ဗေယာက လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့ အခန်းထဲကို မြေပုံတစ်ချပ် ယူလာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က ရေကန်ငယ်ကို ရှာလိုက်ပါတယ်။
“မရှိဘူးလေ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“အော်ရီလီယာက အဲဒီလို ကတိမျိုး အရင်ကလည်း ပေးဖူးတာပဲ”
အော်ရီလီယာက ကယ်ဒရစ်နဲ့အတူ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေပါတယ်။ သက်စရာကတော့ တံခါးနားမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
“မုန်တိုင်းက အရုဏ်တက်ချိန်မှာ မြောက်ဘက်က တောင်ကုန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပြီ” လို့ ဗေယာက ပြောပါတယ်။ “ငါတို့ရဲ့ အနောက်ဘက်ကနေ ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်။”
သူမက လက်ညှိုးနဲ့ မုန်တိုင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို မှတ်သားပြပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ခိုင်းချင်လို့လဲ”
“ရှာပါ။”
“ဒီကနေနေပြီးလား”
“အင်း။”
ကျွန်တော်လည်း အောက်ဘက် ဝင်းပြင်ပေါ်က ကင်းစင်နေတဲ့ ကောင်းကင်ပြာပြာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ခက်သားပဲဗျာ”
“ခက်တာပေါ့” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
သူမကတော့ သဘောကျနေပုံပါပဲ။
ကျွန်တော်က ပြတင်းပေါက်နားက လေပြေလေညင်းကနေ စတင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျောက်တုံးတွေကို ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်နေတဲ့ လေကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ရင်ပြင်တော်၊ လယ်ကွင်းတွေနဲ့ လူတွေ အခြေခံအဆောက်အအုံတွေ စတင်မှတ်သားနေကြတဲ့ ကုန်းမြေမြင့်လေး ရှိပါတယ်။
ကျွန်တော် အသိစိတ်ကို ပိုပြီး ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သက်စရာရဲ့ လှမ်းခေါ်သံက ကျွန်တော့်အာရုံရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်ကို လာထိတွေ့ပါတယ်။
“သူ အခန်းထဲမှာ ရှိနေတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ရှိတာပေါ့” လို့ သက်စရာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
“ဒါဆို ဘာလို့ လှမ်းခေါ်ရတာလဲ”
“မင်းက တခြားတစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေတုန်း ငါ့နောက်ကို လိုက်လာရဲ့လားဆိုတာ စစ်ဆေးကြည့်တာလေ”
ကျွန်တော်က သူမရဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပါတယ်။
လယ်ကွင်းတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာ လေတိုက်နှုန်းက လားရာပြောင်းသွားပါတယ်။ အဲဒီပြောင်းလဲမှုကို တောင်ကုန်းတွေဆီ ဦးတည်ပြီး လိုက်သွားလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ မြင်ကောင်ယောင် မမြင်ရပေမဲ့ ခံစားလို့ရတဲ့ ဖိအားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
မိုးတွေက အဲဒီထဲမှာ ရွေ့လျားနေပါတယ်။
မိုးရေချိန်က အများကြီးပါပဲ။
“မင်း ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
“အခန်းထဲမှာလေ။”
ဗေယာက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ထပ်ကြိုးစားကြည့်ပါတယ်။
“အနောက်မြောက်ဘက်။ တောင်စွယ်ကို ကျော်ပြီးတော့။”
“ဘလောက်အထိ ကျော်သွားတာလဲ”
“မသိဘူး။”
“ကောင်းပြီ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါ ကောင်းတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
