ကျွန်တော့်မွေးနေ့ နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ အော်ရီလီယာရဲ့ ကျောက်တုံးလေးကို ဂါရစ်ရဲ့ ပုခက်ထဲမှာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။
သူက အဲဒီကျောက်တုံးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပိုက်ထားတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ငေးကြည့်မိလိုက်တယ်။
“ဒါကို ဘယ်လိုရလာတာလဲ”
သူက ပြုံးပြတယ်။
အဲဒီကျောက်တုံးက ကျွန်တော်တို့ အိပ်ရာမဝင်ခင်တုန်းက အိပ်ရာခေါင်းရင်းက စင်ပေါ်မှာ တင်ထားခဲ့တာဖြစ်တယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး လက်လှမ်းမမီနိုင်လောက်အောင် မြင့်တဲ့နေရာပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နောက်ကနေ ဝင်လာတယ်။
“အဲဒါ မင်းဟာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း သူ့ကို ပေးခဲ့တာလား”
“မဟုတ်ဘူး”
သူက စင်ပေါ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ ကျွန်တော်တို့သားလေးကို ဆက်ကြည့်တယ်။
“သူမှ မတတ်နိုင်ဘဲဟာ”
“အဲဒီအတွေးမျိုး သူ့ကို မပေးမိဖို့ ကျေးဇူးပြုပြီး တားကြပါဦး”
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ သစ်သားလှေအရုပ်လေးကို ပေးလိုက်တဲ့အထိ ငိုယိုပြီး ဆူပူနေခဲ့တယ်။
အဖြေကိုတော့ စင်အောက်ဘက်မှာ ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
ညဘက်တုန်းက ကယ်ရိုလ်က ကျွန်တော့်စာအုပ်ကို ဆွဲချခဲ့မိတာကိုး။ ကျောက်တုံးက အဲဒီစာအုပ်ပေါ်မှာ တင်နေခဲ့တာ။ ဟယ်လီနာက စာအုပ်နဲ့ကျောက်တုံး နှစ်ခုစလုံးကို ကောက်ယူပြီး ဂါရစ်ကို ပုခက်သိပ်နေတုန်း ကျောက်တုံးကို သူ့ပုခက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်သမီးလေးက စာအုပ်စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။
“သမီး ပြောပြသင့်တာပေါ့” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
သူက နောက်စာမျက်နှာတစ်ခုကို ထပ်လှန်တယ်။
မနက်စာ စားပြီးနောက်မှာတော့ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ကို လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမမှာ စောင့်နေတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ကြိုးသုံးချောင်း ယူလာတယ်။ မယ်လင်က ခေါင်းလောင်းတစ်လုံး ယူလာတယ်။ သက်စရာက ဘာမှပါမလာဘူး။
“အဲဒါက ပိုပြီး စိုးရိမ်စရာပဲ” ကျွန်တော် သူမကို ပြောလိုက်တယ်။
“စိုးရိမ်ရမှာပေါ့” သူမက တုံ့ပြန်တယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကျောက်တုံးကို ယူလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ချထားလိုက်တယ်။
“မနေ့က ခင်ဗျားက အကူအညီလိုနေတဲ့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားခဲ့ရတယ်။ ဒီကနေ့တော့ သူတို့ ဘယ်မှာရှိမှန်း မသိခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို လုပ်ကြည့်ကြမယ်”
“ခေါ်သံတွေကို လေ့ကျင့်မယ်လို့ ထင်နေတာ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
ကယ်လ်ဒရစ်က သစ်သားဘောင်မှာ ဆွဲထားတဲ့ ကွင်းသုံးကွင်းထဲက တစ်ကွင်းစီကို ကြိုးတစ်ချောင်းစီနဲ့ ချည်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီကွင်းတွေကို အမြင့်အနိမ့် အမျိုးမျိုး ပြောင်းထားလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား ဒီမှာ ရပ်နေစရာ မလိုပါဘူး” သူက အက်ဗလင်ကို ပြောတယ်။
“သိပါတယ်”
ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ဆက်ရပ်နေခဲ့တယ်။
မယ်လင်က အရင်ဆုံး ခေါ်တယ်။
သူမရဲ့အသံက မနေ့ကလိုပဲ အသံထွက်မပါဘဲ ကျွန်ტော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့အသံကို စိတ်အာရုံနဲ့ ထိတွေ့စေလိုက်တယ်။
“ဒီမှာ” ကျွန်တော် တုံ့ပြန်လိုက်တယ်။
ခန်းမရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းကနေ ကယ်လ်ဒရစ်က လှမ်းခေါ်တယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကိုလည်း ရှာတွေ့လိုက်တယ်။
အဲဒီနောက် သက်စရာက ကျွန်တော့်ဆီ လှမ်းဆက်သွယ်လာတယ်။
သူမရဲ့ခေါ်သံက အလွန်တရာမှ တိုးဖျော့နေတယ်။
ကျွန်တော် ပိုပြီး အာရုံစိုက် နားထောင်လိုက်တယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ မယ်လင်က ဘာမှထပ်မလုပ်ဘဲနဲ့ သူမရဲ့အသံက ပိုကျယ်လာတယ်။
