အခန်း (၂၀၇) - ထွက်ပေါက်လမ်း
ရဲတိုက်အုပ်က အရှေ့ဘက်စင်္ကြံသို့ မီးအိမ်နှစ်လုံး ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
သူက မီးအိမ်တစ်လုံးကို နံရံနောက်ရှိ တိမ်လှပ်နေသော အခန်းငယ်ထဲ ချိတ်ဆွတ်ပြီး ကျန်တစ်လုံးကို လှေကားဘေးရှိ သေတ္တာပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါတွေက ဘာအတွက်လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားရင် ကျုပ်တို့ကို သိစေဖို့လေ”
“အကာအကွယ်စွမ်းအင်တွေ ပြောင်းလဲသွားတာကို ခင်ဗျား ခံစားနိုင်တယ် မဟုတ်လား”
“ခံစားနိုင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေပါ အဲဒါကို မြင်စေချင်လို့ပါ”
အက်ဗလင်က ကြေးပြားချပ်များကို စစ်ဆေးနေသည်။ အော်ရီလီယာက သူမ၏ ပုခုံးစပ်တွင် ရပ်နေပြီး စွမ်းအင်လမ်းကြောင်း သီးသန့်များကို လိုက်လံကြည့်ရှုနေ၏။
မယ်လင်ကလည်း ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအင်ထည့်ဝင်မှုကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည့်အခါ ဘာဖြစ်လာမည်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ဘလောက်အထိ လျှော့ရမလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“မနေ့ကထက် ပိုနည်းနည်းပေါ့” ဟု ရဲတိုက်အုပ်က ဆိုသည်။ “ခင်ဗျား ထိန်းထားနိုင်တဲ့ အသေးဆုံးအပြောင်းအလဲနဲ့ စမယ်”
ကျွန်ုပ်သည် မီးအိမ်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
မီးတောက်နှစ်ခုစလုံး တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် တောက်လောင်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် စွမ်းအင်အနည်းငယ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
အခခန်းတွင်းရှိ အလင်းရောင်က မှိန်ကျသွားသည်။
လှေကားဘေးရှိ မီးအိမ်ကမူ တောက်ပလျက်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“အဲဒီမီးအိမ်ကျတော့ ဘာလို့လဲ” ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“သာမန်မီးအိမ်လေ” ဟု ရဲတိုက်အုပ်က ဖြေသည်။
“ကြိုပြောထားလို့ ရသားပဲ”
“ပြောလို့တော့ ရတာပေါ့ဗਾ”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အရှေ့ဘက်နံရံတစ်လျှောက် စွမ်းအင်လည်ပတ်ပုံကို စစ်ဆေးနေစဉ် ကျွန်ုပ်က ရွေးချယ်ထားသော ပမာဏအတိုင်း ဆက်လက်ထိန်းထားလိုက်သည်။
“ပျိုးဥယျာဉ်ဘက်ကို စွမ်းအင်ရွေ့လျားသွားတာမျိုး မရှိဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာကလည်း ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ဘာမှ မခံစားရပါဘူး”
“စွမ်းအင် ပိုပေးလိုက်ရမလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“အရင်ဆုံး ခင်ဗျား ရုပ်သိမ်းသွားတာကို ပြန်ဖြည့်ပေးပါ” ဟု ရဲတိုက်အုပ်က ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
အခန်းငယ်လေးအတွင်း အလင်းရောင် ပြန်လည်လင်းလက်လာသည်။
ကျန်ရှိနေသော နံနက်ခင်းအချိန်များကို အပြောင်းအလဲ အသေးစားလေးများ ပြုလုပ်ကာ မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။
ရဲတိုက်က ဌာနခွန်နှစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်၏စွမ်းအင်များကို ပိုမိုလက်ခံလာခဲ့သည်။
တတိယမြောက်ဌာနခွန်ကမူ စွမ်းအင်ကို အလွန်အမင်း အမြန်တိုးမြှင့်ပေးလိုက်လျှင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်သွားတတ်သည်။
“ဒီဌာနခွန်က ဘာတွေကို ကာကွယ်ပေးထားတာလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့အထက်က အခန်းအချို့နဲ့ အတွင်းပိုင်းရင်ပြင်တော်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပေါ့” ဟု ရဲတိုက်အုပ်က ဖြေသည်။
