကျေနပ်နေပုံ ရသည်။
လီအိုရာကတော့ ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်သည်။
"အခက်အခဲ တစ်ခုခု ရှိခဲ့လို့လား" ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
"ဘာမှ မရှိပါဘူး။ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ပါ"
သင်တန်းသားတစ်ဦးမှာ ရွာ၏ ဆောင်းရာသီ ဖျားနာမှုများကို ကူညီပေးဖူးသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ဦးမှာမူ လီအိုရာနှင့်အတူ မီးဖွားခြင်းများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ တည်းခိုရန်နေရာကို လိုက်ပြပေးသည်။
လီအိုရာက ပန်းသီးများကို ဘီထရစ်ထံ သယ်သွားပေးခဲ့သည်။
"ဒါတွေက ကလေးတွေအတွက် ဆိုပြီး ရက်ဆာ ပေးလိုက်တာပါ" ဟု သူမက ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အဲဒီထဲက အများစုကို ကလေးတွေ လက်မწვတနိုင်တဲ့နေရာမှာပဲ သွားထားလိုက်တော့မယ်"
"ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ"
ထိုညနေတွင် လီအိုရာသည် အော်ရီလီယာနှင့် သက်စရာတို့ထံ လာရောက်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်လည်း ရှိနေသည်။ မေရီက စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာကို ဖြန့်ခင်းလျက် ထჯိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ တံခါးအနီးနားတွင်သာ နေခဲ့သည်။
"အိမ်က လူတွေနဲ့ ကျမ ပြောပြီးပါပြီ" ဟု လီအိုရာက ဆိုသည်။ "အချိန်ပိုင်းခွဲပြီး လုပ်ဖို့ သူတို့ဘက်က ခွင့်ပြုပါတယ်"
"ကောင်းပြီလေ၊ ကောင်းချီးပေးမယ့် အစီအစဉ်ကော" ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
"အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ ကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ဖို့ သူတို့က ပြောပါတယ်"
នြမက ရက်ဆာ၏ စာကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
"အဲဒါကို အပြီးအပိုင် လက်မခံခင်မှာ ဘယ်လိုခံစားရမလဲဆိုတာကို ကျမ အရင်သင်ယူချင်ပါတယ်။ ကျမ နောက်ဆက်တွဲတွေကို ငြင်းပယ်လို့ရနိုင်အောင် ပထမအဆင့် လုပ်ဆောင်မှုကို သေးသေးလေးပဲ စ လုပ်ပေးလို့ ရမလား"
"ရပါတယ်" ဟု သက်စရာက ဖြေသည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ငါတို့က ခံစားသိရှိနိုင်စွမ်းကနေ စတင်နိုင်ပါတယ်။ ဘယ်နားမှာ အဆုံးသတ်တယ်ဆိုတာ မင်း မသင်ယူမချင်း သုံးဖို့အတွက် စွမ်းအားတွေကို ငါတို့ ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
လီအိုရာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် စကြရအောင်"
သူတို့သည် လူစုဝေးပွဲ မလုပ်ခဲ့ကြပေ။
အက်ဗလင်နှင့် မေရီမှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးကို အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ လီအိုရာက သူတို့နှစ်ဦးကို အနားမှာ ရှိနေစေချင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
အမြွှာနှစ်ဦးစလုံး နိုးနေကြပြီး ဟယ်လီနာက ပန်းသီးများကို အတုံးသေးသေးလေးများ လှီးဖြတ်ကာ ကျွေးထားပြီး ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ကို တစ်တုံး ကမ်းပေးသည်။
"ကျေးဇူးပါ"
သို့သော် ကျွန်တော် မစားရသေးခင်မှာပင် သူက ပြန်ဆွဲယူသွားလိုက်သည်။
ကာရယ်က သူမ၏ ပန်းသီးကို မြှောက်ပြသည်။
"ငါ့အတွက်လား"
"မဟုတ်ဘူးလေ၊ ကြည့်စမ်း"
သူမက ၎င်းကို သူမ၏ လက်ဖဝါးအထက် လက်တစ်ဆစ်အကွာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို အောက်သို့ချကာ ကိုက်စားလိုက်သည်။
"သူ မင်းကို ကြည့်နေအောင် လုပ်တာလေ" ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
"ဟုတ်တယ် ထင်တယ်"
"သူ ဒီလိုလုပ်နေတာ တစ်ညနေခင်းလုံးပဲ"
ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် သူတို့နှင့် အချိန်ပိုကြာအောင် နေဖြစ်သွားခဲ့သည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်လည်း ရောက်လာပြီး ဗေးလ်ဝုဒ်ကနေ ယူလာခဲ့သည့် စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှ လှေပုံပြင်ကို ဖတ်ပြနေသည်။ ကျွန်တော်တို့၏ သားဖြစ်သူက လှေသည် သူ မကြိုက်သော ကမ်းခြေတစ်ခုသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ကန့်ကွက်လေသည်။
"စာမျက်နှာကို ပြောင်းလို့ မရဘူးလေကွ" ဟု သူ့ဘိုးအဘက ပြောသည်။
"ထပ်ပြောဦး"
"နောက်တစ်ခါ ထပ်နားထောင်ချင်တာလား"
"ထပ်ပြောဦး"
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
နာမည်ပေးတာနဲ့ တော်တော် ကိုက်တာပဲ"
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်နှင့်အတူ ရွေးချယ်ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ့ကို ကျွန်တော် မပြောခဲ့ပါ။
သူ အဲဒါကို သိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
သူက ပုံပြင်ကို အစကနေ ပြန်စဖတ်လေသည်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် အက်ဗလင် အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။
"လီအိုရာ ဘယ်လိုနေလဲ"
"ပင်ပန်းနေတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲက ရှေးဟောင်းဒဏ်ရာဟောင်းတစ်ခုမှာ ကုသပေးမှုရဲ့ သက်ရောက်မှုကို သူမ ကိုယ်တိုင် ခံစားမိလိုက်တယ်။ သက်စရာက အဲဒီကနေ ဘယ်လိုပြန်ဆုတ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပြပေးခဲ့တယ်"
"သူမက ဆက်လုပ်ချင်သေးလား"
"မနက်ဖြန်မှလေ။ အနားယူပြီးရင်ပေါ့"
"အော်ရီလီယာကော"
"သူမလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။"
အက်ဗလင်သည် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
"လီအိုရာက ဘာလုပ်ရမှန်း မသိပေမဲ့ ဘာကို ခံစားမိတယ်ဆိုတာကို ပြောပြတယ်။ သူမ အိပ်မပျော်ခင်မှာ အဲဒါကို ရေးမှတ်ထားခိုင်းခဲ့တယ်"
"မေရီကလား"
"ချက်ချင်းပါပဲ"
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"သူမ ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ"
"သူမ ဒီလောက်အထိကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ" ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ "အဲဒါက သူမအတွက် အရေးကြီးတယ်လေ"
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် လီအိုရာသည် ကျောင်းသားများကို မည်သည့် စွမ်းအားအသစ်ကိုမျှ ထပ်မပြခဲ့ပေ။
သူမသည် ဆาท်မီးယားသို့ မသွားမီက ကြိုတင်စီစဉ်ထားခဲ့သည့် သင်ခန်းစာအတိုင်းသာ ပို့ချသည်။
သင်တန်းသူတစ်ဦးက ပိတ်စကို ကိုင်ထားပေးပြီး၊ နောက်တစ်ဦးက သူတို့နှစ်ဦးတად ပူးပေါင်းကုသပေးခဲ့ရသည့် လူနာတစ်ဦးအကြောင်းကို ပြောပြသည်။ အာဒါက ဘုရားကျောင်းမှတ်တမ်းများအတွက် ထိုအဖြစ်အပျက်ကို ရေးမှတ်ထားသည်။
အော်ရီလီယာက အနောက်ဘက်နားတွင် ရှိနေသည်။
လီအိုရာသည် မပိတ်နိုင်တော့သည့် ဒဏ်ရာတစ်ခုအကြောင်း သင်ခန်းစာအပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားသည်။
"မင်းတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမယ့် လက္ခဏာတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်" ဟု သူမက ကျောင်းသားများကို ပြောသည်။ "အဲဒီအခါ အခြားလူတစ်ယောက်ကိုလည်း သေသေချာချာ ကြည့်ခိုင်းပါ။ ဒီတစ်ပတ်အတွင်းမှာ ကိုယ် သိလာတာတွေ များလာတိုင်း ကိုယ်တွေ့သမျှ အားလုံးကို နားလည်သွားပြီလို့ မဆိုလိုဘူးဆိုတာကို ကျကျနန သင်ယူခဲ့ရပါတယ်"
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ အကြည့်နှင့် အခန်းတစ်ဖက်စွန်းမှ ကျွန်တော့်အကြည့်တို့ ဆုံသွားကြသည်။
လီအိုရာသည် သူမ ဆိုလိုရင်းအတိုင်း အတိအကျ ပြောခဲ့သည်ဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နာသနီရယ်က မေရီထံသို့ နောက်ထပ် လမ်းမှတ်တမ်းစာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူလာပေးသည်။