“ရပ်လိုက်တော့” အော်ရီလီယာက ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် အာရုံကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“မင်း သေသေချာချာတောင် မကြားရတဲ့ အသံကို သေချာနားထောင်ဖို့အတွက် သုံးခုစလုံးကို နီးကပ်လာအောင် ဆွဲယူလိုက်မိတယ်”
ကျွန်တော် သက်စရာကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“သိလိုက်လား”
“အင်း”
“ငါ့နောက်ကို လိုက်လာနိုင်မလား”
“ခင်ဗျားသာ ဆက်လုပ်နေခဲ့ရင်ပေါ့”
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်တယ်။
မြစ်နားက အမျိုးသမီးက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်မလာခဲ့ပါဘူး။ သူမက အကူအညီကိုပဲ တောင်းခံခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမဆီကို ဦးတည်ပြီး ဆွဲငင်မိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါထပ်ကြိုးစားကြည့်ကြတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အရင်းအမြစ်ဆီကို မသွားဘဲ ခေါ်သံတစ်ခုချင်းစီကို အမည်တပ်ပြလိုက်တယ်။
မယ်လင်။
ကယ်လ်ဒရစ်။
သက်စရာ။
ကယ်လ်ဒရစ်က စင်္ကြံထဲ လျှောက်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်တဲ့အထိ သူတို့ရဲ့အသံတွေကို ကျွန်တော် ကွဲကွဲပြားပြား ခွဲခြားနိုင်ခဲ့တယ်။
သူ့ရဲ့ခေါ်သံက တဖြည်းဖြည်း တိမ်ဝင်သွားတယ်။
ကျွန်တော့်အာရုံက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားတယ်။
ကျောက်တုံးက ကြမ်းပြင်ပေါ်ကနေ ပွင့်ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ထိဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ပါဘူး။
ကျောက်တုံးက သစ်သားဘောင်ရဲ့ အောက်ဘက်ကို တိုက်မိပြီး ပြုတ်ကျလာတယ်။
အော်ရီလီယာက ဘယ်သူ့ခြေထောက်ကိုမှ မထိခင်မှာ ဖမ်းယူလိုက်နိုင်တယ်။
“ကျောက်တုံးက ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ” သူမက မေးတယ်။
“ပေါ်လာတယ်”
“ငါ သတိထားမိတယ်။ ဘာကြောင့်လဲ”
“အနားမှာ ရှိတဲ့ ဘာတစ်ခုခုကို လက်လွတ်မခံဘဲ ထိန်းထားချင်လို့ပါ”
“မင်းက ကျောက်တုံးကို ရွေးလိုက်တာပေါ့”
“မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါကြောင့် ငါတို့ လေ့ကျင့်နေကြတာပေါ့”
သူမက ကျောက်တုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြန်ချထားလိုက်တယ်။
လေ့ကျင့်ခန်းရပ်နားချိန် ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တံခါးအပြင်ဘက်က ခေါ်သံကို ကြားနေရပေမဲ့ ကျောက်တုံးကိုတော့ ရှိရင်းစွဲနေရာမှာပဲ ထားခဲ့နိုင်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို အမြဲတမ်းတော့ မလုပ်နိုင်သေးပါဘူး။
အော်ရီလီယာကတော့ အဲဒီအဆင့်နဲ့တင် ကျေနပ်နေပုံရတယ်။
သက်စရာက ခုံတန်းပေါ်ကို ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ကျရောက်နေရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ကျွန်တော် သူမကို မေးလိုက်တယ်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ အရာရာကို အပြည့်အစုံ မသိရသေးခင်မှာပဲ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ချက်ချရလိမ့်မယ်”
“အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပါတယ်”
“ခင်ဗျားအတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးမယ့် စည်းမျဉ်းတစ်ခုခုကို လိုချင်နေတာပေါ့”
ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်တယ်။
သူမက စောင့်နေတယ်။
“စောင့်ဆိုင်းခြင်းဆိုတာက လူတစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း ခွဲထားခဲ့တာ ဘယ်အချိန်မှာ ဖြစ်သွားလဲဆိုတာကို သိချင်နေတာပါ”
“ဒီလေ့ကျင့်ခန်းခန်းထဲကနေ ရပ်ပြီး အဲဒါကို ကျွန်မ မပြောပြနိုင်ဘူး” သူမက ဆိုတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်တာကတော့” သူက ပြောလိုက်တယ်၊ “ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါ တံခါး ဘယ်မှာရှိတယ်ဆိုတာကို ဆက်ပြီး သိနေစေဖို့ပါပဲ”
မနက်ခင်း ၁၂ နာရီမထိုးခင်မှာ မြင်းစီးသမားတစ်ဦး အနောက်ဘက် တံခါးဝကို ရောက်ရှိလာတယ်။
ရက်ဆာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမနဲ့အတူ နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးပါ လိုက်ပါလာပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ မြင်းကျောပိုးအိတ်နှစ်လုံးကိုလည်း ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်။
