အခန်း (၂၀၈) - ပြက္ခဒိန်ပေါ်က အမည်များ
အီလီဇာက တတိယမြောက်နေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
အောက်ထပ်အခန်းထဲသို့ လေ့ကျင့်ရေးတံခါးကို ပေရယ်လ်နှင့်အတူ သယ်ရင်း ဂိတ်တံခါးခေါင်းလောင်းသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
ပေရယ်လ်က တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်ုပ်က ကျန်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။
“ခင်ဗျား ချထားလိုက်လို့ရပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။
“အခန်းထဲအထိ သယ်သွားလို့ရပါတယ်။”
“ခင်ဗျားက ဂိတ်တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေလို့လေ။”
သူပြောတာ မှန်ပေသည်။
တံခါးကို နံရံတွင် မှီ၍ ထောင်ထားလိုက်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်လည်း သူမကို သွားကြိုရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
အီလီဇာ၏နောက်တွင် နာသနီရယ်က မြင်းစီး၍ လိုက်ပါလာပြီး၊ အိုင်ဗာရာက မိုးကာစဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ထားသော အထုပ်ရှည်တစ်ခုကို သယ်လာခဲ့သည်။
သုံးဦးစလုံး စိုစွတ်ပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပုံ ပေါ်သည်။
“အိမ်တစ်หลังကို တွေ့ခဲ့တယ်” ဟု အီလီဇာက ကျွန်ුုပ်ကို ပြောပြသည်။ “အခုထိလည်း ဆက်ရှိနေတုန်းပဲ။”
“ဘယ်သူမှ ရှိမနေဘူးလား။”
“မရှိဘူး။”
သူမက အိုင်ဗာရာကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကတော့ အဲဒီအိမ်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေကို သိမ်းဆည်းထားခဲ့တယ်။”
ခရီးသွားပန်းကန်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် မေရီက ထိုမှတ်တမ်းစာရွက်များကို ကောင်စီအခန်းထဲသို့ ယူလာပေးခဲ့သည်။
လမ်းဆုံလမ်းခွရှိ ထိုအိမ်ငယ်လေးမှာ ပိတ်ထားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှေ့ခန်းမဆောင်မှာ ခုံတန်းလျားတစ်လုံးနှင့် ပြိုကျနေသော ထုံးဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသည့် မီးဖိုတစ်ခုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိဘဲ ရှင်းလင်းနေသည်။
မှတ်တမ်းဗီရိုထဲမှ ကျွတ်ထွက်နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးနောက်ကွယ်တွင် အိုင်ဗာရာက စာမျက်နှာအထုပ်ငယ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ၎င်းကို သေချာစွာ ဖြည်ချလိုက်သည်။
“အမည်တွေလား” ဟု မေရီက မေးသည်။
“တချို့တော့ ပါတယ်” ဟု အိုင်ဗာရာက ပြန်ဖြေသည်။
နာသနီရယ်က စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို ချောမွေ့စွာ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
“ဒီစာရင်းက ရောက်လာခဲ့တဲ့ လူတွေရဲ့ မှတ်တမ်းပါပဲ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ထွက်သွားခဲ့ကြတဲ့သူတွေရဲ့ ဒုတိယစာရင်းတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။”
“ဒါဆို လျှောက်ထားသူရော ပါရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်မှာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တဲ့နေ့က ရောက်ရှိလာမှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ်။”
အဲဒီနေ့ ညနေပိုင်းက အမျိုးသမီးတစ်ဦး အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ရက်စွဲဘေးရှိ အမည်မှာ ရေစို၍ ပျက်စီးနေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး စာလုံးအနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
“သူမက အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်” ဟု နာသနီရယ်က ပြောသည်။
