နံနက်စာ စားချိန်တွင် မေရီနှင့် ရဲတိုက်မြို့ဝန်တို့သည် မြို့ပြဆောက်လုပ်ရေး အစီအစဉ်ပုံစံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဂျိုကူလေးနှစ်ဦးကို အစာကျွေးပြီးသည်အထိ ၎င်းတို့က စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လှသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးကို သံသယမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်မိလေသည်။
“ရေနုတ်မြောင်းမှာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲ”
“ဘာမှမရှိပါဘူး” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“လမ်းပိုင်းကော”
“ပထမပိုင်းကတော့ အမှတ်အသားပြဖို့ အသင့်ဖြစ်နေပါပြီ”
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ နှစ်ယောက်သား စောင့်နေကြတာလဲ”
“ကျွန်မတို့မှာ မေးစရာရှိလို့ပါ” ဟု ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ပြောသည်။
သူသည် စားပွဲ၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် ပုံစံကြမ်းကို ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
အဆိုပြုထားသော ရေတွင်းအနီးတွင် ကျယ်ဝန်းသည့်နေရာလွတ်တစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်ကို တွေ့ရ၏။
မေရီက ကျွန်တော့်မွေးနေ့အတွက် ပေးခဲ့သည့် ပုံစံငယ်လေးထဲတွင် ၎င်းကို ကျွန်ုပ် မှတ်မိလိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာမှာ ဘာဆောက်မှာလဲ”
“အဲဒါကိုပဲ မေးချင်လို့ပါ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“သင်ကြားရေးမှာ တက်ချင်တဲ့သူတွေအားလုံးကို လက်ရှိဘုရားကျောင်းက မဆံ့တော့ဘူးလေ” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “အိုင်ယန်က သင်ခန်းစာတစ်ခုကို ခန်းမဆောင်ထဲကို ပြောင်းပြီးသွားပြီ။ အကယ်၍ ရပ်ကွက်သစ်ကို ရည်မှန်းချက်အတိုင်း ဆောက်ဖြစ်မယ်ဆိုရင် အောက်ဘက်ခံတပ်နံရံအပြင်ဘက်မှာ လူတွေ ပိုပြီးနေထိုင်လာကြလိမ့်မယ်”
“သင်ခန်းစာတွေအတွက် အခန်းတစ်ခန်း ထပ်လိုချင်တာပေါ့”
“ပိုပြီးကျယ်ဝန်းတဲ့ ဘုရားကျောင်းတစ်ကျောင်းပေါ့” ဟု ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ပြောသည်။
မေရီက မြေပုံပေါ်ရှိ နေရာလွတ်ကို လက်ဖြင့်တို့ပြသည်။
“စာသင်ဖို့ အခန်းတစ်ခန်း၊ ခရီးသည်တွေ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှု ခံယူနိုင်မယ့်နေရာ၊ ပစ္စည်းတွေ သိုလှောင်ဖို့နေရာနဲ့ လမ်းသစ်ကနေ အလွယ်တကူ သွားလာလို့ရမယ့်နေရာမျိုးပေါ့။ အဲဒါက ဒီမှာ အရင်ကတည်းက နေထိုင်နေကြတဲ့သူတွေရော နောင်လာမယ့်သူတွေကိုပါ ဝန်ဆောင်မှုပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
ကျွန်ုပ်သည် ထိုနေရာလွတ်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
၎င်းသည် အိမ်ဆောက်ရန် ပထမဆုံး သတ်မှတ်ထားသော ကွက်လပ်များထက် ပိုမိုကျယ်ဝန်းနေသည်။
“မြေနေရာကတော့ အများကြီးယူရမှာပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“ဒီမြေက ဘယ်သူပိုင်တာလဲ”
“မိသားစုသုံးစုပိုင်တာပါ။ ဒီကိစ္စအတွက် သူတို့ကို ကျွန်မတို့ သွားမပြောရသေးပါဘူး”
အော်ရီလီယာသည် ကားလ်၏ စာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။
အက်ဗလင်က သူမအတွက် စားပွဲဝိုင်းတွင် နေရာလွတ် ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က အဆိုပြုချက်ကို ရှင်းပြသည်။
အော်ရီလီယာက နားထောင်ပြီးနောက် ပုံစံကြမ်းကို သေချာ စိုက်ကြည့်လေသည်။
“ဘာလို့ ဘုရားကျောင်းလို့ ခေါ်တာလဲ”
မေရီက သူမကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အက်ဗလင် စာသင်နေတဲ့နေရာကို လူတွေက အဲဒီလိုပဲ ခေါ်ကြလို့လေ”
“အချို့ကတော့ ခေါ်ကြတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။ “လီယိုရာကတော့ ကုသခန်းလို့ ခေါ်တယ်”
