အခန်း (၂၀၆) - လှေ၊ တံခါးနှင့် အဘွား
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ဂါရစ်က သူ၏ဇလုံကို လှေတစ်စင်းဟု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်ပြန်သည်။
ဒီတစ်ခါတွင်မူ သူက ဇလုံကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တင်ကာ သူငယ်တန်းအခန်း တံခါးဘက်သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
“ဒီကောင်က ရေပေါ်တစ်ခါမှ မမျောဖူးပါဘူးကွ” ဟု ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြောပြမိသည်။
“လှေ။”
ကာရိုက ဇလုံနောက်က လိုက်လာသည်။ ဇလုံက ကော်ဇောစွန်းတွင် တိုက်မိရပ်တန့်သွားသောအခါ သူမက ကိုင်ပင်မကိုင်ဘဲ သူ့အလိုလို ရွေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က လက်ေရှာင်ကို တပ်ရင်းမှ မော့ကြည့်လာသည်။
“ကာရို။”
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေး ရပ်သွားသည်။
“အရင်ဆုံး သူ့ကို ခွင့်တောင်းလေ။”
ကာရိုက သူမ၏အစ်ကိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
ဂါရစ်က ဇလုံကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသည့်လမ်းတစ်ဝက်ကို သူကိုယ်တိုင် သယ်သွားတော့သည်။
“မနက်စာတောင် မစားရသေးဘဲနဲ့ ဒါတွေလုပ်ခိုင်းတာ တော်တော်လေး များနေပြီနော်” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“မေးခွန်းတစ်ခုပဲလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
“အဲ့ဒါက အရေးကြီးတဲ့မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်လား။”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မနက်စာစားပြီးနောက် နတ်ဘုရားများ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ကြသည်။
မေရီက ပြီးခဲ့သည့်ညနေက စတင်ခဲ့ကြသည့် စာမျက်နှာမိတ္တူတစ်စောင်စီကို သူတို့တစ်ဦးချင်းစီအား ပေးထားနှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ရောက်သွားချိန်တွင် နာသနီရယ်က သူ၏စာမျက်နှာ ဘေးဘောင်နားတွင် တစ်ခုခု ရေးမှတ်ထားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားက ပထမစာကြောင်းကို ပြင်လိုက်တာကိုး” ဟု မယ်လင်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က ပြင်ဖို့ အကြံပြုထားတာပါ။”
‘ဘယ်နတ်ဘုရားမဆို ကျွန်ုပ်တို့ကြားမှာ နေရာတစ်ခု တောင်းဆိုနိုင်သည်’ ဆိုတာကနေ ‘ဘယ်လူသားမဆို’ လို့ ပြင်ဖို့လား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အနောက်ဘက်တံခါးဝအထက်တွင် တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့သော ဒိုရီယန်က သူတို့နှစ်ဦးကြားကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“မင်းက နတ်ဘုရားတွေအတွက် သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရေးနေတာကိုး။”
“သေမျိုးလူသားတွေက အဲ့ဒီအကျိုးဆက်နဲ့ ရှင်သန်ရမှာလေ” ဟု နာသနီရယ်က ပြန်ပြောသည်။
မေရီက စာမျက်နှာကို ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ထိုစာကြောင်းကို နှစ်ခေါതി ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ့အကြံပြုချက်အတိုင်းပဲ ထားလိုက်ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့က အပြီးသတ် ဆုံးဖြတ်ရသေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု အော်ရီလီယာက သတိပေးသည်။
“သိပါတယ်။ ကျွန်တော့်ဘက်ကလည်း အကြံပြုချက်တစ်ခု ထပ်ထည့်လိုက်တာပါ။”
မေရီက နာသနီရယ်၏ မှတ်စုဘေးတွင် အမှတ်အသားငယ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် ထိုမနက်ခင်းတွင် သဘောတူညီချက်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း မရှိပေ။
ဆယ်လ်က ဂရေးကိပ်အပြင်ဘက်တွင် အကူအညီတောင်းခံကြမည့်သူများကို ပန်သီယွန်အဖွဲ့အနေဖြင့် မည်မျှအထိ တာဝန်ယူပေးရမည်ကို သိလိုသည်။ နာရာကလည်း သူမကိုယ်စား သူမကို နွေးထွေးမှုပေးနိုင်မည့်သူ ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