“ဒါဆို သူမ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့တာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရောက်လာခဲ့တာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် သက်သေခံပေးဖို့ ဖြစ်လာတဲ့ လျှောက်လွှာပိုင်ရှင် ဟုတ်မဟုတ်ကိုတော့ အခုထိ အတိအကျ မသိရသေးဘူး။”
အိုင်ဗာရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ရောက်လာတဲ့သူရဲ့ အမည်ကိုတော့ သက်သေရဲ့နာမည် မပါဘဲ ရေးထိုးထားပါတယ်။”
မေရီက မှတ်တမ်းစာရွက်ပေါ်မှ ကျန်ရစ်နေသေးသော စာသားများကို ကူးယူလိုက်သည်။
အီလီဇာက နံရံကို မှီကာ ရပ်နေသည်။
“လမ်းခရီးအတွက် သုံးစွဲစာရင်းကိုလည်း တွေ့ခဲ့ရတယ်။ မနက်စောစောမှာ တောင်ဘက်ကို ဆက်သွားဖို့အတွက် တစ်ယောက်ယောက်က လှည်းခ ငှားရမ်းပေးခဲ့တာပဲ။”
“ဘယ်သူက ငှားပေးတာလဲ” ဟု မယ်လင်က မေးသည်။
“ရုံးတော်ကြီးပေါ့” ဟု အိုင်ဗာရာက ဖြေသည်။ “ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ တံဆိပ်တုံးကို သုံးတဲ့သူတစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်မယ်။”
နာသနီရယ်က ထိုစာမျက်နှာကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက မေရီထံမှ မိတ္တူကူးတစ်ခု တောင်းခံခဲ့သည်။
မေရီကလည်း ထိုစဥ်ကတည်းက ကူးယူပြီးသား ဖြစ်နေပေပြီ။
ညစာစားပွဲတွင် အက်ဗလင်၏ဖေဖေကို စားပွဲဝိုင်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးကို ပေါင်ပေါ်တင်ထားလျက်သားဖြင့် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဂါရစ်နှစ်ဦးသားမှာ ဇွန်းတစ်ချောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားနေကြသည်။
ငယ်သူက ဇွန်းကို ကိုင်ထားသည်။
ကြီးသူကမူ ထိုဇွန်းကိုသုံး၍ ထမင်းစားစေလိုနေသည်။
“ဟင့်အင်း” ဟု ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးက ပြောသည်။
“အဲဒီစကားက သုံးလို့ အရမ်းကောင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်းပဲ” ဟု ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က သူ့ကို ပြောပြသည်။ “နောက်တော့ မင်းအပေါ်မှာလည်း လူတွေ အဲဒီစကားကို သုံးလာကြတာကို မင်း တွေ့ရလိမ့်မယ်။”
ဂါရစ်က ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘိုးဘိုးဖြစ်သူ ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ကဲ မြင်လား” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။ “သူ သင်ယူနေပြီလေ။”
ဟယ်လီနာက သူတို့၏ဘေးတွင် ကာရိုးနှင့် အထုပ်စာအုပ်လေးကို ကိုင်ကာ ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ သမီးငယ်လေးက တံခါးပေါက်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဘွားဘွား အိမ်ပြန်လာပြီ”
“အင်း ဟုတ်တယ်လေ” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
ကာရိုးက တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထပ်ဖွင့်ပြန်သည်။
ကျွန်ုပ်က သူတို့၏ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဟယ်လီနာ ကမ်းပေးသော မုန့်ကို ယူလိုက်သည်။
မေရီက သူမ၏ ပြက္ခဒိန်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုသို့လုပ်လိုက်ခြင်းကြောင့် သုံးခုံကျော်အကွာတွင် ရှိနေသော မယ်လိုဒီမှာ သူမ ရေးလက်စ စာမျက်နှာကို လက်ဖြင့် အမြန် ကာကွယ်ဖုံးအုပ်လိုက်ရသည်။
“ငါ မြင်လိုက်တယ်နော်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“မင်းက စာရွက်တစ်ရွက်ကို မြင်တာပါကွ။”
