အခန်း ၁၉၈။ မင်းအနေဖြင့် သုံးနှစ်မြောက် မွေးနေ့
မြစ်ကမ်းဘေးလမ်းနားတွင် လှည်းတစ်စီး တိမ်းမှောက်သွားခဲ့သည်။
လှည်းပါလာသူများမှာ ကမ်းပါးပေါ်တွင် အန္တရာယ်ကင်းကင်း ရှိနေကြသည်။ မြင်းတစ်ကောင်မှာမူ လှည်းကြိုးများကြားတွင် ညပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရေတို့က ၎င်း၏ခြေထောက်များကို လွှမ်းတက်လာနေသည်။
အီလီဇာက ကြိုးများနှင့်အတူ မြင်းစီးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို လွှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်ပါ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ခရီးသွားနှစ်ဦးက မြင်း၏ခေါင်းကို လွတ်အောင် လုပ်ပြီးကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လှည်းရိုးတံကို မတင်ရန်အတွက် အကူအညီ လိုအပ်နေကြသည်။
အီလီဇာနှင့် သူမ၏လူများက ရုန်းကန်နေရသော ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်နေစဉ် ကျွန်တော်က လှည်းကို ထိန်းကိုတ်ပေးထားလိုက်သည်။
မြင်းမှာ ရုန်းထွက်နိုင်သွားခဲ့သည်။
မည်သူကမှန်းမသိ၊ မြင်းကို ခြောက်သွေ့သည့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါ်သွားကြသည်။
ကျွန်တော်လည်း လှည်းကို သေချာချာ ချပေးလိုက်ပြီး စွမ်းအားများကို ပြန်သိမ်းယူလိုက်သည်။
အကူအညီတောင်းခဲ့သည့် အမျိုးသမီးမှာ ရေစိုနေသော စကတ်နှင့် ပခုံးတွင် စောင်တစ်ထည်ခြုံလျက် သစ်ပင်အောက်တွင် ထိုင်နေသည်။
“ရှင့်အသံကို ကြားလိုက်ရလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် သူမအား ပြောလိုက်သည်။
သူမက လမ်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ဂရေးကိပ်ကနေ လာတာလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အသံတစ်ခု အဲ့ဒီလောက်အထိ ရောက်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ”
အိမ်အပြန်ခရီးတွင် အကယ်၍ ထိုအသံနောက်သို့ ကိုယ်တိုင်သာ လိုက်သွားခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဘာဖြစ်လာမလဲဟု အီလီဇာက မေးသည်။
“ဘယ်သိမလဲ”
“လှည်းကိုရော ရွှေ့နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“မြင်းဘယ်မှာ ညပ်နေတယ်ဆိုတာရော သိနိုင်မလား”
“မသိဘူးလေ”
သူမက မြင်းဇက်ကြိုးကို ပြင်ဆင်ကိုင်ရင်း ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့က ကြိုးတွေနဲ့ မြင်းအကြောင်းသိတဲ့ လူတွေနဲ့ ရောက်လာခဲ့တာလေ”
“သိပါတယ်”
“ရောက်သွားတော့လည်း ဝင်ကူပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် လမ်းကွေ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မြစ်ပြင်ကို သစ်ပင်များက ကာဆီးထားသည်။
“နောက်တစ်ခါဆိုရင် ကျွန်တော် နောက်ကျသွားနိုင်တယ်”
“အင်း.. ဖြစ်လည်း ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ ငြင်းခုံလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် သူမက ရှေ့ဆက်သွားရန် ကျွန်တော် အဆင်သင့်ဖြစ်သည်အထိ ဘေးမှနေ၍ တွဲလျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