အီလီဇာက သူတို့ကို ဘုရားကျောင်းထဲ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့တယ်။
“ဒါက လီယိုရာလေ” ရက်ဆာက မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ “ငါပြောပြဖူးတဲ့ ဆေးဆရာမပဲ”
လီယိုရာက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် အသက်ပိုကြီးပြီး သန်မာတဲ့လက်တွေနဲ့ လေတိုက်ခံထားရလို့ နီရဲနေတဲ့ မျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပါ။ သူမက ပိုးအိတ်တွေကို မချခင် ဘုရားကျောင်းအတွင်းဘက်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီမှာ လူဘယ်လောက်တောင် သင်ယူနေကြလဲ” သူမက အက်ဗလင်ကို မေးတယ်။
“လက်ရှိမှာတော့ ခြောက်ယောက်ပါ။ တခြားသူတွေကတော့ တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက်နဲ့ ဝင်လာကြတာမျိုး ရှိပါတယ်”
“ဒါဆို ရွာတွေကို ပြန်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့သူ ဘယ်လောက်ရှိလဲ”
“အားလုံးပါပဲ”
လီယိုရာက ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ရက်ဆာ ပြောတာ အဲဒါပဲ”
ရက်ဆာက လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“မင်းရဲ့မေးခွန်းတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် မေးလို့ရတယ်လို့ ငါလည်း ပြောခဲ့သားပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ မင်း ပြောခဲ့တာပေါ့”
အက်ဗလင်က သင်ခန်းစာ မှတ်စုစာအုပ်ကို သူမကို ပေးလိုက်တယ်။
လီယိုရာက ရပ်လျက်နဲ့ပဲ ဖတ်ရှုတယ်။
တစ်နေရာအရောက်မှာတော့ ဖျားနာမှုဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ဖို့အတွက် စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာကို ပြန်လှန်ကြည့်တယ်။
“အနာကို သန့်စင်ပြီးနောက်မှာ ပြောင်းလဲမှု တစ်စုံတစ်ရာ ရှိလာရင် အကူအညီ လှမ်းတောင်းဖို့ သူတို့ကို သင်ပေးတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်ပါတယ်” အက်ဗလင်က ဖြေတယ်။
“တကယ်လို့ အကူအညီတောင်းစရာ လူမရှိရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“အဲဒါဆိုရင် သူတို့ဆီ ဘယ်သူမှ မရောက်လာမချင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဘာတွေလုပ်လို့ရမလဲဆိုတာကို သူတို့ သိထားဖို့ လိုတာပေါ့”
လီယိုရာက စာမျက်နှာကို လက်ညှိုးနဲ့ ပုတ်ပြတယ်။
“ဒါကို ဒီမှာ ထည့်ရေးထားလိုက်”
အက်ဗလင်က ဘောပင်ကို ရှာလိုက်တယ်။
အီလင်က သူမရဲ့ပခုံးစွန်းကနေ လှမ်းကြည့်တယ်။
“ရေကို ဘယ်လို သန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းရမလဲဆိုတာကိုလည်း ထည့်ပြောသင့်တယ်” သူမက ဝင်ပြောတယ်။
လီယိုရာက ခေါင်းညိတ်တယ်။
နောက်ထပ် နာရီဝက်လောက် အကြာမှာတော့ သူတို့ သုံးယောက်သား ဘယ်သူ့ဘက်ကမှ ပြီးပြီလို့ မသတ်မှတ်ရသေးတဲ့ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို အကြိတ်အနယ် ဆွေးနွေးနေကြတယ်။
ရက်ဆာက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
“သူက လာသင့်မလာသင့်ဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ တစ်ညလုံးနီးပါး အိပ်မနေဘဲ စဉ်းစားနေခဲ့တာ”
“အဲဒီကြေညာချက်ကြောင့်လား”
“ဆောက်သ်မီးယားက လူတွေက အဲဒါကို ယုံကြည်သွားနိုင်လို့လေ”
နောက်ဆုံးတော့ လီယိုရာက မှတ်စုစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“စာရေးကောင်လေးကတော့ ကျွန်မ ဆေးကုသခွင့် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်လို့ ပြောတယ်”
“ကြားပါတယ်” အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ကျွန်မဆီကနေ အဲဒါကို ဘယ်သူ လုယူသွားနိုင်မလဲဆိုတာ သူ မသိဘူးလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကျွန်မ ဟိုမှာ လူနာတွေကို စောင့်ရှောက်လာတာ ဆယ့်ကိုးနှစ်တောင် ရှိပြီ။ ကြေညာချက် မထွက်ခင်ကတည်းကပေါ့။ ဘယ်သူ့နာမည်ကို သုံးနေလဲဆိုပြီး ဘယ်သူမှ မမေးခင်ကတည်းကပါပဲ”
အော်ရီလီယာက အဝတ်လျှော်ခြင်းတောင်းနားမှာ ရပ်ပြီး နားထောင်နေတယ်။
လီယိုရာက သူမဘက်ကို လှည့်လာတယ်။