“အဲဒါကို ပြင်ဆင်ပြောင်းလဲလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်။ စွမ်းအင်တွေ ပိုသယ်ဆောင်ခိုင်းဖို့ မတောင်းဆိုခင်မှာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့ အလုပ်ပြီးဆုံးချိန်တွင် မေရီ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမက သေတ္တာပေါ်တွင် ဖြန့်ခင်းထားသော စာရွက်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အစီအစဉ်ထဲ ထည့်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီလား”
“တတိယမြောက်ဌာနခွန်ကို ပြင်ဆင်စရာလိုတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
မေရီက ၎င်းကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် ချရေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူ ပြင်မှာလဲ”
“ကျွန်တော် ပြင်မှာပါ” ဟု ရဲတိုက်အုပ်က ဖြေသည်။
“ဘယ်သူက စစ်ဆေးမှာလဲ”
သူက အော်ရီလီယာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ စစ်ဆေးပါမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
မေရီက သူမ၏စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီလေ”
နံနက်စာ စားပွဲဝိုင်းတွင် ကာရိုက အဝတ်စစာအုပ်ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
သူမက စကားလုံးအစုံ မပြောဘဲ စင်ပေါ်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ “အိမ်” ဟုသာ ပြောရှာသည်။
အက်ဗလင်က စာအုပ်ကို ယူပေးလိုက်သည်။
ချိုင်းကြားတွင် လှေငယ်လေးကို ညှပ်ကာ သယ်လာလေ့ရှိသည့် ဂါရစ်က သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“သားမှာလည်း သားစာအုပ်ရှိတယ်လေ” ဟု ကျွန်ုပ်က သူ့ကို ပြောလိုက်သည်။
သူက ကာရို၏စာအုပ်ကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူ၏လှေငယ်လေးကို ကြည့်ပြန်သည်။
“အိမ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
ကာရိုက စာအုပ်ကို အိမ်ပုံပါရှိသည့် စာမျက်နှာဆီ ဖွင့်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို ပြသလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ကော်ဇောပေါ်တွင် အတူတကွ နီးကပ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့ကို ခဏမျှ ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုဘဲ စာအုပ်ကို လှန်နေကြသည်။
သူတို့၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့်သာ စာမျက်နှာများကို လှန်လှောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
နေလယ်ပိုင်း အနားယူချိန်အပြီးတွင် နက်ဆာ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ကလေးငယ်နှစ်ဦးစလုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် တိုင်းတာပြန်သည်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် လာရောက်စဉ်ကထက် ကာရို ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဂါရစ်လည်း ထို့အတူပင်တည်း။
“ဘလောက်တောင် ကြီးလာလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“သတိထားမိလောက်အောင်ပါပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံးလည်း အစားကောင်းကောင်း စားနေကြတယ်။ သူတို့ ကြီးထွားလာတာက သူတို့ကို ပင်ပန်းစေတဲ့ လက္ခဏာမျိုးလည်း မတွေ့ရပါဘူး”
“ကာရိုက ဒီနေ့ ပိုပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်” ဟု ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
“သူမက မနေ့က သူမရဲ့စွမ်းအင်ကို သုံးခဲ့ရလို့လေ” ဟု နက်ဆာက ပြန်ဖြေသည်။ “အဲဒီလို ဖြစ်လာတိုင်း ကျွန်မကို ဆက်ပြောပြနေဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”
ဂါရစ်က တိုင်းတာသည့် ကြိုးကို ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသည်။
