အခန်း (၂၀၉) - စားပွဲဝိုင်းတွင် ရှိနေသူများ
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၏ မွေးနေ့နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် မေရီသည် ဘုရားကျောင်းစုံဆိုင်ရာ သဘောတူစာချုပ်မူကြမ်းကို ဘေးဘောင်နားများတွင် မေးခွန်းခြောက်ခု ရေးသားလျက် အော်ရီလီယာထံ ပြန်လည်ပေးအပ်ခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက နံနက်စာစားပွဲဝိုင်းတွင် ၎င်းတို့ကို ဖတ်ပြလေသည်။
“ဘုရားသခင်တစ်ပါးအပေါ် တိုင်ကြားချက်ကို ဘယ်သူက နားထောင်ပေးမှာလဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲ့ဒီမေးခွန်းက ကျန်နေတုန်းပဲကိုး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြန်ပြော၏။
“ဘယ်သူက တိုင်ကြားပိုင်ခွင့်ရှိမလဲ။ မှတ်တမ်းကို ဘယ်မှာ သိမ်းဆည်းမလဲ။ တိုင်ကြားခံရတဲ့သူက တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းချက်ပေးရမှာလား။ တိုင်ကြားချက်ကို စဉ်းစားသုံးသပ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘာတွေဆက်ဖြစ်မလဲ။ ပြီးတော့ ဘာတွေဆက်လုပ်ရမယ်ဆိုတာကိုရော ဘယ်သူက ဆုံးဖြတ်မလဲတဲ့။”
မယ်လိုဒီက မေရီကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်းက မေးခွန်းတစ်ခုတည်းကို ခြောက်ခုအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်တာပဲ။”
“အစကတည်းက ခြောက်ခုဖြစ်နေပြီးသားပါ။”
ကေရိုးက စာရွက်ကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်လိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်ကို မြှောက်လိုက်၏။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးငယ်လေးက မေရီ၏ အသံအတိုင်း “မရဘူး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်မှာ သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲသို့ ရယ်မောချလိုက်တော့သည်။
မူကြမ်းနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ကြရန် ဘုရားကျောင်း၊ မြို့တံခါးနှင့် လမ်းသစ်ဖောက်လုပ်ရေးတို့တွင် လုပ်ကိုင်နေကြသူများကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။
ကောင်စီအခန်းက ၎င်းတို့အားလုံးကို မဆံ့နိုင်သောကြောင့် မေရီက ဤခန်းမကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် စောစောရောက်သွားသောအခါ မေရီက ကုလားထိုင်များကို စီစဉ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
“အက်ဗလင်က သူမရဲ့မွေးနေ့မှာ ကုလားထိုင် နည်းနည်းပဲလိုချင်တယ်လို့ တောင်းဆိုဖူးတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်၏။
“ဒါက အစည်းအဝေးလေ။”
“အဲ့ဒီလို အစည်းအဝေးတွေက ခင်ဗျားကို ကျွန်တော့်ဆီ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပေးအပ်ဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ တားဆီးလို့ မရခဲ့ပါဘူး။”
“ဒီကနေ့လည်း ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မိတ္တူစာရွက်များ ကမ်းပေးသည်။
စာရွက်တစ်ွက်ချင်းစီ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် နသန်နီရယ် အကြံပြုခဲ့သည့် စာကြောင်းကို ရေးထိုးထားသည်။
မည်သူမဆို ကျွန်ုပ်တို့ကြားတွင် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ခွင့် ရှိသည်။
ထိုစာကြောင်း၏ အောက်ဘက်တွင်မူ အပြောင်းအလဲများ ပြုလုပ်နိုင်ရန် မေရီက နေရာလွတ် ချန်ထားခဲ့သည်။
လီโอရာက အိုင်လန်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသည်။ အီလီဇာက အစောင့်နှစ်ဦးကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဗေရာ ရောက်ရှိလာစဉ်က အနောက်ဘက်တံခါးဝတွင် တာဝန်ကျနေသူ ဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်းအသစ်၏ ဘေးနားတွင် အိမ်ဆောက်မည့် သမီးဖြစ်သူက အီလီနော်၏ အနီးတွင် ထိုင်နေသည်။ အယ်လ်ဒြင်နှင့် ပယ်ရင်တို့က ရွှံ့များပေကျံနေသော ဖိနပ်များနှင့်အတူ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ရောက်လာကြသည်။
မေလင်း၊ သက်စရာ၊ ကယ်ဒရစ်၊ နာရာ၊ နသန်နီရယ်၊ ဆယ်၊ ဒိုရီယန်၊ အီဗာရာနှင့် ဗေရာတို့က ၎င်းတို့ကြားတွင် နေရာယူ ထိုင်ကြလေသည်။