“နောက်ဆုံး မွေးနေ့ရှင်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါ သိတယ်လေ။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ညစာပန်းကန်မှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“ခုံတွေ အပြည့်နဲ့ ခန်းမဆောင်ကို ခင်ဗျား ထပ်ပြီး မစီစဥ်နဲ့တော့နော်။”
“အဲဒါ ယူရီယာ ပြောတဲ့ စကားတွေလေ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။
“အဲဒါက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ စကားတွေပဲ။”
ကျွန်ုပ်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်တော့လဲ။”
“ရှင် ကိုယ့်ဇနီးမွေးနေ့ ဘယ်နေ့လဲဆိုတာ သိပြီးသားပဲလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မယ်လိုဒီက ငါ့ကို ပြောပြမလားလို့ စမ်းကြည့်တာပါ။”
“မပြောဘူးလေ” ဟု မယ်လိုဒီက ဆိုသည်။ “ငါ့ကို သတိပေးထားပြီးသား။”
အက်ဗလင်က သူမ၏ဇွန်းဖြင့် ကျွန်ုပ်ကို ညွှန်ပြလာသည်။
“ငါကိုယ်တိုင် သတိပေးထားတာလေ။”
မေရီက ပြက္ခဒိန်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ မွေးနေ့ကို ပထမဆုံး အမှတ်အသားပြုထားသည်။
နောက်ထပ် အပတ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၏ အသက် ၅၁ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ ရောက်လာမည် ဖြစ်သည်။
အမြွှာနှစ်ဦး၏ နှစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့ကမူ မေရီ ဖွင့်လှစ်ထားသော စာမျက်နှာ၏ နောက်ဆုံးနား၊ နှစ်ကုန်ပိုင်းလောက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
“သူတို့က အခုမှ တစ်နှစ်ပြည့်ရုံလေးပဲ ရှိသေးတာလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“အချိန်ဆိုတာက ဆက်ပြီး သွားနေတာပဲလေ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
ကာရိုးက ပြက္ခဒိန်ကို လှမ်းဆွဲသည်။
မေရီက သူမ၏လက်မှ လွတ်အောင် ပြက္ခဒိန်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေးက အကွာအဝေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မေရီကို မော့ကြည့်သည်။
“မရဘူး” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ပြက္ခဒိန်က ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆက်ရှိနေသည်။
စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ထိုပြက္ခဒိန်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
ပြက္ခဒိန်က လှုပ်ပင်မလှုပ်ပေ။
မေရီက ကျေနပ်သွားဟန်ဖြင့် စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြသည့်အခါ အက်ဗလင်ကို သူမ၏မွေးနေ့တွင် ဘာလိုချင်သလဲဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အချိန်ဇယားမရှိတဲ့ မနက်ခင်းတစ်ခုပေါ့” ဟု သူမက ဖြေသည်။
“ငါ မေရီနဲ့ စကားပြောပေးရမလား။”
“အချိန်ဇယားကို ရှောင်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် အချိန်ဇယားတစ်ခု ဖန်တီးဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာ မဟုတ်ဘူးနော်။”
“ဘုရားကျောင်းလေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီးရော ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ဘယ်သူမှ မဆောက်ရသေးခင်မှာ အုတ်မြစ်ကို အရင်ဆုံး သွားကြည့်ချင်တယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ရှင်နဲ့ ကလေးတွေနဲ့အတူ အိမ်ကို ပြန်ချင်တယ်။”
“ဖြစ်နိုင်မယ့်ပုံပဲ။”
“ပြီးတော့ ငါ့မိဘတွေနဲ့အတူ ညစာစားချင်တယ်။”
“အဲဒါလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။”
သူမက စဉ်းစားဟန်လုပ်သည်။
“မိုးမရွာဘူးဆိုရင်တော့ လမ်းလျှောက်ချင်ပါတယ်။”
“ဗေရာကို ငါ မေးပေးမယ်။”
“မုန်တိုင်းတွေရဲ့ ဘုရားသခင် ယူရီယာကိုတော့ ကျွန်မရဲ့မွေးနေ့ရာသီဥတုကို စီစဥ်ပေးဖို့ သွားမပြောနဲ့နော်။”
