နက်ဖြန်မနက်တွင် သက်ဆရာက အနောက်ဘက်မြို့ရိုးဘက်မှနေ၍ လှမ်းခေါ်ခဲ့သည်။
ဂယ်ရစ်၏ ကုတ်အင်္ကျီကြယ်သီးကို တပ်ပေးနေစဉ်အတွင်း သူမက ကျွန်တော့်အာရုံ၏ အစွန်းဘက်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ့ကို အာရုံစိုက်မိသွားသည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဂယ်ရစ်က သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။
“သူက ပိုပြီးတော့တောင် ဝေးဝေးသွားမယ့်ပုံပဲ” ဟု အက်ဗလင်က မှတ်ချက်ချသည်။
“ဟုတ်တယ်လေ”
“ဘလောက်ဝေးဝေး သွားမယ်ပြောလဲ”
“ဘာမှတော့ မပြောဘူး”
ကာလ်က ကျွန်တော့်ရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးကျောက်တုံးကို ကိုင်လျက် တံခါးဝသို့ ရောက်လာသည်။
သူမ၏ လက်ထဲက ကျောက်တုံးကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်လိုက်မိသည်။
“ဒါကို စင်ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တာလေ”
“သူ သတိထားမိနေတာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“အရင်တုန်းကတော့ အဲ့ဒီလို လိုက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် လုံလုံလောက်လောက် ရှိခဲ့တာပဲ”
ကျွန်တော်တို့၏ သမီးငယ်လေးက ကျောက်တုံးကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးသည်။ ကျွန်တော် မယူမီကပင် ကျောက်တုံးလေးသည် သူမ၏ అరလက်ဝါးပေါ်မှ အနည်းငယ် မြောက်တက်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင် မြင်သွားသည်။
ကာလ်လည်း မြင်လိုက်သည်။
သူမက ကျောက်တုံးကို ဘယ်နေရာကနေ တွေ့ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြသနေသလိုမျိုး ပြုံးပြလေသည်။
သက်ဆရာ့ကို ပြန်မဖြေမီ ကျွန်တော်တို့ ကလေးတွေကို အော်ရီလီယာဆီ ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက ဟယ်လီနာနှင့်အတူ အခန်းဆက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ခြင်းတောင်းတစ်ခုထဲသို့ ကလေးအဝတ်အစား အသေးလေးများကို ရွေးချယ်ခွဲခြားနေသည်။
ကာလ်က သူမကို ကျောက်တုံးလေး ကမ်းပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ဝါးကို ကျောက်တုံးအောက်တွင် ခံထားလိုက်သည်။ ကျောက်တုံးလေးသည် သူတို့လက်ချောင်းများကြားတွင် တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်နေပြီးမှ သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။
“ကာလ် လုပ်လိုက်တာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အများစုကတော့ ဟုတ်တယ်”
“အများစုဆိုတာ ဘယ်လောက်အထိလဲ”
“ကျရောက်မယ့်နေရာကို ငါ လမ်းညွှန်ပေးလိုက်တာပါ”
ဂယ်ရစ်က သူ၏အစ်မဖြစ်သူဘက်သို့ ကိုယ်ကိုးကိုင်းလျက် ကျွန်တော့်လက်မောင်းထဲမှနေ၍ လှမ်းချဉ်းကပ်လာသည်။ အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးကို ကျွန်တော့်ထံ ပြန်ပေးလိုက်ချိန်တွင် သူ၏ဘေးနားရှိ သစ်သားလှေကလေးသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လျောတိုက်သွားကာ ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကို လာတိုက်မိလေသည်။
သူ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဟယ်လီနာက ကလေးတစ်ယောက်မှသည် နောက်တစ်ယောက်ဆီသို့ အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ လုပ်တာကို သူတို့ ကြည့်နေခဲ့တာလေ” ဟု သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။
“ငါက ဒီလှေကို မြှောက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး”
“မင်းက နေ့တိုင်း ဘာမှန်းမသိတာတွေကို မြှောက်နေကျပဲဟာ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ ဂယ်ရစ်ကို ကောက်ီယူလိုက်သည်။
“သွားပြီး သက်ဆရာ့ကို သွားဖြေလိုက်တော့။ ကလေးတွေရဲ့ အရုပ်တွေကို ငါတို့ စောင့်ကြည့်ပေးထားမယ်”
အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော် အောက်ဘက်တံခါးဝသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် သက်ဆရာက ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ရပ်နေလေသည်။
သူမက တောင်စွယ်ပေါ်မှနေ၍ လှမ်းခေါ်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့ပုံရသည်။ သို့သော် အစားပြန်လာရင်း လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ရပ်တန့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမက အနောက်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“လူနှစ်ယောက် လာနေကြတယ်”
သူမ၏ ကျော်လွန်၍ ရှေ့သို့ ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျွန်တော့်မျက်စိထဲတွင်တော့ လမ်းမကြီးက ခြောက်သွောက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
“လူတွေ ဟုတ်လား”
“ဘုရားသလ္လာတွေ”
ကျွန်တော် သတိမထားမိမီကပင် ကျွန်တော့်အာရုံတို့သည် ဝေးလံရာဆီသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
သက်ဆရာက ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို လာတို့သည်။
“သူတို့ ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်လို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
“သူတို့ကို သိလို့လား”
“တစ်ယောက်ကတော့ သိတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်လို့ သေချာ မပြောတတ်တော့ဘူး”
အီလီဇာက တံခါးဝတွင် ကျွန်တော်တို့နှင့် လာပူးပေါင်းသည်။ သူမက လမ်းမကြီးကို စောင့်ကြပ်ကြည့်ရှုနိုင်မည့် မြို့ရိုးတစ်လျှောက်တွင် ကင်းသမားနှစ်ဦးကို စေလွှတ်ပြီးဖြစ်နေသည်။
“သူတို့ ဘာတွေ သယ်လာကြလဲ” ဟု သူမက မေးသည်။
“အထုပ်တွေပေါ့” ဟု သက်ဆရာက ဆိုသည်။ “နောက်လိုက် အစောင့်အရှောက် ဘယ်သူမှ မပါဘူး”
“ငါဆိုလိုတာ အဲ့ဒါကို ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ငါ သိပါတယ်”
လယ်ကွင်းများကြားမှ လမ်းမကြီး မြင့်တက်လာသည့်နေရာတွင် ပထမဆုံး လူရုပ်သဏ္ဌာန် ပေါ်လာခဲ့သည်။
အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က အရပ်ပုပု အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် တွဲလျက် လျှောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် သာမန်ခရီးသွား ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး ကိုယ်စီထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်များကိုယ်စီ သယ်ဆောင်လာကြသည်။
ကင်းသမားများကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလောတကြီး ဖြစ်သွားခြင်း မရှိပေ။
အမျိုးသားက တံခါးဝ၏ အပြင်ဘက်အလွန်တွင် ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ငါက နာသနီရယ်ပါ” ဟု သူက လှမ်းအော်ခေါ်သည်။ “ဒါက နာရာ တဲ့”
သက်ဆရာက အီလီဇာ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“နာသနီရယ်က လမ်းဆုံလမ်းခွတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးတယ်” ဟု သူမက တိုးညှင်းစွာ ပြောသည်။
“လမ်းမတွေလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ခရီးသည်တွေ နယ်မြေတစ်ခုကနေ တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားလာရာ နေရာတွေပေါ့”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တံခါးဝအတွက် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“အဲ့ဒါက သူ ဘာလာတောင်းဆိုမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့”
အီလီဇာက သူမပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဒါဆို သူ ဒီနားကို မလာခင်မှာ အရင်တောင်းဆိုခိုင်းလိုက်”
သူမက သူတို့ဆီသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ဆီ ဘာကိစ္စနဲ့ လာကြတာလဲ”
နာရာက ပြန်ဖြေသည်။
“ခိုလှုံရာ လိုအပ်လို့ လာကြတာပါ”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း အီလီဇာက တံခါးကို ပိတ်ထားဆဲပင် ရှိသည်။