“ခင်ဗျားတို့ သင်ပေးနိုင်တာတွေကို ကျွန်မ သင်ယူချင်တယ်။ ဘယ်တရားရုံးရဲ့ အမိန့်ကိုမှ မနာခံဖူးတဲ့ ကျွန်မရဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ကျွန်မကို တရားရုံးတစ်ခုခုရဲ့ လက်အောက်ခံလို့ ထင်သွားစေမယ့် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးမျိုးကိုတော့ မလိုချင်ဘူး”
“မယူဘဲ နေလို့ရပါတယ်” အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
“သူတို့ လာမေးရင်လည်း အဲဒီအတိုင်း ပြောမှာလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
“အဲဒါကို စာနဲ့ ရေးပေးနိုင်မလား”
ရက်ဆာရဲ့နောက်ကနေ ဝင်လာတဲ့ မေရီက သူမရဲ့စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
“ကျွန်မ အခုပဲ ရေးပေးနိုင်ပါတယ်”
လီယိုရာက သူမကို အကဲခတ်သလို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်တယ်။
“လူတွေက မင်းအကြောင်းကို ငါ့ကို သတိပေးဖူးတယ်”
“အသေးစိတ် ပြောပြကြရဲ့လား” မေရီက မေးတယ်။
“သူတို့က မင်း အရာရာကို အကုန်လိုက်ရေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်”
“မှန်ပါတယ်”
လီယိုရာက နေ့လယ်ပိုင်း သင်ခန်းစာမှာပါ ဆက်နေခဲ့တယ်။
သင်ခန်းစာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမက အပ်လိပ်၊ သန့်စင်တဲ့ ပိတ်စနဲ့ ဆီမွှေးအိုးငယ်လေးကို ထုတ်တယ်။ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အနာချုပ်နည်းကို သင်ကြားပေးဖို့အတွက် လုံလုံလောက်လောက် ယူလာခဲ့တာပါ။
အက်ဗလင်က သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နေတယ်။
“ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ကြိုးကို ဒီဘက်ကနေ ထိုးထွင်းရမှာပေါ့” သူမက ဆိုတယ်။
“အရေပြားက ဆွဲခံနိုင်တဲ့ အနေအထားရှိမှသာပေါ့”
အီလင်က ပိုပြီး အနားတိုးလာတယ်။
ရက်ဆာက ခဏလောက် ထိုင်ကြည့်နေပြီးမှ မီးဖိုချောင်ထဲက ဘီထရစ်ကို သွားကူညီတယ်။
လီယိုရာ လက်တွေ့ပြနေတုန်း အော်ရီလီယာက မီးအိမ်ကို ကိုင်ပေးထားတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ တံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး အထက်တရားရုံးရဲ့ ကြေညာချက်အကြောင်းကို တွေးနေမိတယ်။
အဲဒီကြေညာချက်ကပဲ ကျွန်တော်တို့ကို တစ်စုံတစ်ရာ သင်ကြားပေးနိုင်မယ့် ဆေးဆရာမတစ်ဦးကို ဂရေးကိပ်ဆီ ရောက်လာအောင် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ကျေနပ်မိပါတယ်။
အိုသယ်လော့စ်ကတော့ ကျေနပ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ပါဘူး။
နောက်ပိုင်းမှာ မေရီက စွန့်ပစ်ခံမြောင်းဟောင်းနားမှာ ရှိနေတဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။
မြေပြင် မှတ်တိုင်တွေကတော့ ရှိမြဲအတိုင်းပါပဲ။
အောလ်ဒရင်နဲ့ ပယ်ရင်တို့က ပထမဆုံး ရေနုတ်မြောင်းသွားမယ့် နေရာမှာ တိုင်တွေ စိုက်ထူထားကြတယ်။ အီလီနော်ကတော့ အောက်ဘက်နားမှာ ရပ်ပြီး ရေထုတ်ပေါက်ရဲ့ ပွင့်နေတဲ့ မျက်နှာပြင်ကို လေ့လာနေတယ်။
“လီယိုရာက အော်ရီလီယာရဲ့ အဖြေကို မိတ္တူကူးချင်နေတယ်” မေရီက ပြောတယ်။
“ပေးလိုက်ပါလေ”
“ပေးပြီးပြီ။ သူမက ဆောက်သ်မီးယားကို ပြန်ယူသွားနိုင်လောက်အောင် အများကြီး လိုချင်နေတာ”
“ဘယ်လောက်များများဆိုရင် လုံလောက်ပြီလဲ”
“သူမလည်း အဲဒါကိုပဲ မေးနေတာ”
“ပြီးတော့လေ”
“ကျွန်မ စုံစမ်းပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်းနဲ့တော့ သိပ်မတူလှပါဘူးကွာ”
“သူမ သွားတဲ့လမ်းကြောင်းမှာ ရက်ဆာ သီတင်းပတ်က သိခဲ့တာထက် ရွာတွေ ပိုများနေတယ်။ မြင်းကျောပိုးအိတ်နှစ်လုံးထဲမှာ မိတ္တူဘယ်နှစ်စောင် လုံလုံခြုံခြုံ ဆံ့မလဲဆိုတာ ကျွန်မ အတိအကျ မမှန်းတတ်ဘူးလေ”
သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“ကျွန်ტော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ”
ရေထုတ်ပေါက်နားမှာတော့ အီလီနော်က မှောင်မည်းနေတဲ့ အပေါက်ဝထဲကို တိုင်းတာတဲ့ တုတ်ချောင်းတစ်ခု ထိုးထည့်ထားတယ်။
အောလ်ဒရင်က နောက်တစ်ဖက်ကနေ ကိုင်ထားတယ်။
ပယ်ရင်က တိုင်းတာချက်တွေကို လိုက်ရေးနေတယ်။
“အောက်ဘက် ကျောက်တုံးတွေကတော့ သန်မာပါတယ်။ အပေါ်ဘက် အစွန်းကတော့ ပြင်ဖို့လိုတယ်” အီလီနော်က ဆိုတယ်။
“အိမ်တွေ မဆောက်ခင်မှာ အဲဒါကို ဖွင့်လို့ရမလား” မေရီက မေးတယ်။
“ဖွင့်သင့်တာပေါ့”
“အဲဒီပေါ်မှာ လမ်းခင်းလို့ ရမလား”
“ရပါတယ်၊ ဘယ်နားမှာ ထွက်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သေချာကြည့်ပြီးရင်ပေါ့”
