အခန်း (၂၀၂) - မှတ်တမ်းထိန်းသိမ်းသူ
နာသနီရယ် (Nathaniel) ဟာ မနက်ခင်းအချိန်ကို ရဲတိုက်စောင့် (Castellan) နဲ့အတူ မှတ်တမ်းတိုက်ထဲမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့ပါတယ်။
ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေက အစုံအလင် မရှိလှဘူးဆိုတာကို မေရီက ကြိုတင်သတိပေးထားခဲ့ဖူးပါတယ်။
နာသနီရယ်ကတော့ သူ့ရဲ့မှတ်ဉာဏ်တွေလည်း အစုံအလင် မရှိတော့ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခု ရှိနေတာပေါ့လို့ ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အရှေ့ဘက်လှေကားထစ်အောက်မှာ သူတို့ကို သွားတွေ့ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမှာ သေတ္တာသုံးလုံး ပွင့်လျက်သားရှိနေပြီး စတုတ္ထမြောက်သေတ္တာကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဆက်စပ်စောင့်ဆိုင်းနေပါတယ်။
ရဲတိုက်စောင့်က စာမျက်နှာတစ်ခုကို ပြတင်းပေါက်နားဆီ ယူသွားပါတယ်။
နာသနီရယ်က သူ့ပခုံးကျော်ကနေ ကုန်းပြီး ဖတ်နေပါတယ်။
“အသနားခံစာကို တွေ့ပြီလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“အများကြီးပဲ” လို့ ရဲတိုက်စောင့်က ပြန်ပြောပါတယ်။ “ဒါပေမဲ့ နာသနီရယ် မှတ်မိနိုင်တဲ့ နာမည်တစ်ခုမှ မပါဘူး။”
“အခြေအနေတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မှတ်မိကောင်း မှတ်မိလိမ့်မယ်” လို့ နာသနီရယ်က ပြောပါတယ်။
သူက စာမျက်နှာကို ယူပြီး ထပ်ဖတ်ပါတယ်။
စတုတ္ထမြောက်သေတ္တာကို စားပွဲပေါ်တင်ပေးဖို့လောက်အထိပဲ ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် မေရီက သေတ္တာနှစ်လုံးနဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
“ပိုပါလာသေးတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ ရသားပဲ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မင်းလည်း ကူညီနေတာပဲလို့ ငါထင်လို့ပေါ့။”
“ကူညီတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဒါဆိုရင် ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်တယ်လေ။”
မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ ဂရေးကိပ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ကြတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကို ရေးသားဖော်ပြထားပါတယ်။
အချို့ကတော့ တာဝန်ဝတ္တရားတစ်ခုရဲ့ အာဏာစက်နဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ရဲတိုက်ထဲဝင်ခွင့် ပေးခဲ့တာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
အချို့ကတော့ ဘုရားတစ်ဆူရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကနေ တခြားဘုရားတစ်ဆူရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုဆီ ပြောင်းရွှေ့သွားခွင့်ပြုခဲ့တာတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
နာသနီရယ်က ဒုတိယအမျိုးအစား မှတ်တမ်းတွေကို ပိုပြီး နှေးကွေးသေချာစွာ ဖတ်ရှုနေပါတယ်။
“ဒါက ကိုယ်လာပြီး သက်သေခံခဲ့ရမယ့် အရာပဲ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“ဘယ်ဟာကိုလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ငါလည်း သေချာ မသိသေးဘူး။”
သူ့လက်ချောင်းက စာမျက်နှာပေါ်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထိတွေ့လိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူက ခရီးအစွန်အဖျားမှာ စကားပြောဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ။ သက်သေဖြစ်တဲ့ ငါက သူတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်တိုင် ကြားခဲ့ရမှာလေ။”
“အကယ်၍ အဲဒီလူက စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့ရင်ရော။”
“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့နားထဲကို ရောက်လာရမှာပေါ့။”