အော်ရီလီယာက ခန်းမအတွင်းသို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီသဘောတူညီချက်က ခင်ဗျားတို့အတွက် ဘယ်နေရာမှာ အားနည်းနေတယ်ဆိုတာကို ကြားချင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
လီယိုရာက လက်ကို ထောင်လိုက်သည်။
“ဒီဟာကို ဘုရားသခင်တွေကြားက သဘောတူညီချက်လို့ ခင်ဗျားတို့ ခေါ်ထားတာပဲ။ ဒါကို ဘာကြောင့် ကျမတို့ကို ဖတ်ခိုင်းနေတာလဲ။”
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျမတို့ သဘောတူလိုက်တာတွေကို ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင် ဆက်လက်ရှင်သန် ရင်ဆိုင်သွားရမှာမို့လို့ပါပဲ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီလေ” ဟု လีယိုရာက ဆိုသည်။ “အဲ့ဒါက ကျမရဲ့ ပထမဆုံး မေးခွန်းပဲ။”
အစောင့်လူငယ်က တိုင်ကြားချက်များနှင့်ပတ်သက်သည့် စာကြောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီတိုင်ကြားချက်ကို မေရီဆီ သွားတင်ရမှာလား။”
“တင်နိုင်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ အဲ့ဒီတိုင်ကြားချက်က သူမကိုယ်တိုင် မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ ပတ်သက်နေရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒီမှတ်တမ်းကို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်က ထိန်းသိမ်းထားသင့်တယ်လေ။”
“ဘယ်သူကလဲ။”
မေရီက သူမ၏ စာရွက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကိုတော့ ကျမတို့ အဖြေမပေးရသေးပါဘူး။”
အီလီနော်က သူမ၏ ကုလားထိုင်နောက်သို့ မှီချလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါကို နားထောင်ဆုံးဖြတ်မယ့်သူက တစ်ဦးတည်းထက် ပိုသင့်တယ်။”
“ဘုရားသခင် တစ်ပါးနဲ့ လူသားတစ်ဦးပေါ့” ဟု ကယ်ဒရစ်က အကြံပြုသည်။
“လူသား နှစ်ဦးပေါ့” ဟု လီယိုရာက ပြောသည်။ “တကယ်လို့ ဘုရားသခင် ပါတ်သက်နေတယ်ဆိုရင်တောင် မေးမြန်းတဲ့အခါမှ သူတို့ ပြောဆိုနိုင်ပါတယ်။”
ကယ်ဒရစ်က စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက တော်တော်လေး သင့်လျော်သားပဲ။”
သက်စရာက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အစည်းအဝေးမှာ မွန်းတည့်ခေါင်းလောင်းထိုးချိန်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
လူတိုင်း အစားအစာ စားသုံးနိုင်ရန် ခေတ္တရပ်နားခဲ့ကြပြီး ပြန်လာသောအခါတွင်မူ စောင့်ဆိုင်းနေသည့် မေးခွန်းအသစ်များစွာကို ထပ်မံတွေ့ရှိရပြန်သည်။
အော်ရီလီယာအပေါ် တိုင်ကြားချက်တစ်ခု တင်သွင်းနေစဉ်အတွင်း သူမ၏ ဘုရားကျောင်း၌ပင် ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကို ခံယူခွင့် ရှိပါသလား။
“ရပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားသည်။
ထိုတိုင်ကြားချက်ကြောင့် ထိုသူ နေထိုင်ရာနေရာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါသလား။
“မပြောင်းပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
ဘုရားသခင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဤအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်ပြီး အဖြေမပေးမီ ထွက်ခွာသွားရန် တောင်းဆိုခွင့် ရှိပါသလား။
နသန်နီရယ်က အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဘယ်သူမဆို ထွက်ခွာသွားခွင့်ရှိတယ်လို့ ကျမတို့ ပြောထားပြီးသားလေ။”
“ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကိုတော့ ကျမတို့ ဆက်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ထားလို့ ရပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “ထွက်သွားရုံနဲ့ မှတ်တမ်းက ပျောက်ကွယ်သွားတာမျိုး မရှိပါဘူး။”
အီဗာရာက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒီလိုသာ ရေးထားခဲ့ရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ။”
အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးခါနီးတွင် ဆယ်က ဤသဘောတူညီချက်သည် ဂရေးကိပ်ထက် ကျော်လွန်၍ အခြားအရာများကိုပါ ကတိပေးနိုင်ပါသလား ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“မြို့တိုင်းကို ကျမတို့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ လိုက်နာခိုင်းလို့ မရပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်နေရာတွေမှာ သက်ရောက်တယ်ဆိုတာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြပေးပါ” ဟု သူမက ပြန်ပြော၏။ “လူတွေက သူတို့ရဲ့ ထိန်းသိမ်းမှုထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားတဲ့အခါ ဘယ်အချိန်လဲဆိုတာကို သိထားသင့်တယ်။”
နသန်နီရယ်က သက်ပြင်းချသလို အသံပြုလိုက်သည်။
“သူတို့ကိုယ်တိုင်ရော ဒီအထဲမှာ ပါဝင်ချင်ရဲ့လားဆိုတာကို ကျမတို့ မေးကြည့်သင့်တာပေါ့။”
သူက မေရီ၏ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့ မေးခွန်းထုတ်ပုံ လွဲနေတုန်းပဲ ဖြစ်မယ်။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်များကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နောက်တစ်ရက် ထပ်အချိန်ယူကြတာပေါ့။”
မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။
မေရီက မှတ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော စာရွက်များကို စုစည်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ကူညီရန် ကမ်းလှမ်းသောအခါ သူမက စာရွက်ပုံ၏ တစ်ဝက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါက သိပ်ပြီး လွယ်ကူလွန်းနေသလိုပဲ” ဟု မမယ်လိုဒီက ပြောသည်။
“ကောင်စီအခန်းထဲမှာ ဒါထက် ပိုရှိသေးတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြစဉ်အတွင်း ဘုရားကျောင်း၏ အုတ်မြစ်မှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က ဘက်နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကျောက်တုံးများကို စီတန်းချထားခဲ့သည်။ ကုသရေးခန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ အတွင်းဘက်သို့ လမ်းလျှောက် ဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင်ပင် ထင်ရှားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် တွေ့ရှိချိန်တွင် အက်ဗလင်က ထိုအခန်းအတွင်း၌ ရပ်နေခဲ့သည်။
“နေရာ လုံလောက်ရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ကုတင်တစ်လုံးနဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ စားပွဲတစ်လုံးအတွက်ပေါ့လေ။ တခါတလေ ကုတင် နှစ်လုံးစာတောင် ဆံ့နိုင်ပါတယ်။”
“တခါတလေပဲလား။”
“အီလီနော်က အတွင်းနံရံကို တပ်ဆင်ပြီးစီးသွားတဲ့အထိပေါ့။”
ကျွန်ုပ်က အီလီနော်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“အက်ဗလင်က နံရံကို ရွှေ့ချင်နေတယ်။”
“သိပါတယ်” ဟု အီလီနော်က လှမ်းအော်ဖြေသည်။
“သူမက ခင်ဗျားကို အရင်မမေးရသေးဘူးလေ။”
“သူက အဲ့ဒီနေရာမှာ တူညီတဲ့နေရာအတိုင်း ဆယ်မိနစ်လောက် ရပ်ပြီး ငေးကြည့်နေခဲ့တာလေ။”
အက်ဗလင်က စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ရှစ်မိနစ်ပါ။”
အီလီနော်က တိုင်းတာရေးကြိုးတစ်ချောင်းကို ကိုင်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း နံရံကို အနည်းငယ် ရွှေ့လိုက်ကြသည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် သင်ကြားရေးခန်းမှာ ပို၍ သေးသွားခဲ့ရသည်။
လီယိုရာက ဘုရားကျောင်းဟောင်းထဲ ထွက်လာပြီး သစ်တိုင်များကို ကြည့်ကာ အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းသည်။
အက်ဗလင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီတံခါးကိုပါ ရွှေ့လိုက်ပါ” ဟု လီယိုရာက ဆိုသည်။
ပယ်ရင်က နောက်ထပ် သစ်တိုင်တစ်ခုကို သွားယူလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ငန်းပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် အခန်းတိုင်းမှာ ဆံ့ဝင်ဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အခန်းများကို ဆက်သွယ်ထားသည့် လမ်းကြောင်းမှာမူ အကွေ့အကောက်လေး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“လူတွေက အဲ့ဒီလမ်းအတိုင်း လမ်းကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရှာတွေ့နိုင်ကြပါ့မလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သင်ခန်းစာပို့ချနေတဲ့ အသံကို နားစွင့်ပြီး လိုက်လာကြမှာပေါ့” ဟု အိုင်လန်က ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ ကုသရေးခန်းကို သွားချင်တယ်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု လီယိုရာက မေးသည်။
“ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ထောင်ထားလိုက်မယ်လေ။”
ပယ်ရင်က ဆိုင်းဘုတ် ဘယ်နေရာမှာ ချိတ်ဆွဲရမလဲဆိုသည်ကို အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ကတ်စတယ်လန်နှင့်အတူ အရှေ့ဘက်နံရံအောက်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။
သူက တတိယမြောက် အခက်အလက်၏ ပြုပြင်မှုကို ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ရာ ကျွန်ုပ်၏ ပံ့ပိုးမှုကို မပြောင်းလဲမီ အက်ဗလင်နှင့် အော်ရီလီယာတို့အား စစ်ဆေးပေးရန် လိုလားနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က ပုံမှန်နေရာချထားသည့် လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖမ်းကိုင်ထားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အတွင်းဘက် ဝင်းရင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ လမ်းကြောင်းကို စမ်းသပ်ခြေရာခံသည်။
ထို့နောက် သူမက နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို အပေါ်ဘက်သို့ လိုက်လံစမ်းသပ်သည်။
“အဲ့ဒါက ကလေးထိန်းကျောင်းဘက်ကို ရောက်သွားတာပဲ” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“အရင်တုန်းက အဲ့ဒီဘက်ကို လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာမှ မရှိတာကို ငါတို့ မတွေ့ခဲ့ဘူးလား။”
“တွေ့ခဲ့တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခု ငါကြည့်နေတာက ငါတို့ စမ်းသပ်ထားတဲ့ ပမာဏထက် ထောက်ပံ့မှု ပိုများလာခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်မလဲဆိုတာကိုပါ။”
သူမက ကျဉ်းမြောင်းသော ဆက်သွယ်မှုနေရာလေးတစ်ခုကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ဒီနေရာလေးက အပေါ်ထပ် အခန်းတွေဆီကို အပူဓာတ် ပို့ဆောင်ပေးတယ်။ သီးခြားရင်းမြစ် ရှိပေမဲ့ နံရံကိုတော့ အတူတူ မျှဝေသုံးစွဲထားကြတာပါ။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားက အဲ့ဒီဆီကို ရောက်နိုင်မလား။”
“ဆက်သွယ်မှုကို မပြောင်းလဲဘဲ ကာကွယ်စွမ်းအားကိုသာ ပိုပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာအောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
ကတ်စတယ်လန်က သူ၏ ပုံစံကြမ်းပေါ်တွင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံးအနေနဲ့ သူတို့နှစ်ခုကို ကျုပ်တို့ ခွဲထုတ်လိုက်ပါမယ်။”
ကျွန်ုပ်က တလုပ်ပေါ်ရှိ နှင်းခဲများကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။
ဂါရစ်နှင့် ကေရိုးတို့က တချို့သော နေ့လွဲပိုင်းများတွင် စောင်များကို ဖယ်ရှားထားလျက် ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်ထပ်တွင် အိပ်စက်တတ်ကြသည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒါကို သတိမထားမိခဲ့တာလဲ။”
“လိုင်းတွေ ထိတွေ့မိလောက်တဲ့အထိ နံရံကို လုံလောက်တဲ့ ပမာဏ ပို့ဆောင်ပေးဖို့ ကျုပ်တို့ မတောင်းဆိုခဲ့မိသေးလို့ပါ။” ဟု ကတ်စတယ်လန်က ဆိုသည်။
“အခုတော့ ကျုပ်တို့ တောင်းဆိုနေပြီလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်က သူ၏ ပုံစံကြမ်းကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား သူတို့ကို ခွဲထုတ်ပေးနိုင်မလား။”
“အက်ဗလင် လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျုပ်ကတော့ အဲ့ဒီနောက်မှာ လိုက်ဖက်ညီအောင် ပြုပြင်ပေးလို့ ရပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျမတို့ အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့။ ကျန်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို စစ်ဆေးတာ ပြီးသွားတဲ့အခါကျရင်လေ။”
ကျွန်ုပ်က ထိုအလုပ်ကို ချက်ချင်း ပြီးမြောက်စေချင်နေခဲ့သည်။
