မယ်လင်က မူလတန်းကျောင်းဆောင်အပြင်ဘက်မှာ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေပါတယ်။
ဂါရစ်ရဲ့ သစ်သားလှေလေးကို သွားယူဖို့ ကျွန်တော် ထွက်လာခဲ့တာပါ။ ညစာစားပြီးတဲ့နောက် သူထားခဲ့တဲ့ အခန်းငယ်လေးထဲက ကုလားထိုင်အောက်မှာ အဲ့ဒီလှေလေး ရှိနေပါတယ်။
သူ့ကို သွားယူလိုက်တဲ့အချိန်အထိ မယ်လင်က ငြိမ်ပြီး စောင့်နေခဲ့ပါတယ်။
“မင်းတို့က အရမ်းနီးစပ်နေပြီပဲ” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
“ဘာနဲ့လဲ”
“ဘုရားစင့်အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းနဲ့ပေါ့။”
လက်ထဲက သစ်သားလှေလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိပါတယ်။
လှေဦးပိုင်းတစ်ဖက်ကိုတော့ ဂါရစ်က ဘယ်လောက်ပဲ သေချာချောမွတ်ပေးထားပါစေ၊ ကိုက်ဖြတ်ထားမိသေးတာပါပဲ။
“ဘလောက်တောင် လိုသေးလို့လဲ”
“အတိအကျတော့ ရက်နဲ့တွက် မပြောပြနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲ့ဒီအစွန်းနားကို ရောက်နေပြီ။ မင်း မုန်တိုင်းကို ထိန်းကိုင်ထားတုန်းက ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေကို ငါ ခံစားမိတယ်လေ။”
“ကျွန်တော် လက်လွှတ်လိုက်နိုင်ပြီလို့ ဗေးရ်ရာက ပြောတယ်လေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။ မင်း လက်လွှတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါနဲ့ တောင်တန်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်က မုန်တိုင်းကိုပါ ထိတွေ့ပြီး တုံ့ပြန်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လေ။”
လှေလေးကို လက်ထဲမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အော်ရီလီယာ သိလား”
“သိတယ်။”
သူမကို သွားရှာကြပါစို့။
အော်ရီလီယာက ဗေးရ်ရာနဲ့အတူ အနောက်ဘက် လေ့လာစောင့်ကြည့်ရေး အခန်းထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။ သူတို့က ရှေးဟောင်းစားပွဲပေါ်မှာ ရာသီဥတုမြေပုံတွေကို ဖြန့်ခင်းထားကြပါတယ်။
“သူမ ငါ့ကို ပြောပြပြီးပြီ” လို့ ကျွန်တော် ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမ ကိုင်ထားတဲ့ စာရွက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒီည မင်းနဲ့ စကားပြောဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတာ။”
“အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ ပြောမလို့လား”
“မင်း တော်တော်နီးစပ်နေပြီဆိုတာကိုလား။ ဟုတ်တယ်။”
ကျွန်တော် ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ဒီအခန်းက ဩသဲလော့စ်ကို ကျွန်တော် တုံ့ပြန်ခဲ့တဲ့ညကအတိုင်းပါပဲ။ အခန်းလယ်မှာ သစ်သားစင်မြင့်က အရင်အတိုင်း ရှိနေဆဲပါ။ ပြတင်းပေါက်တွေပေါ်က မိုးရေစက်တွေလည်း ခြောက်သွားပြီဖြစ်ပြီး၊ အဲ့ဒီနောက်ကနေ ဘယ်အသံမှ ထွက်မလာတော့ပါဘူး။
“ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ဒီအတိုင်းပဲနေနေရင်ရော ဘာဖြစ်လာမလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေ ဆက်ပြီး ကြီးထွားလာမယ်။ အဲ့ဒီအစွန်းနားကို ရောက်သွားပြီး အဲ့ဒီမှာပဲ အချိန်အတန်ကြာ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်။”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
“အဲ့ဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး။”
“ဒါဆို အဲ့ဒီအစွန်းကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်ော”
“ငါတို့ ပြင်ဆင်ကြမယ်။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားက ဘာတွေလိုအပ်လဲဆိုတာ လေ့လာမယ်။ ပြီးမှ အဲ့ဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းမလားဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရမယ်။”
ဒီလောက်အဖြေမျိုးက ဝေးကွာလွန်းမယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