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက နံရံနားက နောက်ထပ် အပေါက်တစ်ခုနားမှာ ရပ်နေတယ်။
“အဲဒါက လမ်းဟောင်းအောက်ကနေ ဖြတ်သွားပြီး စိုက်ခင်းရဲ့ တစ်ဖက်ဘက်မှာ ဆုံးတယ်”
“အဲဒါကို မင်း သိနှင့်ပြီးသားလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
“ဘယ်နားမှာ ဆုံးသွားစေချင်လဲဆိုတာတော့ သိတာပေါ့”
အောလ်ဒရင်က တုတ်ချောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။
“အလယ်မှာ မြေကြီးတွေ ပိတ်နေတယ်။ ရှင်းထုတ်ရလိမ့်မယ်”
ပယ်ရင်က သူ့စာမျက်နှာပေါ်က အမှတ်အသားတွေကို ငေးကြည့်တယ်။
“တစ်ချိန်က ရေစီးဖူးတယ်ဆိုရင် အပေါ်ဘက်ကနေ ဝင်လို့ရမယ့် လမ်းကြောင်း ရှိရမယ်”
အီလီနော်က သူ့ဆီက စာမျက်နှာကို ယူလိုက်တယ်။
“ရှိပါတယ်။ လမ်းအောက်ဘက်မှာလေ”
ကျွန်တော် လမ်းဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒီလမ်းရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုတော့ ဖောက်ရမယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါဦး”
“အဖုံးကို မတွေ့မချင်း ဘာမှ မသိရသေးဘူးလေ” သူမက ပြောတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ အဖုံးဆိုတာက ကျွန်တော် စိုးရိမ်ထားတာထက် ပိုပြီး သေးငယ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။
အဲဒါက လှည်းလမ်းကြောင်းရဲ့ တိုက်ရိုက်အောက်ဘက်မှာ ရှိနေတာပါ။
ဘယ်သူမှ ကျောက်တုံးကို မရွှေ့ခင်မှာပဲ အီလီဇာက လုပ်ငန်းခွင်အဆိုပြုချက်ကို လာရောက်ကြည့်ရှုတယ်။
“လမ်းက ဘယ်လောက်ကြာကြာ ပိတ်ထားရမလဲ”
“တစ်ရက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းလောက်ပါပဲ” အီလီနော်က ဖြေတယ်။ “အောက်ဘက်က ရေနုတ်မြောင်း ပျက်စီးနေရင်တော့ ပိုကြာနိုင်ပါတယ်”
အီလီဇာက သူမရဲ့ မြေပုံပေါ်က လမ်းကြောင်းတွေကို လေ့လာတယ်။
“ကြိတ်စက်ဘက်ကို လှည့်ပြီး လှည်းတွေကို လွှတ်လို့ရပါတယ်”
“ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်ကတော့ လမ်းသစ်အတွက် သဘောတူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ခြံဝင်းထဲကနေ မနက်ဖြန် လှည်းတွေ အကုန်ဖြတ်သွားဖို့ကိုတော့ သဘောတူထားတာ မဟုတ်ဘူး”
“ကျွန်မ သွားပြောကြည့်ပါ့မယ်”
သူမ ထွက်သွားတယ်။
ကျွန်တော် သူမ အောက်ဘက်လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားတာကို ကြည့်နေမိတယ်။
“လူတိုင်းက တစ်ယောက်ယောက်ကို အမြဲတမ်း ခွင့်တောင်းနေရတာပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
မေရီက ကျွန်ტော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“အဲဒါက မြို့တစ်မြို့ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပုံပါပဲ”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်က ကန့်သတ်ထားတာထက် ပိုတင်ထားတဲ့ ဝန်ဘယ်လိုမှ မတင်လာရဘူးဆိုတဲ့ အიန္ဒြေနဲ့ လမ်းကြောင်းလွှဲမှုကို သဘောတူပေးခဲ့ပါတယ်။
သူက အီလီဇာကို ဘယ်လောက်ဝန်ပိုရင် လွန်တယ်ဆိုတဲ့ စာရင်းကို ပေးလိုက်တယ်။
သူမက အဲဒီစာရင်းကို ကင်းစခန်းကို ပေးလိုက်တယ်။
အီလီနော်က လမ်းကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
အောလ်ဒရင်က သူ့ရဲ့ခါးမှာ မီးအိမ်ကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ပြီး အရင်ဆုံး ဆင်းသွားတယ်။ သူက ကျောက်တုံးသုံးတုံး၊ ကျိုးနေတဲ့ သစ်သားတစ်ပိုင်းနဲ့ မြောင်းကို အမှိုက်ပုံးစွန့်ပစ်ဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ လူကို ဆဲဆိုသံတွေနဲ့အတူ အပေါ်ကို လှမ်းတင်ပေးလိုက်တယ်။
ပယ်ရင်က အိုးကို လက်ခံရယူလိုက်တယ်။
“ပိတ်ဆို့နေတာ ဘယ်နေရာလဲဆိုတာ ပြဖို့ အဲဒါကို သုံးလို့ရမလား”
“မရဘူး” အောလ်ဒရင်က အောက်ကနေ လှမ်းပြောတယ်။ “ပုံဆွဲပြီး ပြလို့ရတာပေါ့”
ပယ်ရင်က အိုးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး ပုံစံတစ်ခု ဆွဲလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်က အပေါက်ဝနားက ကျောက်တုံးတွေကို ဖယ်ရှားရာမှာ ကူညီပေးတယ်။
အောလ်ဒရင် တက်လာတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ပခုံးတွေအထိ ရွှံ့တွေ ပေနေတယ်။