သူက တံဆိပ်ခတ်ပိတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းဆီကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူတို့က အသနားခံစာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီလို့ ငါ့ကို ပြောနေတုန်းက ငါ အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေခဲ့တာ။”
ရဲတိုက်စောင့်က သူ့လက်ထဲက စာမျက်နှာကို ချလိုက်ပါတယ်။
မင်း မကြားရအောင် တစ်စုံတစ်ယောက်က တားဆီးခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်လား။
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“သူတို့က တခြားလမ်းကနေ ထွက်သွားတာ ဖြစ်နိုင်လား။”
“ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။”
အဲဒီအဖြေနှစ်ခုစလုံးက နာသနီရယ်ရဲ့ မျက်နှာထားကို ပိုပြီး ကောင်းမွန်သွားစေတာမျိုး မရှိပါဘူး။
မေရီက မှတ်တမ်းတွေဘေးမှာ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ကို ချပေးလိုက်ပါတယ်။
“မဖတ်ခင်မှာ ကိုယ်မှတ်မိသမျှကို အရင်ရေးထားလိုက်ပါဦး။”
သူက မေရီကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“ဒီစာမျက်နှာတွေက ငါ့မှတ်ဉာဏ်တွေကို ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်မယ်လို့ မင်းထင်လို့လား။”
“ကိုယ်တိုင်လည်း တကယ်မမှတ်မိတော့ဘဲ ကိုယ်ပိုင်သလိုလို ထင်နေတဲ့ အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို ဒါတွေက ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်။”
နာသနီရယ်က ဘောပင်ကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“လီယိုရာကို လူတွေ ဘာကြောင့် သတိပေးခဲ့ကြလဲဆိုတာကို ငါတော့ နားလည်သွားပြီ။”
“သူ့ကိုတော့ အရာရာတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်တတ်တယ်လို့ ပြောပြကြတာပေါ့။”
“သေတ္တာတွေ မဖွင့်ခင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲဆိုတာကို မင်း သွားမေးနေတာကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။”
“အဲဒါက တကယ်တော့ ကိုယ်နဲ့ တော်တော်တူတာပဲ။”
အပြင်ဘက်မှာတော့ ပယ်ရင် (Perrin) ဟာ အနောက်ဘက်ဂိတ်တံခါးဘေးက အမိုးအကာနေရာကို တိုင်းတာနေပါတယ်။
အီလီနော်က အစပြုတိုင်တွေကို မနေ့ကတည်းက စိုက်ထူခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဂိတ်တံခါးအတွင်းက အစောင့်တွေအပြင် ဂိတ်အပြင်ဘက်မှာ ရပ်နေမယ့်သူတွေကိုပါ အမိုးက ကာကွယ်ပေးနိုင်မလားဆိုပြီး ပယ်ရင်က စစ်ဆေးနေချိန်မှာ အယ်လ်ဒရင် (Aldren) က တိုင်နှစ်တိုင်ကြားက ထောက်တိုင်ကို ချိန်ညှိတပ်ဆင်နေပါတယ်။
“မင်း စိုက်ထားတဲ့တိုင်က နေရာမှားနေပြီ” လို့ အယ်လ်ဒရင်က သူ့ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ငါ နံရံကနေ တိုင်းခဲ့တာလေ။”
“မင်းက ဂိတ်တံခါးကနေ စပြီး တိုင်းခဲ့ရမှာပေါ့။”
ပယ်ရင်က ကွာဟနေတဲ့နေရာကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငါသာ အနေအထား ရွှေ့လိုက်ရင် အမိုးက ကောက်သွားလိမ့်မယ်။”
“ဒီအတိုင်းသာ ဆက်ထားရင် မိုးရွာထဲ စောင့်နေရမယ့်သူတွေ စိုကုန်လိမ့်မယ်။”
ပယ်ရင်က သူ့ရဲ့ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
အယ်လ်ဒရင်က မှတ်သားထားတဲ့နေရာကို ရွှေ့နေချိန်မှာ တိုင်ကို ထိန်းကိုင်ပေးထားပါတယ်။
အကူအညီလိုသေးလားလို့ မေးဖို့အတွက် ကျွန်တော် သွားခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သူတို့ဆီ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ လူသုံးယောက်စာလုပ်စရာ အလုပ်တွေကို သူတို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနေပါပြီ။
နာရာ (Nara) က အလုပ်သမားတွေအတွက် ရေနွေးနွေးတွေ သယ်လာပေးပါတယ်။
သူမက ထောက်တိုင်ကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းနေတဲ့ အယ်လ်ဒရင်ဆီကို ခွက်တစ်ခွက် ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒီနားမှာ ထားပေးလို့ ရမလား” လို့ သူက မေးပါတယ်။