“ငါက အဲဒီလို မဖြစ်သေးပါဘူး။”
“အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင်တောင် ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က အလုပ်ရုံဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
အယ်လ်ဒရင်က ဘုရားကျောင်းအသစ်၏ အုတ်မြစ်အတွက် သစ်သားများကို ထုလုပ်နေသည်။ ပေရယ်လ်က အနောက်ဘက်ကင်းစင်စခန်းမှ ઓရိန်း ယူဆောင်လာခဲ့သော အကာအရံကို တိုင်းတာနေသည်။
ဂါရစ် ဝင်လာသောအခါ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းပင် မမော့လာကြပေ။
“ခဏလောက် အချိန်ရမလား” ဟု သူက မေးသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်နေလက်စ သစ်သားစကို ချထားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
“မေရီက ကျွန်တော့်မွေးနေ့ကို ပြက္ခဒိန်ပေါ် တင်ထားတယ်လို့ ကြားတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အဲဒီဘေးမှာ ၅၁ လို့ ရေးထားတယ်။”
“အဲဒါက ခင်ဗျား ဖြစ်မယ့် အသက်လေ။”
“သူ့ရဲ့သင်္ချာတွက်ချက်မှုကို ရှင် သွားစစ်ဆေးပေးလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေတာ။”
“အဲဒီလောက်တော့ ကျွန်တော် သိပါတယ်ဗျာ။”
သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေတုန်း အက်ဗလင်နဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ရှိလို့ပါ။”
“ဗေးလ်ဝုဒ် နယ်မြေနဲ့ ပတ်သက်လို့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
ဂါရစ်က အောက်ဘက်လမ်းမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနှစ်ထဲမှာ အဲဒီကို သွားရတာနဲ့ ပိုပြီး ဝေးနေခဲ့တယ်။ ဟယ်လီနာလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ အိမ်ကို စီမံခန့်ခွဲနေတဲ့သူတွေက သူတို့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း သိကြပေမဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရတော့မယ်ဆိုရင် ဘယ်သူ့ကို သွားရောက် တိုင်ပင်ရမလဲဆိုတာကို သိထားသင့်တယ်။”
“အက်ဗလင်ကိုလား။”
“သူမ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မေးချင်လို့ပါ။”
ကျွန်ုပ်ကတော့ ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေရှိနှင့်ပြီးသားဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂါရစ်ကမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။
“သူ့မှာ ဂရေးကိပ် ရှိနေပြီလေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ရှိတာပေါ့။”
“ပြီးတော့ ဘုရားကျောင်းလည်း ရှိတယ်။”
“ကလေးတွေလည်း ရှိတယ်။”
သူက ကျွန်ုပ်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် မေးချင်နေတာပေါ့။”
ထိုနေ့ ညနေပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အက်ဗလင်နှင့် ဟယ်လီနာတို့နှင့်အတူ ထိုင်၍ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
ဂါရစ်က နယ်မြေ၏ စာရင်းစာအုပ်များကို ယူလာခဲ့သည်။ ဟယ်လီနာကမူ သူတို့၏ အိမ်နှင့် လစာများကို မှီခိုနေရသော လူများစာရင်းကို ယူလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ဖေဖေ၏ ရှင်းပြချက်ကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေသည်။
“အဖေက နယ်မြေကို စွန့်ခွာတော့မလို့လား” ဟု သူမက မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေနဲ့ မင်းတို့ သေချာ တိုင်ပင်ပြီးသား ဖြစ်နေတုန်းမှာ ဆက်ခံမယ့်အစီအစဥ်ကို လုပ်ချင်လို့ပါ။”
“ဘာလို့ အခုမှလဲ။”
“မင်းနဲ့ ယူရီယာမှာ ကလေးတွေ ရှိနေပြီမို့လို့။ မင်းတို့မှာ ဒီမှာ အလုပ်တွေ ရှိနေပြီမို့လို့။ အဲဒီအချက်တွေကြောင့် မင်းကို အိမ်ပြန်လာဖို့ တောင်းဆိုရမယ့် အဓိပ္ပာယ်ကို ပြောင်းလဲသွားစေလို့ပေါ့။”