“အကွေ့အကောက်လွန်ရင် မြောင်းက ပွင့်နေပါပြီ။ ဒီဘက်အစွန်းက ပြိုကျနေတာတွေကို ရှင်းလိုက်ရင် ရေစီးသွားလိမ့်မယ်” သူက ပြောတယ်။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက အပေါက်ဝထဲကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“ရေစီးဆင်းမှုကို သန့်စင်ပြီးရင် ငါ စစ်ဆေးလို့ရတယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ရှင်းလိုက်ပါ့မယ်” အောလ်ဒရင်က ဆိုတယ်။
သူက မီးအိမ်ကို ယူပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆင်းသွားတယ်။
အလုပ်တွေ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ အနောက်ဘက်က ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်လာတယ်။
တစ်ချက်တီးတယ်။
ခဏရပ်တယ်။
နောက်ထပ် နှစ်ချက်။
အီလီဇာက ကင်းစခန်းက စေတနာ့ဝန်ထမ်းအသစ်တွေအတွက် လေ့ကျင့်ခန်း စီစဉ်ထားတယ်ဆိုတာကို မနက်စာ စားတုန်းက ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြထားလို့ သိနှင့်ပြီးသားပါ။
ကျွန်တော့်လက်တွေက သယ်လာတဲ့ ကျောက်တုံးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်မိဆဲပါ။
ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ကင်းတိုင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“မှန်ကန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ”
အောက်ဘက် တံခါးဝဘက်ကနေ ဒုတိယမြောက် ခေါင်းလောင်းသံက ထပ်ထွက်လာတယ်။
“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ” သူက ဆိုတယ်။
အဲဒီနောက် တောင်ဘက် ခေါင်းလောင်းသံက အချိန်နှေးကွေးစွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
အီလီနော် မတ်မတ်ရပ်လိုက်တယ်။
“ဒီစက်အစိတ်အပိုင်းကို ငါ ပြင်ထားတာလေ”
“ပြင်ထားတာပေါ့” ရဲတိုက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြောတယ်။
သူ နားထောင်နေတယ်။
“ဒီကနေ့တော့ နှောင့်နှေးတာက ကင်းစောင့်ဆီကနေ ဖြစ်တာပဲ”
အောလ်ဒရင်ရဲ့ အသံက ရေနုတ်မြောင်းထဲကနေ ပေါ်လာတယ်။
“တကယ်ရော ဘာမှ ဖြစ်နေတာလား”
“လေ့ကျင့်နေကြတာ” ကျွန်တော် လှမ်းအော်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ရေနုတ်မြောင်းထဲမှာ ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကိုတော့ သတိပေးသင့်တာပေါ့”
“လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်မယ်လို့ အီလီဇာ ပြောထားတယ်လေ”
“ရေနုတ်မြောင်းကိုရော ပြောပြပြီးပြီလား”
ကျွန်တော် မပြောပြမိခဲ့ပါဘူး။
ညစာစားပွဲမှာတော့ အီလီဇာက ကင်းစောင့်လူငယ်လေးက သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်ခေါင်းလောင်းကို မတီးခင် အနောက်ဘက် ခေါင်းလောင်းသံ ပြီးဆုံးသွားတာကို စောင့်ခဲ့တယ်လို့ တင်ပြတယ်။
“သတင်းစကားတွေ ရောထွေးကုန်မှာကို သူ စိုးရိမ်လို့ပါ”
“သူ အဲဒါကို ထပ်လုပ်ဦးမလား” မေရီက မေးတယ်။
“မလုပ်တော့ပါဘူး။ အနားယူချိန်တွေက ဘာကြောင့် လိုအပ်လဲဆိုတာကို သူ နားလည်သွားပါပြီ”
အောလ်ဒရင်က ရေချိုးပြီးခါစဖြစ်ပေမဲ့ လက်သည်းကြားတွေမှာတော့ ရွှံ့တွေ ပါနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“မနက်ဖြန် လမ်းအောက်မှာ အလုပ်လုပ်မယ့် လူတိုင်းကိုလည်း ခင်ဗျား ရှင်းပြသင့်တယ်”
“မနက်ဖြန် ဘာလေ့ကျင့်ခန်းမှ မရှိပါဘူး” အီလီဇာက ဖြေတယ်။
“အရမ်းကောင်းတဲ့ အစပြုမှုပဲ”
ပယ်ရင်က သူ့ကို မုန့်ပိုပေးလိုက်တယ်။
စားပွဲတစ်ဖက်မှာတော့ လီယိုရာက ဘုရားကျောင်းမှတ်စုတွေအကြောင်း အီလင်နဲ့ ဆွေးနွေးနေတယ်။
ရက်ဆာကတော့ နောက်ထပ် တစ်ည ဆက်နေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
စကားပြောသံတွေ များပြားနေတာကြောင့် တစ်ခုကို နားထောင်ရင်း တခြားတစ်ခုကို မကြားရဘဲ သီးသန့် နားထောင်လို့ ရနေတယ်။
အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် မယ်လင်က ကလေးထိန်းခန်းဆီ ရောက်လာတယ်။
အက်ဗလင်က အထဲဝင်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တဲ့အထိ သူမက ပွင့်နေတဲ့ တံခါးဝမှာပဲ ရပ်စောင့်နေတယ်။
ကယ်ရိုလ်က ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အရုပ်တုံးတွေ စီနေတယ်။ ဂါရစ်က တစ်ခုကို ရင်ခွင်ထဲ ပိုက်ထားပြီး သူမကို ငေးကြည့်နေတယ်။
မယ်လင်က သူတို့နဲ့ နီးနီးမှာ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကယ်ရိုလ်က သူမကို အရုပ်တုံး တစ်တုံး ကမ်းပေးတယ်။
“ကျေးဇူးပါ”