မြို့ချဲ့မည့် ပထမအဆင့်အတွက် မေရီနှင့် ကာစတယ်လန်တို့က ခြောက်သွေ့နေသည့် ရှေးဟောင်းကုန်းမြင့်ကို ရွေးချယ်ထားကြသည်။
ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ ထိုစီမံကိန်းပုံစံများကို ပြသရန် ဖိတ်ခေါ်ကြသည်။
စာရွက်စာတမ်းများက စားပွဲတစ်ခုံစာမျှ ရှိနေသည်။
အိမ်ယာမြေကွက်များ၊ လက်မှုပစ္စည်းလုပ်ငန်းသုံး နေရာများ၊ လှည်းများသွားလာနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသည့် လမ်းကြောင်းနှစ်ခု၊ နှင့် အများသုံး ရေတွင်းဒုတိယတစ်ခုအတွက် သီးသန့်ချန်ထားသည့် နေရာများ ပါဝင်သည်။ ရေနုတ်မြောင်းများကိုမူ အခြားအရောင်တစ်မျိုးဖြင့် ရေးဆွဲထားသည်။
“ဒီလမ်းကြောင်းက သူတို့ရဲ့ ရေလမ်းကြောင်းကို မထိခိုက်စေဘူးဆိုတာကို ကြိတ်သမားတွေဘက်က သဘောတူထားပါတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“လယ်သမားကရော”
“သူတို့က ကျွန်မတို့နဲ့အတူ အဆိုပြုထားတဲ့ လမ်းအတိုင်း လျှောက်ကြည့်ပြီးပြီလေ။ စိုက်ပျိုးမြေနဲ့ မထိအောင် လမ်းကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပါတယ်”
ကာစတယ်လန်က မြေပုံ၏အစွန်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ရှေးဟောင်း ရေပြွန်ကို ဖွင့်လို့ရပါတယ်။ အီလီနော်က စစ်ဆေးပြီးပြီ”
“စလို့ရပြီလား”
“မြေယာ သဘောတူစာချုပ်တွေ လက်မှတ်ထိုးပြီးတာနဲ့ စလို့ရပါပြီ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော် လာမေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာကိုး”
“မေးလာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတာပေါ့”
အပြင်ဘက်တွင်မူ အီလီနော်၊ အော်ဒရင်နှင့် ပယ်ရင်တို့က ထိုကုန်းမြင့်တလျှောက် မှတ်တိုင်များ စိုက်ထူထားပြီး ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် အကာအရံ တံတိုင်းများ မရှိသေးပေ။
ကလေးငယ်များက ထိုအဆိုပြုထားသည့် လမ်းပေါ်တွင် ၎င်းတို့ပိုင်ဆိုင်သကဲ့သို့ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦးက အော်ဒရင်အား မည်သည့်မှတ်တိုင်က အိမ်ဖြစ်လာမည်နည်းဟု မေးသည်။
“အဲ့ဒါတော့ ဘယ်နားဖြစ်မလဲ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး” ဟု အော်ဒရင်က ပြန်ဖြေသည်။
“ကျွန်တော့်အိမ်က ဒီနားမှာ ဖြစ်လို့ရမလား”
“မင်းရဲ့ မိသားစုက ဒီမှာနေလို့လား”
“ဟင့်အင်း”
“ဒါဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံး သူတို့ကို သွားမေးရလိမ့်မယ်”
ကလေးငယ်က ထိုအချက်ကို စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် အဖြေသွားမေးရန် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။
အော်ဒရင်က ကလေးထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေရင်း ပြောသည်။
“ကျွန်တော် မေရီဆီကနေ သင်ယူနေရတာပါ”
“ကျွန်တော်လည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ” ဟု ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
မြေတိုင်းတာမှုများ ပြုလုပ်နေစဉ်အတွင်း ကင်းစောင့်လေ့ကျင့်မှုများလည်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်လျက် ရှိသည်။