သူမလည်း အဲ့ဒါကို သိနေ၏။
“တစ်ခုခုကို မရွှေ့ခင်မှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုချင်းစီကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့စစ်ဆေးဖို့ လိုသေးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကောင်းပြီလေ။”
ထိုညနေတွင် ကျွန်ုပ်သည် ကလေးများကို ညစာကျွေးရာ၌ ဟယ်လီနာအား ကူညီပေးခဲ့သည်။
ကေရိုးက သူမ၏ ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်တတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက အဲ့ဒီလို ကိုင်ပြနိုင်ကြောင်းကိုပါ ပြသလိုနေသည်။
စားပွဲပေါ်သို့ ရေအနည်းငယ် ဖိတ်စင်သွား၏။
“ကောင်းပြီလေ” ဟု ဟယ်လီနာက သူမအား ချီးကျူးလိုက်သည်။
“ခွက်အပြင်ဘက်မှာ ရေတွေ စင်သွားတာလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“အတွင်းဘက်မှာ ရှိနေတာက ပိုများပါတယ်ရှင်။”
ဂါရစ်က ကေရိုး၏ ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
သူ့မှာလည်း သူ့ကိုယ်ပိုင်ခွက်က ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။
“ဒါက သင့်ခွက်လေ” ဟု ဟယ်လီနာက လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်တယ်လေ။”
သူ့နားတွင် ရှိနေသည့် ခွက်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် တစ်လက်မခန့် ရွှေ့သွားခဲ့သည်။
သူက ၎င်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ခွက်နှစ်ခုစလုံး၏ အောက်ဘက်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
မည်သည့်ခွက်မျှ ရေဖိတ်စင်ရလောက်သည်အထိ လုံလောက်စွာ ရွှေ့သွားခြင်း မရှိပေ။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင်ရဲ့ မျက်နှာပေးကြောင့် သူတို့ကို စပ်စုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာစေတယ်ထင်တယ်နော်။”
“သတိကြီးကြီး ထားတတ်လာစေမယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။”
“ရှင် သူတို့နဲ့ ရော သိရဲ့လား။”
ညစာစားပြီးနောက် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့သည်။
သူက ဗေးလ်ဝုဒ်ရှိ အိမ်ခြံမြေမန်နေဂျာထံမှ ပေးစာတစ်စောင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူမက အက်ဗလင် မေးမြန်းခဲ့သည့် ရာထူးဆက်ခံမှုဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားထားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် အိမ်ခြံမြေကို ဆက်လက် စီမံခန့်ခွဲသွားလိုပြီး ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု ဂရေးကိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မည်သူက သူတို့အတွက် ကိုယ်စားပြောဆိုပေးမည်ဆိုသည်ကို ထိုနေရာရှိ မိသားစုများ သိရှိစေလိုကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။
အက်ဗလင်က ထိုပေးစာကို နှစ်ခေါტი ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
“သူမက ဆောင်းရာသီမတိုင်ခင် ကျမ လာလည်နိုင်မလားလို့ မေးနေတယ်။”
“လာနိုင်မလား” ဟု သူမ၏ အဖေက မေးသည်။
“လာနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျမ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သင်ကြားပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ဘုရားကျောင်းမှာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“အိုင်လန် ရှိတယ်လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ပြီးတော့ ဒီမှာရှိနေမယ်ဆိုရင် လီယိုရာလည်း ကူညီနိုင်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဂါရစ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရက်ကို အတူတူ ရွေးကြတာပေါ့။”
ကေရိုးက သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ တက်ထိုင်လိုက်သည်။
သူလည်း စာရွက်ကို သူမ လက်မမီနိုင်သည့် နေရာသို့ ဖယ်ထားလိုက်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အီဗာရာက လမ်းဆုံရှိ အိမ်မှ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး မှတ်တမ်းစာအုပ်၏ မူရင်းခြောက်စာရွက်ကို မေရီထံသို့ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။