ဟယ်လီနာက သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းကို အဲဒီမှာ သွားနေခိုင်းတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အိမ်ကို စီမံခန့်ခွဲလို့ရအောင် ငါတို့ စီစဥ်ပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ တာဝန်ကြီးကို တကယ်ပဲ ယူချင်ရဲ့လားဆိုတာကို သိချင်လို့ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က စာရင်းစာအုပ်များကို ငေးကြည့်နေသည်။
မဖြေခင်မှာ အဲဒီမှာရှိတဲ့ လူတွေ ဘာတွေ လိုအပ်နေလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး နားလည်ချင်ပါတယ်။”
ဂါရစ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ့သမီးနဲ့ တူလိုက်တာ။”
ဂရေးကိပ်က မြေယာနှင့် ဗေးလ်ဝုဒ်တို့အကြား ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးအတွက် မည်သည့်မှတ်တမ်းများကို သိမ်းဆည်းထားသည်ကို ရှင်းပြရန် မေရီလည်း ဝင်လာခဲ့သည်။
လမ်းမကြီးတစ်ခုတည်းအတွက် စာရင်းစာအုပ်များတွင် အမည်ကွဲပြားစွာ သုံးထားသည့် နေရာနှစ်ခုကို သူမ တွေ့ရှိခဲ့သည်။
“အဲဒါကြောင့် ငြင်းခုံမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ဂါရစ်က ဆိုသည်။
“နောင်လည်း ဖြစ်ဦးမှာပဲ” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
သူမက ထိုအမည်နှစ်ခုစလုံးကို သီးသန့်စာမျက်နှာတစ်ခုတွင် အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်သည် နယ်မြေ၏ စရိတ်စကများကို တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် လိုက်လံစစ်ဆေးနေပုံကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
သူမက ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှုများ၊ ဆောင်းရာသီ ရိက္ခာများနှင့် ဂါရစ်နှင့် ဟယ်လီနာတို့ ဂရေးကိပ်တွင် အချိန်ပိုပေးနေကြစဥ်ကတည်းက အိမ်ကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ခဲ့သော အမျိုးသမီးအကြောင်းကို မေးမြန်းသည်။
“သူက ဆက်ပြီး လုပ်ကိုင်ချင်သေးရဲ့လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“သူ့ကို မေးကြည့်သင့်တယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ဆိုသည်။
“မြေယာကို လုပ်ကိုင်နေကြတဲ့ မိသားစုတွေရော။”
“သူတို့နဲ့လည်း စကားပြောလို့ ရပါတယ်။”
စကားဝိုင်းက ပို၍ ရှည်လျားလာခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သူမျှ ထိုအတွက် စိတ်မညစ်ကြပေ။
စားပွဲဝိုင်းမှ ထလာကြသည့်အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“အဖေက ကျွန်იမကို ဂရေးကိပ်နဲ့ ဗေးလ်ဝုဒ် နှစ်ခုထဲက တစ်ခုကို ရွေးခိုင်းတော့မယ်လို့ ထင်နေတာ။”
“ငါလည်း ထင်တာပဲ။”
“ဒါပေမဲ့ မရွေးခိုင်းဘူး။”
“အင်းလေ။”
သူမက ကလေးထိန်းခန်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တစ်နေ့ကျလို့ ဒီနယ်မြေရဲ့ တာဝန်ကို ယူဖြစ်မယ်ဆိုရင်တောင် ဟိုမှာရှိတဲ့ လူတွေ ကိုယ်တိုင် သူတို့ရဲ့ဆန္ဒကို ပြောဆိုနိုင်မယ့် မျိုးနဲ့ ဖြစ်ရမယ်။”
“အဲဒါကို ရေးမှတ်ဖို့ မေရီကတော့ အပျော်ကြီး ပျော်နေမှာ သေချာတယ်။”
“မေရီက ဘယ်သူ့ကိုမဆို တစ်ခုခု ရေးခိုင်းရတာကို ကြိုက်တဲ့လူပဲဟာ။”
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအချက်ကို ငြင်းဆိုမနေတော့ပါ။
အပတ်စဉ်ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် ဘုရားကျောင်းအုတ်မြစ်ကို အမှတ်အသားပြုခဲ့ကြသည်။
ပထမဆုံး ကျောက်တုံးကို မချခင်မှာ အီလီနော်က အက်ဗလင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမက တည်နေရာအောက်ရှိ ရေနုတ်မြောင်း၊ နောင်တစ်ချိန် တိုးချဲ့ဆောက်လုပ်ရန် ချန်ထားသည့် အခန်းနှင့် ဝင်ပေါက်သို့ ဦးတည်နေသော လမ်းကြောင်းတို့ကို ပြသခဲ့သည်။
