လီအိုရာ (Liora) ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းနေတုန်း အက်ဗလင် (Evelyn) က သူမကို တွေ့သွားခဲ့သည်။
သူမက ဆေးထိုးအပ်တွေကို အဝတ်အိတ်လေးထဲ စနစ်တကျ ထည့်သွင်းနေပြီး ဆေးဗူးတွေကို ခရီးသွားအိတ်ဘေးမှာ တန်းစီချထားသည်။
“ကုသခန်းမှာ နံရံတွေ မပြီးသေးခင်အထိ ဆက်နေဦးမယ်လို့ ကိုယ်က ထင်ထားတာ” အက်ဗလင်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါက အချိန်အနည်းငယ် ထပ်ကြာဦးမှာလေ”
“ကြာချင်လည်း ကြာမှာပေါ့”
“ငါ့ကို ဆောက်သ်မီးယား (Southmere) ကနေ ထွက်လာခွင့်ပြုထားတဲ့ ကာလထက်တောင် ဒီမှာ ပိုကြာနေပြီလေ”
အက်ဗလင်က သူမဘေးက ခုံတန်းလေးပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
“မနေ့က ရက်ဆာ (Ressa) ဆီကို ကိုယ် စာရေးလိုက်တယ်။ မင်း မရှိတဲ့အချိန် လာပြမယ့် ဆရာဝန်က အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးနေတယ်လို့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ မင်း အိမ်ပြန်လာမှာပါပဲတဲ့”
“နောက်ဆုံးဆိုတဲ့ စကားလုံးက မသေချာမရေရာလှပါဘူး”
“ကိုယ်လည်း သိပါတယ်”
လီအိုရာက အပ်ထုပ်အဝတ်စကို သေချာချည်နှောင်လိုက်သည်။
“ကိုယ်လာပြီး ဘာများ မေးစရာရှိလို့လဲ”
“ရှိပါတယ်။ ဒီဝတ်ကျောင်းတော်သစ်မှာ လီအိုရာ ဆက်လုပ်ပေးစေချင်တယ်”
လီအိုရာ့လက်တွေ လှုပ်ရှားနေရာကနေ ရပ်တန့်သွားသည်။
“စာသင်ပေးဖို့လား” သူမက မေးလိုက်သည်။
“ကုသပေးဖို့လည်း ပါတာပေါ့။ မင်းက ကိုယ်မမြင်မိတာတွေကို မြင်တတ်တယ်။ နည်းလမ်းတစ်ခုက ဘာကြောင့် အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို မင်းရှင်းပြတဲ့အခါ လူတွေက သေချာနားထောင်ကြတယ်”
“ဆောက်သ်မီးယားမှာလည်း ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် လူနာတွေ ရှိတယ်လေ”
“ကိုယ်သိပါတယ်။ ကိုယ်တောင်းဆိုနေတာက အဲဒီလူနာတွေအတွက်လည်း တာဝန်ယူပေးရင်း ဒီမှာပါ အလုပ်လုပ်ပေးလို့ ရနိုင်မလားဆိုတာကိုပါ။ မင်းက ပုံမှန်လိုလို လာရောက်နိုင်ပါတယ်။ ဒီကနေ လူတစ်ယောက်ယောက်ကလည်း အဲဒီဘက်က သင်ခန်းစာတွေကို ပြန်ယူသွားလို့ ရတာပေါ့”
လီအိုရာက ခုံတန်းပေါ်က ဆေးဗူးတွေကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဒီကိစ္စကို မေရီ (Mary) က စာရွက်ပေါ်မှာ အရင်ရေးပြီးသွားပြီလား”
“မရေးရသေးပါဘူး”
“အဲဒါဆို မေရီ စိတ်ညစ်နေတော့မှာပဲ”
“မင်းမှာ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာတဲ့အခါကျမှ သူက ချရေးမှာပေါ့”
လီအိုရာက အလင်းရောင်ဝင်နေတဲ့ ဝတ်ကျောင်းတော် တံခါးပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အိမ်ဘက်က လူတွေနဲ့ ငါ အရင်ပြောပြရဦးမယ်”
“ပြောရမှာပေါ့” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
သူမက ထရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ပစ္စည်းတွေ သိမ်းမပြီးခင်မှာပဲ ဒီကမ်းလှမ်းချက် ရှိနေတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်လို့ပါ”
ဝတ်ကျောင်းတော် အပြင်ဘက်မှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် ဆုံဖြစ်ကြသည်။
“သူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်လဲ”
“ဘာမှ အဖြေမပေးရသေးဘူး”
“ပေးဖြစ်မလား”
“ဆောက်သ်မီးယားဘက်ကို ပြောပြပြီးတဲ့အခါကျမှပေါ့”