ဗေးရ်ရာက သူမရဲ့ မြေပုံတွေကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
“မင်းတို့ စကားပြောကြဖို့ ငါ ထွက်သွားပေးလိုက်ပါမယ်။”
“နေပါဦး” လို့ ကျွန်တော် တားလိုက်ပါတယ်။ “ဗေးရ်ရာ ပြောပြခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီအကြောင်းတွေက ကျွန်တော် အဆင့်မြှင့်တင်ပြီးသွားရင် ပြောင်းလဲသွားမှာလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”
သူမက ပြန်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ အပိုင်းအခြားတွေတော့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်။”
“ဂရေးကိပ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မလား”
“နိုင်တာပေါ့။”
“အကာအကွယ် စုန်းဆေးကွက်တွေရောင်”
အော်ရီလီယာက ဝင်ဖြေပါတယ်။
“အခု ရှိနေတာထက် ပိုပြီး ခွန်အားတွေ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။ ဒီရဲတိုက်က မင်းရဲ့စွမ်းအားကို သိပြီးသားဖြစ်နေပြီ။ ပိုပြီး ပြည့်စုံလာဖို့အတွက်တော့ သေချာဂရုစိုက် လုပ်ဆောင်ရဦးမှာပေါ့။”
“ဩသဲလော့စ်ကော”
“သူက မင်းကို ဆက်ခေါ်နေဦးမှာပဲ” လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။ “သူက ငါတို့ကို ဆက်ပြီး ခြိမ်းခြောက်နေဦးမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကို သူ သတ်မှတ်ပေးချင်တဲ့နေရာမှာ ထားလို့ရတဲ့သူတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံဖို့တော့ သူ့အတွက် ပိုခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်။”
အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ စင်မြင့်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူ့မှာ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှိချင်လည်း ရှိနေဦးမှာပေါ့။”
“ရှိတာပေါ့” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ ကျွန်ტော့်ကို လွယ်ကူတဲ့အဖြေမျိုး မပေးခဲ့ကြပါဘူး။
ဒါကြောင့်လည်း သူတို့ကို ပိုပြီး ယုံကြည်မိတာပါ။
ဒီညနေမှာတော့ မယ်လင် ပြောပြခဲ့သမျှကို အက်ဗလင်က နားထောင်ပေးနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အခန်းထဲမှာ ရှိနေကြပါတယ်။ ကာရိုက ပွင့်နေတဲ့တံခါးပေါက်ကနေ မူလတန်းကျောင်းဆောင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပါတယ်။ ဂါရစ်ကတော့ မအိပ်သေးဘဲ သူ့ရဲ့သစ်သားလှေလေးနဲ့ တိုးတိုးလေး ငြင်းခုံနေဆဲပါ။
“ရှင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီပေါ့” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောပါတယ်။
“အခုထိတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး။”
“ရှင် ဘာကိုလိုချင်နေလဲဆိုတာ ရှင် သိနေတာပဲလေ။”
သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“သိတော့ သိနေပါပြီ။”
“ရှင် ဘာလဲဆိုတာ ပြောပြလေ။”
မူလတန်းကျောင်းဆောင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် အဆင့်မြှင့်တင်ချင်တယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီစကားကြားတာနဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး မေးလာမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဘာမှမမေးဘဲ ငြိမ်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဒီနေရာလေးကို လုံခြုံအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လောက်တဲ့အထိ ကျွန်တော် သန်မာချင်တယ်။” လို့ ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ပြီးတော့ ပိုပြီး သန်မာလာဖို့အတွက် သူ့ရဲ့စားပွဲဝိုင်းမှာ သွားထိုင်နေဖို့ မလိုဘူးဆိုတာ ဩသဲလော့စ် သိစေချင်တယ်။”
“အဲ့ဒါ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ပဲလား”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