“မရှိဘူး” ဟု မယ်လင်က ဖြေသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ရှာလို့တွေ့နိုင်မယ့်နေရာမှာ သွားရေးထားပေးပါ။”
သီစရာက စာမျက်နှာက ပို၍ရှည်လျားလာနေပြီဟု တွေးမိသည်။
မေရီက သူမအား စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သီစရာက ထိုစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါပြောတာက သဘောတူညီချက်အကြောင်းကို ဆိုလိုတာပါ။”
“သိပါတယ်။”
ကယ်လ်ဒရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
အကူအညီပေးခြင်းနှင့် အခြားတစ်ဦးဦးကို တာဝန်ယူစေရန် ချည်နှောင်ခြင်းတို့အကြား ကွာခြားချက်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည့် သူတို့ကို ထားခဲ့ကာ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။
ထိုကိစ္စက တစ်နေ့တာ၏ အများစုကို အချိန်ယူရဖွယ်ရှိသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက အရှေ့ဘက်ခံတပ်ရိုးအောက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ သီတင်းပတ်အနည်းငယ်က ပြုပြင်ခဲ့ကြသည့် ပြားချပ်ချပ် အကာအရံကို ဖွင့်ထားလိုက်သည်။
သူ၏ ကြေးနီပြားချပ်များတွင် ပုံမှန်ထွက်နေကျ မှေးမှိန်သည့် အလင်းရောင်ကလေး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုက ကာကွယ်ရေးစုန်းအဆောင်တွေအပေါ် ဘယ်လို သက်ရောက်မှုရှိနိုင်မလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ စတင်စစ်ဆေးကြည့်လို့ရပါပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။
“မဖြစ်လာခင်မှာတောင် စစ်ဆေးရမှာလား။”
“စစ်ဆေးသင့်ပါတယ်။”
အက်ဗလင်က ကာကွယ်ရေးအစီအမံ ပုံစံကြမ်းမိတ္တူတစ်စောင်ကို ကိုင်လျက် သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ရဲတိုက်ကို ခင်ဗျား ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ စွမ်းအင်ပမာဏက များလာတယ်” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ “ဟိုဘက်က ပုံစံဟောင်း စာရင်းဇယားတွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မှသာ သတိထားမိလောက်အောင် ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာခဲ့တာပါ။”
“အဲ့ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စလား။”
“သိထားတာက အသုံးဝင်ပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက ဖြေသည်။
အဲ့ဒါက ကျွန်တော် မေးခဲ့သည့်အဖြေ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သူသိထားသည့်အဖြေက ထိုအတိုင်းသာ ဖြစ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်မနက်ခင်းလုံး တိုင်းတာမှုများ ပြုလုပ်ကြသည်။
အက်ဗလင်က အရှေ့ဘက်ခံတပ်ရိုးတစ်လျှောက် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို လိုက်လံခြေရာခံနေစဉ် ကျွန်တော်က ပုံမှန်ပံ့ပိုးပေးနေကျ စွမ်းအင်ကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်ထုတ်လွှတ်ပေးထားသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက ကျွန်တော့်စွမ်းအင်နှင့် သူမ၏စွမ်းအင်တို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် အမှတ်အသား ပြုလုပ်သွားသည်။
တတိယမြောက် ဆက်သွယ်သည့်နေရာတွင် သူ ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီအကိုင်းအခက်ဆီကို ရောက်လာတဲ့ စွမ်းအင်က လွန်ခဲ့တဲ့လကထက် နည်းနည်းပိုများလာတယ်။”
“ကျွန်တော် ပိုပြီး မပို့ဖြစ်ပါဘူး။”
“သိပါတယ်။”
အက်ဗလင်က စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းကို ကျွန်တော့်ဘက်ဆီသို့ ပြန်လည်လိုက်ကြည့်သည်။
“ခင်ဗျား စွမ်းအင်ကို ပိုပြီးသန့်သန့်ရှင်းရှင်း ထိန်းချုပ်လာနိုင်လို့ ဖြစ်မှာပါ။ ခံတပ်ရိုးဆီ မရောက်ခင် လွင့်စင်ဆုံးရှုံးသွားတာ နည်းသွားလို့ပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျောက်တုံးတစ်တုံးနှင့် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည့်အခန်းထဲတွင် ထိုအရာကို ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ဖူးသည်။