ကျွန်တော် ခုံတန်းလေးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမကို ကိုယ်တို့ လိုချင်နေတယ်ဆိုတာ သူမ သိပါတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါကို ပြောရတာ ခက်ခဲလား”
“နည်းနည်းတော့ ခက်တာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒီလို ပြောခဲ့တာကို ကိုယ် ဝမ်းသာပါတယ်”
ခြံဝန်းတစ်ဖက်မှာတော့ ဒိုရီယန် (Dorian) က အနောက်ဘက် မီးပြတိုက်အတွက် ပယ်ရင် (Perrin) အသစ်လုပ်ပေးထားတဲ့ အကာအကွယ်အမိုးကို စစ်ဆေးနေသည်။
သူက အလင်းရောင်ဘက်ကို ထောင်ပြပြီး အစွန်းတစ်ဖက်ကို တွေ့တဲ့အထိ လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။
ပယ်ရင်က သူ့ရဲ့ မျက်နှာထားကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မိုးမစိုစေရပါဘူးဗျ” ပယ်ရင်က ပြောသည်။
“ငါ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး”
“ခင်ဗျားက အစွန်းကို ရှာနေတာလေ”
“ဒီအတိုင်း တမင်ချန်ထားခဲ့တာလားဆိုတာကို ငါ စစ်ဆေးနေတာ”
ပယ်ရင်က အကာအကွယ်အမိုးကို ပြန်ယူပြီး သူကိုယ်တိုင် သေချာကြည့်လိုက်သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းလောက် ရောက်တော့ လီအိုရာက သူမရဲ့ ခရီးထွက်မယ့်ရက်ကို ရွှေ့ဆိုင်းလိုက်ကြောင်း အကြောင်းကြားလာသည်။
သူမက ရက်ဆာဆီကို စာတစ်စောင် ပို့လိုက်ပြီး လတစ်လရဲ့ အချို့ရက်တွေမှာ ဆောက်သ်မီးယားက သူမကို ခွင့်ပြုပေးနိုင်မလားလို့ မေးမြန်းခဲ့သည်။ အက်ဗလင်ကလည်း သူမ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ နောက်ထပ် ကုသရေးဆရာဝန်တစ်ယောက်ကိုပါ အဖော်ထည့်ပေးမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
အိုင်လန် (Ilyen) က အဆိုပြုချက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“သမီး လိုက်သွားချင်ပါတယ်” သူမက ပြောသည်။
“မင်း အရင်က သွားဖူးလို့လား” လီအိုရာက မေးလိုက်သည်။
“ဈေးရောင်းဈေးဝယ်ရက်တွေတုန်းက တစ်ခါ သွားဖူးပါတယ်”
“အဲဒါက မရေတွက်ရဘူးလေ။ မင်းက ရင်ပြင်ကိုပဲ မြင်ခဲ့တာကိုး”
“သမီး အဲဒီထက် ပိုမြင်ချင်သေးတယ်”
လီအိုရာက ပြုံးလိုက်သည်။
“မြင်ရမှာပေါ့”
သူမက စာကို ခေါက်လိုက်သည်။
“ငါက ဒီရာထူးကို လက်ခံလိုက်ပြီလို့ မပြောရသေးပါဘူး”
“သိပါတယ်” အိုင်လန်က ဝင်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ သသမီးက လိုက်သွားချင်တုန်းပါပဲ”
မွန်းလွဲပိုင်း အနည်းငယ် စောင်းတော့ အော်ရီလီယာ (Aurelia) က စာသင်အဝတ်စတွေကို လျှော်နေတဲ့ လီအိုရာ့ဆီကို ရောက်လာခဲ့သည်။
သီစရာ (Thesra) လည်း သူမနဲ့အတူ ပါလာသည်။
ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ကို လာခေါ်ရင်း လီအိုရာ ပြောလိုက်တဲ့ “ငါ ဘာကို ကတိပေးနိုင်တယ်ဆိုတာကို တခြားလူတစ်ယောက်က လာဆုံးဖြတ်တာမျိုးကို ငါ မလိုချင်ဘူး” ဆိုတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အတွက် တံခါးဝမှာ ရပ်သွားခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့လည်း အဲဒီလို မလိုချင်ပါဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။
သူတို့က ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားကြသည်။
“ဝင်ခဲ့လေ” လီအိုရာက ပြောသည်။ “သူတို့ ကမ်းလှမ်းချက်တစ်ခု လုပ်နေကြလို့”
ကျွန်တော် အထဲကို ဝင်သွားလိုက်သည်။
“ဘယ်လို ကမ်းလှမ်းချက်မျိုးလဲ”