လယ်ကွင်းပြင်တွေပေါ်ကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားတဲ့ မုန်တိုင်းကို ပြန်စဉ်းစားမိပါတယ်။
“ဘယ်သူကမှ ကျွန်ტော့်အတွက် ရွေးချယ်ပေးနေစရာမလိုတော့တဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒီစွမ်းအားနဲ့ ဘာတွေလုပ်နိုင်မလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေတွေ့ရှိချင်တယ်။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လက်တွေကို သူမရဲ့ဒူးပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“မကြာခင်မှာပဲ လုပ်တော့မလို့လား”
“မကြာခင်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး။”
“ကျွန်Acknowled ဟာလည်း မသိပါဘူး။”
“အော်ရီလီယာကို သဘောတူတယ်လို့ မပြောခင် မင်းနဲ့ သေချာဆွေးနွေးချင်လို့ပါ။”
“အခုလည်း ရှင် ကျွန်ტော့်နဲ့ စကားပြောနေတာပဲလေ။”
“မင်းရဲ့အမေနဲ့ အဖေ၊ ပြီးတော့ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့ပါ ရှိစေချင်တယ်။”
ကျွန်တော့်ဇနီးက မျက်ခုံးပင့်သွားပါတယ်။
“ဒါက တော်တော်ကြီးတဲ့ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့။”
“ကလေးတွေနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ ရဲတိုက်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။ ဒီအကာအကွယ် စုန်းဆေးကွက်တွေကို မှီခိုနေရတဲ့ လူတိုင်းနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်။”
“ပြီးတော့ ရှင့်အတွက်ရောပေါ့။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ကို မှီချလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို သူတို့ကို ခေါ်ပြီး ဆွေးနွေးလိုက်လေ။”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ဟယ်လီနာက အစောဆုံး ရောက်လာပါတယ်။
ဂါရစ်က အောက်ဘက်ခြံဝင်းထဲကနေ လက်တွေမှာ လွှစာမှုန့်တွေနဲ့ ထွက်လာပါတယ်။ သူ သူမဘေးမှာ မထိုင်ခင်မှာ လက်ပေါ်က လွှစာမှုန့်တွေကို သေချာခါချလိုက်ပါတယ်။
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ယူလာပါတယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ ဘယ်စာအုပ်မှ မပါလာဘဲ တံခါးနဲ့ အနီးဆုံး ကုလားထိုင်ကို ယူပြီး ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော်က စားပွဲဝိုင်းမှာ အတူတကွ ထိုင်နေကြပါတယ်။
“ကျွန်တော် အဆင့်မြှင့်တင်ချင်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနေ့ကတော့ မေရီက စာမရေးဘဲ ငြိမ်နေပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ သူမရဲ့သမီးဖြစ်သူကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါက မင်းတို့ လိုချင်တာလား” လို့ အက်ဗလင်ကို သူမ မေးပါတယ်။
“ဒါက ယူရီယာရဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့အတွက် ဘယ်လိုအဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ နားလည်ချင်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင်တော့ နှစ်ယောက်ပေါ့” လို့ ဂါရစ်က ဝင်ပြောပါတယ်။
မယ်လိုဒီက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“သုံးယောက်။”
မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
“လေးယောက်။”
အော်ရီလီယာ သိထားသမျှနဲ့ သူမ မသိသေးတာတွေကို သူတို့အားလုံးကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
အကာအကွယ် စုန်းဆေးကွက်တွေ ပိုပြီး အားကောင်းလာနိုင်ပါတယ်။ ရာသီဥတု ဆိုးရွားလာတဲ့အခါ လမ်းမတွေကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် တုံ့ပြန်နိုင်တာထက် ပိုများတဲ့ လူတွေရဲ့ အကူအညီတောင်းသံတွေကိုပါ ကြားလာရနိုင်ပါတယ်။
“ဩသဲလော့စ်က မင်းနောက်ကို ဆက်လိုက်နေဦးမှာပဲ” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ မင်းကို အမိန့်ပေးလို့ရမယ်လို့ သူ ထင်စရာအကြောင်းရင်းကတော့ ပိုနည်းသွားမယ်။”