မိုးစိုအဝတ်အစားများအတွက် ဗေရာ၏ နေရာအတွက် သီးသန့်တိုင်တစ်ခုကိုလည်း စိုက်ထူထားသည်။
“မှတ်တမ်းအခန်းလောက်နီးပါး ကျယ်ဝန်းတဲ့ နေရာကို ပေးထားပါလား” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“မိုးမိပြီး ရောက်လာတတ်တဲ့ လူတွေနဲ့ တွေ့ဖူးလို့ပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
အယ်လ်ဒရင်က ပထမဆုံးအုတ်မြစ်ကျောက်ကို သယ်လာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ တစ်ယောက်တည်း သက်တောင့်သက်သာ ကိုင်တွယ်ရန် လေးလွန်းလှသည်။
ကျွန်ုပ်က ဝင်၍ မပေးရန် ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။
အီလီနော်က ခေါင်းခါပြသည်။
“အဲဒါအတွက် ကျွန်မတို့မှာ ဖรม်တစ်ခု ရှိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ပေရယ်လ်က သဘောကျဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
ဖรม်က ကျောက်တုံးကို အီလီနော် လိုချင်သည့်နေရာအတိအကျသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏မွေးနေ့က ရာသီဥတုသာယာသော မနက်ခင်းတစ်ခုတွင် ကျရောက်လာခဲ့သည်။
ဗေရာက ရာသီဥတုနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာကတိမှ မပေးထားခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်ကို ထိုအကြောင်း သေချာအောင် ပြောပြလိုက်သည်။
“မေးတော့မလို့ပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အမြွှာနှစ်ဦး စောစောစီးစီး နိုးလာကြသည်။ ဂါရစ်က မနက်စာ မစားမီကတည်းက ဘိုးဘိုးကို လိုချင်နေပြီး၊ ကာရိုးကမူថားခိုထဲမှ တွေ့ထားသော ဖဲကြိုးတစ်ကိုင်ကို ကိုင်ထားရန် တဇွတ်ထိုး လုပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို አልጋပေါ်တွင် လက်ခံလိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
ကာရိုးက ဖဲကြိုးကို လှမ်းပေးသည်။
အက်ဗလင်က ယူလိုက်သည်။
“သမီးလေး ကိုယ်တိုင် ရွေးခဲ့တာလား။”
“အပြာရောင်” ဟု ကာရိုးက ဖြေသည်။
အမှန်တကယ်ပင် အပြာရောင် ဖြစ်နေသည်။
ဂါရစ်က အက်ဗလင်၏ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လာပြီး သူ့ရဲ့လှေကလေးကို လှမ်းပေးသည်။
သူမက ၎င်းကိုလည်း လက်ခံယူလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ ရှိရင်းစွဲအတိုင်း ဆက်လက် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေလိုက်ကြသည်။
အချိန်ဇယားဟူ၍ ဘယ်ဟာမှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။
မေရီက မနက်ပိုင်းကို အလွတ်ဖြစ်အောင် ထားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်စေရန် သူမဘက်က တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ရလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်မိသည်။
မနက်စာစားပြီးနောက် အသစ်ဆောက်မည့် အုတ်မြစ်နေရာသို့ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က အုတ်မြစ်မျဉ်းအတွင်းတွင် ရပ်ကာ ဂရေးကိပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကုသရေးအခန်းထဲကနေ ရဲတိုက်ကို မြင်ရလား” ဟု သူမက အီလီနော်ကို မေးသည်။
“ပြတင်းပေါက်ကနေဆိုရင် မြင်ရပါတယ်” ဟု သူမက ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီ။”
ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ် မမေးခဲ့ပေ။
ညစာစားပွဲတွင် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်နှင့် ဟယ်လီနာတို့ ရောက်လာကြသည်။ အော်ရီလီယာ၊ မေရီ၊ မယ်လိုဒီနှင့် ဘုရားကျောင်းမှ လူတချို့လည်း ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏မွေးနေ့တုန်းကထက် ကုလားထိုင် အရေအတွက် နည်းနေသည်။