နက်ဆာက ကျန်ကြိုးကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အစွန်းတစ်ဖက်ကို သူ့အား ပေးလိုက်သည်။
သူက ၎င်းကို ကာရိုထံ ယူသွားသည်။
သူမက ကြိုးကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် နက်ဆာလုပ်ပြသည်ကို မြင်ဖူးသည့်အတိုင်း သူ့ပုခုံးပေါ်တွင် ပတ်ပေးလိုက်လေသည်။
“သူတို့က လျင်လျင်မြန်မြန် ကြီးလာကြလို့ သင်ယူတာလည်း မြန်နေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“ဘယ်အရာက ဦးဆောင်နေလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ အတိအကျ မပြောပြနိုင်ဘူး” ဟု နက်ဆာက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအဖြေမျိုးကို ကြားရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုအဖြေကို ကြားရသည်မှာ ခက်ခဲဆဲပင်။
නက်ဆာ သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် အီလီဇာက ပျိုးဥယျာဉ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် တောင်ဘက်လမ်းမပေါ်ရှိ အိမ်ဟောင်းလေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
“နေသန်နဲ့ အီဗာရာတို့ လိုက်ချင်ကြတယ်။ ကျွန်မ အစောင့်လေးယောက် ခေါ်သွားမယ်။ အရုဏ်တက်တာနဲ့ ကျုပ်တို့ ထွက်ကြမယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ”
“လမ်းခရီး အဆင်ပြေရင် နှစ်ရက်ပေါ့။ မပြေရင် သုံးရက်ကြာမယ်”
“ငါ လိုက်ခဲ့သင့်လား”
“ခင်ဗျားမှာ ဒီမှာ လုပ်စရာတွေ ရှိတယ်လေ”
“အဲဒါက ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါဘူး”
“များသောအားဖြင့်တော့ ခင်ဗျားကို နေခဲ့ဖို့ ပြောရတာ ကျွန်မပဲလေ”
သူမက ကလေးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“နေသန်က သူ သက်သေခံဖို့ လာခဲ့တာ ဘာလဲဆိုတာ သိတယ်။ အီဗာရာကလည်း မှတ်တမ်းတွေကို သိတယ်။ ကျုပ်တို့ သွားပြီး အိမ်ရဲ့ လက်ကျန်အခြေအနေကို ကြည့်ဖို့ လိုတယ်။ အဲဒီအတွက် လိုအပ်တဲ့လူတွေလည်း ကျင့်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို အကောင်းအတိုင်း ပြန်ခေါ်လာခဲ့ပါ”
“ဒီအတိုင်းပါပဲ”
ထိုနေ့ညနေတွင် နေသန်က မေရီ၏စားပွဲပေါ်တွင် ခရီးသွားမည့်လမ်းကြောင်းကို ဖြန့်ခင်းပြသည်။
အိုအိမ်ကြီးသည် ဂရေးကိပ်၏ တောင်ဘက် လမ်းဆုံရာတွင် တည်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အထက်တန်းရုံးတော်၏ ထိန်းသိမ်းမှုအောက်မှ ထွက်လာကြသည့် ခရီးသွားများသည် နောက်ဘက်သို့ ဘယ်သွားမည်ကို ကြေညာစရာမလိုဘဲ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တရပ်နားနိုင်ကြသည်။
“အဲဒါကို ဘယ်သူက ထိန်းသိမ်းခဲ့တာလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“သဘောတူညီချက် ခန်းမက ခန့်အပ်ထားတဲ့သူတွေပေါ့” ဟု အီဗာရာက ဖြေသည်။
“ပထမသက်သေခံက ခန့်ခဲ့တာလား”
“ရှိတုန်းကတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒီနောက်ပိုင်းရော”
အီဗာရာက အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသည်။
“ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတဲ့ နောက်ဆုံးအမိန့်စာမှာ လက်မှတ်ထိုးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါက အိမ်ကို နောက်တစ်နှစ် ဆက်ဖွင့်ထားစေဖို့ပါပဲ”
“ခင်ဗျား တစ်ခါမှ သွားခဲ့ဖူးလား”
“မသွားဖူးပါဘူး”
သူမက လမ်းဆုံအမှတ်အသားကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“သွားခဲ့ဖူးရင် ကောင်းသားလို့ ဆန္ဒပြုမိပါတယ်”
နေသန်က မြေပုံပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ အခု သွားကြတော့မယ်”
မယ်လိုဒီက အဖွဲ့အတွက် လိုအပ်မည့် ရိက္ခာများကို စစ်ဆေးသည်။