“အဲ့ဒါ မယ်လင် ယုံကြည်ထားတာပါပဲ။”
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်မျက်နှာကို သေချာ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အော်ရီလီယာကို ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာရော မင်း မေးပြီးပြီလား”
“မေးပါမယ်။”
“ဘယ်တော့လဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင် အရင်မေးလိုက်ဦး။”
“မေးဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်။”
ဟယ်လီနာက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မြွှာနှစ်ကောင်က တော်တော် မြန်မြန် ကြီးလာကြတာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“သူတို့ ပြောင်းလဲလာတာက မင်းရဲ့ပြောင်းလဲမှုအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာနိုင်မလား”
“ဘယ်လိုမှန်း မသိရသေးပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ဖြေပါတယ်။
“ဒါဆို အဲ့ဒီမေးခွန်းကလည်း ကျန်တဲ့မေးခွန်းတွေထဲမှာ ပါသွားတာပေါ့။”
မေရီက အဲ့ဒါကို ချရေးလိုက်ပါတယ်။
မနက်ခင်းရဲ့ အများစုကို အဲ့ဒီအကြောင်းတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်တော် တာဝန်မယူနိုင်တဲ့အခါ ဘယ်သူက အကာအကွယ် စုန်းဆေးကွက်တွေကို ဆက်ထိန်းသိမ်းပေးမလဲဆိုတာကို မယ်လိုဒီက သိချင်နေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့စွမ်းအား ပြောင်းလဲသွားတာက အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် လက်ရှိ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အလုပ်တွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမလားလို့ မေရီက မေးပါတယ်။
ဘုရားသခင်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အားဖြည့်ထားတဲ့ နံရံတစ်ခုကို ကက်စတယ်လန်က ဆက်ပြီး ပြုပြင်လို့ ရသေးလားလို့ ဂါရစ်က မေးပါတယ်။
“အဲ့ဒါ လက်သမားတစ်ယောက် မေးမယ့်မေးခွန်းမျိုးပဲ” လို့ မယ်လိုဒီက သူ့ကို ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် မေးတတ်တာ ဒီလိုမျိုး မေးခွန်းတွေပဲလေ။”
အခန်းတစ်ခန်းထဲကနေ ဂါရစ် အကူအညီတောင်းတာကို ကြားနေရချိန်မှာ ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဟိုဘက်ကနေ လူဆယ်ယောက်က အကူအညီတောင်းနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ ဟယ်လီနာက မေးပါတယ်။
အဲ့ဒီအတွက်တော့ ကျွန်တော် ဘယ်အဖြေမှ ပြင်ဆင်မထားမိပါဘူး။
“သူ့ဆီကိုပဲ အရင်သွားမှာပေါ့” လို့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“မင်း တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရတော့မယ် ထင်တယ်” လို့ သူမက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ငါ့သား နားလည်တယ်ဆိုတာကို ကြားချင်နေခဲ့တာပါ။”
လူတိုင်း ပြောဆိုဆွေးနွေးပြီးသွားတဲ့အခါ မေရီက သူမရဲ့ဘောပင်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒီနေ့အတွက် ငါတို့ဆီက ဘာတွေ လိုချင်သေးလဲ”
“ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်ဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ သိစေချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော် လွတ်သွားနိုင်တဲ့ အချက်တွေရှိရင် ထောက်ပြပေးစေချင်လို့ပါ။”
“စပြီး လုပ်နေကြပြီပဲလေ” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “ဆက်လုပ်သွားကြတာပေါ့။”
မယ်လိုဒီက ရှေ့ကို ကိုင်းလာပါတယ်။
“မဲခွဲဖို့ မတောင်းဆိုဘူးပေါ့ ဟုတ်လား”
“မတောင်းဆိုပါဘူး။”
“ကောင်းပြီလေ။ မတောင်းဆိုတာ ကောင်းပါတယ်။ မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီမေးခွန်းအတွက်နဲ့တင် ငါ ရန်ဖြစ်မိလောက်တယ်။”
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