“မင်္ဂလာကောင်းချီးတစ်ခုပါပဲ” သီစရာက ဖြေသည်။ “လီအိုရာသာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ ကုသနိုင်စွမ်းကို ပိုပြီး အားကောင်းလာအောင် ကျွန်မတို့ လုပ်ပေးလို့ရနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်တော် လီအိုရာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အဝတ်စကို ညှစ်ထုတ်နေသည်။
“အဲဒီအပိုင်းကိုတော့ ငါ ပိုပြီး သေချာနားထောင်ချင်တယ်”
သူတို့က သန့်ရှင်းနေတဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ ပေးစွမ်းနိုင်မယ့် အရာတွေကို ရှင်းပြပေးသည်။
မင်္ဂလာကောင်းချီးတစ်ခုက လီအိုရာကို ဒဏ်ရာတစ်ခုက ဘယ်လို ဆိုးဆိုးရွားရွား ကျက်လာနေတယ်ဆိုတာကို ခံစားသိရှိနိုင်စေမည့်အပြင် အဲဒါကို ကုသရာမှာ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား အချို့ကိုပါ ပံ့ပိုးပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သီစရာကလည်း ရောဂါဝေဒနာတစ်ခုက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဘယ်လို ပျံ့နှံ့နေတယ်ဆိုတာကို သိရှိအောင် ကူညီပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
“အဲဒါက အကြောင်းရင်းတိုင်းကိုတော့ ဖော်ပြပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” သီစရာက ပြောသည်။
“ပြီးတော့ မင်း အရင်ကတည်းက သိထားပြီးသားတွေကိုလည်း အစားထိုးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“အလွန်အကျွံ သုံးမိတဲ့အခါ ဘာဖြစ်လာမလဲ” လီအိုရာက မေးလိုက်သည်။
“မင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီထက် ပိုလုပ်မိရင်တော့ မင်းကိုယ်တိုင် ဖျားနာသွားနိုင်တယ်”
“လူတစ်ယောက်ကို ထိခိုက်မိသွားနိုင်လား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” သီစရာက ဖြေသည်။ “မင်း ခံစားသိရှိတာ လွဲမှားသွားနိုင်တာပေါ့။ အဲဒါကြောင့်မို့လို့လည်း ကျွန်မတို့က မင်းကို အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ တဖြည်းဖြည်းချင်း သင်ပေးရမှာပါ”
လီအိုရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အဲဒါက သူမ ကြားချင်ခဲ့တဲ့ အဖြေပဲ ဖြစ်သည်။
“ငါက ဘာတွေ ပြန်ပေးဆပ်ရမှာလဲ” သူမက မေးသည်။
“မင်း မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ ဘာအရာမှ ပေးဆပ်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“လူတွေက အဲဒီလို စကားမျိုးကို သုံးကြပေမဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကွဲပြားကြတာများတယ်”
“အဲဒါဆိုရင် ဒီကောင်းချီးက ဘာတွေလုပ်ပေးနိုင်ပြီး ဘာတွေ မလုပ်ပေးနိုင်ဘူးဆိုတာကို စာရွက်ပေါ်မှာ အရင်ချရေးပြီးတဲ့အခါမှ ကိုယ့်ကို ထပ်မေးပါ”
သီစရာက နောက်ကို မှီချလိုက်သည်။
“မင်း ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်ရှိပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် လက်ခံပြီးမှ နောက်ပိုင်းမှာ မသုံးတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လည်း ရပါတယ်”
“ပြန်ပေးအပ်လို့ရော ရလား”
“ရမယ်လို့ ထင်ပါတယ်” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “ဘယ်လို ပုံစံနဲ့ ပြန်ပေးရမလဲဆိုတာကို အတိအကျ ကတိမပေးခင်မှာ မင်းနဲ့အတူ အဲဒီစွမ်းအားကို စစ်ဆေးကြည့်ပါမယ်”
လီအိုရာက လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့က ဒီလိုနည်းနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ကောင်းချီးမပေးဖူးကြဘူးမလား”