မယ်လိုဒီက စေတနာ့ဝန်ထမ်းများကို အောက်ဘက်တံခါးဝဘက်သို့ ခေါ်သွားပြီး အသစ်ဖောက်လုပ်မည့် လမ်းမှနေ၍ မက်ဆေ့ချ် မည်သို့ ပို့ရမည်ကို ပြသပေးသည်။ အီလီဇာကမူ အမြဲတမ်း ကင်းစောင့်တပ်သားများနှင့်အတူ ကင်းစောင့်နေရာများကို ကွက်လပ်မကျန်စေဘဲ လူအပြောင်းအလဲ လုပ်ပုံလုပ်နည်းကို လေ့ကျင့်ပေးနေသည်။
ကာစတယ်လန်က ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသော ခေါင်းလောင်းများကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ဒုတိယအကြိမ် စမ်းသပ်သည့်အခါတွင်မူ ခေါင်းလောင်းများက အစဉ်လိုက် မမြည်ဘဲ ရောထွေးမြည်လာသည်။
သူ့အကြောင်းရင်းကို ရှာဖွေရန် တစ်နေ့ကုန်နီးပါး အချိန်ကုန်ခံခဲ့ရသည်။
တောင်ဘက်ကင်းစောင့်တပ်ရှိ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ဝက်အူလျော့နေခြင်းကြောင့် ခေါင်းလောင်းက နောက်ကျပြီးမှ မြည်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။
“ဘယ်သူ့ဘက်ကမှားသွားလဲလို့ ကျွန်တော်ထင်နေတာ” ဟု ကင်းစောင့်လူငယ်လေးက သူ့အား ပြောပြသည်။
“မှားတာတော့ မှားတာပေါ့။ ဒီဟာကို တပ်ဆင်ခဲ့တဲ့ အရင်တုန်းကတည်းက မှားနေခဲ့တာလေ” ဟု ကာစတယ်လန်က ပြန်ပြောသည်။
အီလီနော်က ၎င်းကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် စမ်းသပ်သည့်အခါတွင်မူ တစ်မြို့လုံးအနှံ့ ထင်ရှားစွာ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။
ဂါရစ်က ကလေးထိန်းကျောင်းဘက်မှနေ၍ အော်ဟစ်ကာ ပြန်ထောက်ခံလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်မွေးနေ့မတိုင်မီ နှစ်ရက်အလိုတွင် မေရီက ပထမဆုံး မြေယာသဘောတူစာချုပ်များတွင် လက်မှတ်ထိုးပေးရန် လာတောင်းဆိုသည်။
စာချုပ်တစ်ခုချင်းစီကို ကျွန်တော် သေချာဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ထိုင်လျက် စောင့်နေသည်။
“ဒီစာချုပ်တွေကို မွေးနေ့လက်ဆောင်ပုံစံမျိုးထဲ ထည့်ထားလိုက်လို့ ရသားပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့မှ အဆင်သင့်ဖြစ်တာလေ”
“အဲ့ဒီလို အကြောင်းပြချက်နဲ့ အားလပ်ရက်တွေမှာတောင် ကျွန်တော့်ကို အလုပ်ပေးတတ်တာတော့ ခင်ဗျားပဲ”
“ရှင့်မွေးနေ့က နောက်နှစ်ရက်နေရင် ရောက်တော့မှာလေ”
“သတိထားမိပါတယ်”
မေရီက သူမ၏စာအုပ်ကို ကျော်၍ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်ကတော့ ရှင် သတိမထားမိခဲ့ဘူးလေ”
“သတိထားမိပါတယ်ဗျာ။ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ”
“ကျွန်မတို့လည်း အတူတူပါပဲ”
သူမက နောက်ဆုံးစာချုပ်ကို ကျွန်တော့်ထံ ကမ်းပေးသည်။
“ရှင်လက်မှတ်ထိုးပြီးသွားရင် သက်ဆိုင်ရာ မိသားစုတွေဆီကို ကျွန်မ သွားပေးလိုက်ပါ့မယ်”
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
သူမက အခြားဘာတွေ ထပ်စီစဉ်ထားလဲ မမေးရသေးခင်မှာပင် ထွက်သွားခဲ့သည်။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် အော်ရီလီယာက ဘုရားကျောင်းအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့သည်။