နာသနီရယ်သည် တရားရုံးတော်မှ ထွက်လာသည်မှာ လေးရက် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အော်ရီလီယာ၏ მკურნဆရာတစ်ဦးကို လက်ခံခဲ့သည့် မြို့တစ်မြို့အား ကူညီစောင့်ရှောက်မှုကို ရုပ်သိမ်းရန် အိုသဲလော့စ်၏ ရုံးက အမိန့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် နာရာက သူ့နောက်မှ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လို စောင့်ရှောက်မှုမျိုးလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“နွေးထွေးမှုပါပဲ” ဟု နာရာက ပြောသည်။ “အေးခဲတဲ့ လတွေမှာ မီးဖိုတွေကို ကျွန်မ ထိန်းသိမ်းပေးခဲ့တာပါ”
သူမ၏ အသံတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်နေသည်။
“အဲဒီကလူတွေက သူတို့ရဲ့ မီးဖိုတွေကို သူတို့ဘာသာပဲ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ကြတာပါ” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “သူတို့ ဆုံးရှုံးလိုက်ရတာ ဘယ်သူ့ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာလဲဆိုတာကို ကျွန်မ မရှိတော့တဲ့အခါမှ သိသွားစေရမယ်လို့ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်”
“ဒါဆို ခင်ဗျားကော သွားခဲ့လို့လား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
သူမသည် ကျွန်တော် လာသည်ကို မကြားလိုက်ရဘဲ ကျွန်တော်တို့၏ နောက်မှ လမ်းလျှောက်ဆင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နာရာက သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“မသွားပါဘူး”
ဆာရင်က သူမဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အီလီဇာဆီသို့ အာရုံပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။
“မေးချင်တာတွေကို အပြင်မှာပဲ မေးလို့ရပါတယ်။ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ တံခါးကို ကျွန်တော်တို့ ဖြတ်ကျော်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီကနေပဲ စကြတာပေါ့” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
မယ်လင်၊ ကယ်ဒရစ်နှင့် ရဲတိုက်မှူးတို့ ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာကြသည်။
ရဲတိုက်မှူးက အဆောင်အယောင် ကာကွယ်မှုများကို စစ်ဆေးနေစဉ် မယ်လင်က နာသနီရယ်အား သူဖြတ်သန်းလာခဲ့သည့် လမ်းများအကြောင်း မေးမြန်းနေသည်။ သူမက သူ့နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက် လိုက်လာခြင်း ရှိမရှိနှင့် ဂရေးကိပ်ဆီသို့ ပြန်လည်ဦးတည်သွားစေမည့် ဆင့်ခေါ်စာမျိုးကို သယ်ဆောင်လာခြင်း ရှိမရှိတို့ကိုပါ မေးမြန်းခဲ့သည်။
နာသနီရယ်က သူ၏အထုပ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ချလိုက်သည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အမည်နာမ တစ်ခုတည်းပါပဲ”
“အဲဒါကို အရင်ကလည်း သော့ချက်တစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးပြုခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ရဲတိုက်မှူးက ဆိုသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု နာသနီရယ်က ပြန်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် သိပါတယ်”
သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းပေးလိုက်သည်။
သူ့ခွင့်ပြုချက်အရ အော်ရီလီယာနှင့် ရဲတိုက်မှူးတို့က သူ့တစ်ဝိုက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် မှော်စွမ်းအား လှုပ်ရှားမှုကို စစ်ဆေးခဲ့ကြသည်။ နာရာက လေတိုးသံကို ရှောင်ရှားရန် လက်ဝါးကို ပိုက်လျက် သူ့ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ စောင့်နေသည်။