“အတူတူ မပေးဖူးကြသေးပါဘူး” အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။
“အဲဒါလည်း စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထားသင့်တယ်”
မေရီသာ ဆိုရင် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်နေလောက်ပြီ ဆိုတာကို ကျွန်တော် တლောက်လိုလို ကြားနေရသလိုပင်။
စကားဝိုင်း မပြီးခင်မှာပဲ အက်ဗလင် ရောက်လာခဲ့သည်။
လီအိုရာက သူမကို ကမ်းလှမ်းချက်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“ဘယ်လို ထင်လဲ” လီအိုရာက မေးသည်။
“မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ဖြေသည်။
“ငါသာ ဒီက ရာထူးကို လက်ခံလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီကောင်းချီးကိုပါ လက်ခံရမယ်လို့ မင်း မျှော်လင့်ထားတာလား”
“မမျှော်လင့်ပါဘူး”
“ဒါဆို ငါသာ ကောင်းချီးကိုယူပြီး ဆောက်သ်မီးယားကို ပြန်သွားခဲ့ရင်ော”
“မင်းက သူတို့ရဲ့ ဆရာဝန် ဖြစ်နေဆဲပါပဲ”
လီအိုရာက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ မေရီနဲ့ စကားပြောချင်တယ်”
“သူက ကောင်စီအခန်းထဲမှာ ရှိပါတယ်” ကျွန်တော်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ရှိမှာပေါ့လေ”
မေရီက စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာ ရေးလိုက်သည်။
ပထမစာမျက်နှာမှာတော့ အော်ရီလီယာနဲ့ သီစရာတို့က ဒီကောင်းချီးနဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ထားတဲ့ အချက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။
ဒုတိယစာမျက်နှာမှာတော့ သူတို့ ဆက်လက်သင်ယူရဦးမယ့် အရာတွေကို စာရင်းပြုစုထားသည်။
တတိယစာမျက်နှာမှာတော့ လီအိုရာရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ရေးသားထားပြီး အဖြေအတွက် တစ်ခုချင်းစီရဲ့ အောက်မှာ နေရာလွတ် ချန်ထားပေးသည်။
“ဒီကမ်းလှမ်းချက်ကို ဖတ်လို့ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့သလိုမျိုး မေရီ လုပ်လိုက်တာပဲ” ဟု ကျွန်တော်က သူမကို ပြောလိုက်သည်။
“ဖတ်လို့ နားလည်အောင် ကျွန်မ လုပ်လိုက်တာပါ” လို့ မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
လီအိုရာက စာမျက်နှာသုံးခုစလုံးကို ယူလိုက်သည်။
“ဒီမိတ္တူတစ်စောင်ကို ရက်ဆာဆီ ပို့လိုက်မယ်”
“ဒါတွေကိုပါ ယူသွားပါ” မေရီက ပြောသည်။
သူမက နောက်ထပ် စာရွက်တစ်စုံကို အဆင်သင့် လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
လီအိုရာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကြိုသိနေတာလဲ”
“ဆောက်သ်မီးယားနဲ့ စကားပြောရမယ်လို့ အက်ဗလင်ကို မင်းပြောခဲ့တာကိုး”
ဒီကောင်းချီးကိစ္စက နောက်လာမယ့် နတ်ဘောင်အစည်းအဝေးရဲ့ အဓိက အကြောင်းအရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
နာရာ (Nara) က လီအိုရာအနေနဲ့ အဲဒါကို ရပ်ဆိုင်းပစ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ စာကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“သူသာ အဲဒါကို လုံခြုံစွာနဲ့ အပြည့်အဝ ပြန်မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင် အဲဒီလို လုပ်လို့ရမယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကတိမပေးသင့်ပါဘူး”
“သဘောတူပါတယ်” အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