“လီယိုရာက စားပွဲသန့်သန့်လေးရှိတဲ့ ဘယ်ခန်းမကိုမဆို ကုသခန်းလို့ပဲ ခေါ်တတ်တာပါ” ဟု ကျွန်ုပ်က ဝင်ပြောသည်။
“အဲဒါကလည်း အားသာချက် တစ်ရပ်ပါပဲ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက တုံ့ပြန်သည်။
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်တို့က မြေပုံပေါ်တွင်သာ ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်။
“ဆေးကုသမှု မခံယူခင် ဆုတောင်းရမယ်လို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထင်သွားတာမျိုးကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီလို မဖြစ်စေရအောင် သေချာဒီဇိုင်းဆွဲကြတာပေါ့” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“ပြီးတော့ ဒီနေရာကို သုံးမယ့်သူတွေကိုလည်း မေးမြန်းရမယ်” ဟု အက်ဗလင်က ထပ်လောင်းပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အိုင်ယန်နှင့် လีယိုရာကိုပါ ခေါ်ခိုင်းလိုက်သည်။
အိုင်ယန်က အဆောက်အအုံတစ်ဖက်မှ တစ်ဖက်သို့ ရေပုံးများ သယ်နေစရာမလိုဘဲ သင့်တင့်စွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်နိုင်ရန် ရေနှင့်နီးစပ်သည့်နေရာကို လိုလားသည်။
လီယိုရာကမူ တံခါးတစ်ချပ် ထပ်လိုချင်သည်ဟု ဆိုသည်။
“ဘာအတွက်လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဖျားနာနေတဲ့ လူနာတစ်ယောက်ကို ကျောင်းသားတွေ ပြည့်နေတဲ့ အခန်းထဲကို ဖြတ်မသွားဘဲ အပြင်ထုတ်ဖို့အတွက်ပေါ့”
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ၎င်းကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ထွက်ခွာတော့မည့် ရက်ဆာလည်း မြေပုံကို လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။
“ရွာတွေဘက်ကနေ ရေကုသသူတွေ လာကြမယ်ဆိုရင် သူတို့ တည်းခိုဖို့ နေရာလိုလိမ့်မယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။
“တည်းခိုခန်း ရှိပါတယ်” ဟု မေရီက ပြန်ပြောသည်။
“လူတိုင်းက ရက်ပေါင်းများစွာအတွက် ငွေကြေး မပေးနိုင်ကြဘူးလေ”
မေရီက မှတ်စုအသစ်တစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ ပခုံးစွန်းမှနေ၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီအခန်းက ပိုကြီးလာပြီပဲ”
“အစီအစဉ်က ပိုပြီး တိကျလာလို့ပါ” ဟု သူမက ဖြေသည်။
လမ်းဖောက်မည့်ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ကြားသိရသောအခါ နာသနေရယ်လ်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူ အိပ်စက်ခဲ့ရသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဆဲပင်။
“ခြေကျင်လျှောက်လာတဲ့သူတွေ ရေတွင်းကို မရောက်ခင် အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်မယ့်နေရာမှာ အဝင်ဝကို ထားပါ” ဟု သူက အကြံပြုသည်။
“ဘာလို့လဲ”
“နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေနဲ့ ခရီးဆက်လာရတဲ့သူတွေက ဆိုင်းဘုတ်တွေကို သေချာမကြည့်နိုင်ကြဘူး။ သူတို့က ပွင့်နေတဲ့တံခါးကိုပဲ မြင်ပြီး လိုက်လာတတ်ကြတာ”
နာရာက အဆိုပြုထားသော မီးဖိုနေရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“စိုရွဲပြီး ရောက်လာတဲ့သူတွေကို နွေးထွေးစေဖို့ နေရာတစ်ခု လိုလိမ့်မယ်”
“ရှိပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဆိုသည်။
“အဲဒါက စာသင်ခန်းဘက်ကို မျက်နှာမူနေတယ်။ ကုသခန်းနဲ့ ပိုနီးတဲ့နေရာကို ရွှေ့လိုက်ပါ”
သူသည် ပုံစံကြမ်းကို စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူ၏ အမှတ်အသားကို ရွှေ့လိုက်သည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးက အဆောက်အအုံတွင် အော်ရီလီယာ၏ အမည်ကို သုံးမည်လောဟု မမေးကြပေ။
သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ဦးက ပြောပြမည်ကို စောင့်နေကြသည်လောဟု ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
အော်ရီလီယာက မပြောခဲ့ပေ။
သူမက ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတွေ လွတ်သွားခဲ့သေးသည်ဟု ထင်သနည်းဟု ပြန်မေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုမြေကွက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသော မိသားစုများထံသို့ ပုံစံကြမ်းကို ယူသွားခဲ့ကြသည်။
မေရီက စကားအများစုကို ပြောဆိုခဲ့သည်။
မိသားစုတစ်စုက အဆိုပြုထားသော မြေကွက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတွင် ပဲများ စိုက်ပျိုးထားကြသည်။ အခြားတစ်စုမှာ ဆောင်းတွင်းကာလက တဲတစ်ဲကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ တတိယမိသားစုကမူ ၎င်းတို့၏ သမီးဖြစ်သူအတွက် အိမ်ဆောက်ရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသည်။
“အဆောက်အအုံကို ရွှေ့လို့ရပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
မေရီက မြေပုံပေါ်တွင် လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လမ်းဟောင်းဘက်ကို နည်းနည်းရွှေ့ဖို့ နေရာရှိပါတယ်။ ရေနုတ်မြောင်းကိုတော့ ပြန်ညှိရလိမ့်မယ်”
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ပြောင်းလဲမည့် ပမာဏကို တွက်ချက်လိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သမီးဖြစ်သူက ပြင်ဆင်ထားသော လမ်းကြောင်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် 우리 အိမ်အတွက် နေရာလွတ် ကျန်သေးတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “တဲအတွက်လည်း ပါပါတယ်”
ပထမမိသားစုက ရေတွင်းကို အများပြည်သူသုံးအနေဖြင့် ဆက်လက်ထားရှိမည်လောဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
သူတို့က ၎င်းကို သဘောတူညီချက်တွင် အတိအလင်း ရေးထိုးပေးရန် တောင်းဆိုကြသည်။
မေရီက ရေးမှတ်လိုက်သည်။
အီလီနော် မြေပြင်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ပြန်လည်ယူဆောင်လာရန် အစီအစဉ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုနေ့က မည်သည့်မြေယာမျှ လက်လွှဲပြောင်းခြင်း မရှိခဲ့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ အီလီဇာသည် လမ်းသစ် အမှတ်အသားများတစ်လျှောက် ကင်းလှည့်လေ့ကျင့်ခန်းကို စီစဉ်ထားခဲ့သည်။
စေတနာ့ဝန်ထမ်းများသည် တောင်ကုန်းပေါ်မှနေ၍ အောက်ဘက်ဂိတ်ပေါက်သို့ သတင်းစကား မည်သို့ပို့ရမည်ကို သင်ယူနေကြသည်။ သူတို့အား အဖော်ပြုပေးရန် လိုအပ်သူများကို ကိုယ်စားပြုသော သစ်သားတံဆိပ်ပြားများကို ပေးအပ်ထားသည်။
မယ်လိုဒီက တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
“ငါ ဒါကို ဘယ်ကို သွားပေးရမှာလဲ”
“မင်းပဲ ရှာဖွေရမှာပေါ့” ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင် ဘာနာမည်မှ မပါတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ပေးတာကို လက်မခံဘူး”
“သူ့ကို မေးကြည့်လေ”
မယ်လိုဒီက တံဆိပ်ပြားကို လှည့်ကြည့်သည်။
“နောက်ကျောမှာ ဘာမှမပါပါလား”
“ဒါကြောင့်မို့လို့ ပထမဆုံး မေးခွန်းက အရေးကြီးတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်သည် လမ်းကြောင်း၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအထိ သူမတို့နှင့်အတူ လျှောက်လာခဲ့သည်။
ရပ်ကွက်သစ်မှာ ယခုထက်ထိ တိုင်စိုက်ထားဆဲ လယ်ကွင်းပြင်တစ်ခုမျှသာ ရှိသေးသည်။
အီလီဇာသည် အဆိုပြုထားသော အလုပ်ရုံများ၏ ကျောဘက်မှနေ၍ မည်သူမျှ မမြင်ရဘဲ ချဉ်းကပ်နိုင်သည့် နေရာနှစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနှင့်ပြီး ဖြစ်သည်။ မေရီသည် ဤအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ သူမ၏ မြေပုံပေါ်ရှိ နံရံတစ်ခုကို ရွှေ့ပြောင်းလိုက်သည်။