ကျွန်တော် ကြေးနီပြားကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ပိုပြီး သန်မာအောင် လုပ်လို့ရမလား။”
“ရပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး သူ ဘယ်လောက်အထိ လက်ခံနိုင်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိဖို့လိုပါတယ်။”
သူက ကျွန်တော့်ကို စွမ်းအင်ပမာဏ အနည်းငယ် ထပ်တိုးထုတ်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
အလင်းရောင်က ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ခံတပ်ရိုး၏ ပို၍အလှမ်းဝေးသည့် အပိုင်းတစ်ပိုင်းတွင်လည်း အလင်းရောင် ထွက်လာသည်။
“အဲ့ဒါက ပုံစံကြမ်းထဲမှာ မပါဘူးလေ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ပါပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။ “ခင်ဗျားကြည့်နေတာက စာစောင်ဟောင်းကို ကိုင်ပြီး ကြည့်နေလို့ပေါ့။”
“မေရီက ကျွန်တော့်မွေးနေ့အတွက် အဲ့ဒီစာအုပ်ကို ပေးခဲ့တာလေ။”
“ရဲတိုက်က မနေ့က ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီလေ။”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပြုံးပြသည်။
ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပြန်ညှိလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပုံမှန်အတိုင်း ထောက်ပံ့ပေးနေကျ ပမာဏသို့ ပြန်ပြောင်းပေးရန် တောင်းဆိုသည်။
ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။
ရင်ဘတ်အောက်ဘက်တွင် နွေးထွေးမှုတစ်ခု ရုတ်တရက် ပူထွက်လာခြင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။
“ခေါင်းမမူးဘူးမလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မမူးပါဘူး။”
သူမက သူမ၏ စာမျက်နှာတွင် မှတ်စုတစ်ခု ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
အနည်းဆုံးတော့ ထိုအပိုင်းက ပို၍ လွယ်ကူလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နေ့လယ်ခင်းတွင် အောလ်ဒရင်က ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူကို လာခေါ်သည်။
ခြောက်သွေ့သော ကုန်းမြင့်ပေါ်ရှိ ရေထုတ်မြောင်းက ကျောက်တုံးဟောင်းနေရာတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“နောက်ထပ် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ထပ်တွေ့တာလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ရေထုတ်မြောင်းပါပဲ” ဟု အောလ်ဒရင်က ဖြေသည်။ “ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပုံစံကြမ်းပုံဆွဲထားတာက တန်းတန်းသွားမယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ ကွေ့သွားပါတယ်။”
ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက အကာအရံပြားကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ပယ်ရင်းက ရွှံ့စေးများ နှစ်ဖက်စလုံး၏ ဒူးဆစ်အထိ ပေကျံလျက် မြောင်းထဲတွင် ရပ်နေပြီး တိုင်းတာရေးကြိုးတစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားသည်။ အီလီနော်က ကျောက်တုံးများအောက်မှ ကျဉ်းမြောင်းသော ရေလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်ထားလိုက်သည်။
“ရေက ဒီကွေ့အတိုင်း ဝင်သွားလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ပြဿနာက ကျွန်တော်တို့ လိုချင်တဲ့နေရာကနေ ထွက်လာမလား ဆိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။”
ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် သူတို့သည် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်စောင်းမှု၊ အင်္ဂတေနှင့် ကျွန်တော် သဲသဲကွဲကွဲမမြင်ရသည့် ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတို့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးကြသည်။
အီလီနော်က ဘုရားကျောင်း၏ ရေးဆွဲထားပြီးသား အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ရွှေ့ရလိမ့်မည်ဟု ပြောဆိုနေသံကို ကြားရမည့်အချိန်တွင် မေရီ ရောက်လာသည်။