မယ်လင် (Maelin) က ကောင်းချီးပေးပြီးရင် လီအိုရာကို ဘယ်သူက ဆက်သင်ပေးမလဲလို့ မေးသည်။
“သီစရာနဲ့ ကျွန်မပေါ့” အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။ “အက်ဗလင်လည်း ပါချင်ပါလိမ့်မယ်”
“ပါချင်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“သူက ဆောက်သ်မီးယားမှာ အလုပ်လုပ်ရင်တောင် သူ့ကို သင်ပေးမှာလား” နသနီယယ် (Nathaniel) က မေးသည်။
“သင်ပေးမှာပါ”
သူက မေရီရဲ့ သဘောတူညီချက် မူကြမ်းဘက်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒါက နမူနာတစ်ခုအနေနဲ့ ဒီမှာ ရှိနေသင့်တယ်။ အကူအညီဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက် ထွက်သွားလို့ ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူး”
မေရီက အဲဒါကို ဘေးဘောင်မှာ ရေးမှတ်လိုက်သည်။
လီအိုရာက သူမကို ကြည့်နေသည်။
“မင်းက ဒီသဘောတူညီချက် ပိုကောင်းလာအောင် ငါ့ကို အသုံးချနေတုန်းပဲပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်” မေရီက ဖြေသည်။
“ငါလည်း မင်းကို အဲဒီလိုပါပဲ အသုံးချနေမိတာ ဖြစ်မှာပါ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အရှေ့ဘက် နံရံအောက်ဘက်ကို သွားခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က ပျိုးခင်းဘက်ဆီကို အပူဓာတ်ပို့လွှတ်ပေးနေတဲ့ ဆက်ကြောင်းကို ခြေရာခံစစ်ဆေးတာ ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော် ပံ့ပိုးပေးထားတဲ့ အကိုင်းအခက်နဲ့ ဘယ်နားမှာ နီးကပ်နေလဲဆိုတာကို ပြသပေးသည်။
“အခုတော့ မထိစပ်သေးပါဘူး” သူမက ပြောသည်။ “ဒီလမ်းကြောင်းကိုသာ ကျယ်အောင် လုပ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ထိသွားနိုင်တယ်”
“မင်းရဲ့လမ်းကြောင်းကို ရွှေ့လို့ရမလား”
“ကျွန်မရဲ့ဟာက ရှိရင်းစွဲအတိုင်းပဲ ဆက်နေမှာပါ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီဆက်ကြောင်းဆုံမှတ်မှာ လိုင်းတွေကို ခွဲထုတ်လို့ ရပါတယ်။ ကတ်စတယ်လန် (Castellan) က ခင်ဗျားရဲ့ အကိုင်းအခက်အတွက် နေရာပိုပေးလိမ့်မယ်”
ဘယ်သူမှ မတို့ထိခင်မှာ အော်ရီလီယာက အလုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
ကတ်စတယ်လန်က သူ၏လက်ဝါးကို အပြင်နံရံပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဒီပြောင်းလဲမှုကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်းနဲ့ လုပ်ကြမယ်” သူက ပြောသည်။ “ပထမအပိုင်းက မခံနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်မယ်”
အဲဒါက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ အစီအစဉ်တစ်ခုလို ထင်ရသည်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ အစီအစဉ်တွေကို သဘောကျစပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က ပုံမှန် ပံ့ပိုးနေကျ အတိုင်းအတာကို တည်ငြိမ်စွာ ထိန်းထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အပူဓာတ်လိုင်းကို အတူတကွ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ ဆုံမှတ်ကနေ သီးသန့်ဖြစ်အောင် မြှောက်ထုတ်လိုက်သည်။ သူမ လက်တွေ တုန်မသွားအောင် သေချာထိန်းထားတာကြောင့် သေးငယ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုကိုတောင် မနည်းမှန်းဆကြည့်ရတဲ့အထိ အလွန်နုညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်မျိုး ဖြစ်သည်။