သူမက မြေပြင်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါကို အဆုံးသတ်ပြီးသွားတဲ့အထိ အအေးခံမထားဘူးလေ။”
နာရာက ခွက်နဲ့ မဝေးမနီးလေးမှာ လက်ဖဝါးကို ငြိမ်ငြိမ်လေး ထားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီထဲမှာ အနည်းငယ်သော အပူဓာတ်လေး ကျန်ရစ်နေပါတော့တယ်။
အယ်လ်ဒရင်က အဲဒါကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
“ငါက ဒါမျိုးလုပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။”
“ငါ သိပါတယ်။”
သူက ရေနွေးကို တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်ပါတယ်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
နာရာက ပယ်ရင့်ကို လက်နဲ့ မထိဘဲ သူ့ခွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
“မင်းက မင်းခွက်ကို ကိုင်ထားဆဲပဲပဲ” လို့ သူမ ပြောလိုက်တဲ့အထိ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံ ပေါ်နေခဲ့ပါတယ်။
“ဒါက တရားမျှတပါတယ်လေ။”
အော်ရီလီယာက လမ်းမပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်နေပါတယ်။
“သူ ဆက်နေမယ်လို့ မင်း ထင်လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“နာရာကိုလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သူ မဆုံးဖြတ်ရသေးပါဘူး။”
“သူက အခုတောင် ကူညီနေပြီလေ။”
“မင်းလည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ နှစ်ယောက်စလုံးက ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချမှတ်ပစ်စရာ မလိုပါဘူး။”
ကျွန်တော် အမိုးအကာဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အနောက်ဘက်ဂိတ်တံခါးကို လိုအပ်တဲ့အခါ လူတွေ ဝင်မလာအောင် တားဆီးဖို့ တည်ဆောက်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ အယ်လ်ဒရင်က မိုးရွာထဲ မရပ်ရဘဲ ဘယ်သူမဆို အဲဒီနားမှာ စောင့်ဆိုင်းနိုင်အောင် သေချာလုပ်ပေးနေပါတယ်။
အမိုးတစ်ခုအတွက် ဒါက အကောင်းဆုံး အသုံးချမှုတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ကလေးတွေက ဟယ်လီနာနဲ့အတူ ရှိနေကြပါတယ်။
ဂါရစ် (Garrick) က ‘လှေ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သေသေချာချာ ပြောတတ်သွားပါပြီ။
သူက အဲဒီစကားလုံးကို သူ့ရဲ့ သစ်သားလှေလေး၊ အဝတ်လျှော်ဇလုံနဲ့ သစ်တုံးနှစ်တုံးပေါ် တင်ထားတဲ့ ဇွန်းတစ်လက်တို့အတွက် အသုံးပြုနေပါတယ်။
ဟယ်လီနာက အကြိမ်တိုင်းမှာ သူ့ကို အမှန်ပြင်ပေးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူက ဆက်လုပ်နေဆဲပါပဲ။
ကရောလ် (Carol) က သူ့ရဲ့ တကယ့်သစ်သားလှေလေးကို ယူပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချလိုက်ပါတယ်။
“လှေ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
ဂါရစ်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“သူ အဲဒါကို ဘယ်တုန်းက စပြောတတ်တာလဲ။”
“ဒီမနက်ကတည်းကပါ။”
သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အက်ဗလင် (Evelyn) က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ရှင် မဝင်လာခင်ကတည်းက သုံးခါတောင် ပြောပြီးပြီ။”
“ကိုယ် လွတ်သွားတာပေါ့။”
“ရှင်က နာသနီရယ်နဲ့အတူ ရှိနေတာကိုး။”
ကရောလ်က မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“လှေ” လို့ သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပါတယ်။
“ကိုယ် သဘောတူပါတယ်။”
သူမက အဲဒါကို လက်နဲ့မတို့ဘဲ ဂါရစ်ဘက်ကို တွန်းပို့လိုက်ပါတယ်။
လှေလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချော်ထွက်သွားပါတယ်။