ပထမဆုံးအိမ်ပင် မဆောက်ရသေးမီကတည်းက မြို့တော်က ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် မေလင်သည် အော်ရီလီယာကို ရှာဖွေလာခဲ့သည်။
သစ္စရာနှင့် ကားလ်ဒရစ်တို့က သူမနောက်မှ ကောင်စီခန်းထဲသို့ လိုက်ပါလာကြသည်။ နာသနေရယ်လ်နှင့် နာရာတို့က တံခါးဝတွင် စောင့်နေကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်နှင့်အတူ ဘုရားကျောင်းအသစ်၏ အစီအစဉ်ကို ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။ မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ ဆွေးနွေးပြီးကြပါပြီ” ဟု မေလင်က ဆိုသည်။
“အဲဒါက ဒီကိုပဲ ရောက်လာတတ်ပါတယ်” ဟု မေရီက တုံ့ပြန်သည်။
မေလင်က ထိုသုံးသပ်ချက်ကို လက်ခံလိုက်သည်။
“နာသနေရယ်လ်က ထွက်ခွာဖို့ စဉ်းစားနေကြတဲ့ အခြားသူတွေအကြောင်းကို သိထားတယ်။ အော်သယ်လောစ်က မကြာသေးခင်ကစပြီး တော်တော်ဆိုးဝါးလာတယ်။ သူတို့ ဘယ်ကိုသွားမယ်ဆိုတာကို သူ မပြောခဲ့ပေမယ့် သူတို့ သိသွားနိုင်ပါတယ်”
“ဘယ်လောက်များလဲ” ဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“သူနာမည်သိတာ သုံးယောက်ရှိတယ်” ဟု နာသနေရယ်လ်က ဆိုသည်။ “ပိုလည်း ရှိနိုင်ပါတယ်”
နာရာက သူမ၏လက်များကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ရပ်နေသည်။
“အော်သယ်လောစ်က သူမကို တိတ်ဆိတ်နေစေချင်ပေမယ့် အော်ရီလီယာက ဆက်နေခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိလို့ ကျွန်မ လာခဲ့တာပါ။ တခြားသူတွေလည်း အဲဒီအကြောင်းရင်းနဲ့ပဲ ရောက်လာကြလိမ့်မယ်”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ကို ဘယ်လို လက်ခံရမလဲဆိုတာကို ဆွေးနွေးရမယ်” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ အခန်းတွေ ရှိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“အခန်းအချို့တော့ ရှိတာပေါ့”
ဧည့်သည်များ ဘտည်းခိုနိုင်မည့်နေရာ၊ ဂိတ်ဝတွင် မည်သူက ကြိုဆိုမည်ဖြစ်ပြီး အထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ ၎င်းတို့ သယ်ဆောင်လာသည့် စွမ်းအားမည်သည်ကို မည်သို့စစ်ဆေးရမည် စသည်တို့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က အနောက်ဘက် အဝင်ဝအနီးတွင် ထိုသို့သော ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုများကို မိုးလုံလေလုံဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်မည့်နေရာတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တောင်းခံခဲ့သည်။
“မိုးကာအမိုးပေါ့” ဟု အල්ဒရန်က ဝင်ပြောသည်။ “မိုးလုံလေလုံနဲ့ အစောင့်တွေ ရပ်ဖို့နေရာပါတဲ့ နံရံတွေပါတဲ့ နေရာမျိုးကို လိုချင်တာမဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါကို အရင်ပြောလေ။ ကျွန်တော် ဆောက်ပေးနိုင်ပါတယ်”
ပယ်ရင်က ပုံဆွဲပေးရန် ကမ်းလှမ်းသည်။
အီလီနော်က အတိုင်းအတာများမှ စတင်ရန် သူမအား ညွှန်ကြားခဲ့သည်။
မေရီက ထိုအလုပ်များနှင့်အတူ ၎င်းတို့၏ အမည်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
ထိုသို့ ဆောင်ရွက်နေစဉ် တစ်လျှောက်လုံးတွင် နာသနေရယ်လ်နှင့် နာရာတို့မှာ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ရောက်ရှိလာမည့် နတ်ဘုရားများ ဘာတွေ လိုအပ်နိုင်သလဲ၊ ဂိတ်ဝတွင် ပြောဆိုရန် အဘယ်အရာကို ကြောက်ရွံ့နေကြမည်နည်း စသည်တို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းခဲ့သည်။
သူတို့အနေဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထွက်သွားနိုင်သလောဟု မေးမြန်းရန် စဉ်းစားမိခဲ့သည်မှာ နာရာပင် ဖြစ်သည်။
“ရပါတယ်” ဟု အီလီဇာက သူမအား ဖြေကြားခဲ့သည်။
နာရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီစကားကို မနေ့ကတည်းက ကြားချင်ခဲ့တာ”