“မင်း သိနိုင်သလောက်နဲ့ ရပ်လိုက်တာလေ။”
ကျွန်တော် မြေပုံကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါကို ရွှေ့လို့ရမလား”
ဗေယာက ချက်ချင်း မဖြေပါဘူး။
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ ရွှေ့ချင်လို့လား”
“မရွှေ့ချင်ပါဘူး။”
“ဘာလို့လဲ”
“သူက တခြားနေရာမှာ ရွာနေတာလေ။ ဘယ်သူက အဲဒီမိုးကို လိုအပ်နေလဲမှ မသိတာ။”
သူမက မြေပုံကို ခေါက်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ငါတို့မှာ စတင်ဖို့ နေရာတစ်ခု ရသွားပြီပေါ့။”
အဲဒီနောက်မှာ မေရီက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့ပါတယ်။
“မိသားစုတွေက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ဘုရားကျောင်းနေရာသစ်ကို သဘောတူကြပါပြီ။”
“တော်တော် မြန်တာပဲ။”
“သူတို့မှာ မေးစရာရှိတာတွေ ရှိတာပေါ့။ ငါတို့လည်း ဖြေပေးခဲ့တာပေါ့။”
“ရာသီဥတုအကြောင်း သူတို့ မေးကြသေးလား”
“ဗေယာ ရောက်လာကတည်းက လူတိုင်းက ရရာသီဥတုအကြောင်းပဲ မေးနေကြတာချည်းပဲလေ။”
သူမက မြေယာသဘောတူညီချက် စာချုပ်တွေကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထိုးပေးပါတယ်။
အများသုံး ရေတွင်းကတော့ အများသုံးအတိုင်း ဆက်ရှိနေပါတယ်။ အိမ်ဆောက်ဖို့ မျှော်လင့်နေတဲ့ မိသားစုကလည်း လောက်ငှတဲ့ မြေနေရာကို ဆက်ပိုင်ဆိုင်ပါတယ်။ ပဲခင်းကတော့ လမ်းသစ်နဲ့ ချိတ်ဆက်နိုင်ဖို့အတွက် အစီအစဉ်မှာ နေရာရွှေ့သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာချင်းစီကို ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။
“မင်းတို့ ဒါတွေကို စစ်ဆေးပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“နှစ်ခါတောင် စစ်တာလား”
“တစ်ခါက ကိုယ်တိုင်စစ်တယ်။ နောက်တစ်ခါက မိသားစုတွေနဲ့ အတူတူ စစ်တယ်။”
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးလိုက်ပါတယ်။
မေရီက မင်ခြောက်သွားတာကို စောင့်ပြီးမှ စာရွက်တွေကို ပြန်သိမ်းသွားပါတယ်။
မြို့စားခံဝန်နဲ့ အီလီနော်တို့က ရေနုတ်မြောင်းကနေ စတင်ချင်နေကြပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်းကတော့ လိုအပ်ရင် နွေဦးပေါက်အထိ စောင့်လို့ရပါတယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောပါတယ်။ “ရေကတော့ စောင့်လို့မှ မရတာ။”
သူမက လက်တစ်ဖက်မှာ ဂፋတူးဓားကို ကိုင်လျက်နဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ ကုန်းမြေမြင့်ပေါ်မှာ ရပ်နေပါတယ်။ အယ်လ်ဒร็นက မှတ်သားထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်မှာ မြေကြီးကို ကျဉ်းကျဉ်းလေး တူးဖော်ထားပါတယ်။
ပယ်ရင်းက ပေါ်လာတဲ့ မြေဆီလွှာဘေးမှာ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“စောင်းနေတယ်” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“အဲဒီလိုဖြစ်အောင် ရည်ရွယ်ထားတာပေါ့” လို့ အီလီနော်က ပြန်ပြောပါတယ်။
“ပုံစံကြမ်းမှာ ပြထားတာထက် ပိုစောင်းနေတယ်လို့ ပြောတာပါ။”
မြို့စားခံဝန်က တိုင်းတာချက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ပယ်ရင်း ပြောတာ မှန်တယ်။”
အီလီနော်က သူ့ကို ဂက်ဖ်တူးဓား လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို ဘယ်နားကို ဆိုလိုတာလဲ ဆိုတာ ငါ့ကို ပြလေ။”
ပယ်ရင်းက အဲဒါကို စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
“ငါက နောက်ထပ် အမှတ်အသားတစ်ခု ထပ်လုပ်မလို့ပါ။”
“အဲဒါက ပြီးမှ လုပ်ပေါ့။”