သူနှင့် အီဗာရာတို့သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်၏ တောင်ဘက်ကျကျတွင် လှည်း၏ ဒုတိယမြောက် ရပ်နားရာနေရာအကြောင်း အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
"လှည်းမောင်းသူက ခရီးသည်တစ်ဦးကို တင်ဆောင်ခဲ့တယ်လို့ မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "နာမည်တော့ မပါဘူး"
"လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်သွားလို့ ရမလား" ဟု ကျွန်တော် မေးသည်။
"ကင်းလှည့်ဖို့ လူအင်အား လုံလောက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်ယောက်ကို စေလွှတ်ပေးနိုင်တယ်လို့ အီလီဇာက ပြောပါတယ်"
"အဲဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်ကများ မှတ်မိတာမျိုး ရှိမလားဆိုတာ ကြားသိရနိုင်မလား"
"ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်း သိထားရလိမ့်မယ်" ဟု နာသနီရယ်က ဆိုသည်။
သူပြောတာ မှန်ပေသည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို ခေါက်လိုက်ပြီး မေရီထံသို့ ပြန်ပေးလိုက်သည်။
"ဒါဆိုရင် လှည်းမောင်းသူရဲ့ မိသားစုကိုဖြစ်စေ၊ အဲဒီမှတ်တိုင်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့သူတွေကိုဖြစ်စေ ရှာရမှာပေါ့"
"စတင်နေပါပြီ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အသံတစ်သံနောက်ကို လိုက်ရသည်ထက် ဤအလုပ်က ပို၍ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ကျွန်တော် လက်ခံနိုင်ပါသည်။
ထိုညတွင် အော်ရီလီယာနှင့် သက်စရာတို့သည် လီအိုရာ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာကြသည်။
အက်ဗလင်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
လီအိုရာသည် သူမ၏ လက်ထဲမှ ဒဏ်ရာဟောင်းကို ဆက်လက် ခံစားသိရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် သူမ ရွေးချယ်သည့်အခါ ထိုခံစားမှုကို ရပ်တန့်ပစ်နိုင်ခဲ့သည်။
သက်စရာက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး လေ့ကျင့်ချင်သေးသလားဟု မေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု လီအိုရာက ဖြေသည်။
"ပြီးရင်ော"
"ပြီးရင်တော့ အိပ်လိုက်မှာပါ။ မနက်ကျမှ ဆက်သွားသင့်မသွားသင့်ကို ဆုံးဖြတ်မယ်"
ဤအကြောင်းကို ကျွန်တော် နောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင်ထံမှ ကလေးများ၏ အဝတ်အစားများကို ခေါက်နေရင်း သိခဲ့ရသည်။
"သူမက မင်းလိုပဲ ပြောတာပဲ" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
"အိပ်ချင်လို့လား"
"မေးခွန်းတွေကို အရင်ထုတ်မေးတတ်လို့ပေါ့"
အက်ဗလင်သည် အသစ်ပြန်ပြင်ချုပ်ထားသော အင်္ကျီငယ်လေးကိုစင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
"ကောင်းတဲ့ မေးခွန်းတွေပါပဲ"
ကျွန်တော် နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် အဝတ်အစားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အနောက်ဘက် မီးပြတိုက်သည် ပယ်ရင်း၏ အကာအရံအသစ်နောက်ကွယ်တွင် တဖိတ်ဖိတ် တောက်လောင်နေသည်။
မီးတောက်ထဲသို့ လက်လှမ်းမပါဘဲနှင့်ပင် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေတိုက်ခတ်မှုကို ကျွန်တော် ခံစားနေရသည်။
ပျိုးခင်းခန်းထဲတွင် ကားရယ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် တိုးတိုးလေး ညည်းသံပြုသည်။ ဂါရစ်က ပြန်ထူးလိုက်ပြီးနောက် ပြန်ငြိမ်ကျသွားသည်။
ခြောက်သွေ့သော ကုန်းမြေပေါ်တွင် နံရံအသစ်များ တိုးချဲ့ထွက်ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အတွင်းတွင် ရှိနေကြသော လူများသည် လမ်းမပေါင်းများစွာမှ ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့ မည်သည့်နေရာတွင် ကျင်လည်သင့်သည်ဆိုသည်ကို မတူညီသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ကြလိမ့်မည်။
ကျွန်တော် ဗီရိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်နှင့်အတူ အိပ်စက်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။