အက်ဗလင်က ၎င်းကို သတိထားမိသည်။
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု မယ်လိုဒီက ဖြေသည်။
“ငါလည်း သဘောတူထားတာလေ” ဟု မေရီက ဖြည့်ပြောသည်။
ဟယ်လီနာက ဗေးလ်ဝုဒ်မှ သေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။
အထဲတွင် အက်ဗလင် အဝတ်စစချုပ်တတ်စက သုံးခဲ့ဖူးသော အပ်အစုံ ပါရှိသည်။ သစ်သားဘူးလေးမှာလည်း ပြုပြင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။
“ဒီအပ်တွေကို ပျောက်သွားပြီလို့ ထင်နေတာ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့တာလေ” ဟု ဟယ်လီနာက ဖြေသည်။
ဂါရစ်က သူမအား နယ်မြေ၏ ရှေးဟောင်းမြေပုံစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ပေးသည်။
“ဒီညတော့ ဘာမှ ဆုံးဖြတ်ချက်ပေးဖို့ မတောင်းဆိုပါဘူး” ဟု သူက ဆိုသည်။ “လမ်းမအသစ်တွေ မပေါ်လာခင်က ဒီမှာ ဘာတွေ ရှိခဲ့လဲဆိုတာကို သမီး မြင်စေချင်ရုံပါပဲ။”
အက်ဗလင်က ပထမစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
“ကြည့်ချင်တာပေါ့။”
ကျွန်ုပ်က သူမ၏ ရေးစဥ်တံတွေအတွက် အိတ်အသစ်တစ်ခုကို ပေးလိုက်သည်။
အယ်လ်ဒရင်က အဖုံးကို တပ်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကောင်းကောင်း ပိတ်လို့ရတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ့်ပုံပဲ။”
သူမက သေတ္တာကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖွင့်ပိတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အောင်မြင်တယ်။”
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ ဆန္ဒရှိခဲ့သည့်အတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့ကြသည်။
အတွင်းနံရံအောက်ရှိ လမ်းကလေးမှာ ခြောက်သွေ့နေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အထက်ရှိ ပြတင်းပေါက်များမှ မီးအိမ်များ လင်းထိန်နေသည်။
“မနက်ခင်း အချိန်အပြည့် ရလိုက်ရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“ရလိုက်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ပြီးတော့ လမ်းလျှောက်တာရော။”
“အခုလည်း လမ်းလျှောက်နေပြီလေ။”
“စစ်ကြည့်တာပါ။”
လျှောက်သွားကြရင်း သူမက ကျွန်ုပ်၏ရင်ဘတ်ကို မှီလာသည်။
“မသိလိုက်ခင်မှာပဲ အမြွှာတွေက နှစ်နှစ်တောင် ပြည့်တော့မယ်နော်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘယ်နေ့ ဘယ်ချိန်လဲဆိုတာကိုတော့ မေရီ အတိအကျ သိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဖြေသည်။
“ဟုတ်တယ်။”
“ဟယ်လီနာကလည်း ပြင်ဆင်ချင်နေတော့မှာပဲ။”
“အဖေလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ။ သူက လှည်းကြီးကြီးတစ်ခုအကြောင်းကို စပြောနေပြီလေ။”
“အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ ဂါရစ်နဲ့ အရင် စကားပြောသင့်တယ်။”
“ဘယ်ဂါရစ်ကို ပြောတာလဲ။”
“ကျွန်ုပ်တို့သားလေးကိုလေ။”
သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
သူမ၏ ရယ်သံကို ထပ်ပြီး ကြားချင်သေးသည်မို့ ပေရယ်လ်က လှေ၏အတိုင်းအတာအတွက် မည်သို့ အဆိုပြုခဲ့ကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။
အပတ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်၏ အသက် ၅၁ နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက တိတ်ဆိတ်သော ညစာစားပွဲကိုသာ လိုချင်ကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမ သိထားသမျှ ကာလပတ်လုံး သူက နှစ်တိုင်း ဒီလိုမျိုးပဲ တောင်းဆိုနေကျဖြစ်ကြောင်း ဟယ်လီနာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