ကတ်စတယ်လန်က ကြေးထည်ပစ္စည်းကို ချိန်ညှိလိုက်သည်။
နံရံတစ်လျှောက်မှာ တိုးညင်းတဲ့ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားဘေးမှာ အကိုင်းအခက် ပွင့်လာတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ခဏတာအချိန်အတွင်းမှာ အဲဒါကို အပြည့်ဖြည့်ပစ်ချင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“အခုထိ မလုပ်နဲ့ဦး” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“သိပါတယ်”
“ခင်ဗျား ရှေ့ကို ကိုင်းလာမိတယ်။”
အော်ရီလီယာက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အပူဓာတ်လိုင်းကို သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းထဲ အခိုင်အမာ ထည့်သွင်းနေချိန်မှာ ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကတ်စတယ်လန်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကို ကျွန်တော်တို့ တိုင်းတာခဲ့ဖူးသမျှထဲမှာ အသေးငယ်ဆုံး ပမာဏအတိုင်း မြှင့်တင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလာသည်။
ကြေးထည်က ပိုပြီး တောက်ပလာသည်။
အပူဓာတ်လိုင်းကတော့ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ပျိုးခင်းကို ဝင်ရောက်စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။
ဟယ်လီနာ (Helena) က ကလေးတွေကို ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်ခိုင်းထားသည်။
ကယ်ရယ် (Carol) က သူမရဲ့ အဝတ်စာအုပ်လေးကို စာမျက်နှာလှန်နေသည်။ ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ် (Garrick Valewood) ကတော့ ကော်ဇောပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး သူ့နာမည်နဲ့ တူတဲ့ မြေးဖြစ်သူက အခန်းထဲက တုံးတုံးတွေ အားလုံးကို သူ့ဆီ လာပို့နေသည်။
“ဘာပြောင်းလဲမှုမှ ရှိလား” အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ကလေးတွေဘက်မှာလား” ဟယ်လီနာက ပြန်ဖြေသည်။ “သူ့အဘိုး ကိုင်လို့မနိုင်အောင် တုံးတွေ အများကြီး လာပေးနေတာတော့ ရှိတယ်”
“အခန်းထဲမှာရော”
“ဘာမှ မရှိပါဘူး”
လေထုက အနွေးဓာတ်ရှိနေသည်။
အောက်ဘက်က အကာအရံတွေကလည်း ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို မတို့ထိဘဲ ဆက်သွယ်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကွဲကွာသွားပြီ” သူမက ပြောသည်။
ဂါရစ်က နောက်ထပ် တုံးတစ်ခုကို သူ့အဘိုးရဲ့ ဒူးပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ဒီဟာတွေ ဆက်သွယ်မိနေပြီဆိုတာကို ကျွန်တော် အတည်ပြုနိုင်ပါတယ်” လို့ အဘိုးဖြစ်တဲ့ ဂါရစ်က ပြောသည်။
တုံးတွေ ပြိုကျသွားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာတော့ ဒိုရီယန်က မီးပြတိုက်အမိုးကို တပ်ဆင်ဖို့အတွက် အစောင့်နှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။
အီလီဇာ (Eliza) လည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့ ပြန်လာတဲ့အခါမှာ အကာအကွယ်အမိုးရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ ရေစိုနေပြီး အောက်ဘက်ကတော့ ခြောက်သွေ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ပယ်ရင်က စူးစိုက်မှု အပြည့်နဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ အဲဒါကို စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။