မေရီက စာမျက်နှာအသစ်တစ်ခုကို လှန်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ဂရေးကိပ်အတွက် အစီအစဉ်တစ်ခုတော့ လိုအပ်တယ်။ ကင်းစောင့်ဖို့၊ အဆောက်အအုံဆောက်ဖို့၊ ဘုရားကျောင်းအတွက်တွေပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အချိန်ပြည့် ရနိုင်နေဖို့ မလိုပါဘူး။”
“အခုလည်း လိုနေတာမှ မဟုတ်တာ” လို့ ဂါရစ်က ပြောပါတယ်။
“အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့” လို့ မေရီက ပြန်ပြောပါတယ်။ “ကျန်တာတွေကိုပါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားအောင် ငါ လုပ်ထားလိုက်မယ်။”
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဟယ်လီနာက သူမနဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ ပြောလာပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မူလတန်းကျောင်းဆောင်ထဲ ခေါ်သွားပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ပုခက်ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သစ်သားလှေလေးကို ပုခက်ထဲ ထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ မလွှတ်ခင်မှာပဲ လှေလေးက အပေါ်ဘက်ကို ပြန်ရောက်သွားပါတယ်။
လှေလေးက စောင်ပေါ်ကို ပြန်ကျလာပါတယ်။
သူ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
ကာရိုက အထည်စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး ထိုင်နေပါတယ်။ ဟယ်လီနာ ဝင်လာတာကို မြင်တော့ သူမက အိမ်ပုံပါတဲ့ စာမျက်နှာဆီကို လှည့်လိုက်ပါတယ်။
“အိမ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ဟယ်လီနာက သူမရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်လေ။”
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေးက တံခါးငယ်လေးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“သူတို့ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်လာပါစေ၊ အိပ်ရာဝင်ချိန် ရောက်ပြီဆိုတာကို ပြောပြပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်တော့ သူတို့အတွက် လိုအပ်လိမ့်မယ်။”
“သူတို့ ကြားချင်မှတော့ ကြားချင်ကြမှာပါ။”
“အခုလည်း သူတို့ ကြားချင်မှ ကြားချင်နေကြတာပဲလေ။”
ဂါရစ်က လှေလေးကို အကာအရံပေါ်ကို ထပ်တင်လိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ခြေထောက်ပေါ် မကျလာခင်မှာ ကျွန်တော် လှမ်းဖမ်းလိုက်နိုင်ပါတယ်။
ဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာတော့ နေဆာက မြွှာနှစ်ကောင်ကို စစ်ဆေးပေးပါတယ်။
သူမ နောက်ဆုံး လာသွားခဲ့တာ တစ်ပတ်တောင် မပြည့်သေးပေမဲ့ အက်ဗလင်က သူမကို ပိုစောစော လာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာပါ။
ဟယ်လီနာ မကြာသေးခင်ကမှ ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ အင်္ကျီက ကာရိုအတွက် တော်တော် ကျပ်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဂါရစ်ဆိုရင်လည်း လအစပိုင်းတုန်းက လုံခြုံမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ စင်ပေါ်ကို လှမ်းမိနေပါပြီ။
“သူတို့ ကျန်းမာကြပါတယ်” လို့ သူတို့ဆော့နေတာကို ကြည့်ပြီးနောက် နေဆာက ပြောပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားပြီဆိုရင် ငါ့ကို ချက်ချင်း လှမ်းပြောဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ သူတို့က တော်တော် မြန်မြန် ကြီးလာကြတယ်။”
“သူတို့ရဲ့စွမ်းအားတွေကြောင့်များ ဖြစ်နေတာလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“အဲ့ဒါတော့ မသိဘူးလေ။”
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့သစ်သားလှေလေးကို သူမဆီ လှမ်းပေးပါတယ်။
သူမက လှေဦးပိုင်းကို သေချာ စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ကောင်းနေတုန်းပဲ။”