ဂါရစ်က နံရံနဲ့ မတိုက်မိခင်မှာ လှေလေးကို ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ကရောလ်က စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့တာလားဆိုပြီး အက်ဗလင်က မမေးတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက လှေသွားရာလမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်လုံးကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
“သမီးလေး ပြန်ခေါ်ပေးလို့ ရမလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးလိုက်ပါတယ်။
ကရောလ်က လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
လှေလေး ရွေ့လျားသွားပါတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဂါရစ်က အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ထားချင်တယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လှေကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
စွမ်းအားအသုံးပြုမှု ပြတ်တောက်သွားပါတယ်။
ကရောလ်က သူ့ကို မျက်မှူန်းကြုတ်လိုက်ပါတယ်။
“သူ့အရုပ်ကို သူ ကိုင်ခွင့်ရှိတာပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
ကရောလ်က အဲဒါကို စဉ်းစားတွေးတောနေပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက သစ်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူပြီး အဲဒါကို အစားထိုး ရွေ့လိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပွတ်တိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်ဆီကို ရောက်လာပါတယ်။
“လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုပဲ” လို့ ကျွန်တော် သူမကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဟယ်လီနာက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်ပါတယ်။
“ရှင့်ဖိနပ်တွေ တခြားနေရာ ရောက်သွားသင့်တယ်လို့ သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အထိပေါ့လေ။”
ကျွန်တော် အခန်းထဲကို ပိုပြီး တိုးဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြတဲ့အခါ အက်ဗလင်က သူတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေထဲမှာ သူမ မှတ်သားထားတဲ့ အမှတ်အသားတွေကို အော်ရီလီယာကို ပြသပါတယ်။
“ကရောလ်အတွက် စကားလုံးအသစ် နှစ်လုံး၊ ဇွန်းကို လှေလို့ မသတ်မှတ်ရင် ဂါရစ်အတွက် တစ်လုံးပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“မသတ်မှတ်ပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးကတော့ သဘောမတူဘူးလေ။”
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာတွေကို လှန်လှောဖတ်ရှုပါတယ်။
“စွမ်းအားသုံးပြီးတာနဲ့ သူတို့ ပင်ပန်းသွားကြလား။”
“ကရောလ်က မွန်းလွဲပိုင်း အိပ်ချိန်ကို ပိုစောစော အိပ်ချင်ခဲ့တယ်။ ဂါရစ်ကတော့ သူ့ရဲ့ ပုံမှန်အချိန်အတိုင်းပါပဲ။”
“ဒီအကြောင်း နက်ဆာကို ပြောပြရမယ်။”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ကျွန်တော် စာအုပ်တစ်အုပ်ချင်းစီကို အလှည့်ကျ ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သင်ယူနေကြပါပြီ။”
“ဟုတ်ပါတယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောပါတယ်။
“အဲဒီထဲက ဘယ်လောက်အထိက စွမ်းအားကြောင့်လဲ။”
“ကျန်တဲ့အရာတွေနဲ့ ဒါကို ကျွန်တော် သီးသန့်ခွဲထုတ်လို့ မရသေးပါဘူး။”
အဲဒါက သူမရဲ့ အဖြေပါပဲ။
ကျွန်တော် တစ်ခုခုကို သိချင်ရုံနဲ့ သူမက အဖြေကို ပြောင်းလဲမပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်ခန်းစာကိုတော့ အောက်ထပ်ခန်းမဆောင်မှာ ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ် (Caldris) က ချိတ်ဆွဲထားတဲ့ ကွင်းတွေကို ဖြုတ်သိမ်းထားလိုက်ပါပြီ။
အဲဒီနေရာတွေမှာ ကုလားထိုင်နှစ်လုံး ချထားပြီး တစ်လုံးက တံခါးဘေးမှာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လုံးကတော့ အနောက်ဘက်နံရံနားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ထိုင်လို့ရတယ်လို့ ပြောပေးပါ” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“အခုထိတော့ မရသေးပါဘူး” လို့ မယ်လင် (Maelin) က ပြန်ဖြေပါတယ်။
အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်က မဖြတ်သန်းသွားလာဘဲ သက်စြာ (Thesra) လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားနေချိန်မှာ ကျွန်တော့်ကို ကုလားထိုင်နှစ်လုံးကြားမှာ ဒိုင်းကာငယ်လေးတစ်ခုကို ကိုင်ထားပေးဖို့ သူမက တောင်းဆိုပါတယ်။
သစ္စြာက ပွင့်နေတဲ့တံခါးဝကို ဖြတ်သွားတဲ့အခါတိုင်း သူမရဲ့ ခေါ်သံကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။
သူမရဲ့ တတိယမြောက် ပတ်လမ်းမှာတော့ တခြားတစ်ယောက်က လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ။
ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခြင်း မရှိပါဘူး။
ကျွန်တော် အနောက်ဘက်လမ်းမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဒိုင်းကာကြီး ကွေးညွှတ်သွားပါတယ်။
အက်ဗလင်က အစွန်းဘက်ကို ထိတွေ့ကိုင်တွယ်ပြီး ခေါက်မသွားအောင် ထိန်းထားပေးပါတယ်။
“ကျွန်ტော့်နားမှာ ဆက်နေပါ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက် အသံကြားလိုက်ရတယ်။”
“ငါလည်း ကြားလိုက်ရတယ်။”
မယ်လင်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို မော့လိုက်ပါတယ်။
“နောက်ထပ် ရောက်လာပြန်ပြီ။”
ကျွန်တော်တို့ ချက်ချင်းပဲ ဂိတ်တံခါးဆီကို သွားကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။
အရင်ဆုံး ဒိုင်းကာကို ချပေးဖို့ အော်ရီလီယာက တောင်းဆိုပါတယ်။
အဲဒီနောက် ကျွန်တော် အဲဒီမှာ ဆက်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်သိမ်းယူနေတုန်း သူမက စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပါတယ်။
ရင်ပြင်ဝင်းထဲကို ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားချိန်မှာတော့ ရင်းနှီးမှုမရှိတဲ့ ခေါ်သံကြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့ပါပြီ။
အီလီဇာက ခရီးသည်ကို နံရံပေါ်ကနေ မြင်တွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
“တစ်ယောက်တည်းပါ” လို့ သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပါတယ်။ “လမ်းလျှောက်လာတာ။ ကျောပိုးအိတ်လည်း ပါလာပုံမပေါ်ဘူး။”
“သူ့ကို သိလား” လို့ သစ္စြာက မယ်လင်ကို မေးပါတယ်။
“ဒီကတော့ မဟုတ်ဘူး။”
နာသနီရယ်က လက်ချောင်းတွေမှာ မင်စွန်းလျက်နဲ့ မှတ်တမ်းတိုက်ထဲကနေ ထွက်လာပါတယ်။
သူက အနောက်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ငါတော့ သိတယ်။”
အဲဒီအမျိုးသမီးက အမိုးအကာ မပြီးစီးသေးခင်မှာပဲ အမိုးအကာဆီကို ရောက်ရှိလာပါတယ်။
အီလီဇာက ဂိတ်တံခါးကနေတစ်ဆင့် သူမကို စကားပြောပါတယ်။
“ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။”
“နာသနီရယ်နဲ့ စကားပြောစရာ ရှိလို့ပါ။”
“သူ ဒီမှာ ရှိတယ်။”
အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချပြီး စိတ်အေးသွားတဲ့ပုံ ပေါ်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှ သူမက ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့သူ့ကို မြင်သွားပါတယ်။
“ကျွန်မနာမည် အီဗာရာ (Ivara) လို့ ခေါ်ပါတယ်။ သဘောတူညီချက်ခန်းမအတွက် အသနားခံစာတွေကို ကျွန်မ ထိန်းသိမ်းခဲ့တာပါ” ဟု သူမက ဆိုပါတယ်။
နာသနီရယ် ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“ဂရေးကိပ်ဆီကို မင်း လူလွှတ်ခဲ့သေးလား” လို့ သူက မေးပါတယ်။
“မလွှတ်ခဲ့ပါဘူး။”
သူမက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်မ ရှင့်ဆီကို တစ်စောင် လွှတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေတုန်းကလေ။”
အော်ရီလီယာရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
“ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မရခဲ့ပါဘူး။”
“အခုတော့ ကျွန်မ သိပါပြီ။”
အီဗာရာက မဝင်ရောက်ခင်မှာ စစ်ဆေးခံဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်။
သူမနဲ့အတူ ဘယ်လို ခရီးသွားပစ္စည်းမှ ပါမလာပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သူမက မနေ့က မနက်ခင်းကတည်းက အစားအစာ မစားဘဲ လမ်းလျှောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘီထရစ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ မေရီက ဘာမှ မမေးရသေးခင်မှာပဲ မုန့်ကို ယူလာပေးပါတယ်။
အီဗာရာက မုန့်ရဲ့ တစ်ဝက်ကို စားလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်ပါတယ်။
“မူရင်းပျောက်သွားမယ့်အစား ဒါကို ကျွန်မ ကူးယူထားခဲ့တာပါ။”
မေရီက သူမရဲ့လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
အီဗာရာက စာရွက်ကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီစာမျက်နှာမှာ အိုသယ်လော့စ် (Othellos) ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကနေ ထွက်ခွာလိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ အသနားခံစာကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမရဲ့နာမည်က ကျွန်တော် မဖတ်နိုင်တော့လောက်အောင်ကို သေချာလွန်းလို့ ခြစ်ထုတ်ဖျက်ဆီးခံထားရပါတယ်။
အောက်နားမှာတော့ သူမရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားနာဖို့ တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရတဲ့ သက်သေရဲ့နာမည် ရှိနေပါတယ်။
နာသနီရယ်။
“ဒါကို မင်း သိမ်းထားခဲ့တာလား” လို့ သူက အီဗာရာကို မေးပါတယ်။
“ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးခံရတာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ မင်း မဖျက်ခဲ့ဘူးပေါ့။”
“တစ်နေ့ကျရင် သူမက သက်သေအထောက်အထား တောင်းလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်လို့ပါ။”
“သူမ ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ။”
“သူမရဲ့ အသနားခံစာကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားပြီလို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်။”
နာသနီရယ် ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါကိုပဲ သူတို့ ငါ့ကို ပြောခဲ့တာပေါ့။”
အီဗာရာက သူမလက်ထဲက မုန့်ကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“အဲဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မလည်း ယုံကြည်ခဲ့တာပေါ့။”
မေရီက အသနားခံသူရဲ့ နာမည်ပေါ်က မင်ကြောင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ပြန်ဖော်လို့ ရနိုင်မလား” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု အီဗာရာက ဆိုပါတယ်။ “မူရင်းကို ဘယ်လိုသွင်းခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်မ မှတ်မိပါတယ်။ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ တခြားမိတ္တူတစ်ခု ရှိကောင်း ရှိနေနိုင်ပါတယ်။”
“ဘာလို့ အခုမှ လာတာလဲ” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
အီဗာရာက သူမကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နာသနီရယ် ထွက်သွားပြီဆိုတာကို ကျွန်မ ကြားလို့ပါ။ ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ ကုထုံးပညာရှင်တွေကို ဆန့်ကျင်တဲ့ သတိပေးချက်ထဲမှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် မှတ်တမ်းတွေထဲမှာ သုံးခဲ့ဖူးတဲ့ စကားလုံးပုံစံတွေကို သုံးထားတာ တွေ့ရလို့ပါ။”
သူမက မုန့်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ကို အဲဒီလို ဆက်ပြောခိုင်းနေတာကို ကျွန်မ ရပ်တန့်လို့ရမလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ။”