သူမက အဲဒါကို တခြားတုံးတွေဘေးမှာ ချထားလိုက်တယ်။
ခဏလောက်တော့ သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ငြိမ်နေတယ်။
အဲဒီနောက် အဝတ်စာအုပ်ကို ခေါက်နေတဲ့ အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“တရားရုံးက အဲဒီစာကို ပြန်စာပို့လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်တယ်” အော်ရီလီယာက ဖြေတယ်။
“ကျွန်မ အရင်တုန်းက အဲဒီလို တုံ့ပြန်စာမျိုးတွေ ရေးခဲ့ဖူးတယ်”
ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေတဲ့ မေရီက သူမရဲ့ခေါင်းကို မော့လိုက်တယ်။
“ဘယ်လိုအရာမျိုးကို မျှော်လင့်ရမလဲ”
“ဒီမှာ ဘယ်သူက အာဏာပိုင်လဲဆိုတာကို နာမည်တပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို လုပ်ဆောင်ရမယ့် ရက်စွဲတစ်ခုနဲ့အတူပေါ့”
“တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ငြင်းလိုက်ရင်ရော” ကျွန်တော် မေးတယ်။
“သူတို့ဘက်က ခင်ဗျားတို့အတွက် လူတစ်ယောက်ကို အစားထိုး နာမည်ပေးလိမ့်မယ်”
အော်ရီလီယာက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“အိုသယ်လော့စ် ဘယ်သူ့ကို ရွေးမယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိပါတယ်”
မယ်လင်က ခေါင်းညိတ်တယ်။
“မင်းဆိုရင်ရော အဲဒီအတိုင်း လုပ်မှာလား” ကျွန်တော် သူမကို မေးတယ်။
“သူ့အတွက် အမှုထမ်းတုန်းကပေါ့လေ။ အဲဒီကိစ္စက နောက်ထပ် သုံးသပ်ချက်တစ်ခု လိုအပ်တယ်လို့ ကျွန်မ ရေးခဲ့မိမှာပေါ့။ အဲဒါက သည်းခံတတ်တဲ့ပုံစံ ပေါ်နေလိမ့်မယ်”
“အဲဒီနောက်မှာရော”
“လူတွေက စောင့်နေကြလိမ့်မယ်။ ဆေးဆရာမတစ်ယောက်က စောင့်နေရင်းနဲ့ သင်ကြားပေးတာကို ရပ်လိုက်ရလိမ့်မယ်။ သူမကို လိုအပ်နေတဲ့ လူနာကတော့ နာမကျန်းဖြစ်ဆဲ ဖြစ်နေဦးမှာပဲ”
ဘေးခန်းကနေ လီယိုရာရဲ့အသံ တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။ သူမက အီလင်ကို သန့်စင်တဲ့ ကြိုးအရှည် ဘယ်မှာရှရမလဲဆိုပြီး မေးနေတာပါ။
မယ်လင်က အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်တယ်။
“တောင်းပန်ပါတယ်” သူမက အော်ရီလီယာကို ပြောတယ်။
အော်ရီလီယာက စာအုပ်ကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပြီး သူမဘေးမှာ လာထိုင်တယ်။
“ငါ သိပါတယ်”
မယ်လင်က သူမကို ငေးကြည့်တယ်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပြီးသားပါပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါကြောင့် ကျွန်မ ဟိုမှာ ကုန်ဆုံးခဲ့တဲ့ နှစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ သေချာ မသိသေးပါဘူး”
“အင်း” အော်ရီလီယာက ဆိုတယ်။ “မင်းက အဲဒါကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရဦးမှာပေါ့”
ကယ်ရိုလ်က မယ်လင်ရဲ့လက်ထဲကို နောက်ထပ် အရုပ်တုံး တစ်တုံး ထည့်ပေးတယ်။
မယ်လင်က ကျွန်တော်တို့သမီးလေး ဘယ်နားမှာ ထားရမလဲဆိုတာ ညွှန်ပြတဲ့အထိ အဲဒီတုံးကို ကိုင်ထားပေးတယ်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် အော်ရီလီယာနဲ့အတူ အနောက်ဘက် စောင့်ကြည့်ခန်းမဆီ လျှောက်သွားခဲ့ကြတယ်။
အဲဒီနေရာကနေ ဘာတွေကြားရလဲဆိုတာကို သူမကို ပြသပေးဖို့ သူမက တောင်းဆိုထားလို့ပါ။
အလယ်ဗဟိုမှာ အဝတ်စားစက်ဝိုင်းပုံ သစ်သားစင်္ကြံက ရှိမြဲအတိုင်း ရှိနေတုန်းပါပဲ။ သက်သေတွေရှေ့မှာ အိုသယ်လော့စ်နဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပြီးနောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ မသုံးခဲ့ကြပါဘူး။
ကျွန်တော် အဲဒီဘေးမှာ ရပ်လိုက်တယ်။
အနောက်ဘက် ကင်းတိုင်။
အောက်ဘက် တံခါးဝ။
ခြံဝင်းထဲက စကားသံတွေ။
သူတို့ရဲ့နောက်ဘက်မှာ မြစ်လမ်းမကြီး ရှိတယ်။
အခုတော့ အဝေးကြီး မရောက်ဘဲနဲ့လည်း အဲဒါကို ကျွန်တော် ရှာတွေ့နိုင်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဘာတွေ ကြားရလဲ” အော်ရီလီယာက မေးတယ်။
“ကျွန်တော့်ကို ခေါ်နေတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး”
“ကောင်းပြီ”
ကျွန်တော် သူမကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“သက်သာသွားတဲ့ ပုံစံပဲ”
“သက်သာတာပေါ့”
ကျွန်တော် တစ်ချက် ထပ်နားထောင်ကြည့်တယ်။
လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒီလောက်တော့ ကျွန်တော် သိတယ်။ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြလဲတော့ မသိရပါဘူး။