သူမသည် မြစ်ကူးရန် ကြိုးများ၊ တွေ့ရှိရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားသည့် မှတ်တမ်းများကို ထုပ်ပိုးရန် ခြောက်သွေ့သော အကာအကွယ်အဝတ်များနှင့် နေသန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုများပြားသော စားနပ်ရိက္ခာများကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
“အိမ်မှာ ဘယ်သူတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ မသိဘူးလေ” ဟု သူမက သူ့အား ပြောသည်။
“မသိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် အစားအသောက်တွေ ချန်ထားခဲ့ပါ”
သူလည်း ထိုအတိုင်း လုပ်ခဲ့သည်။
အီဗာရာက အီလီဇာ မြင်းတစ်ကောင်၏ ကြိုးများကို စစ်ဆေးနေသည်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“လမ်းခရီးမှာ တစ်ခုခု သတိရလာရင် ကျုပ်တို့ကို ရပ်ခွင့်ပေးမလား” ဟု သူမက ကျွန်ုပ်အား မေးသည်။
“ပေးမှာပါ။ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ သူမကို ပြောပြလိုက်ပေါ့”
“သူမက မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးတတ်တယ်”
“မေရီလောက်တော့ မများပါဘူး”
အနီးတွင် ရပ်နေသော မေရီက မော့ကြည့်လာသည်။
“ခင်ဗျားတို့ အနွေးဓာတ်နဲ့ ထိုင်ခုံပေါ်မှာ ရှိနေချိန်မှာ ကျွန်မက မေးခွန်းတွေ မေးတာပေါ့”
အီဗာရာလည်း ပြန်တွေးကြည့်ပြီးမှ —
“မှန်တာပဲလေ” ဟု ဆိုသည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက် ကျွန်ုပ်သည် အောက်ဘက်ရင်ပြင်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။
පெร์ရင်က ကားလ်ဒရစ်၏ လေ့ကျင့်ရေးတံခါးကို ဘောင်နှင့်အတူ ပြားပ်ံသွားအောင် ခေါက်လို့ရသည့်ပုံစံဖြင့် ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။
“အခုထိ တည်မြဲနေတုန်းပဲလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
သူက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်ခြေထောက်အောက်တွင် သစ်သားစို့လေးတစ်ခု ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
တံခါးက တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်နေသည်။
“အရင်ဟာထက် ပိုကောင်းတယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ကားလ်ဒရစ်က အကွာအဝေးကို ပိုကျယ်လာအောင် ဆက်လုပ်ဦးမှာလား”
“သူ့အတွက် တိုင်းတာလို့ရအောင် ကြမ်းပြင်မှာ အမှတ်အသားတွေ လုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုထားတယ်”
ပီရင်က ၎င်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
အမှတ်အသား ရှစ်ခု ရှိနေသည်။
“သူက မနေ့က ပထမအမှတ်နှစ်ခုကိုပဲ သုံးသေးတာလေ”
“သိပါတယ်။”
“ခင်ဗျားက သူ့ကို အကြံဉာဏ်တွေ ပေးလိုက်တာပဲ”
“သူ့မှာ အဲဒီအကြံဉာဏ်တွေ ရှိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ”
ကားလ်ဒရစ်က ကျွန်ုပ်ကို တတိယအမှတ်အသားနှင့် အလုပ်လုပ်ခိုင်းသည်။
လေပြင်းတစ်ချက်က အခန်းကိုဖြတ်ကျော်လာပြီး ချိတ်ဆွတ်ထားသော အဝတ်စတစ်စကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်မှာ ၎င်းကို ဆက်မလှုပ်ရှားအောင် ထိန်းထားရန် ဖြစ်သည်။
ဗေးရားက အဝတ်စကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
သီစရာက စင်္ကြံပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။
“ခင်ဗျား နောက်တစ်ခါ ထပ်ခေါ်နေတာလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး”
“အဲဒီစကားက တိတ်ဆိတ်နေတာထက် ပိုပြီး စိတ်မချစရာ ဖြစ်နေတယ်”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
ကားလ်ဒရစ်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အဝတ်စက မြင့်တက်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း လေထုကို ရှိရင်းစွဲအတိုင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