“စစ်ဆေးဖို့ ကျင့်သားရနေပြီလေ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကာရိုက အတုံးနှစ်တုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ထောင်လိုက်ပါတယ်။ တစ်တုံးက ယိုင်သွားပြီး ကော်ဇောပေါ် ပြုတ်ကျလာပါတယ်။
နေဆာက အဲ့ဒါကို ထိုင်ကြည့်နေပါတယ်။
“သူတို့လည်း ကျင့်နေကြတာပဲကိုး။”
ညစာမစားမီမှာတော့ အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို အနောက်ဘက် တံခါးဝဆီ ခေါ်သွားပါတယ်။
အမိုးအောက်မှာ ဘုရားသခင် နှစ်ပါး ထပ်ရောက်နေပါတယ်။
တစ်ပါးက မြင်းနဲ့ လာတာဖြစ်ပြီး၊ ကျန်တစ်ပါးကတော့ လမ်းလျှောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ စီးလာတဲ့သူရဲ့ ခြေထောက်က ရှေးဟောင်းဒဏ်ရာကြောင့် တောင့်နေတာကြောင့် နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ မြင်းကို ကြိုးနဲ့ ဆွဲပြီး လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရတာပါ။
သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဒိုရီယန်နဲ့ ဆယ် လို့ မိတ်ဆက်ကြပါတယ်။
ဒိုရီယန်က အန္တရာယ်များတဲ့ လမ်းမတွေပေါ်က မီးပြတိုက်တွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆယ်ကတော့ စိုက်ပျိုးရေး မကောင်းတဲ့ ရာသီဥတုတွေမှာ သစ်သီးဝလံတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဗေးရ်ရာ ဒီကို ရောက်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့ ကြားလို့” လို့ ဆယ်က ပြောပါတယ်။
“ရောက်နေပါတယ်” လို့ အီလီဇာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
“သူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်သွားလို့ ရလား”
“ရပါတယ်။”
ဆယ်က ဒိုရီယန်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့သူ့နဲ့ စကားပြောချင်ပါတယ်။”
တံခါးမဖွင့်ခင်မှာ အီလီဇာက သူမရဲ့ပုံမှန်မေးခွန်းတွေကို မေးပါတယ်။
သူတို့က အဲ့ဒီမေးခွန်းတွေအားလုံးကို ဖြေဆိုကြပါတယ်။
ဗေးရ်ရာက သူတို့ကိုတွေ့ဖို့ အောက်ကို ဆင်းလာပါတယ်။
သူမက ဆယ်ကို အရမ်း ရုတ်တရက်ကြီး ဖက်လိုက်တာကြောင့် မြင်းတောင် လန့်သွားပါတယ်။
ဒိုရီယန်က မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲထားလိုက်ပါတယ်။
“စောင့်နေဖို့ ငါ ပြောထားသားပဲ” လို့ ဗေးရ်ရာက ဆိုပါတယ်။
“ရှင် ဘယ်ကိုသွားမလဲဆိုတာကို ကျွန်မကို ပြောခဲ့တာလေ” လို့ ဆယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။
“အဲ့ဒါနဲ့ တူမှ မတူတာ။”
“သိပါတယ်။”
သူတို့က အော်ရီလီယာနဲ့ ကက်စတယ်လန်တို့ထံမှာ စစ်ဆေးမှုတွေ ခံယူကြပါတယ်။ အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ နားရာက သူတို့ကို အစားအသောက်သွားရှာဖို့ ခေါ်သွားပါတယ်။
အနောက်ဘက် လမ်းမကြီးဘက်ကို ခဏလောက် ထပ်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
လူတွေ ထပ်ရောက်လာနိုင်ပါသေးတယ်။
ဒီကို အရင်ရောက်နှင့်ပြီးသား လူတွေအတွက် အမိုးအောက်နေရာကို အချိန်မီ ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့တာ တော်သေးတာပေါ့။
ဒီညနေမှာတော့ အော်ရီလီယာက ဘုရားသခင်တွေကို ကောင်စီခန်းမထဲမှာ စုဝေးစေခဲ့ပါတယ်။
မယ်လင်နဲ့ သက်စရာတို့က ဘုရားသခင်အသစ်တွေရဲ့ စုစည်းမှုအကြောင်းကို ပြန်ဆွေးနွေးကြဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြတာပါ။
ကျွန်တော်လည်း အက်ဗလင်နဲ့ မေရီတို့နဲ့အတူ အဲ့ဒီနေရာကို သွားရောက်ခဲ့ပါတယ်။
စားပွဲဝိုင်းက လူပြည့်နေပါတယ်။
“အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာကို ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ဖို့ လိုတယ်” လို့ မယ်လင်က ပြောပါတယ်။
နာသနေလက သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒါ မဖြစ်မနေ လိုလို့လား”
“မလိုပါဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ဖြေပါတယ်။