မေရီက ရှေးဟောင်းအသနားခံစာတွေကို ထုတ်ယူလာတဲ့အခါ မယ်လင်က ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းလာပါတယ်။
သူမနဲ့ အီဗာရာတို့က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကြပါတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း မသိဟန်မဆောင်ကြပါဘူး။
နာသနီရယ်က ကူးယူထားတဲ့ စာမျက်နှာကို သေချာလေ့လာနေချိန်မှာ သူတို့နှစ်ယောက်က စားပွဲရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားပြောနေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
“သူတို့ မေ့ပစ်ဖို့ အမိန့်ပေးခံထားရတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို သိထားတဲ့သူ ဘယ်လောက်တောင် များများ ရှိသေးလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဆက်မေးနေသင့်လောက်တဲ့ ပမာဏတော့ ရှိမှာပေါ့” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
အမည်ကို ခြစ်ထုတ်ထားတဲ့နေရာအောက်က ကွက်လ่างနေတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ထွက်သွားချင်ခဲ့ပါတယ်။
နာသနီရယ်က သူမပြောမယ့်စကားကို ကြားဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးကတော့ ဘာမှ ဆက်လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ ပြောဆိုခံခဲ့ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီဗာရာကို တစ်ညတာအတွက် အခန်းတစ်ခန်း ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်။
အီလီဇာက အနောက်ဘက်ဂိတ်တံခါးဆီ ပြန်သွားမယ့်လမ်းကို သူမ သေချာသိရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ပါတယ်။
“ရှင် လိုချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ထွက်သွားလို့ရပါတယ်” လို့ သူမကို ပြောပါတယ်။
အီဗာရာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“ကျွန်မ သွားလို့ရမယ့် မှတ်တမ်းတွေ ရှိနေရင်တော့ သွားရကောင်း သွားရနိုင်ပါတယ်။”
“မပြန်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အရင်စကားပြောပါဦး” လို့ အီလီဇာက ပြောပါတယ်။ “ရှင် ဘယ်ကိုသွားတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိရအောင်လို့ပေါ့။”
မေရီက အီဗာရာရဲ့ ပြောပြချက်တွေကို အဲဒီမနက်က စတင်ခဲ့တဲ့ စာမျက်နှာမှာ ထည့်သွင်းမှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
နာသနီရယ်က သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင် ထွက်ဆိုချက်အောက်မှာ လက်မှတ်မထိုးခင် အဲဒါကို ပြန်ဖတ်ပါတယ်။
“ငါ ဒေါသထွက်နေတယ်ဆိုတာကိုတော့ မင်း ချန်လှပ်ထားခဲ့တာပဲ။”
“ရှင် ပြောခဲ့တာတွေနဲ့ ရှင် မှတ်မိသမျှကို ကျွန်မ မှတ်တမ်းတင်ထားတာပါ။”
“ငါ အခုပြောနေပြီလေ။”
မေရီက သူမရဲ့ဘောပင်ကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီညနေမှာ ဘုရားကျောင်းလေးက လူတွေနဲ့ ပြန်လည် ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
လီယိုရာက ပတ်တီးစည်းနှောင်ပုံ အသစ်တစ်ခုကို အီလင် (Ilyen) ကို ပြသပေးဖို့ သူမ ရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုပြီး အချိန်ကြာကြာ ဆက်နေခဲ့ပါတယ်။ နာရာက ရေနွေးကို ဆက်နွှေးပေးထားပါတယ်။ အလုပ်ဆင်းချိန် ပြီးဆုံးသွားလို့ အစောင့်နှစ်ယောက်က သူတို့ရဲ့လက်တွေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် တံခါးနားမှာ စောင့်ဆိုင်းနေကြပါတယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို မြင်တဲ့အခါ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာပါတယ်။
“နောက်ထပ် ဘုရားတစ်ဆူလား။”
“အီဗာရာလေ။ သဘောတူညီချက်ခန်းမမှာ မှတ်တမ်းတွေ ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့သူပါ။”
“သူ ဆက်နေမှာလား။”
“ဒီတစ်ညတော့ ဟုတ်တယ်။”