သူမနှင့် နသန်နီရယ်တို့က ပျက်စီးနေသော စာရွက်များကို တစ်ညလုံး အလင်းရောင်ရှိသော အဝတ်စအောက်တွင် ဖြန့်ခင်းထားခဲ့ကြသည်။ အမည်တစ်မျိုးကိုမူ ယခုအခါ ပို၍ ဖတ်ရလွယ်ကူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းတို့ကို မှတ်တမ်းတိုက်အတွင်းတွင် သွားတွေ့ခဲ့သည်။
“သူ့ရဲ့ အမည်လား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“မသေချာသေးပါဘူး” ဟု အီဗာရာက ဖြေသည်။
စာရင်းသွင်းချက်တွင် လှည်းအတွက် ငွေပေးချေခဲ့သူ၏ အမည်ကို ဖော်ပြထားသည်။
လှည်းပေါ်တွင် လိုက်ပါလာခဲ့သည့် အမျိုးသမီး၏ အမည် မဟုတ်ပေ။
မေလင်းက ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ထိုအမည်ကို အိုသယ်လို့စ်၏ ရုံးခန်းတွင် လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးသော စာရေးတစ်ဦး၏ အမည်ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။
“လျှောက်ထားသူက တိုင်ကြားမှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားပြီလို့ သူက ကျမကို ပြောခဲ့ဖူးတယ်” ဟု နသန်နီရယ်က ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဘယ်ကစလာတယ်ဆိုတာကို ကျမတို့ သိပြီပေါ့” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
“သူ့ကို သွားတွေ့လို့ ရမလား။”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ သူ ရုံးတော်ကနေ ထွက်သွားပြီလို့ ကျမ ကြားဖူးတယ်” ဟု မေလင်းက ဆိုသည်။
မေရီက သူ၏ နောက်ဆုံး သိရှိထားရာ နေရာအတွက် စာမျက်နှာအသစ် တစ်မျက်နှာကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။
ထိုနောက်တွင် အော်ရီလီယာက မှတ်တမ်းတိုက်အပြင်ဘက်၌ ကျွန်ုပ်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ရှင် စိတ်ပျက်နေပုံရတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့မှာ တခြားနာမည်တစ်ခု ရှိလာပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက သူမရဲ့ နနာမည် မဟုတ်သေးဘူး။”
“တခါတလေကျရင် နာမည်တစ်ခုကနေ နောက်နာမည်တစ်ခုဆီကို ဦးတည်သွားတတ်ပါတယ်။”
“သိပါတယ်။”
သူမက ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ အောက်ဘက် လေ့ကျင့်ရေးအခန်းဘက်သို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။
“အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းကျောင်းနားက ဆက်သွယ်မှုကို ကျမကို ပြခဲ့တယ်။”
“ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါကို ပြောင်းလဲကြမှာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအပေါ်ဘက်က လမ်းကြောင်းတွေကို သူမ စစ်ဆေးပြီးသွားတဲ့အခါကျရင်ပေါ့။”
“သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြတယ်။”
“ရှင်က အလျင်စလို ဖြစ်နေတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကျမလည်း အဲ့ဒီလို ဖြစ်မိမှာပါပဲ။”
စောင့်ဆိုင်းဖို့ ပြောခံရတာထက် ထိုစကားက ပို၍ နှစ်သိမ့်မှု ဖြစ်စေခဲ့သည်။
ကယ်ဒရစ်က ပယ်ရင်၏ လေ့ကျင့်ရေးတံခါးကို စတုတ္ထမြောက် အမှတ်အသားအထိ ဖွင့်ထားခဲ့သည်။
ဘက်တစ်ဖက်စီတွင် အဝတ်စကြော တစ်စစီ ဆွဲချိတ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်မှာ အဝတ်စနှစ်စစလုံးကို နေရာတွင် ဆက်လက်တည်ရှိနေစေရင်း လေစီးကြောင်းကို ဖြတ်သန်းလှုပ်ရှားစေရန် ဖြစ်သည်။
အသက်ရှူချက် အနည်းငယ်မျှအထိ ကျွန်ုပ် ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ် လမ်းကြောင်းဘက်မှ သက်စရာက လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ဘက်ရှိ အဝတ်စက လွင့်တက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။
ပို၍ ဝေးရာအရပ်မှ ဒုတိယမြောက် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို ကျွန်ုပ် မြင်နေရသည်။ ကယ်ဒရစ်ကိုလည်း တံခါးနားတွင် တွေ့ရသည်။
အခြားအသံကမူ ကျွန်ုပ်အတွက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိလှပေ။
ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို ကျွန်ုပ်၏ အာရုံစိုက်မှုအစွန်းသို့ ထိတွေ့ခွင့်ပြုလိုက်သည်။