“ဘယ်လောက်အထိ ရွှေ့ရမှာလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“ခြေလှမ်းသုံးလှမ်းစာပါ။”
မေရီက သူမ၏စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းဘေးတွင် သူမ၏အိမ် တည်ရှိလာမည့် သမီးဖြစ်သူက အမှတ်အသားအသစ်များကို လာရောက်စစ်ဆေးသည်။
“အဲ့ဒါက ကျွန်မရဲ့ အကာအရံနံရံကို ရွှေ့လိုက်တာလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အီလီနော်က ဖြေသည်။
“ပဲခင်းရော။”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ရေတွင်းရော။”
“လမ်းကြောင်းကို တစ်လှမ်းစာ ရွှေ့လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ မရွှေ့ရပါဘူး” ဟု ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက ပြန်ဖြေသည်။
သူမက တိုင်များကို စဉ်းစားတွေးတောကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ရေတွင်းကိုပါ အမှတ်အသား လုပ်ပေးပါ။ သဘောတူခွင့်မပြုခင် အရင်ဆုံး မြင်ကြည့်ချင်သေးတယ်။”
မေရီက ပယ်ရင်းကို ကြိုးအရှည်တစ်စင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူက လမ်းကြောင်းအသစ်ကို တိုင်းတာသည်။
သူ မြေကြီးထဲသို့ တိုင်စိုက်နေစဉ် ကျွန်တော်က တိုင်တစ်တိုင်ကို ကိုင်ပေးထားလိုက်သည်။
မြို့တစ်မြို့သည် တစ်မနက်ခင်းအတွင်းမှာပင် သုံးလှမ်းစာခန့် ရွေ့သွားနိုင်သည်။
ထိုနေရာတွင် ရှင်သန်နေထိုင်ကြမည့်သူများအနေဖြင့် ၎င်းတို့ ဘယ်နေရာမှာ ကျရောက်မည်ကို မြင်တွေ့ထားသင့်ပေသည်။
အလုပ်ပြီးနောက် ကျွန်တော် ဘုရားကျောင်းဘက်သို့ သောက်လျှောက်လာခဲ့လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျောင်းသားတစ်ဦးအား လူနာတစ်ဦး၏လက်မောင်းကို ဒဏ်ရာပေါ်မဖိမိစေဘဲ မည်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်တွယ်ရမည်ကို သင်ကြားပေးနေသည်။ လီယိုရာက လူနာနေရာမှ ဝင်ရောက်သရုပ်ဆောင်ပေးနေသည်။
“ဆရာမ ကိုင်ထားတာ အရမ်းတင်းလွန်းလို့ ကျွန်မလက်ချောင်းတွေ ထုံလာသလို ခံစားရတယ်” ဟု လီယိုရာက ကျောင်းသားအား ပြောပြသည်။
သူက ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လျှော့ချလိုက်သည်။
“အခုရော။”
“ပိုကောင်းသွားပြီ။ လိုအပ်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မ ဟိုဘက်ကို ရှောင်လို့လည်း ရသွားပြီ။”
“အဲ့ဒါက သူ့ရဲ့အလုပ်ကို ပိုပြီး ခက်ခဲသွားစေသလိုပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“နာကျင်လာတဲ့အခါ ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြလို့ရအောင် လုပ်ပေးတာပါ” ဟု လီယိုရာက ပြန်ဖြေသည်။
အက်ဗလင်က ကျောင်းသား၏ပခုံးပေါ်မှနေ၍ ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာသည်။
“မကြာခင် ပြီးတော့မှာပါ။”
ကျွန်တော် တံခါးဘက်နားတွင် ထိုင်ကာ စောင့်နေလိုက်သည်။
နာရာက ရေဆေးခုံဘေးတွင် ရေနွေးအိုးတစ်အိုးကို ပူပူနွေးနွေး ဖြစ်အောင် ထားပေးထားသည်။
မည်သူမျှ သူမကို လုပ်ခိုင်းခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် လီယိုရာက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ကျောင်းသားများ ထွက်သွားကြသည့်အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို အခန်းနောက်ဘက်သို့ ခေါ်သွားသည်။
“ဒီကိုလာပြတဲ့ လူနာတွေရဲ့စာရင်းကို မှတ်တမ်းတင်ပေးနိုင်မယ့် အခြားလူတစ်ယောက် ထပ်လိုနေတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“မေရီလား။”
“မေရီက ရေးစရာတွေ များနေပါပြီ။”
“သင်ယူချင်တဲ့သူ ရှိမရှိဆိုတာကို သူ့ကို ကျွန်တော် မေးကြည့်လို့ရပါတယ်။”
“ကောင်းပြီလေ။”
သူမက စာမျက်နှာပုံပြင်တစ်ပုံကို ကျွန်တော့်အား ပြသသည်။
“ဒါတွေက သင်ခန်းစာတွေပါ။ ဒါတွေကတော့ ကုသပေးခဲ့ရတဲ့ လူတွေရဲ့စာရင်းတွေပါ။ ကျွန်တော် ပင်ပန်းလာတဲ့အခါ ကျရင် ဒါတွေက အတူတူပဲလို့ ထင်ရတော့တယ်။”
ကျွန်တော် ရေးသားထားသည်များကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော်ကတော့ ကွာခြားချက်ကို ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။”