အသက်ရှူသံအနည်းငယ်မျှ ကြာသည်အထိ ၎င်းက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် လေ့ကျင့်ရေးအခန်းငယ်၏ တစ်ဖက်မှ အခြားလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ရဲတိုက်အကာအကွယ်စွမ်းအင်များ၏ ရင်းနှီးပြီးသား လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုပင်တည်း။
ကျွန်ုပ်၏ အာရုံများကို ၎င်းဆီသို့ လှည့်လိုက်သည်။
အဝတ်စက နံရံဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း တံခါးကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။
“အကာအကွယ်စွမ်းအင်တွေလား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ဘယ်သူကများ အရှေ့ဘက်စွမ်းအင်လိုင်းကို ပြောင်းလဲလိုက်တာလဲ”
“ရဲတိုက်အုပ်က တတိယဌာနခွန်ကို ပြင်ဆင်နေတာလေ”
“ငါ သိပါတယ်”
“အဲဒါကို သိရက်နဲ့ ခင်ဗျား လိုက်သွားသေးတာပေါ့”
“သူကိုယ်တိုင် လုပ်နေတာ ဟုတ်မဟုတ် သေချာချင်လို့ပါ”
“မေးကြည့်လို့ ရသားပဲ”
“ဒီကနေ လမ်းက အရမ်းဝေးတယ်လေ”
“လူတစ်ယောက် လွှတ်လိုက်လို့ ရတာပဲ”
သူပြောတာ မှန်ပေသည်။
ကျွန်ုပ်က အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်ပြီး လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည်မို့ ၎င်းကို လှမ်းကိုင်မိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်က သူ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောထားပြီးသားပင်။
ကျွန်ုပ်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အရှေ့ဘက်ဌာနခွန် ပြောင်းလဲသွားသောအခါ ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို အသံထွက်၍ အမည်တပ်ကာ အခန်းတွင်းရှိ လေထုကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
နေလယ်ခချိန်တွင် ရဲတိုက်အုပ်က ပစ္စည်းကိရိယာဟောင်း တစ်ခုကို လဲလှယ်ပြီးစီးကြောင်း လာရောက်သတင်းပို့ခဲ့သည်။
“ဘာပြဿနာများ ရှိလို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“သတ္တုပြားနှစ်ခု ဆုံတဲ့နေရာမှာ ဟောင်းနွမ်းနေလို့ပါ။ ဆက်သွယ်မှု မပြတ်သွားခင်မှာ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့တာပါ”
“ငါ အလုပ်လုပ်နေတာကို ခင်ဗျား ခံစားမိတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား”
“သိပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့ကို အရင်ကြိုပြောထားလို့ ရသားပဲ”
“ဌာနခွန်ကို ပြင်ဖို့ ကျွန်တော် စီစဉ်ထားတယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား သိပြီးသားပဲလေ”
“အဲဒါကိုပဲ ကားလ်ဒရစ်ကလည်း ပြောတာပဲ”
“သူပြောတာ မှန်တာပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း စားစရာ တစ်ခုခုရှာရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
မေရီနှင့် ရဲတိုက်အုပ်တို့က ပြုပြင်ထားသော ဘုရားကျောင်းအစီအစဉ်ကို နေ့လယ်ပိုင်းတွင် မိသားစုသုံးစုထံ ယူသွားပြခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က ပုံစံကြမ်းများကို ကိုင်ဆောင်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း —
မေရီက ၎င်းတို့အတွက် ပြွန်တံတစ်ချောင်း ဆောင်ထားပြီးဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားအတွက် အလုပ်တစ်ခု ရှိတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
“မယ်လင်နဲ့ သီစရာတို့ နောက်တစ်ကြိမ် မပြောင်းခင်မှာ ဘုရားစုံညီသဘောတူညီချက် မူကြမ်းကို ဖတ်ထားပေးပါ”
“အဲဒါက ပုံစံကြမ်းတွေ သယ်ပေးရတာထက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်မယ့်ပုံပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