အက်ဗလင်က ဘုရားကျောင်းထဲကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“လူတွေသာ ဆက်ရောက်နေမယ်ဆိုရင် မေရီရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းဆောက်ထားတဲ့ အဆောက်အအုံနဲ့တော့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“သူက အဲဒါကို တိုးချဲ့ဆောက်လို့ရအောင် နေရာလွတ် ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။”
“ငါက အိပ်ယာတွေအကြောင်း ပြောနေတာပါ။”
တံခါးနားမှာ စောင့်နေတဲ့ အစောင့်တွေဘက်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မေရီက အရေအတွက်တစ်ခုတော့ လိုချင်လိမ့်မယ်။”
“သိတဲ့အခါကျရင် သူ့ကို ငါ ပေးလိုက်မယ်လေ။”
“သူ စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို သူ လာပြီး ငါနဲ့အတူ လိုက်ရေလို့ရပါတယ်။”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော်တို့ ခြောက်သွေ့တဲ့ ကုန်းမြင့်ဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
လမ်းအသစ်အတွက် စိုက်ထူထားတဲ့ တိုင်တွေကို နောက်ဆုံးနေရောင်ခြည်အောက်မှာ ထင်င်ရှားရှား မြင်နေရပါတယ်။ ပိုပြီး ဝေးတဲ့နေရာမှာတော့ မေရီနဲ့ ရဲတိုက်စောင့်တို့ ဘုရားကျောင်းကြီးအတွက် သတ်မှတ်ထားခဲ့တဲ့ နေရာကို ကျွန်တော် လှမ်းမြင်နေရပါတယ်။
“ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်အကြောင်း မိသားစုတွေကို မေးမြန်းရမယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“မနက်ကျမှပေါ့။”
“ပြီးတော့ မြေပြင်က ခိုင်မာမှု ရှိမရှိဆိုတာကိုပါ အီလီနော် စစ်ဆေးဖို့လိုတယ်။”
“သူ စစ်ဆေးပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်။”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ ဘာအစီအစဉ်မှ မဆွဲဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေခဲ့ကြပါတယ်။
အဲဒီနောက် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ခေါ်သံတစ်ခုက ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစူးစိုက်မှုကို လှမ်းထိတွေ့လာပါတယ်။
သစ္စြာရဲ့အသံကို ကျွန်တော် အခုတော့ သိနေပါပြီ။
သူမက ကုန်းကြောပေါ်မှာ ရှိနေပါတယ်။
ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရပြီဆိုတာကို သူမ သိစေလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
“သူ မင်းကို စမ်းသပ်နေတာပဲ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်။”
“သူ ကျေနပ်ရဲ့လား။”
“မနက်ကျရင် သူ ပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ပါတယ်။”
ကျွန်တော်တို့ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ အနောက်ဘက် အမိုးအကာမှာ အမိုးအသစ် တပ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
အယ်လ်ဒရင်က သူ့ရဲ့ကိရိယာတန်ဆာပလာတွေကို သိမ်းဆည်းနေပါတယ်။
ပယ်ရင်က တိုင်တစ်တိုင်ပေါ်မှာ ခွက်တစ်ခွက် ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
နာရာ ရေခွက်လာသိမ်းတဲ့အခါ “အေးနေပြီ” လို့ သူက ပြောပါတယ်။
“ငါ သိပါတယ်။”
“မင်း မနွှေးပေးခဲ့ဘူးလေ။”
“ရှင် မကိုင်ထားတော့ဘဲ လွှတ်ထားခဲ့တာကိုး။”
ပယ်ရင်က အဲဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေပါတယ်။
အယ်လ်ဒရင်က ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
ရဲတိုက်ထဲမှာတော့ ကရောလ်က သူမရဲ့လှေလေးကို လှမ်းခေါ်နေပါတယ်။ ဂါရစ်က အရင်ဆုံး ပြန်ထူးပါတယ်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နဲ့အတူ လှေကားပေါ်ကို တက်သွားခဲ့ပါတယ်။
မနက်ကျရင် ဖတ်စရာ မှတ်တမ်းတွေ ရှိမယ်၊ ဆောက်ရမယ့်လမ်း ရှိမယ်၊ ပြီးတော့ ဂရေးကိပ်မှာ သူတို့အတွက် နေရာလွတ် ရှိမရှိ လာမေးကြမယ့် လူတွေ ထပ်ရှိလာဦးမှာပါ။
ဒီညမှာတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို လိုအပ်နေကြပါတယ်။
ကျွန်တော် ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ သူတို့ရဲ့အသံကို သေချာ ကြားနေရပါတယ်။