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်ုပ် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ဂျိုကူလေးနှစ်ဦးမှာ အိပ်ပျော်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကားလ်၏ အထည်စာအုပ်က ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်လျက် ရှိသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ကျောက်တုံးကလည်း စင်ပေါ်တွင် ရှိနေသည်။
အဝတ်မလဲမီ သာမန်ပက်လက်ပုခက်များကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ကို ကြည့်နေသည်။
“သူတို့ ရောက်လာကြပြီ”
“ကိုယ် သိပါတယ်”
“ရှင် နှစ်ခါတောင် စစ်ဆေးတယ်”
“သုံးခါပါ”
သူမသည် ကျွန်တော့်အနားသို့ လျှောက်လာသည်။
ဂါရစ်က မျက်နှာဘေးတွင် လက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်လျက် အိပ်ပျော်နေသည်။ ကားလ်က ဘက်တစ်ဖက်သို့ စောင်းနေ၏။
“သူတို့ မေ့သွားအောင် ကျွန်ုပ်တို့ သင်မပေးနိုင်တာတွေကို သူတို့ သင်ယူသွားကြလိမ့်မယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါကို ဘယ်လိုရှေ့ကနေ ဦးဆောင်ရမယ်ဆိုတာကို ကိုယ် မသိဘူး”
“မသိနိုင်ချင်မှလည်း သိနိုင်မှာပေါ့”
ကျွန်ုပ်သည် သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ သင်ယူနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်ုပ်တို့က သူတို့ရဲ့ မိဘတွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေလို့ရတာပဲလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကားလ်က အိပ်မက်ထဲတွင် အသံသေးသေးလေး ထွက်လာသည်။
အက်ဗလင်က သူမ ငြိမ်ကျသွားသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်အခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
နံနက်ခင်းတွင် ရဲတိုက်မြို့ဝန်က အနောက်ဘက်နံရံဘက်သို့ လာခဲ့ရန် လူတစ်ဦးကို လွှတ်၍ မေးမြန်းခိုင်းခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရဲတိုက်မြို့ဝန်နှင့်အတူ လမ်းဟောင်းလှေကားထစ်ဘက်တွင် ရှိနေသော နာသနေရယ်လ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
နာသနေရယ်လ်က သူမှတ်မိနေသောနေရာကို ပြန်ပြရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ထားသော အာဏာပိုင်လမ်းကြောင်းရှေ့တွင် မထိကိုင်ဘဲ ရပ်နေသည်။
“ကျွန်တော် ဒီကိုလာခဲ့တာ လမ်းဖြတ်ကူးတာကို သက်သေခံဖို့ပါ” ဟု သူက ဆိုသည်။ “တစ်စုံတစ်ယောက်က အထက်တရားရုံးရဲ့ ထိန်းသိမ်းမှုကနေ ထွက်ခွာခွင့် တောင်းဆိုထားခဲ့တာ”
“ဘယ်သူလဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“မမှတ်မိတော့ဘူး”
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဖြတ်တောက်ထားသော လိုင်းများကို သူမြင်နိုင်လောက်သည်အထိ တံခါးချပ်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
နာသနေရယ်လ်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
“သူတို့က ဒီထဲကနေ ဖြတ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ဆိုသည်။
နာသနေရယ်လ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် အပြင်မှာ စောင့်နေခဲ့တယ်။ သူတို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပြောင်းသွားပြီလို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောခဲ့တယ်”
“ဘယ်သူကလဲ”
သူ့မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
“တံဆိပ်တစ်ခုကိုတော့ မှတ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီတံဆိပ်ကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကိုတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ အတင်းအကျပ် မမေးခဲ့ကြပေ။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က လမ်းကြောင်းကို မပြောင်းလဲမီက ကျွန်ုပ်တို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော ကျောက်စာတုကို နာသနေရယ်လ်အား ပြသခဲ့သည်။