ပထမဆုံး စာမျက်နှာသည် နေသန်၏ ပြင်ဆင်ချက်ဖြင့် စတင်ထားသည်။
မည်သူမဆို ကျွန်ုပ်တို့ကြားတွင် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ခွင့် ရှိသည်။
အောက်ဘက် ရင်ပြင်ကို လူတွေ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြစဉ် ကျွန်ုပ်က ကောင်စီခန်းမအတွင်း ကျန်ရှိသည်များကို ဆက်ဖတ်နေခဲ့သည်။
စာကြောင်းအချို့မှာ သဘောတူညီချက်နှင့် သက်ဆိုင်နေသည်။
မည်သည့်ဘုရားမျှ အခြားတစ်ပါးသော ဘုရားကိုယ်စား ပြောဆိုခြင်းဖြင့် တာဝန်တစ်ခုခုကို အတင်းအကျပ် မချမှတ်ရ။
ဂရေးကိပ်တွင် ပေးအပ်သည့် သာမန်စောင့်ရှောက်မှုကို ရရှိရန်အတွက် မည်သူမျှ ဆုတောင်းရခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားအမည်ခံယူရခြင်းမျိုး မရှိစေရ။
ဘုရားစုံညီအဖွဲ့မှ ထွက်ခွာလိုသူတိုင်း မိမိတို့၏ နေအိမ်ကို စွန့်လွှတ်စရာမလိုဘဲ ထွက်ခွာနိုင်ခွင့် ရှိသည်။
နောက်ဆုံးစာကြောင်းကိုမူ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြင်ဆင်ရေးသားခဲ့ရသည်။
သီစရာ သူမ၏ ဖောင်တိန်ကို အလွန်အမင်း ဖိရေးခဲ့သည်မှာ ဘယ်နေရာတွင် ဖြစ်သည်ကို ကျွန်ုပ် သိနိုင်ပေသည်။
စာမျက်နှာ၏ အောက်ဆုံးတွင် မယ်လင်က မေးခွန်းတစ်ခု ရေးထားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အနက် တစ်ဦးဦးအပေါ် တိုင်ကြားမှုကို မည်သူက နားထောင်ပေးမည်နည်း။
၎င်း၏အောက်တွင် အဖြေ မပါရှိပေ။
ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားကျောင်းရှိ လူများ和 တံခါးဝရှိ အစောင့်များကို တွေးမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် —
သူတို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းနဲ့ အစစ်ခံချင်ကြလဲဆိုတာကို သူတို့ကိုပဲ မေးကြည့်ပါ ဟု ရေးချလိုက်သည်။
မေရီက စာမျက်နှာကို ဆက်လက်ငေးကြည့်နေဆဲဖြစ်သော ကျွန်ုပ်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“အဲဒါက နောက်တစ်ကြိမ် အစည်းအဝေးကို ပိုပြီး ကြာသွားစေလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မှတ်တမ်းအပြည့်အစုံကို ခင်ဗျား ကြိုက်တယ်လို့ ငါထင်နေတာ”
“ကြိုက်တာပေါ့”
သူမက ကျွန်ုပ်၏ မှတ်စုကို တစ်ချက် ထပ်ဖတ်ကြည့်သည်။
“ကျုပ်တို့ မေးကြည့်ကြတာပေါ့”
မိသားစုများက ဘုရားကျောင်း၏ တည်နေရာအသစ်ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။
သမီးဖြစ်သူက သူမ၏အိမ်သစ် စတင်ဆောက်လုပ်မည့်နေရာကို မြင်ရသည်အထိ သတ်မှတ်ထားသော နယ်နိမိတ်ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမက လက်မှတ်ရေးထိုးထားသော သဘောတူညီချက်ကို မေရီထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
“အီလီနော် အုတ်မြစ်ချတဲ့အခါ သူမကို ကြည့်ခွင့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်အား ပြောပြသည်။
“ပေးသင့်တာပေါ့”
“အီလီနော် ကိုယ်တိုင်လည်း ဖိတ်ထားပါတယ်”
အဆိုပြုထားသော အဆောက်အအုံသည် အနာဂတ်ရေတွင်းအနီးရှိ ကျယ်ဝန်းသော မြေကွက်လပ်တွင် တည်ရှိမည်ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိတော့ တိုင်စိုက်ထူထားရုံမျှသာ ရှိသေးသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ထိုတိုင်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်နေခဲ့သည်။
“ဒီနေရာက အဝင်ဝ ဖြစ်မယ်။ စိုစွတ်နေတဲ့ အဝတ်တွေထားဖို့ အခန်းက ဒီဘက်မှာပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဗေးရား ပိုကျယ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့ အခန်းလေ”
“ဟုတ်တယ်။ သူမ လုပ်တာ မှန်တယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို ပို၍ အတွင်းဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။