“တံခါးဝမှာ လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်” ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်နေသည့် ဗေရာက နားစွင့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်။”
အဝတ်စကမူ မူလနေရာတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြပြီး မည်သူ ရောက်ရှိလာသလဲဆိုသည်ကို ကြည့်ရှုရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်အတွက် စာတစ်စောင်ပါရှိသော ဆောက်သ်မီးယားမှ တမန်တော်တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
လီယိုရာ၏ ဆေးကုသပေးသူက ဘုရားကျောင်းအသစ် ဖွင့်လှစ်သည့်အခါ သင်ခန်းစာများ လာယူရန် သူမ၏ ရွာမှ လူနှစ်ဦး စီစဉ်နေကြကြောင်း သတင်းပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲ့ဒီထက် စောပြီး လာလို့ရပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က တမန်တော်အား ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် အဲ့ဒီအတိုင်း ပြန်ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။”
“အဆောက်အအုံ ပြီးစီးတာကို စောင့်နေစရာ မလိုပါဘူး။”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
မေရီကလည်း မပြန်မီ ထမင်းစားသုံးသွားရန် သူ့ကို ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။
သူလည်း လက်ခံခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က တံခါးဝကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် သက်စရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ ခင်ဗျား လှမ်းခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးမလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိလိုက်လား။”
“ဒီနေရာက မှန်ကန်တဲ့နေရာ ဟုတ်မဟုတ်ဆိုပြီး တစ်ယောက်ယောက်က မေးမြန်းနေတာကို ကျုပ် ခံစားမိလိုက်လို့ပါ။”
တမန်တော်က ၎င်းကို ကြားသွားသည်။
“ကျုပ် အစောင့်ကို မေးခဲ့မိတာပါ။”
“သူက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့အခန်းထဲကနေ ရှင့်အသံကို ကြားခဲ့တာလေ” ဟု သက်စရာက သူ့ကို ပြောပြသည်။
တမန်တော်က အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လေ့ကျင့်ရေးတံခါး နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ငြိမ်သက်စွာ တွဲလောင်းကျနေသည့် အဝတ်စကို ပြန်ပြောင်းတွေးမိသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုညတွင် မေရီက ပြင်ဆင်မွမ်းမံထားသော ဘုရားကျောင်းစုံဆိုင်ရာ စာမျက်နှာများနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက မူကြမ်း၏ အောက်ဘက်တွင် ခန်းမမှ ကန့်ကွက်ချက်များကို ရေးသားထားခဲ့သည်။
“သူတို့ သဘောတူကြမလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ တစ်ခေါက် ထပ်ဖတ်ကြည့်ရလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်နှစ်ခေါက်တောင်လဲ။”
“ဘာကို သဘောတူနေကြလဲဆိုတာ လူတွေ သေချာပေါက် သိလာတဲ့အထိပေါ့။”
ကေရိုး၏ စာအုပ်ထဲတွင် စာရေးနေသည့် အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အချိန်အတော်ကြာသွားနိုင်တာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
သူမ၏ အသံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်နေဟန် မပေါ်ပေ။
အမွှာညီအစ်ကို နှစ်ဦးမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စာမျက်နှာများကို စားပွဲဆီသို့ ယူသွားပြီး စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင်မူ အနောက်ဘက်ကင်းစခန်းတွင် ကင်းလှည့်သူများ အလှည့်ပြောင်းနေကြသည်။ မြို့ရံနံရံများအလွန်တွင်မူ လမ်းမကြီးသည် တစ်ချိန်က သူမ၏ ရွေးချယ်မှုမှာ အရေးမပါတော့ကြောင်း ပြောဆိုခံခဲ့ရဖူးသည့် အိမ်တစ်หลังဆီသို့ တောင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့မှာ သူမ၏ အမည်ကို ယခုအထိ မသိရသေးပေ။
လောလောဆယ်တွင်မူ သူမအတွက် မည်သူက ပြောဆိုပေးခဲ့သလဲဆိုတာကို မေးမြန်းတတ်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။