“ဘယ်လိုလဲ” အယ်လ်ဒรင် (Aldren) က မေးသည်။
“ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်”
“ငါလည်း မြင်ပါတယ်”
“အစွန်းကို စစ်ဆေးကြည့်ချင်လို့ပါ”
ဒိုရီယန်က ပယ်ရင်ရဲ့ ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
“ငါ သံသယဝင်ခဲ့မိတယ်”
“ပြီးတော့ရော”
“ခင်ဗျားက တမင်ချန်ထားခဲ့တာပဲ”
ပယ်ရင်က သွားဖြဲပြလိုက်သည်။
အစောင့်တွေက ကွဲအက်နေတဲ့ ပဟေဠိဟောင်း အမိုးကို သတ္တုတွေ တစ်ခုခု ပြန်သုံးလို့ရမလားဆိုပြီး အလုပ်ရုံဆီကို ပြန်သယ်သွားကြသည်။
ရက်ဆာရဲ့ အကြောင်းပြန်စာက သုံးရက်အကြာမှာ ရောက်လာခဲ့သည်။
လီအိုရာက ဝတ်ကျောင်းတော်မှာ အက်ဗလင်နဲ့ အိုင်လန်တို့နဲ့အတူ ထိုင်ပြီး အဲဒါကို ဖတ်ပြနေသည်။
“သူတို့က လတစ်လရဲ့ အချို့ရက်တွေမှာ ငါ့ကို ခွင့်ပြုပေးနိုင်တယ်လို့ ရေးထားတယ်။ ပြီးတော့ အိုင်လန်ကိုပါ လိုက်လာပြီး သူတို့ ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်ကြလဲဆိုတာကို လာကြည့်စေချင်နေကြတယ်” လို့ လီအိုရာက ပြောသည်။
“သမီး လိုက်ချင်ပါတယ်” အိုင်လန်က ပြန်ဖြေသည်။
“နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခု ရှိသေးတယ်”
လီအိုရာက စာကို ဖြန့်လိုက်သည်။
ဆောက်သ်မီးယားက လူတွေက သူမ ဆက်ပြီး လာရောက်ကုသပေးစေချင်တဲ့ ခရီးစဉ်တွေကို ချရေးထားကြသည်။ ပြီးတော့ ဂရေးကိပ်ဆီကို လာရောက်သင်ယူဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ တပည့်နှစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကိုပါ ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။
စာအောက်ဆုံးမှာတော့ ရက်ဆာက မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ထည့်ထားသည်။
ဒီကောင်းချီးက မင်းဟာ ဘယ်သူ့ရဲ့ဆရာဝန်လဲဆိုတာကို ပြောင်းလဲသွားစေမှာလား။
လီအိုရာက အဲဒါကို နှစ်ခေါതി ဖတ်လိုက်သည်။
“မပြောင်းလဲစေရပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က သူမ ဘောပင်ကို ယူလိုက်တာကို စောင့်နေလိုက်သည်။
လီအိုရာက အဲဒီညနေမှာပဲ ဝတ်ကျောင်းတော်က ရာထူးကို လက်ခံလိုက်သည်။
သူမက လတစ်လရဲ့ အချို့ရက်တွေကို ဆောက်သ်မီးယားမှာ ကုန်ဆုံးမှာဖြစ်ပြီး မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တဲ့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု လိုအပ်သူတွေ ရှိလာတဲ့အခါတိုင်းလည်း အဲဒီဘက်ကို ပြန်သွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ အိုင်လန်ကတော့ ပထမဆုံးခရီးစဉ်မှာ သူမနဲ့အတူ လိုက်ပါသွားလိမ့်မည်။
ကောင်းချီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့တော့ သူမ ဘာမှ ဆုံးဖြတ်ရသေးပေ။
အော်ရီလီယာက သူမကို သေချာစဉ်းစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
“အဲဒါက ချီးကျူးတာနဲ့တောင် တူနေသလိုပဲ” လီအိုရာက ပြောသည်။
“ချီးကျူးတာပါပဲ”
“မင်း စိတ်ပျက်သွားမယ်လို့ ငါထင်ထားတာ”
“စာမျက်နှာတွေကို သေချာမဖတ်ဘဲ ကြိုပြီး အဖြေပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ကိုယ် စိတ်ပျက်မိမှာပေါ့”
သီစရာက သဘောတူညီချက် စာရွက်မိတ္တူကို လာသိမ်းဖို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“မနက်ကျရင် သင်ခန်းစာ တစ်ခုလောက် ထပ်ယူချင်သေးလား” လို့ သူမက လီအိုရာကို မေးလိုက်သည်။
“ကောင်းချီးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လား”