အက်ဗလင်က အိုင်လင်နှင့် ဆေးကုသသူများနှင့်အတူ အတွင်းဘက်တွင် ရှိနေကြသည်။ သူတို့က မှော်ပညာကို မသုံးဘဲ ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောပုံနှင့် ပတ်တီးစည်းပုံတို့ကို လေ့ကျင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူမ ပျော်နေပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်”
“သူမဆီကနေ ဘာတစ်ခုခုကို ကျွန်မ လုယူသွားပြီလို့ သူမထင်မိမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်ခဲ့မိတာပါ”
“တကယ်လား”
“မဟုတ်ရပါဘူး။ လူတွေကို တစ်ယောက်တည်း ဖြေကြားပေးနေရတာ ကြာပါပြီ။ သူမကို ကျွန်မ သင်ပေးစရာတွေ အများကြီးရှိသလို၊ ကျွန်မ မသိသေးတာတွေကိုလည်း သူမ သိထားတာတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့လည်း အက်ဗလင် ပတ်တီးစည်းပြနေသည်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
သီစရာက သူမအား အခြားပတ်တီးအစ အရှည်တစ်ခုကို ကမ်းပေးသည်။ အက်ဗလင်က သူမပေးနေသည့် ရှင်းလင်းချက်ကို မရပ်လိုက်ဘဲ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။
“သီစရာက သူမကို သူတော်စင်မလေးလို့ ခေါ်တယ်” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီစကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲလို့ သူမ မေးလာတယ်”
“မေးမှာပေါ့လေ”
အော်ရီလီယာက တံခါးဘောင်ကို မှီလိုက်သည်။
“သူမ ဘယ်လိုအဖြေပေးမလဲဆိုတာကို ကျွန်မ ကြည့်ချင်မိတယ်”
မွေးနေ့မနက်ခင်းတွင် ခေါင်းလောင်းမတီးမီကပင် ဂါရစ်က ကျွန်တော်တို့ကို လာနှိုးသည်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို သွားခေါ်ရန် ကျွန်တော့်ကို မပြောခဲ့ပေ။
သူမက ထိုင်လျက်သား ဖြစ်နေနှင့်ပြီဖြစ်သည်။
“နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို ထဖို့ အားပေးတာလား”
“ဟုတ်တယ်လေ”
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားလေးကို သွားခေါ်လိုက်သည်။
ကော်လ်လည်း နိုးနေပြီဖြစ်ပြီး ပုခက်ဘောင်ကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။ ကျွန်တော် သူမကို ကောက်မလိုက်မချင်း သူမက လက်လှမ်းပြနေသည်။
ကျွန်တော် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို ခုတင်ပေါ်သို့ ပွေ့ချီသွားလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က နေရာဖယ်ပေးသည်။
ခဏတာမျှဆိုသလို မည်သူ့အတွက်မှ လက်မှတ်ထိုးပေးစရာ၊ အကာအကွယ်ပေးစရာ သို့မဟုတ် မဟာတရားရုံးကို အဖြေပေးစရာ မလိုဘဲ အေးချမ်းနေခဲ့သည်။
ထိုစဉ် ဂါရစ်က ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“မွေးနေ့မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေရှင်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမကို နမ်းလိုက်သည်။
မနက်စာစားပွဲက သေးသေးလေးသာ ဖြစ်သည်။
ကလေးတွေကို ဘယ်သူ့ပေါင်ပေါ်မှ မတင်ထားရလောက်အောင် လူများလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုများနေသည်။