ကျွန်တော် အကွာအဝေးကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ထားလိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားကို လိုအပ်နေတဲ့ လူတိုင်းကို ကြားခဲ့ရတာလား” ကျွန်တော် မေးတယ်။
“ငါ ပထမဆုံး ပြောင်းလဲခဲ့တုန်းကပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ကြားရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့”
“ဘာတွေ ပြောင်းလဲသွားလဲ”
“လိုအပ်နေတဲ့ အသံကို ကြားရုံနဲ့ ဘယ်လိုအကူအညီက အကျိုးရှိမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူးဆိုတာကို သင်ယူခဲ့ရတယ်”
ရေကြီးနေတဲ့ မြစ်ထဲက မြင်းကို ကျွန်တော် သတိရလိုက်တယ်။
အီလီဇာ ယူလာခဲ့တဲ့ ကြိုးကိုပေါ့။
“ဒါဆို တခြားလွှတ်စရာ လူမရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာရော”
“တစ်ခါတလေတော့ ငါ သွားခဲ့တယ်”
“တစ်ခါတလေ ဟုတ်လား”
“တစ်ခါတလေကျတော့ ငါ မရောက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ တစ်ခါတလေကျ သူတို့ ရှိနေမှန်းကို မသိခဲ့ဘူး”
သူမက ကျွန်ტော့်ဘေးမှာ ပြတင်းပေါက်နားလာရပ်တယ်။
“ငါက လူတိုင်းကို ကယ်တင်နိုင်စွမ်း ရှိမလာခဲ့ဘူး၊ ယူရီယာ”
အဲဒါကို ကျွန်တော် သိပြီးသားပါ။
သူမ ကိုယ်တိုင်ပြောတာကို ကြားရတဲ့အခါမှာတော့ အခန်းက ပိုပြီး ကျယ်ဝန်းလာသလို ခံစားရစေတယ်။
အောက်ဘက်မှာတော့ အက်ဗလင်က လီယိုရာနဲ့အတူ ရင်ပြင်ကို ဖြတ်သွားတယ်။
သူတို့က လက်ကို သန့်စင်တဲ့ ပိတ်စနဲ့ ပတ်ထားတဲ့ ကင်းစောင့်တစ်ယောက်ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ကြတယ်။ သူက သူ့လက်ကို ဘယ်လောက်အထိ ကွေးလို့ရလဲဆိုတာကို ပြသနေတယ်။
လီယိုရာက သူမရဲ့ တံတောင်ဆစ်နဲ့ တစ်ခုခုကို လက်တွေ့ပြတယ်။
အက်ဗလင်က လိုက်လုပ်ကြည့်တယ်။
ကင်းစောင့်ကလည်း လိုက်လုပ်တယ်။
အော်ရီလီယာလည်း သူတို့ကို ကြည့်နေတယ်။
“ခင်ဗျား သူတို့ဘေးမှာ ရပ်နေစရာ မလိုပါဘူး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“အဲဒီအတွက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါက ခင်ဗျားကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေလား”
“မဖြစ်ပါဘူး”
သူမက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“အဲဒီအဖြေကို သိဖို့အတွက် ငါ အချိန်ယူခဲ့ရတယ်”
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းထဲက မယ်လင်ကို တွေးမိတယ်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းက သူမကို နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ခွင့်ပြုလဲဆိုတာ မသေချာသေးတဲ့ သူမပေါ့။
အဲဒီနောက် ပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ပြီး အိမ်ပြန်ယူသွားနိုင်မယ့် အရာတစ်ခုကို တောင်းဆိုနေတဲ့ လီယိုရာကို တွေးမိတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ နာမည်က သူမကိုယ်တိုင် သွားနိုင်တာထက် ပိုပြီး ဝေးဝေးကို ရောက်သွားနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာမည်ကို သယ်ဆောင်သွားမယ့်သူတွေကတော့ သူတို့ ရောက်လာတဲ့အခါ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ရဦးမှာပါပဲ။
ပြန်လာတဲ့လမ်းမှာ လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမကို ဖြတ်သွားကြတယ်။
တံခါးက ပွင့်နေတယ်။
ကယ်လ်ဒရစ်က ကွင်းသုံးကွင်းကို ဘောင်မှာ ချိတ်ထားခဲ့တာ အဲအတိုင်း ရှိနေတယ်။
ကျောက်တုံးက အဲဒီအောက်ဘက်မှာ တင်နေတယ်။
ကျွန်တော် အထဲဝင်ပြီး အဲဒါကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက တံခါးဝမှာပဲ ဆက်ရပ်နေတယ်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားဦးမှာလား” သူမက မေးတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
“သက်စရာက ပိုဝေးတဲ့နေရာကနေ လှမ်းခေါ်ကောင်း ခေါ်လိမ့်မယ်”
“အဲဒီလို ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ပြီးသားပါ”
“သူမက ခင်ဗျားကို အရင်မပြောဘဲ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်”
“အဲဒါကိုလည်း တွေးထားပြီးသားပါ”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ရှာတွေ့နိုင်မယ့်နေရာမှာပဲ သေချာ ထားရှိတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။