“ဒီနေရာမှာကျတော့ ကျောင်းသားတွေကြားမှာ မထိုင်ဘဲ စောင့်ဆောက်နိုင်တဲ့ နေရာဖြစ်မယ်”
“အဲဒီနေရာကတော့ မြန်မြန်ပြည့်သွားလိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ လိုအပ်တာတွေကို ကျုပ်တို့ ထပ်သင်ယူကြတာပေါ့”
ညနေပိုင်းတွင် ဒိုရီယန်က အနောက်ဘက် မီးပြတိုက်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက အစောင့်နှစ်ဦးနှင့်အတူ ၎င်းကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခဲ့ပြီး ကွဲအက်နေသော အဖုံးကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
အယ်လ်ဒရန်က ကွဲအက်နေသည်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“နောက်တစ်ခု ထပ်လုပ်ပေးနိုင်မလား” ဟု ဒိုရီယန်က မေးသည်။
“လုပ်နိုင်တယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“ပီရင် တိုင်းတာပြီးမှ ကျွန်တော့်ကို မေးပါ”
ပီရင်က အဖုံးအတွက် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
“အသစ်လုပ်တဲ့အခါ ပိုကြီးမသွားအောင် လုပ်ပါဦး” ဟု အယ်လ်ဒရန်က သူ့ကို သတိပေးသည်။
“သိပါတယ်”
“နောက်ဆုံးတစ်ခါတုန်းက—”
“အဲဒါက တခြား ဆက်ကြောင်းတစ်ခုပါ”
ဒိုရီယန်က စိတ်ဝင်တစားဖြင့် နားထောင်နေသည်။
ပီရင် အလုပ်ရုံဆီ သွားသည့်အခါ ဒိုရီယန်ကပါ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။
မီးပြတိုက်အကြောင်းကို ညဉ့်နက်သည်အထိ ဆွေးနွေးကြလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
အိပ်ရာဝင်ခါနီးတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်အား အရှေ့ဘက်နံရံတစ်လျှောက် အတူတကွ လမ်းလျှောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
ပြင်ဆင်ထားသော ဌာနခွန်က ကျွန်ုပ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် တည်ငြိမ်နေသည်ကို ခံစားရသည်။
“အခု ပိုပြီး အားကောင်းအောင် လုပ်လို့ရပြီလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ရဲတိုက်အုပ်နဲ့ အက်ဗလင်တို့ ဘယ်လောက်အထိ ထမ်းဆောင်နိုင်တယ်ဆိုတာကို တိုင်းတာပြီးဆုံးမှပေါ့”
“သိပါတယ်”
“ကျွန်မကို တခြားအဖြေတစ်ခု ပေးစေချင်တာလား”
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာကို ပြောပြစေချင်တာ”
“အခုထိတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းအသစ်၏ အမှတ်အသားများကို ငေးကြည့်နိုင်သည့် ထောင့်စွန်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
“ခင်ဗျား တက်လှမ်းတဲ့အခါမှာ” ဟု သူမက ဆိုသည်၊ “ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းအင်က ဒီနံရံတွေကနေတစ်ဆင့် အများကြီး ပိုဝေးတဲ့အထိ ရောက်ရှိသွားနိုင်တယ်။ အဲဒါတွေ ဘယ်မှာ ရပ်တန့်သင့်လဲဆိုတာကို ကျုပ်တို့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်”
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ အစွန်းဘက်မှာလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတိုက်က နယ်နိမိတ်တွေတင်မကဘဲ အခန်းတွေကိုပါ ထိန်းသိမ်းထားတာလေ”
ကျွန်ုပ်သည် ပျိုးဥယျာဉ်ကို တွေးမိလိုက်သည်။
“လူတွေကိုပါပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့သည် လှေကားဘေးတွင် ရပ်နေကြသည်။
“ကလေးတွေ ဘယ်သွားလို့ရတယ်ဆိုတာကို အကာအကွယ်စွမ်းအင်တွေက ဆုံးဖြတ်တာမျိုး မဖြစ်စေချင်ဘူး”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလို မလိုချင်ပါဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ဒီမှာ နေထိုင်ကြတဲ့ တခြားသူတွေလည်း အတူတူပါပဲ”