“စွမ်းအားတစ်ခုကို ကိုယ့်ကိုယ်ထဲ မသွင်းယူဘဲ ဘယ်လို ခံစားရမလဲဆိုတဲ့ အကြောင်းပေါ့”
လီအိုရာက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မဆုံးဖြတ်ခင်မှာ အဲဒါကို သင်ယူလို့ရတာပေါ့”
“ရပါတယ်” သီစရာက ပြောသည်။
“ဒါဆို ရောက်လာခဲ့မယ်”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဝတ်ကျောင်းတော်ရဲ့ အောက်ခြေအုတ်မြစ်တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ကြသည်။
ကျောက်တုံးတွေကို ပိုပြီး စီတင်းထားပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ အခုဆိုရင် ဝင်ပေါက်နဲ့ ကုသခန်းဆီကို ဦးတည်တဲ့ လမ်းကြောင်းအကွေ့ကိုပါ သဲသဲကွဲကွဲ မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။
“သူ ဒီမှာ အဆင်ပြေမှာပါ” ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“သူက အခုတောင် အဆင်ပြေနေပြီပဲ”
“မင်းက သူမကို ဆက်နေဖို့ ပြောခဲ့တာပဲလေ”
“သူ ဆက်နေလို့ရတယ်ဆိုတာကို သိစေချင်လို့ပါ”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ စာသင်ခန်း ဖြစ်လာမယ့် နေရာမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“လီအိုရာက သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာဝန် ဖြစ်လာမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆောက်သ်မီးယားရဲ့ ဆရာဝန်ပဲ ဆက်ဖြစ်မှာလားလို့ မေးဖူးတယ်”
“မင်း ဘယ်လို ဖြေလိုက်လဲ”
“အခန်းကြီးတစ်ခု ဆောက်လိုက်တာနဲ့ သူမရဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေကို သူမ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးရမှာကို ကိုယ် မလိုချင်ဘူးလို့ ဖြေလိုက်တယ်”
ကျွန်တော် သူမကို လက်နဲ့ လွှမ်းခြောက်ဖက်လိုက်သည်။
အုတ်မြစ်က ညနေခင်းလေနုအေးထဲမှာ ပွင့်ဟနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အဲဒီအလွန်မှာတော့ လမ်းသစ်အတွက် တိုင်တွေ စိုက်ထူထားတုန်းပင်။
ဆောက်လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးသည်။
အိပ်ရာဝင်ချိန်မှာ ကယ်ရယ်က အဝတ်စာအုပ်ကို နှစ်ခေါက် ဖတ်ပြဖို့ တောင်းဆိုလာသည်။
ဂါရစ်ကလည်း သူ့ရဲ့ အရုပ်လှေလေးကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
အိမ်ပုံပါတဲ့ စာမျက်နှာကို ရောက်တဲ့အခါ ကယ်ရယ်က သူမရဲ့ လက်ညှိုးလေးနဲ့ တံခါးကို ဟလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ ပြန်လာတာလဲ” ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“လီအိုရာ” သူမက ဖြေသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူမတို့ ပြောနေတာကို ကြားသွားတာပဲ”
“သူမက နားထောင်တတ်တယ်လေ” အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ လှေကို စာအုပ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ပုံပြင်ထဲမှာ မပါဘူးလေ” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
“လှေ”
ကယ်ရယ်က အဝတ်နဲ့လုပ်ထားတဲ့ အိမ်ကလေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ မောင်လေးဘက်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“လှေက အိမ်ကို ပြန်လာတာ” ဟု သူမက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ပုံပြင် ပြီးဆုံးတဲ့အထိ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။