သူက တူးမြောင်းတိမ်တိမ်လေးထဲကို ဆင်းသွားပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ သူတို့တူးထုတ်လိုက်တဲ့ မြေကြီးတွေကို သယ်ထုတ်ကူညီပေးဖို့ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒါက သာမန် အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။
မကြာသေးခင်က ရွာသွန်းခဲ့တဲ့ မိုးကြောင့် မြေကြီးတွေက လေးလံနေပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်တွေမှာလည်း မလိုအပ်ဘဲ မြေကြီးတွေ ကပ်ပါလာပါတော့တယ်။
အယ်လ်ဒရ็นက ကျွန်တော် တောင်ကုန်းတွေဘက်ကို လှမ်းကြည့်နေတာကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
“မိုး လာတော့မလို့လား”
“ငါတို့ရဲ့ အနောက်ဘက်မှာလေ။”
“အဲဒီမှာပဲ ဆက်ရှိနေမလား”
“ဗေယာကတော့ အဲဒီလို ထင်တာပဲ။”
သူက ဂက်ဖ်တူးဓားကို ချလိုက်ပါတယ်။
“မင်းရော ဘယ်လိုထင်လဲ”
“အခု ဘယ်နေရာမှာရှိနေတယ်ဆိုတာတော့ ခံစားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ ဆက်သင်ယူဆဲပဲ ရှိသေးတယ်။”
“ဒါဆိုရင် လုပ်နိုင်တုန်း ဆက်တူးကြတာပေါ့လေ။”
သူက ဂက်ဖ်တူးဓားကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ အဖြေတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း သူ့နောက်ကို လိုက်လုပ်ပါတယ်။
နေ့လယ်ခွဲအချိန်မှာ အနောက်ဘက်လမ်းကနေ ကင်းလှည့်စောင့်ကြည့်သူတစ်ဦး ရောက်လာပါတယ်။
တောင်စွယ်အောက်နားမှာ လှည်းတစ်စီးဝင်ရိုး ကျိုးသွားပါတယ်။ လှည်းသမားနဲ့ ခရီးသည်နှစ်ဦးက ဘေးကင်းကြပေမဲ့ မုန်တိုင်းမရောက်လာခင် သူတို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ရွှေ့ဖို့ ကြိုးစားနေကြပါတယ်။
အီလီနော်က ဘုတ်ပြားပေါ်မှာ သူမရဲ့ မြေပုံကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒီလမ်းက ဗေယာရဲ့ လမ်းကြောင်းအစွန်းဘက်မှာ ကျရောက်နေတယ်။”
“မြောက်ဘက်ကျကျမှာ မိုးရွာနေတာကို ငါ ခံစားမိတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ရွေ့လျားနေပြီလားဆိုတာ မင်း သိနိုင်မလား”
“အခုတော့ မသိသေးဘူး။”
“လှည်းတစ်စီးနဲ့ ဝန်ရိုးပြင်လို့ရတဲ့ လူတွေကို လွှတ်လိုက်မယ်။”
ပယ်ရင်းက တူးမြောင်းထဲကနေ မော့ကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် လိုက်သွားလို့ရပါတယ်။”
အယ်လ်ဒရ็นက ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“မင်း ပြင်တတ်လို့လား”
“ပြင်တတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆို ပစ္စည်းကိရိယာတွေ ယူသွား။ ငါပါ လိုက်ခဲ့မယ်။”
ကျွန်တော်လည်း လိုက်သွားမယ်လို့ ကမ်းလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
“လူလောက်ပါတယ်။ ရာသီဥတု ပြောင်းလဲသွားရင် ငါတို့ကို အကြောင်းကြားပေးပါ။”
စောင့်ဆိုင်းနေရတာက တူးဆွနေရတာထက် ပိုခက်ခဲပါတယ်။
ကျွန်တော် ဗေယာနဲ့အတူ အနောက်ဘက်မြို့ရိုးဆီ သွားခဲ့ပါတယ်။
တောင်ကုန်းစွန်းတွေဘက်မှာ မည်းမှောင်နေတဲ့ မုန်တိုင်းတိမ်တိုက်တွေကို အခုအခါမှာ မြင်နေရပါပြီ။ သူတို့က အရမ်း နှေးကွေးစွာ ရွေ့လျားနေတာကြောင့် ရပ်တန့်သွားပြီလို့တောင် ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မိလုနီးပါး ဖြစ်သွားပါတယ်။
“မရပ်သေးပါဘူး” လို့ ဗေယာက ပြောပါတယ်။
“သိပါတယ်။”
“သူတို့အောက်က လေထုကို ခံစားကြည့်။”
ကျွန်တော် မုန်တိုင်းဆီကို အာရုံ စိုက်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