“ဒါဆိုရင် အဲဒါက ကျုပ်တို့ တည်ဆောက်နေတာတွေရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်လာတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်သည် ပိုမိုအားကောင်းသော အကာအကွယ်စွမ်းအင်များကို ပိုထူထဲသော နံရံများအဖြစ်သာ အမြဲတွေးမြင်ခဲ့ဖူးသည်။
ရဲတိုက်တွင်မူ အာဏာရှိသူများအတွက် တံခါးများကို အလွယ်တကူ ပွင့်စေရမည်ဟု ယုံကြည်ကြသူများ ဖန်တီးခဲ့ကြသည့် စင်္ကြံလမ်းများ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထိုတောင်းဆိုချက်များကို ရှာဖွေဖော်ထုတ်ပြီး ဖြတ်တောက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ လပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လက်ကို တင်လိုက်သည်။
“အပြင်ကလူတွေ အလွယ်တကူ ဝင်မလာနိုင်အောင် လုပ်ရင်းနဲ့ အတွင်းကလူတွေ အလွယ်တကူ ထွက်မသွားနိုင်အောင် မဖြစ်စေဘဲ ဘယ်လို လုပ်လို့ရမလဲ”
“ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ရဲတိုက်အုပ်က ယုံကြည်ထားပါတယ်။ အက်ဗလင်ကလည်း ထွက်ပေါက်လမ်းတွေကို စတင်ခြေရာခံနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်”
“သူ့ပုံစံနဲ့ လိုက်ဖက်လှပါပေတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်လေ”
ကျွန်ုပ်တို့၏ အခန်းတွင်းတွင် အက်ဗလင်က ကာရို၏စာအုပ်ထဲတွင် စာရေးနေသည်။
“သူ ဒီနေ့ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“သူက ဂါရစ်ကို နာမည်နဲ့ လှမ်းခေါ်ခဲ့တယ်”
“ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲလား”
“သူ လာလောက်တဲ့အထိတော့ ရှင်းပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“သူ့အာရုံကို ဘယ်လိုဆွဲရမလဲဆိုတာ သူ သိနေပြီ”
“သူ လေ့ကျင့်ထားတာကိုး”
ပျိုးဥယျာဉ်တစ်ဖက်မှ ဂါရစ်၏ အိပ်မူးနေသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။
ကာရိုက အိပ်ရာမှ မနိုးဘဲနှင့်ပင် သူ့ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူတို့နှစ်ဦး ငြိမ်ကျသွားသည်အထိ စောင့်ဆောက်ပြီးမှ ဖောင်တိန်ကို ကျွန်ုပ်အား လှမ်းပေးသည်။
ဂါရစ်က သုံးလှမ်းဆက်တိုက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ပြီး ကာရိုက သူ့ကို တစ်ချိန်လုံး ထိုင်ကြည့်နေခဲ့ကြောင်း ကျွန်ုပ် ရေးလိုက်သည်။
“အဲဒါက မနေ့က ဖြစ်ခဲ့တာလေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“စာအုပ်ထဲ ရေးဖို့ မေ့သွားလို့ပါ”
“မြင်တာကိုတော့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး”
သူမ ပြောတာ မှန်ပေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း နေ့စွဲကို ထည့်ရေးပြီး ဖောင်တိန်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
မီးအိမ်များကို မှိန်ချပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရဲတိုက်အောက်ရှိ အရှေ့ဘက်ဌာနခွန်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။
ရဲတိုက်အုပ်၏ ပြင်ဆင်ချက်မှာ ခိုင်မြဲနေဆဲပင်။
ဝေးလံသောနေရာတွင် မိုးရွာကျမှုသည် တောင်ဘက်လမ်းမတစ်လျှောက် ရွေ့လျားသွားသည်။
ရာသီဥတုသာ အသာပေးပါက အီလီဇာနှင့် အဖွဲ့သည် အိမ်ဟောင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်အနေဖြင့် သူတို့၏ အသံများကို လှမ်းယူခေါ်ဆိုနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ် မလုပ်ခဲ့ပေ။
အီလီဇာက သတင်းပို့ရမည့်နည်းလမ်းကို သိသည်။ နေသန်နှင့် အီဗာရာတို့လည်း သူတို့ဘာကြောင့် သွားကြသည်ကို သိကြသည်။ ကျွန်ုပ် နားထောင်နေရုံဖြင့် လမ်းခရီးက ပိုတိုသွားမည် မဟုတ်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် အက်ဗလင်က အိပ်မောကျနေရာမှ လှည့်မိသွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ စောင်ကို ဆွဲခြုံပေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်တော့သည်။