စစ်ဆေးပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရဲတိုက်မှူးက အီလီဇာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ခရီးသည် နှစ်ဦးစလုံးဆီမှာ ဘာလမ်းကြောင်းမှ ချိတ်ဆက်ထားတာ မတွေ့ရပါဘူး”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သူတို့နဲ့အတူ ပါလာမယ့် ဘယ်လို တောင်းဆိုချက်မျိုးမှလည်း မရှိပါဘူး”
အီလီဇာက လူနှစ်ဦး ဝင်လာနိုင်လောက်ရုံမျှ တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့ကြပါ”
ဘီထရစ်က သူတို့အတွက် အစားအစာ ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။
မေရီက သူတို့၏ နာမည်များ၊ ခရီးသွားခဲ့သည့် နေရာများနှင့် ဆက်သွယ်ရမည့်သူ ရှိမရှိတို့ကို မေးမြန်းနေစဉ် သူတို့က မီးဖိုချောင်ဘေးရှိ အခန်းငယ်လေးတွင် စားသုံးနေကြသည်။
“ဆက်သွယ်ရမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး” ဟု နာသနီရယ်က ပြောသည်။
နာရာက သူမ ထွက်လာခဲ့သည့် မြို့နာမည်ကို ပြောပြသည်။
“ကျွန်မ ပျောက်သွားရင် သူတို့ စိုးရိမ်နေကြလိမ့်မယ်”
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်လာပြီဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သတင်းပို့ပေးလို့ရပါတယ်။ ဘယ်လို စာသားမျိုး ပို့စေချင်လဲ”
နာရာက သူမကို ငေးကြည့်သည်။
“အိပ်စက်အနားယူပြီးမှ ဆုံးဖြတ်လို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
နာသနီရယ်က မုန့်ကို ကိုင်ထားရင်း ခေတ္တရပ်တန့်သွားသည်။
“ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာဆိုဘာမှ ကျိန်ဆိုခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ”
“ဒီမှာ အလုပ်မစခင်မှာတော့ ကျွန်မတို့ ကတိကဝတ်တွေ တောင်းဆိုချင် တောင်းဆိုရမှာပေါ့” ဟု မေရီက ဆိုသည်။ “ခုမှ ရောက်လာတာပဲ ရှိသေးတာကိုး”
သူက ၎င်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
ထို့နောက် ကျန်ရှိနေသေးသော မုန့်ကို ဆက်စားလိုက်သည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူတို့ ရောက်ရှိလာသည့် သတင်းသည် အောက်ဘက် ဝင်းထဲအထိ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မည်သူက ပြောပြလိုက်တာလဲဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
“လူတွေက သူတို့ တံခါးဝကနေ ဝင်လာတာကို မြင်လိုက်ကြလို့ပေါ့” ဟု အီလီဇာက ပြောသည်။
“ငါက မမြင်စေချင်တဲ့ အချိန်ကျမှ လူတွေရဲ့ မျက်စိက သိပ်ကောင်းနေကြလိုက်တာ”
“သူတို့က အလုပ်များနေကြပါတယ်။ ဒီဘုရားသလ္လာအသစ် နှစ်ယောက်အတွက် အိပ်ရာတွေ လိုအပ်ရဲ့လားလို့ လာမေးနေကြတာ”
“လိုလို့လား”
“လိုတာပေါ့”
“ဒါဆို သူတို့က အသုံးဝင်မယ့် မေးခွန်းကို မေးလိုက်တာပဲ”
နာသနီရယ်နှင့် နာရာတို့အား ကယ်ဒရစ်၏ အခန်းနီးနားရှိ အခန်းများကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သက်ဆရာက သူတို့အား လမ်းပြပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
လှေကားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နာသနီရယ် ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒီနေရာကို ငါ သိတယ်”
“ရဲတိုက်ကိုလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ တံခါးဝရဲ့ ပုံစံကို ပြောတာပါ”
ရဲတိုက်မှူးက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ဘယ်တုန်းကလဲ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ အကြာကြီးကပေါ့။ ဒီမှာ ဖြစ်ပျက်မယ့် ဖြတ်သန်းမှုတစ်ခုကို သက်သေခံပေးဖို့ ငါ့ကို တောင်းဆိုဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါလာတွေ့မယ့်သူက ဘယ်တော့မှ ရောက်လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
ရဲတိုက်မှူး၏ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။
“အဲဒီ မှတ်တမ်းကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
“ငါလည်း မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု နာသနီရယ်က ဆိုသည်။ “အဲဒါက ငါ့ကို စိတ်ပူစေတယ်”