တောင်စွယ်တဝိုက်မှာ လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာပါတယ်။ မိုးတွေကလည်း လေနဲ့အတူ လိုက်ပါလာပြီး မြေပြင်မြင့်တွေပေါ်ကနေ လမ်းဘက်ကို ဦးတည်ရွေ့လျားလာပါတယ်။
“တောင်ဘက်အစွန်းက ကျယ်လာနေပြီ။”
“အင်း။”
“ဘလောက် မြန်မြန်လဲ”
“စောင့်ကြည့်နေ။”
ကျွန်တော်က သူမကို ကိန်းဂဏန်း အတိအကျ ပြောပြစေချင်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူမက စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
အနောက်ဘက်ကင်းစောင့်စခန်းကနေ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အီလီနော်ရဲ့ သတင်းစကားပါပဲ။
ပြင်ဆင်ရေးလှည်းက ကျိုးနေတဲ့လှည်းဆီကို ရောက်သွားပါပြီ။
ကျွန်တော် နောက်ထပ် ခေါင်းလောင်းသံကို နားစွင့်နေမိပြီး လမ်းပေါ်က လူတွေဘက်ဆီကိုပါ ကျော်လွန်ပြီး နားစွင့်မိနေပါတယ်။
ဗေယာက သူမရဲ့လက်ကို ရင်တားခုံပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူ့အသံကို ကြားနေရလို့လဲ”
“ပယ်ရင်း။”
သူက အယ်လ်ဒရ็นကို စကားပြောနေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် သေချာ မကြားရပါဘူး။
“မုန်တိုင်းကော ဘယ်လိုနေလဲ”
ကျွန်တော် မုန်တိုင်းရဲ့အစွန်းကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော် လမ်းပေါ်ကနေ အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိມလိုက်ပြီး မိုးကို ပြန်ရှာလိုက်ပါတယ်။
ပိုပြီး နီးကပ်လာပါပြီ။
“အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆန်း့ထားလို့ ရမလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
“မသိဘူး။”
“ဒါဆို ဘယ်လောက်အချိန်လိုလဲဆိုတာ အီလီနော်ကို မေးကြည့်လေ။”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ပြောစကားကို ဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်ပါတယ်။
“ဝင်ရိုးတပ်ပြီးတဲ့အထိ လမ်းကို ခြောက်သွေ့အောင် ထိန်းထားပေးနိုင်မလား”
“မစမ်းကြည့်ရသေးဘူး။”
“စမ်းကြည့်ရင် သူတို့ကို အန္တရာယ် ဖြစ်စေနိုင်မလား”
ကျွန်တော် ဗေယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မုန်တိုင်းကို ဖြိုခွဲလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “တကယ်လို့ ယူရီယာသာ သူ့ရဲ့အစွန်းကို အခုရှိတဲ့နေရာမှာ ဆက်ထိန်းထားပေးမယ်ဆိုရင် သူတို့ဆီကို ရွေ့လာမလားဆိုတာ ငါတို့ သိနိုင်တယ်။”
“ဒါကလည်း အန္တရာယ် ရှိတုန်းပဲလေ” လို့ အီလီနော်က ဆိုပါတယ်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အီလီနော်က လမ်း၊ လှည်းနဲ့ ခေါင်းလောင်းစခန်းတို့ကို စဉ်းစားသုံးသပ်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်ထပ် အချက်ပြသံကို စောင့်ပါ။ တကယ်လို့ သူတို့ အကူအညီမပါဘဲ ထွက်သွားနိုင်ရင် မုန်တိုင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ တကယ်လို့ မိုးက တောင်စွယ်ကို ရောက်လာတဲ့အထိ သူတို့ ဆက်ရှိနေသေးရင်တော့ ငါတို့ ပြန်ဆုံးဖြတ်မယ်။”
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းရတာကို မကြိုက်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လုပ်ခဲ့ရတာပါပဲ။
ဒုတိယအကြိမ် ခေါင်းလောင်းသံက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် စောပြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အနောက်ဘက်ကင်းစခန်းကနေ တစ်ချက်တီးပါတယ်။
လမ်းပေါ်က ပိုဝေးတဲ့နေရာကနေ နှစ်ချက်တီးပါတယ်။
အီလီနော်က သူတို့ကြားက အဟပ်ကို ရေတွက်ပါတယ်။
“ဝင်ရိုးတပ်ပြီးပြီတဲ့။ သူတို့ ရွေ့ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီ။”