“ဒါဆို အဲ့ဒါကို အရင်ဆုံး ချရေးလိုက်ပါ” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။
မေရီက ချရေးလိုက်ပါတယ်။
ဘုရားသခင်တစ်ပါးရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို အခြားတစ်ပါးက ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် ရှိရမယ်လို့ ကယ်ဒရစ်က အကြံပြုပါတယ်။ နားရာကတော့ သာမန်လူတွေအနေနဲ့ ဘုရားသခင်တစ်ပါးရဲ့ ကျင့်ဝတ်ကို သူတို့ ရရှိနေတဲ့ စောင့်ရှောက်မှု ဒါမှမဟုတ် အမိုးအောက်နေရာကို မဆုံးရှုံးဘဲနဲ့ အပြစ်တင်ပြောဆိုပိုင်ခွင့် ရှိရမယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
ဆယ်က ရှေ့ကို ကိုင်းလာပါတယ်။
“ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ကြားနာပေးမှာလဲ”
“အဲ့ဒါကိုတော့ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး” လို့ သက်စရာက ပြောပါတယ်။
“ဒါဆို အဲ့ဒါကိုလည်း အစပိုင်းနားမှာပဲ ထားလိုက်ပါ။”
မေရီက စာရွက်ပေါ်မှာ နေရာလွတ် ချန်ထားလိုက်ပါတယ်။
သူတို့ ဆွေးနွေးနေကြတာတွေကို ကျွန်တော် ငြိမ်ပြီး နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူတွေ ဝင်ရောက်နိုင်မလဲ။
ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ထွက်ခွာနိုင်မလဲ။
နယ်မြေတစ်ခုတည်းကို ဘုရားသခင်နှစ်ပါးရဲ့ စွမ်းအားတွေ သက်ရောက်လာတဲ့အခါ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။
ဘုရားသခင်တွေရဲ့ အမည်နဲ့ ပေးထားတဲ့ ကတိကဝတ်တစ်ခုက အဲ့ဒါကို လိုက်နာရမယ့်သူတွေရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို လိုအပ်မှာလား။
လမ်းဘက်က မီးပြတိုက်မှာ အသံထွက်ဖတ်လို့ရအောင် ဒီစကားလုံးတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရေးပေးဖို့ ဒိုရီယန်က လိုလားနေပါတယ်။
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ရေးဖို့ အချိန်ပိုကြာလိမ့်မယ်” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
“ဒါဆိုလည်း အချိန်ယူပြီး ရေးလေ။”
ဘယ်သူမှ မကန့်ကွက်ကြပါဘူး။
အော်ရီလီယာက နည်းနည်းပါးပါးပဲ ပြောခဲ့ပါတယ်။
သူမ ဘယ်လိုထင်လဲဆိုပြီး မယ်လင်က မေးတဲ့အခါမှာ သူမက စားပွဲဝိုင်းတစ်ပတ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီးမှ ပြန်ဖြေပါတယ်။
“သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို မစွန့်လွှတ်ဘဲနဲ့ လူတွေ ဒီကို လာနိုင်ကြစေချင်တယ်။”
နာသနေလက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ လိုချင်ပါတယ်။”
ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားကြပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော် ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘက်မှာ ရပ်နေပြီး မှောင်မည်းနေတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်တွေကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော် အဆင့်မြှင့်တင်ချင်ပြီဆိုတာကို အက်ဗလင်ကို ပြောပြပြီးပြီ” လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူမက လှည့်ကြည့်လာပါတယ်။
“မင်း ပြောလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားပြီးသားပါ။”
“ဟယ်လီနာ၊ ဂါရစ်၊ မေရီနဲ့ မယ်လိုဒီတို့ကိုလည်း ပြောပြပြီးပြီ။”
“သူတို့ ဘယ်လိုပြောကြလဲ”
“အများကြီးပေါ့။ မေရီက အဲ့ဒါတွေအများစုကို ချရေးထားတယ်။”
“အဲ့ဒါ တော်တော် အသုံးဝင်မှာပါ။”
“ရှင့်အကြောင်းကို ဂါရစ် မေးတယ်လေ။”
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို ပြန်လှည့်သွားပါတယ်။
“ငါ မင်းကို ပြောပြခဲ့တာတွေကို သူ မှတ်မိနေတာပေါ့။”
“ရှင် စွမ်းအားတွေ အများကြီး ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဘယ်လောက်တောင်လဲ”