သူတို့ အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ၎င်းကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
“သူ အရှေ့ဘက် လမ်းကြောင်းကို မှတ်မိသေးရဲ့လားဆိုတာ ငါ သိချင်တယ်” ဟု ရဲတိုက်မှူးက ပြောသည်။
“ငါတို့ ဖြတ်တောက်ခဲ့ပြီလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က အဲဒါကို ဘာကြောင့် တည်ဆောက်ခဲ့ရတယ်ဆိုတာကို ပြောပြနိုင်လိမ့်မယ်”
မယ်လင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“သူ လေးရက်တောင် လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရတာလေ။ အနားယူခွင့် ပေးလိုက်ပါ”
ရဲတိုက်မှူးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မနက်ကျမှ မေးကြတာပေါ့”
မေရီက မှတ်စုတစ်ခု ရေးလိုက်သည်။
သူ ရေးနေသည်ကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ရောက်လာသမျှ လူတိုင်းအတွက် စာမျက်နှာ ရှိတာလား”
“အများကြီး ရှိတယ်”
“ကျွန်တော်က ဘယ်စာမျက်နှာမှာလဲ”
“ရှင်က သီးသန့်စာအုပ် ရှိတယ်လေ”
အဲဒါက သိပ်လွန်သွားသလိုပင်။
ကျွန်တော် ဘယ်စာမျက်နှာလဲဆိုတာကို ဆက်မမေးတော့ပါ။
ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် ကာလ်က ပုခက်ကို မကိုင်ဘဲ ရပ်နေသည်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩစရာ မဖြစ်စေတော့ပါ။
ကျွန်တော့်ကို အံ့ဩစေသည်မှာ သူမက ထိတွေ့ခြင်းမရှိဘဲ အဝတ်တံခါး ပွင့်လာပြီး ပိတ်သွားသည်ကို ထჯိုင်စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
စာမျက်နှာက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြားလျက်သား ရှိနေသည်။
သူ့ရဲ့ အဝတ်စ အဖုံးလေး မြောက်တက်လာသည်။
ပြန်ကျသွားသည်။
ပြန်မြောက်လာသည်။
ဂယ်ရစ်က သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သစ်သားတုံးများကို တန်းစီကာ သေချာ ဂရုတစိုက် ချထားနေသည်။ ကာလ်က တံခါးကို မြှောက်လိုက်တိုင်း အနီးဆုံးသစ်သားတုံးက သူမဘက်သို့ ယိုင်သွားလေသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့နှင့်အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဟယ်လီနာ သူတို့ကို ခေါ်လာကတည်းကပဲ”
“သူ ဒါကို ရွှေ့နေတယ်ဆိုတာ သူ သိရဲ့လား”
“သိမယ် ထင်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ချောင်းကို တံခါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ ကာလ်က သူမကို ကြည့်ပြီး တံခါးကို ပြုတ်ကျသွားစေသည်။
“နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်မလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းအောက်မှ အဖုံးလေး ပြန်မြောက်လာသည်။
ကျွန်တော့်နောက်တွင် ရပ်နေသည့် အော်ရီလီယာက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
တံခါးကို ချထားပေးဖို့ ကာလ်ကို ကျွန်တော်တို့ တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။
သူမလည်း ချပေးလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူတန်းစီထားသည့် သစ်သားတုံးများကို တိုက်ချလိုက်ပြီး အစကနေ ပြန်စလုပ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့၏ သမီးငယ်လေးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူ ရပ်သင့်တယ်ဆိုတာကို သူ နားလည်နိုင်မလား”
“သူ သင့်ကို နားလည်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“အဲဒါက ဘာကြောင့်လဲဆိုတာကို နားလည်တာနဲ့တော့ မတူဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ်”
ကာလ်က အက်ဗလင်၏ ပေါင်ပေါ်သို့ တက်တွယ်လာပြီး စာအုပ်ကို သူမ၏ ဒူးပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်သည်။ သူမက ပုံပြင်လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်ကို ကျွန်တော် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူတတိယ သစ်သားတုံးကို ချသည့်နေရာနှင့် ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံနေသော်လည်း သူ့ကို တုံးများ ပြန်တည်ဆောက်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သည်။