စိတ်သက်သာရာရသွားတာ အရမ်းမြန်လွန်းအားကြီးလို့ ကျွန်တော် နားထောင်တာကိုတောင် ရပ်ပစ်မတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ ဝေးတဲ့နေရာက ခေါင်းလောင်းသံ ထပ်ထွက်လာပါတယ်။
နှစ်ချက်။
ခဏရပ်။
တစ်ချက်။
အီလီနော် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပါတယ်။
“အဲဒါ လူတစ်ယောက် ကျန်ခဲ့တာပဲ။”
သူမက မြင်းစီးသမားတစ်ဦးကို ချက်ချင်း လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
လမ်းပေါ်မှာ ပယ်ရင်းရဲ့အသံကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့လိုက်ပါတယ်။
သူက အယ်လ်ဒရ็นကို လှမ်းခေါ်နေပါတယ်။
“မြင်းတစ်ကောင် လွတ်ထွက်သွားတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဗေယာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဘယ်နားမှာလဲဆိုတာ ကြားရလား”
“တောင်စွယ်နားမှာ။”
မိုးက အဲဒီကို ရောက်သွားပါပြီ။
အီလီနော်က နောက်ထပ် သတင်းပို့ချက်ကို ထပ်မစောင့်တော့ပါဘူး။
“သူတို့ လွတ်မြောက်သွားတဲ့အထိ အစွန်းကို ထိန်းထားပေးပါ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ဗေယာနဲ့အတူ မုန်တိုင်းဆီကို အာရုံ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ဆုပ်ကိုင်ထားဖို့အတွက်က အရမ်းကြီးမားလွန်းနေပါတယ်။
လေက လမ်းဘက်ကို လှည့်သွားတဲ့ တောင်ဘက်အစွန်းကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အဲဒီမှာပဲ ကျွန်တော့်အာရုံကို စုစည်းထားလိုက်ပါတယ်။
ဖိအားတွေက ကျွန်တော့်ဆီကို သက်ရောက်လာပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ဘာမှ မလုပ်မိလိုက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ လမ်းပေါ်က လေထု ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
ကျန်တဲ့ မုန်တိုင်းကတော့ ဆက်ပြီး ရွေ့လျားနေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော့်အသက်ရှူသံတွေ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
“အကုန်လုံးကို ပိတ်မထားနဲ့” လို့ ဗေယာက ပြောပါတယ်။
“မလုပ်ပါဘူး။”
“မင်း စလုပ်နေပြီလေ။”
ကျွန်တော် ချုပ်ကိုင်မှုကို လျှော့ချလိုက်ပါတယ်။
မိုးတွေက ပိုနီးကပ်လာပါတယ်။
လေက အောက်ဘက်ကို လှည့်မသွားအောင် ကျွန်တော် ထိန်းထားလိုက်ပါတယ်။
လမ်းဘက်က ခေါင်းလောင်းသံ တစ်ချက် တီးလာပါတယ်။
အီလီနော်က အောက်ဘက်က အကွေ့ကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
အယ်လ်ဒရ็นက မြင်းတစ်ကောင်ကို ဦးဆောင်ပြီး အရင်ဆုံး ပေါ်လာပါတယ်။
ပယ်ရင်းကလည်း နောက်ထပ်မြင်းတစ်ကောင်နဲ့ လိုက်ပါလာပါတယ်။
ပြင်ဆင်ပြီးသားလှည်းက သူတို့ရဲ့နောက်မှာ လိမ့်ဝင်လာပြီး လှည်းသမားက ဘေးကနေ လမ်းလျှောက်ပါလာပါတယ်။
“အခုပဲ” လို့ ဗေယာက ဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လေကို သူ့လမ်းကြောင်းအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
မိုးတွေက တောင်စွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး လမ်းပေါ်ကို ရောက်လာပါတယ်။
လူတိုင်းကတော့ အဲဒါရဲ့အောက်ဘက်ကို ရောက်နှင့်နေကြပါပြီ။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်စွမ်းအားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
အအေးဓာတ်က ကျွန်တော့်လက်တွေကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးမှ မှေးမှိန်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ဖဝါးအောက်က ကျောက်တုံးတွေက နှင်းခဲတွေနဲ့ ဖြူရော်သွားခဲ့ပါပြီ။