“အဲ့ဒါက စာမျက်နှာတစ်ခုချင်းစီရဲ့ ထိပ်နားမှာ ကျွန်တော် အမှတ်အသားလေးတွေ လုပ်ထားလို့ပေါ့။”
“ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပဲ။”
“သင်ခန်းစာစာရွက်ကို မှားပြီး တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေတဲ့ပုံစံထဲ ထည့်မိပြီးကတည်းက မနေ့ကမှ စပြီး သုံးလာတာလေ။”
သူမက စာရွက်များကို စုစည်းလိုက်သည်။
“ဘုရားကျောင်းအကြီးစားမှာ အဲ့ဒါတွေ နှစ်ခုစလုံးကို သိမ်းဆည်းဖို့ နေရာတစ်ခု လိုပါတယ်။”
“ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူကို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်မယ်။”
“မေရီကိုပါ ပြောလိုက်ပါဦး။”
အဲ့ဒီလိုမျိုး ပြောလာမည်ကို ကျွန်တော် သိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဗေရာက ကယ်လ်ဒရစ်နှင့်အတူ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
သူက တံခါးတစ်ချပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။
၎င်းက သစ်သားဘောင်ခုံပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ပါသော သိုးမွှေးသား သို့မဟုတ် သာမန်သစ်သားတံခါးရိုးရိုးတစ်ချပ် ဖြစ်သည်။ ကယ်လ်ဒရစ်က သင်ခန်းစာအကြောင်း ပြောပြပြီးနောက် ပယ်ရင်းက ယင်းကို ထိုမနက်ခင်းက ပြုလုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူ့ပတ်လည်မှာ အကာအရံနံရံမှ မရှိတာ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အသာစီးရတဲ့ အချက်ပေါ့” ဟု ကယ်လ်ဒရစ်က ဖြေသည်။
“ပယ်ရင်းက ဘယ်အချိန်မှာ အချိန်တွေ ရသွားတာလဲ။”
“ဘာလို့ ဒါကိုလိုချင်တာလဲဆိုတာကို သူက သိချင်နေလို့လေ။”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားက သူ့ကို ပြောပြပြီးနောက်မှာရော။”
“သူက ဒါကို လုပ်ပေးချင်သွားတာပေါ့။”
ဗေရာက တံခါး၏တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော်က အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က တံခါးကို လက်ချောင်းတစ်ဆစ်စာမျှ ဟလိုက်သည်။
လေအေးတစ်ချက်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို လာထိသည်။
“လေကို ကွက်လပ်ထဲကနေ ဖြတ်သန်းသွားအောင် ဆက်လုပ်ထားပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “ပမာဏက အတူတူပဲ။ ပိုမသွားစေနဲ့။”
ကျွန်တော် နှစ်ဖက်စလုံးရှိ လေထုကို ခံစားမိနေသည်။
အဲ့ဒါက အသစ်အဆန်းပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် လေကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ကွက်လပ်ကို ပိုကျယ်အောင် ဟလိုက်သည်။
လေက တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာသည်။ စာရွက်တစ်ရွက်က ခုံတန်းပေါ်မှ လွင့်ထွက်လာပြီး ဗေရာ၏ပခုံးကို လာမှန်သည်။
သူမက ထိုစာရွက်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
“လွန်သွားပြီ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု ကယ်လ်ဒရစ်က ဖြေသည်။
“ခင်ဗျားက တံခါးကို ပိုကျယ်အောင် ဟလိုက်လို့လေ။”
“ငါသာ မဟထားခဲ့ရင်တောင် လေက ပြောင်းလဲသွားမှာပဲလေ။”
ကျွန်တော် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
စတုတ္ထအကြိမ် ကြိုးစားမှုတွင် စာရွက်က ခုံတန်းပေါ်တွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သတ္တမအကြိမ်မြောက်တွင် သီစရာက လမ်းကြောင်းဘက်မှနေ၍ လှမ်းအော်သည်။
စာရွက်က လွင့်ထွက်သွားသည်။
သူမက စာရွက်ကို ပြန်ကောက်ယူရန်အတွက် ဝင်လာခဲ့သည်။
“ဝင်ဖောက်ဖို့ ကျွန်မကို ပြောထားလို့လေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“မင်း ကိုယ်တိုင် ဆန္ဒအလျောက် လုပ်တယ်လို့ပဲ ငါထင်ထားတာ။”
“အဲ့ဒါလည်း ပါတာပေါ့။”
ကျွန်တော့်လက်များ တုန်ယင်လာသောအခါမှသာ ကျွန်တော်တို့ ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဗေရာက ဘောင်ပတ်လည်ရှိ လေထုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အအေးဓာတ် မရှိတော့ဘူး” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“လေတိုက်တာရော ရှိသေးလား။”
“ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာတာလေးပဲ ရှိတော့တယ်။”
ကယ်လ်ဒရစ်က ထိုပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“မနက်ကျရင် ကွက်လပ်ကို ပိုကျယ်အောင် လုပ်မယ်။”
“ခင်ဗျားက အဲ့ဒါကို ပြောရတာ သဘောကျနေတာပဲ။”
“မင်း တိုးတက်လာအောင် တိုင်းတာလို့ရမယ့်အရာတစ်ခု ပေးရတာကို ငါသဘောကျလို့ပါ။”
ကျွန်တော် တံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲ ဆက်ထားလို့ ရမလား။”
“ပယ်ရင်းကတော့ နောက်ဆုံးမှာ ဒါကို ပြန်လိုချင်နေမှာပါပဲ” ဟု ကယ်လ်ဒရစ်က ဆိုသည်။ “သူက ခေါက်လို့ရတဲ့ အခြားတံခါးတစ်ခုကို ထပ်လုပ်ချင်နေတာ။”
“လုပ်ချင်မှာပေါ့၊ ဘာဆန်းလဲ။”
သင်ခန်းစာပြီးနောက် နာသနီရယ်က ကျွန်တော့်ကို လာရှာသည်။
သူက မော်ကွန်းတိုက်မှ စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို ကိုင်လာသည်။
“အီဗာရာက နေ့စွဲတစ်ခုကို သတိရသွားတယ်” ဟု သူက ပြောသည်။ “သူ ကူးယူခဲ့တဲ့ တောင်းဆိုစာကို ဂရေးကိပ်ကို သက်သေတစ်ယောက် လာဖို့ ခေါ်ယူခဲ့တဲ့ အပတ်မှာပဲ တင်သွင်းခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျားရဲ့ဟာလား။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“တောင်းဆိုတဲ့သူရဲ့နာမည်ကို ရှာတွေ့ခဲ့လား။”
“မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာ ယူသွားရမယ့် လမ်းကြောင်းကိုတော့ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။”
သူက စာမျက်နှာကို ကျွန်တော့်အား ပြသသည်။
ဂရေးကိပ်မှနေ၍ အီလီဇာ၏ မြေပုံများထဲမှ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသည့် မြို့တစ်မြို့ဆီသို့ တောင်ဘက်သို့ လမ်းတစ်စင်း သွယ်တန်းသွားသည်။
“အဲ့ဒီမှာ ဘာရှိတာလဲ။”
“နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကနေ ထွက်ခွာလာတဲ့သူတွေ ဘယ်သွားရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ရသေးခင်မှာ ခေတ္တနေထိုင်နိုင်တဲ့ အိမ်တစ်လုံး ရှိပါတယ်။”
“အခုထိ ရှိသေးလား။”
“မသိရသေးပါဘူး။”
ကျွန်တော် လမ်းဘေးတွင် မှတ်သားထားသည့် အကွာအဝေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
နာသနီရယ်ကို ပြောပြပြီးပြီလား။”
“သူ့ကို မလွှတ်ခင်မှာ မြေပုံကို အရင်ထုတ်ပေးဖို့ သူက တောင်းဆိုခဲ့တယ်။”
“အဲ့ဒါက အီလီဇာလုပ်ပုံမျိုးပဲ။”
နာသနီရယ်က စာမျက်နှာကို ခေါက်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခေါ်လာချင်တဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ လုပ်ပုံမျိုးပါပဲ။”
ညစာစားပွဲတွင် အနောက်ဘက်ကင်းစောင့်မီးရှူးတိုင်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် လိုအပ်နေကြောင်း ဒိုရီယန်က ပြောပြသည်။
“အဲ့ဒါတွေက အခုထိ လောင်ကျွမ်းနေတုန်းပဲလေ” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“လောင်တော့ လောင်နေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုက အဖုံးကွဲနေတယ်။ မိုးရွာရင် အဲ့ဒီမီးတောက်ကို ထိန်းသိမ်းဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”
“မနက်ဖြန်ကျရင် သွားစစ်ဆေးကြတာပေါ့။”
“ကျွန်တော် လိုက်ခဲ့လို့ရပါတယ်။”
အီလီဇာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သစ်သီးငယ်လေးများကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုရန် အိမ်ဝင်း၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာကို အသုံးပြုခွင့်ပေးရန် ဆယ်လ်က ဘီထရစ်အား ခွင့်တောင်းသည်။
“သုံးလို့ရပါတယ်” ဟု ဘီထရစ်က ဖြေသည်။ “ဘာမှ မပြောင်းလဲခင်မှာ ဥယျာဉ်မှူးတွေကို အရင်ပြောပြထားလိုက်ပါ။”
“ကျွန်မက ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ချင်တာပါ။”
“အော်ရီလီယာလည်း ကျွန်မရဲ့ တောရိုင်းဆေးပင်တွေကို မွှေနှောက်မပြောင်းခင်က အဲ့ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲ။”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ပူစီနံတွေက အခု ပိုပြီး ပျော်နေကြပါတယ်။”