ကျွန်တော် နေရာရွှေ့လိုက်သည်။
သူ သဘောကျသွားသည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့လက်များ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ကျွန်တော်တို့ အကဲခတ်နေကြသည်ကို မသိကြပေ။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ ဆက်ဖြစ်နေစေချင်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အော်ရီလီယာက သူမ သတိထားမိခဲ့သည်များကို ကျွန်တော်တို့အား ပြောပြခဲ့သည်။
“သူတို့က ကျွန်တော်တို့ လုပ်ပြတာတွေကို ကြည့်ပြီး မှော်စွမ်းအား ပုံစံတွေကို သင်ယူနေကြတာ”
“အဲဒါကိုတော့ ကျွန်တော်တို့ ကြိုမျှော်လင့်ထားပြီးသားပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေလည်း အမြန်ကြီးထွားပြောင်းလဲနေကြတယ်”
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်တောင် မြန်မြန်လဲ”
“အခုထိတော့ အတိအကျ မသိရသေးပါဘူး”
ထိုအဖြေက ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုထက် ကျွန်တော့်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ကုလားထိုင်ကို နီးနီးကပ်ကပ် ဆွဲယူလိုက်သည်။
“နက်ဆာကို ခေါ်ပြီး သူတို့ကို စစ်ဆေးခိုင်းလို့ရပါတယ်။ သူမက ကျွန်မထက် သူတို့ရဲ့ သာမန်ကြီးထွားမှုကို ပိုပြီး ကျွမ်းကျင်ပါတယ်”
“ဒါက သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ရော”
“အဲဒါဆိုရင် သူတို့ ဘာလိုအအပ်လဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူရမှာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကလေးတွေရဲ့ စာအုပ်တွေပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
“သူတို့က သေးသေးလေးတွေပဲ ရှိသေးတာလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို တောင် မြှောက်နိုင်နေကြပေမယ့်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်”
နက်ဆာက နက်ဖြန်မနက်တွင် လာရောက်ခဲ့သည်။
ဂယ်ရစ်က သူမကို နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်တွင် မျက်နှာကို ဝှက်ထားလိုက်သည်။ သူက နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးခံခဲ့ရတုန်းက မနှစ်မြို့ခဲ့ပေ။
“ငါလည်း မှတ်မိပါတယ်” ဟု နက်ဆာက သူ့ကို ပြောသည်။
သူမက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို တိုင်းတာခဲ့သည်။ ကာလ် လမ်းလျှောက်နေသည်ကိုနှင့် ဂယ်ရစ် မြေပြင်ပေါ်မှ ထလာသည်ကို သူမ ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမက အက်ဗလင်အား သူတို့၏ အိပ်စက်မှု၊ အစားအသောက်နှင့် စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီးနောက် မည်မျှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပုံ ပေါ်တတ်သည်တို့ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
“သူတို့ ပိုစောစော ထလာကြတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“နှစ်ယောက်စလုံးလား”
“များသောအားဖြင့် ဂယ်ရစ်က အရင်ထတာပဲ။ ကာလ်က လိုက်ထတာပေါ့”
နက်ဆာက ဂယ်ရစ်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
“သူ ကြီးထွားလာနေတယ်။ သူမလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လကထက် ပိုမြန်မြန်ကြီးလာနေတယ်”
“သူတို့ကို နာကျင်စေလို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဘာလက္ခဏာမှ မတွေ့ရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာ ထပ်ကြည့်ချင်သေးတယ်”
“ဘယ်လောက်စောစောလဲ”
“နောက်တစ်ပတ်ပေါ့”
ကာလ်က နက်ဆာ၏ တိုင်းတာသည့်ကြိုးကို ယူကာ သူမ၏ခြေထောက်တွင် ပတ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
နက်ဆာက သူမကို ပေးထားလိုက်သည်။