ဗေယာက အဲဒါကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို ဖြစ်သွားတာပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အယ်လ်ဒရိတ်နဲ့ ပယ်ရင်းတို့ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ လှည်းက အောက်ဘက်တံခါးဝအနီးက အမိုးအကာရှိရာကို ရောက်သွားပါပြီ။
လွတ်ထွက်သွားတဲ့မြင်းက လှည်းသမားပိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“လှည်းကို လှည့်နေတုန်း ကြိုးပြုတ်ထွက်သွားတာပါ။ တခြားမြင်းတွေနောက် လိုက်သွားမယ် ထင်ခဲ့တာ” လို့ ပယ်ရင်းက ရှင်းပြပါတယ်။
“မလိုက်ဘူးလေ” လို့ အယ်လ်ဒရ็นက ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
ပယ်ရင်းရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီက စိုနေပါတယ်။ အယ်လ်ဒရ็นရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကတော့ ပိုလို့တောင် ဆိုးပါသေးတယ်။
နာရာက သူတို့ကို ရေနွေးနွေးတွေနဲ့ လာကြိုဆိုပါတယ်။
“မင်း မိုးကို ဆွဲတားထားနိုင်ခဲ့တာပဲ” လို့ ပယ်ရင်းက ကျွန်တော့်ကို ပြောပါတယ်။
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့။”
“ကြာတာပေါ့လေ။”
မုန်တိုင်းတစ်ခုလုံးကို ဆုပ်ကိုင်မိတော့မလို ဘလောက်အထိ နီးကပ်သွားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ့ကို ပြောပြချင်စိတ်တွေ ဖြစ်မိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား ဝင်ရိုးအကြောင်းကိုပဲ မေးလိုက်ပါတယ်။
သူက အပြင်မှာ ပြင်ဆင်ခဲ့ရတာတွေကို အသေးစိတ် ပြောပြတာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ အီလီနော်တောင် လာနားထောင်ရတဲ့အထိပါပဲ။
အဲဒီညမှာပဲ ဗေယာက မြို့ရိုးပေါ်မှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို အော်ရီလီယာကို ပြောပြပါတယ်။
“သူ အစွန်းကို ခံစားမိတယ်။ မုန်တိုင်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကို မပြောင်းလဲစေဘဲနဲ့ ထိန်းထားနိုင်ခဲ့တယ်။”
“အကုန်လုံး ဆွဲငင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း လွှတ်ပေးလိုက်တယ်လေ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ဗေယာ ပြောလို့လေ။”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါက မင်းကို စိုးရိမ်စေပုံပဲနော်။”
“မင်းကိုယ်တိုင် အဲဒီအချိန်ကို ခံစားမိတဲ့အထိ လေ့ကျင့်ဖို့ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ဒါက ပြနေတာပဲလေ။”
မီးဖိုနားမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကယ်ဒရစ်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“နောက်သင်ခန်းစာကို ပိုသေးအောင် လုပ်လို့ရပါတယ်။”
“ရေကန်ငယ်ထဲက မုန်တိုင်းလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“တံခါးဝက ဝင်လာတဲ့ လေကြမ်းပေါ့။”
“ကြားရတာတော့ သာယာသလိုပဲ။”
“မသာယာချင်စရာ ဖြစ်အောင်လည်း ငါ လုပ်လို့ရပါတယ်” လို့ သူက ဆိုပါတယ်။
မိုးတွေ ဂရေးကိပ်ကို ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အက်ဗလင်က ဘုရားကျောင်းထဲမှာ ရှိနေပါတယ်။
ခရီးသည် နှစ်ဦး ရွှဲစိုစွာ ရောက်လာကြပြီး တစ်ယောက်ကတော့ လှည်းပေါ်က ကုန်ပစ္စည်းတွေကို မတင်တုန်းက လက်မှာ ဒဏ်ရာရသွားပါတယ်။ လီယိုရာက ဆေးကြောပေးပြီး အိုင်ယန်က ပတ်တီးစည်းပေးပါတယ်။ နာရာက ခြောက်သွေ့တဲ့ စောင်တွေကို ရှာပေးပါတယ်။