“ပူစီနံတွေက စိုက်ခင်းရဲ့ တစ်ဝက်ကို သိမ်းပိုက်သွားပြီလေ။”
“သူတို့အားလုံးကတော့ ကျွန်မကို ကျေနပ်နေကြတာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဝန်ခံသည်။
ညစာစားပြီးနောက် မေရီက ဘုရားကျောင်း ပုံစံကြမ်းများကို ကျွန်တော်တို့စားပွဲသို့ ယူလာပေးသည်။
သူမက မှတ်တမ်းများအတွက် အခန်းတစ်ခန်းကို ထပ်ထည့်ထားလိုက်သည်။
“သေးလိုက်တာ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“ချဲ့လို့ရပါတယ်” ဟု မေရီက ပြန်ဖြေသည်။
“အဲ့ဒီလိုစကားမျိုး အခန်းသုံးခန်းအတွက်ကို ပြောခဲ့ပြီးပြီလေ။”
“နောက်ဘက်နံရံအလွန်မှာ နေရာလွတ် ချန်ထားပေးပါတယ်။”
အောလ်ဒရင်က ပုံစံကြမ်းပေါ်သို့ ကိုင်းညွှတ်လာသည်။
“အခန်းတွေ ထပ်တိုးချင်တယ်ဆိုရင် အခုတည်းက အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချထားလိုက်ပါ။ နောက်မှ အိမ်ဝင်းကို ပြန်ဖျက်ဆောက်ရတာမျိုး မဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။”
မေရီက အီလီနော်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
အီလီနော် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် အခု ကျောက်တုံးတွေ ပိုကုန်ကျမှာပေါ့။”
“တွက်ချက်လို့ရပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ထိုလေသံကို သိသည်။
မနက်လင်းလာသည်နှင့် သူမတွင် ကိန်းဂဏန်းတစ်ခု ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်တို့ သူငယ်တန်းအခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည့်အခါ အမွှာနှစ်ကောင် နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကာရိုက ဟယ်လီနာ၏ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။ ဂါရစ်က ဘိုးဘိုးဂါရစ်၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး သူ၏လက်တစ်ဖက်က ဘိုးဘိုး၏လက်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းသည်။
သူ့ဘိုးဘိုးက သူ့နှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုက်ရွေ့ပေးသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ညစာစားနေတုန်းက သူ အဲ့ဒီလိုလုပ်ပြသွားတာ” ဟု ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့အား ပြောပြသည်။
“အရမ်းက မလုပ်ဖူးဘူးလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ပုခက်လက်ရန်းကို ကိုင်ပြီးမှ လုပ်ဖူးတာပါ။”
ဂါရစ်က ဘိုးဘိုး၏လက်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူ တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ တင်ပါးဆုံကျအောင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူ အံ့သြသွားပုံရသည်။
ကာရို ရယ်မောလိုက်သည်။
သူက သူမကို ငေးကြည့်ကာ လိုက်ရယ်သည်။
အက်ဗလင်က သူ့ဆီသို့ သွားခဲ့သော်လည်း သူက ထရပ်ရန်အတွက် ကြိုးစားနေနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
နောင်တွင် နက်ဆာက ကလေးနှစ်ဦးစလုံးကို လာကြည့်သည်။
သူမက အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ტော့်ကြားတွင် ဂါရစ် ခြေသုံးလှမ်း လှမ်းသွားသည်ကို ထိုင်ကြည့်နေသည်။ ကာရိုက လှေ၊ သူမစာအုပ်ထဲက တံခါးနှင့် သူမအဘွားတို့ကို ခေါ်ဆိုနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။
“မနေ့ကထက်စာရင် သူမက စကားလုံးတစ်လုံး ပိုတတ်လာပြီ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“နှစ်လုံး” ဟု ဟယ်လီနာက ပြင်ပေးသည်။ “သူမက မီးဖိုကို ‘နွေးတယ်’ လို့ ခေါ်နေတယ်။”
နက်ဆာက သူတို့ကို ယခင်ကကဲ့သို့ပင် စစ်ဆေးကြည့်ရှုသည်။
“ဒီညတော့ သူတို့ ကျန်းမာကြပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဆက်လာနေပါ့မယ်။ သူတို့ အိပ်ချင်တယ်လို့ ပြောလာရင် အချိန်ဘယ်လောက်ပဲ ထူးဆန်းနေပါစေ အိပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ။”