“သူ မတောင်းဆိုခဲ့ပါဘူးလို့ တသမတ်တည်း ငြင်းနေတာ ရပ်သွားပြီဆိုရင်တော့ သူ ဒီစုဝေးမှုကို သဘောကျသွားလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ ပြောတာ မှန်ပေသည်။
ညစာစားပြီးနောက် တေးဂီတများ တီးခတ်ကြပြီး အယ်လ်ဒရင်က ဂါရစ်အတွက် ကိရိယာသေတ္တာအသစ် ပြုပြင်ပေးထားသည်ကို ယူလာပေးခဲ့သည်။
“ဒီတံခါးအဆစ်ကိုတော့ ဆယ်လို့မရတော့ဘူးလို့ ထင်နေတာ” ဟု ဂါရစ်က ဆိုသည်။
“မရတော့တာ အမှန်ပဲလေ၊ ဒါကြောင့် အသစ်တစ်ခု လုပ်ပေးလိုက်တာ” ဟု အယ်လ်ဒရင်က ပြန်ဖြေသည်။
ကာရိုးက သူမ၏ ဘိုးဘိုး၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖယောင်းတိုင်များကို ရေတွက်နေသည်။ သို့သော် ရေတွက်ပုံမှာ လွဲချော်နေသည်။
ဂါရစ်က သူမကို ကူညီပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးကမူ မည်သူမျှ မထွန်းရသေးခင်ကတည်းက ဖယောင်းတိုင်များကို လေမှုတ်၍ ငြှိမ်းသတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြသည့်အခါ နယ်မြေအကြောင်းကိစ္စ ပြန်ပေါ်လာသည်။
ဂါရစ်က အိမ်မန်နေဂျာနှင့် အက်ဗလင် အမည်ပေးခဲ့သော မိသားစုများနှင့် စကားပြောပြီး ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။ နေ့စဥ်လုပ်ငန်းများကို လက်ရှိ လုပ်ကိုင်နေသူများက ဆက်လုပ်ချင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မဖြေရှင်းနိုင်သော ပြဿနာတစ်ခု ပေါ်လာပါက မည်သူ့ထံတွင် ဖြေရှင်းရမည်ကို သိလိုကြသည်။
“အဲဒီတာဝန်ကို ကျွန်မ ယူလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဂရေးကိပ်ကနေ သူတို့ပြောတာကို နားထောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု လိုအပ်သလို အဲဒီကိုလည်း သွားဖြစ်မှာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ဒီညတော့ ဘာမှ အပြီးအပြတ် မဆုံးဖြတ်နဲ့ဦးလေ” ဟု သူမ၏ဖေဖေက ပြောသည်။
“သမီး လုပ်နိုင်မယ်ထင်တဲ့အကြောင်းကို ပြောပြတာပါ။ ဖြေရှင်းစရာတွေကတော့ ရှိနေတုန်းပါပဲ။”
သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက စားပွဲအောက်မှ သူ့လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
သူတို့မှာ အစီအစဥ်ကို အတူတကွ ရေးဆွဲရန် အချိန်ရှိပါသေးသည်။
မအိပ်ခင်တွင် မေရီက ပြက္ခဒိန်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာကို လှမ်းပြသည်။
သူမက အမြွှာတို့၏ နှစ်နှစ်ပြည့်မွေးနေ့ကို အမှတ်အသားပြုထားသည်။
ထိုဘေးတွင်မူ ကွက်လပ်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်။
“ဒီနေရာမှာ ဘာရေးမှာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“အဲဒီနေ့ ရောက်လာတဲ့အခါ သူတို့ လိုအပ်မယ့်ဟာပေါ့။”
“မင်းအတွက်တော့ ဒါက ထုံးစံမရှိဘဲ သေချာရေရာမှု မရှိလှပါလား။”
“သူတို့က အစီအစဥ်တွေကို ပြောင်းပစ်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ လူတွေလေ။”
ကျွန်ုပ်လည်း ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ်၏လှေကလေးမှာ ပုခက်ဘေး မြေပြင်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ ကာရိုး၏ အထုပ်စာအုပ်လေးကမူ သူတို့ လက်လှမ်းမမီသော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
“အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ မုန့်လုပ်စားချင်မယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါတို့ သိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
မေရီက ထိုကွက်လပ်တွင် 'မုန့်' ဟု ရေးလိုက်သည်။
“ကဲ ရပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “စတင်လိုက်ပြီပေါ့။”