ဘယ်သူမှ အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးမလိုခဲ့ပါဘူး။
အက်ဗလင်က အဲဒီအကြောင်းကို ပြောပြတဲ့အခါ ကျေနပ်နေတဲ့ပုံစံ ပေါ်နေပါတယ်။
“ဗေယာ ရှိနေလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“သူ့ရဲ့ စိုစွတ်နေတဲ့ ကုတ်အင်္ကျီတွေအတွက် အခန်းငယ်လေး ဘယ်နားမှာ ထားရမလဲဆိုတာ လာကြည့်တာလေ။”
“သူ သဘောကျရဲ့လား”
“သူက ပိုကျယ်ချင်နေတာ။”
“မေရီတော့ သဘောကျမှာ သေချာတယ်။”
“သူ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းပြီးသွားပြီလေ။”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း ဝင်လာတုန်းက အေးစက်နေတာပဲ။”
“အခုတော့ ပူနွေးလာပါပြီ။”
“နောက်တစ်ခါ ဒီလိုဖြစ်ရင် ငါ့ကို ပြောနော်။”
“ပြောမှာပါ။”
အိပ်ရာဝင်ချိန် မရောက်ခင် ကလေးတွေကို သွားကြည့်ဖို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်ခဲ့ကြပါတယ်။
ကယ်လ်က အဝတ်စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး ထိုင်နေတုန်း အိပ်မပျော်သေးပါဘူး။ ဂါရစ်ကတော့ သူ့ရဲ့လှေုပ်စလေးကို ဘေးမှာ ပိုက်လျက်နဲ့ အိပ်ပျော်သွားပါပြီ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးရဲ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူ အိမ်ပြန်လာတာလဲ” လို့ အိမ်ပုံပါတဲ့ စာမျက်နှာကို လက်နဲ့တို့ရင်း သူမက မေးပါတယ်။
ကယ်လ်က သူမရဲ့လက်သေးသေးလေးကို တံခါးငယ်လေးပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဖေဖေ။”
ကျွန်တော် ရပ်သွားပါတယ်။
“သူ အရင်ကလည်း ပြောဖူးပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
“ဒီစာအုပ်ကိုတော့ မပြောဖူးဘူးလေ။”
ကယ်လ်က တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပါတယ်။
“ဖေဖေ။”
“ဖေဖေ ဒီမှာ ရှိပါတယ်။”
သူမက စာအုပ်ကို ကျွန်တော့်ဘက်ကို တွန်းပေးပါတယ်။
ကျွန်တော် မြေပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမကို ဖတ်ပြပါတယ်။
သူမက ဘယ်စာမျက်နှာ ဆက်လာမယ်ဆိုတာကို သိနေပါတယ်။ ကျွန်တော် စကားတောင် မဆုံးသေးဘူး၊ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စာမျက်နှာကို လှန်ပစ်လိုက်ပါတယ်။
ကယ်လ် အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေလိုက်ပါတယ်။
မိုးရေစက်တွေက မှန်ကို လာရိုက်ခတ်နေပါတယ်။
အဲဒီအပြင်ဘက်မှာတော့ မုန်တိုင်းက လယ်ကွင်းတွေပေါ်ကို ဖြတ်သန်းသွားနေပါပြီ။ ကျွန်တော် ဆန့်ထုတ်မနေဘဲနဲ့တောင် သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံစားမိနေပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာပါတယ်။
“မုန်တိုင်းကို ပိုဝေးတဲ့နေရာကို ရွှေ့ပစ်လိုက်ချင်တာမျိုး မရှိဘူးလား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“မရှိပါဘူး။ အဲဒီလယ်ကွင်းတွေက မိုးလိုနေတာလေ။”
“လမ်းမကြီးကော။”
“သူတို့လည်း နည်းနည်း အချိန်လိုတာပေါ့။”
သူမက ကျွန်တော့်ကို မှီတွယ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် မြို့ရိုးပေါ်က နှင်းခဲတွေကို ပြန်တွေးမိပြီး ကိုယ်မြင်နိုင်တာထက် ပိုပြီး ဆုပ်ကိုင်ချင်စိတ် ဘလောက်တောင် လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လဲဆိုတာကို တွေးမိပါတယ်။
မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ နောက်ထပ် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရှိလာဦးမှာပါ။
ဒီညမှာတော့ မိုးက သူကျသင့်တဲ့နေရာမှာပဲ ကျရွာခွင့်ပြုထားလိုက်ပါတယ်။