ဂါရစ်က ကော်ဇောပေါ်တွင် သုံးခေါက်မြောက် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် မောဟိုက်လျက် ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို လာမှီသည်။
“အဲ့ဒီအပိုင်းကိုတော့ ကိုင်တွယ်လို့ရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကောက်ချီလိုက်သည်။
သူ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်တွင် မှီထားလိုက်သည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြသည့်အခါ အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် သူတို့၏ပုခက်များဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ကြသည်။
“အရာရာက အရမ်းမြန်နေသလို ခံစားရလား” ဟု သူမက မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကျွန်မလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ ခံစားရတယ်။”
ကျွန်တော် မျက်နှာဘေးတွင် ကွေးနေသည့် ဂါရစ်၏ လက်သီးဆုပ်လေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ကာရို ‘ဖေဖေ’ လို့ ပထမဆုံးပြောတာကို ကိုယ် လွတ်သွားခဲ့တယ်။”
“သူ ခင်ဗျားကို ထပ်ခေါ်နေပါသေးတယ်။”
“သိပါတယ်။”
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်ခါးတွင် လှမ်းပတ်လိုက်သည်။
“သာမန်နှုန်းအတိုင်း ကြီးပြင်းလာကြရင်တောင် တချို့အရာတွေကို လွတ်သွားမှာပဲလေ။”
“အဲ့ဒါက အားပေးရာတော့ မရောက်ပါဘူး။”
“ဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ် ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် စဉ်းစားမိသွားတာပါ။”
ကျွန်တော် သူမကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းဖက်ထားလိုက်သည်။
“မနက်ကျရင် ကိုယ် သူတို့နဲ့အတူ အိမ်မှာ ဆက်နေပေးမယ်လေ။”
“ခင်ဗျားမှာ ကာကွယ်ရေးစုန်းအဆောင်တွေ ရှိသေးတယ်လေ။”
“ရဲတိုက်အုပ်ထိန်းသူက မနက်စာစားပြီးတဲ့အထိ စောင့်လို့ရပါတယ်။”
“သူက မေရီဆီကနေ သင်ယူထားတာလေ။”
အော်ရီလီယာက အိပ်ခန်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် ပွင့်နေသည့် တံခါးဝရှေ့မှ ဖြတ်သွားသည်။
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို မြင်သောအခါ ရပ်လိုက်သည်။
“အိပ်ပျော်သွားကြပြီလား။”
“လောလောဆယ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဖြေသည်။
အော်ရီလီယာက အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်လာသည်။
သူမက ကာရိုကို ငေးကြည့်ပြီးနောက် ဂါရစ်ကို ကြည့်သည်။
“ငါ မယ်လင်နဲ့ စကားပြောပြီးပြီ” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။ “ခင်ဗျားရဲ့စွမ်းအင်၊ ကာကွယ်ရေးစုန်းအဆောင်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့စွမ်းအင်တွေကြားက ဆက်သွယ်မှုကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ရက်အနည်းငယ်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။”
“ကျွန်တော် ပြင်ဆင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။”
“ငါ သိပါတယ်။”
“တက်လှမ်းဖို့ နေ့တစ်ရက်ကိုတော့ မရွေးရသေးပါဘူး။”
“ရွေးချယ်စရာ နေ့တစ်ရက်မှ မရှိသေးတာလေ။”
သူမက သူမ၏လက်ကို ပုခက်လက်ရန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ငါတို့မှာ သင်ယူလို့ရနိုင်တာတွေကို လေ့လာဖို့ အချိန်ရှိပါသေးတယ်။”
အပြင်ဘက် အနောက်ဘက်ကင်းစောင့်တပ်ရှိ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချက်တည်း တီးခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစောင့်အပြောင်းလဲ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က အဲ့ဒီအသံကြားထဲမှာပင် ဆက်အိပ်နေသည်။
ကာရိုလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။
ခေါင်းလောင်းသံ တိတ်သွားသည်အထိ ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့ပြီးနောက် အက်ဗလင်နောက်မှ လိုက်၍ သူငယ်တန်းအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကာ သူတို့၏ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင်သာ ဆက်လက် ကျန်ရစ်စေခဲ့တော့သည်။