နာသနေရယ်လ်က ၎င်းကို အချိန်ယူ၍ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“အဲဒီ တောင်းဆိုချက်အတွက် မှတ်တမ်းတစ်ခု ရှိသင့်တယ်” ဟု သူက ဆိုသည်။
“ရှိချင်လည်း ရှိမှာပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်မှနေ၍ မေရီက ဝင်ပြောသည်။ သူမသည် သာမန်အတိုင်း သူမ၏စာအုပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။ “အခုဆိုရင် ဘယ်နေရာမှာ ရှာရမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိနေပြီပဲ”
နာသနေရယ်လ်က စာမျက်နှာကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို ကူညီခွင့်ပြုပါ့မလား”
“ရပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ဆိုသည်။
ရဲတိုက်မြို့ဝန်က ကျွန်ტော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် နာသနေရယ်လ်ကို ဆက်ကြည့်သည်။
“ကျွန်တော် သိမ်းဆည်းထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေကနေ စတင်ကြတာပေါ့”
နာသနေရယ်လ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အောက်ဘက်ခြံဝင်းအတွင်းမှ တူဖြင့်ထုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အခြားတစ်နေရာမှလည်း ထပ်မံတုံ့ပြန်သံ ထွက်လာ၏။
အနောက်ဘက်ဂိတ်ပေါက်အနီးရှိ မိုးလုံလေလုံနေရာကို စတင်ဆောက်လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် ဘုရားကျောင်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
အက်ဗလင်သည် လီယိုရာ၏ သင်ခန်းစာအတွက် နေရာလွတ်ဖြစ်စေရန် ကျောင်းသားများ၏ စားပွဲကို ရွှေ့ထားခဲ့သည်။ နာရာက ရေနွေးအိုးကို နွေးနေစေရန် ကူညီပေးနေသည်။ အော်ရီလီယာက မနေ့က လူနာတစ်ဦးထံတွင် သူမတွေ့ခဲ့ရသည်များကို အိုင်ယန်အား ရှင်းပြနေသည်ကို နားထောင်နေသည်။
လူတိုင်း အဆင်ပြေစွာ ရပ်နေနိုင်ရန် နေရာ လုံလောက်မှု မရှိပေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။
“မေရီက ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်ကို ပြခဲ့တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အခုဟာက လုံလောက်ရဲ့လား”
“လက်ရှိ ကျွန်တော်တို့မှာရှိတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်”
“နောင်ကျရင်ော”
“နောက်ထပ် တိုးချဲ့ဆောက်လို့ရအောင် နေရာချန်ထားမှာပေါ့”
“မေရီလုပ်လေ့ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ”
“ဒီအခန်း ပြည့်သွားတာကို ထိုင်ကြည့်ခဲ့ဖူးတဲ့သူ လုပ်မယ့်ပုံစံမျိုးပေါ့”
လီယိုရာက ပတ်တီးကို စစ်ဆေးရန် အက်ဗလင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
သူမလည်း သွားလေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တံခါးဝအနီးတွင် ရပ်နေပြီး သန့်ရှင်းသောရေ သယ်လာသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးအတွက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးထားလိုက်သည်။
ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကွက်သစ်သို့သွားမည့် လမ်းကို တိုင်များဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားသည်။ ပို၍ အနောက်ဘက်ကျကျတွင်မူ အල්ဒရန်နှင့် ပယ်ရင်တို့က ဂိတ်ဝအနီး မြေပြင်ကို တိုင်းတာနေကြသည်။
လောလောဆယ်တွင် ဂရေးကိပ်သည် ရောက်ရှိလာကြပြီးသော လူများအတွက် နေရာလွတ် ပေးထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် လမ်းပေါ်တွင် ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်သော သူများအတွက်လည်း နေရာဖန်တီးပေးရန် စတင်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။