“ကြိုပြီးတော့ အတိအကျ မတွက်ပြနိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အကြိမ်တိုင်းမှာ မင်းကို ကူညီဖို့အတွက် ငါ ရွေးချယ်ဦးမှာပဲဆိုတာကိုတော့ ငါ ပြောပြနိုင်ပါတယ်။”
“အဲ့ဒါ ကျွန်တော့်မေးခွန်း မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
အဲ့ဒီစကားလုံးတွေကို သူမကို ကျွန်တော် အရင်ကလည်း ပြောဖူးပါတယ်။
သူမက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် ကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားတွေ ပိုရှိလာပြီပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။ “ရှင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုမှန်း နားလည်သွားကတည်းကပေါ့။”
“အခုတော့ ရှိနေပါပြီ။”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ပြောင်းလဲမှုက အဲ့ဒါတွေကို ကျွန်တော့်ဆီကနေ လုယူသွားမှာလား။”
“မလုယူပါဘူး။ ငါ့ဟာက ငါ့ဟာအနေနဲ့ ဆက်ရှိနေမှာပါ။ ငါတို့ နှစ်ယောက် ဝေမျှထားတဲ့ ခွန်အားတွေပဲ ပြောင်းလဲသွားမှာပါ။”
“ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ရှင့်ကို ထိခိုက်နာကျင်စေမယ်ဆိုရင်ော”
“ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်။ ရပ်တန့်လို့ရသေးတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ ရပ်လိုက်ကြတာပေါ့။”
သူမရဲ့မျက်နှာကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကတိပေးလား”
“အိမ်။”
သူမကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။
နောက်ထပ် မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ကျန်နေပါသေးတယ်။
“ကလေးတွေအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိလာမလား”
“မင်း အဲ့ဒီအစွန်းကို မဖြတ်ကျော်ခင် ချိတ်ဆက်မှုရှိသမျှ အားလုံးကို ငါတို့ စစ်ဆေးကြည့်ကြမှာပါ။” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။ “သူတို့နဲ့ ပတ်သက်လာပြီဆိုရင်တော့ ငါ ခန့်မှန်းပြီး မလုပ်ပါဘူး။”
အဲ့ဒီအဖြေကိုပဲ ကျွန်တော် ကြားချင်နေခဲ့တာပါ။
ကျွန်တော့်အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အက်ဗလင်က မြွှာနှစ်ကောင်ရဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ စာတွေ ရေးနေပါတယ်။
“သူတို့ ဘာတွေ လုပ်ကြပြန်ပြီလဲ” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ကာရိုက ငါ့အမေကို ‘အိမ်’ လို့ ပြောတယ်။ ဂါရစ်က သူ့ရဲ့သစ်သားလှေကို ပုခက်အကာအရံပေါ် တင်ပြတယ်။”
“သူ့ခြေထောက်ပေါ် ကျမတတ်ဖြစ်သွားတာကိုရော ထည့်ရေးပေးလိုက်သေးလား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် လှမ်းဖမ်းလိုက်တယ်ဆိုတာကို ငါ ရေးထားပါတယ်။”
“တော်တော် ရက်ရောတာပဲ။”
သူမက ဘောပင်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“အော်ရီလီယာ ဘယ်လိုနေလဲ”
“ရိုးသားပါတယ်။”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို လှမ်းပေးပါတယ်။
သူမဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“သူမကို သဘောတူတယ်လို့ ပြောလိုက်ပြီ” လို့ ဆိုလိုက်ပါတယ်။ “ကျွန်တော် ပြင်ဆင်တော့မယ်။”
“ကျန်တာတွေကော”
“အဲ့ဒီခြေလှမ်းကို မလှမ်းခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ အရင် လေ့လာကြဦးမှာပါ။”
သူမက သူမရဲ့ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် မှီချလိုက်ပါတယ်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ လေပြေက ရဲတိုက်နံရံကို ဖြတ်ပြီး တိုက်ခတ်နေပါတယ်။
သေချာ သတိထားလိုက်မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီလေသံကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါတယ်။
ပြီးတော့ ဘေးခန်းကနေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးငယ်တွေ အသက်ရှူနေတဲ့ အသံကိုပါ ကြားနေရပါတယ်။
ဒီတစ်ညအတွက်တော့ သူတို့ရဲ့အသံကိုပဲ ကျွန်တော် နားထောင်နေမိပါတယ်။