ဘီထရစ်က ပူနွေးနေသော မုန့်လုံးလေးများကို ပြုလုပ်ထားသည်။ စားပွဲပေါ်တွင်မူ အဖြူရောင် ခရင်မ်လိမ်းထားပြီး အနားစတစ်ဝိုက်တွင် အမှတ်အသားငယ် ၂၂ ခု ပါရှိသည့် ကိတ်မုန့်တစ်လုံး တည်ခင်းထားသည်။
“ဒီဟာတွေ အားလုံးကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ခဲ့တာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ပယ်ရင်က တိုင်းပေးမယ်လို့ ပြောသေးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ငြင်းလိုက်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ပယ်ရင်က စိတ်ဆိုးသွားဟန်ဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။
“အကွာအဝေးတွေ တူပါတယ်ဗျာ”
“မျက်စိနဲ့ ခန့်မှန်းပြီးတော့လေ”
အီလီနော်က ကိတ်မုန့်ကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“သူပြောတာ မှန်ပါတယ်”
မယ်လိုဒီက ကျွန်ტော့်အတွက် පුටုကို ထုတ်ပေးသည်။
“ဒီပူတုက ရှင် ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ပူတုလေ”
“ကျွန်တော် သိသားပဲ”
“ရှင်သိတာ အလွန်နည်းပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ပြောသည်။
မေရီက ကျွန်ტော့်ကို စာအုပ်အသစ်တစ်အုပ် ပေးသည်။
ပထမစာမျက်နှာများတွင် ကိုင်ဆောင်သွားလာနိုင်ရန် သေးသေးလေး ကူးယူထားသော မြို့ပြစီမံကိန်းပုံ ပါရှိသည်။ ၎င်းတို့၏နောက်တွင်မူ စာမျက်နှာလွတ်များ ပါလာသည်။
“ရှင့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မှတ်စုတွေအတွက်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“စစ်ဆေးဦးမှာလား”
“ရှင်တောင်းဆိုမှသာပေါ့”
အီလီဇာက မြစ်လမ်းကြောင်းပါဝင်သည့် ကင်းစောင့်လမ်းကြောင်းမြပုံကို ယူလာပေးသည်။ ကျွန်တော်တို့ ခရီးသွားများကို ကူညီခဲ့သည့်နေရာကို သူမ အမှတ်အသား ပြုလုပ်ထားသည်။
“လူတွေကို ဘယ်လွှတ်ရမလဲဆိုတာ သတိရနေအောင်လို့လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သူမဆို လွှတ်နိုင်အောင်လို့လေ”
အော်ရီလီယာက အောက်ဘက် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမှ ကျောက်တုံးပြားချောလေး တစ်တုံးကို ပေးသည်။
“ဒီဟာကို ရှင် အခါပေါင်းများစွာ လွတ်ကျခဲ့ဖူးတာလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“ခင်ဗျား အရေအတွက် မေ့သွားပြီ ထင်နေတာ”
“မမေ့ပါဘူး”
ကျွန်တော်လည်း ကျောက်တုံးလေးကို လက်ထဲတွင် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
မွန်းတည့်ချိန်မတိုင်မီပင် ကိတ်မုန့်ကို လှီးစားကြသည်။
ကော်လ်က ခရင်မ်ကို ပိုကြိုက်သည်။ ဂါရစ်ကလည်း သူ့မှာ မုန့်တစ်ခြမ်း ကိုင်ထားပြီးသားဖြစ်ပါလျက် အက်ဗလင်စားမည့် အပိုင်းကို လိုချင်နေသည်။
ဟယ်လီနာက သူတို့ရဲ့ ပန်းကန်တွေကို ခပ်ခွာခွာလေး ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
အချို့သော နည်းလမ်းများကမူ ယုံကြည်စိတ်ချရဆဲပင်။
ကယ်လ်ဒရစ်က မွေးနေ့တစ်ခုတွင် ဖယောင်းတိုင် အရေအတွက်မှန်ကန်ရေးနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားခဲ့ဖူးသည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ မယ်လင်က သူ့စကားကို ငြင်းသည်။ သီစရာကမူ မည်သူ့ဘက်မှ မလိုက်ပေ။
ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကထက် လူတွေ ပိုများလာကြသည်။ အချို့မှာ ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ လမ်းကြောင်းရှာတွေ့လာခဲ့ကြသည်မှာ မကြာသေးပေ။
လွန်ခဲ့သည့်နှစ်က မွေးနေ့တွင် မည်သူ့ကိုမျှ အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ အေးအေးလူလူ ဖြတ်သန်းချင်ခဲ့မိသော်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ တားဆီးခွင့် မတောင်းခဲ့ဖူးပေ။
ယခုနှစ်တွင်မူ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ ဖန်တီးပေးခဲ့ကြသည်။
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြသည့်အခါ အက်ဗလင်နှင့် ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦးသား အတွင်းဘက် ရင်ပြင်တော်ပေါ်ရှိ ဝရန်တာသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အောက်ဘက် တံတိုင်းအပြင်ဘက်တွင် အဆောက်အအုံသစ် မှတ်တိုင်များကို မှေးမှိန်စွာ မြင်နေရသည်။
ပို၍ဝေးသည့်နေရာတွင် လမ်းမကြီးက လယ်ကွင်းများကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။
“လုံလောက်ပြီလား” ဟု သူမက မေးသည်။
ကျွန်တော် မေရီပေးသည့် စာအုပ်ကို ပခုံးနားတွင် ပိုက်ထားလိုက်သည်။
“လုံလောက်ပါတယ်”
“သေချာလို့လား။ မယ်လိုဒီက တေးဂီတတွေ တီးချင်နေတာလေ”
“အမြွှာတွေရဲ့ မွေးနေ့တုန်းက တေးဂီတတွေ ပါပြီးသားပါ”
“အဲ့ဒါက မေးခွန်းကို ဖြေတာ မဟုတ်သေးဘူးလေ”
“သေချာပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီလာသည်။
ကျွန်တော် နားစွင့်နေလိုက်သည်။
အောက်ဘက် ရင်ပြင်တော်။
အနောက်ဘက် ကင်းစောင့်တပ်ရှိ ခေါင်းလောင်းသံ။
ပုံမှန်နားဖြင့် မကြားနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာလှသည့် မြစ်လမ်းကြောင်း။
လက်လှမ်းလိုက်မည်ဆိုပါက ထိုနေရာ၏ အစွန်းအဖျားများကိုပင် ခံစားမိနေသည်။
ကျွန်တော် အက်ဗလင်နှင့်အတူ ဆက်လက် ရှိနေလိုက်သည်။
“ပြောစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“အဲ့ဒါကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ”
“မေးခွန်းတစ်ခုပါ”
“အဲ့ဒါက ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်”
“ရှင် မြစ်နားက အမျိုးသမီးရဲ့ အသံကို ကြားတဲ့အခါကျတော့ ကျွန်တော့်ဆီကို အရင်ဆုံး လာခဲ့တယ်လေ”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒီလိုပဲ ဆက်လုပ်မှာလား”
“တတ်နိုင်သမျှပေါ့”
သူမက ခေါင်းမော့လာသည်။
“အဲ့ဒါ ကျွန်မ ကြားချင်တဲ့ အဖြေပါပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်အထိ အဝေးကြီးကို မလှမ်းဖို့ ကျွန်တော့်ကို တားလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ”
“ရှင် အဲဒီလို လုပ်တဲ့အခါတိုင်း ကျွန်တော်တို့ဆီကို ပြန်လာပေးဖို့ပဲ လိုချင်တာပါ”
ကျွန်တော် သူမကို လက်ဖြင့် ဖက်ထားလိုက်သည်။
အောက်ဘက်မှနေ၍ မည်သူက အော်ဒရင်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူက လက်မှုပစ္စည်းလုပ်ငန်းခွင်ထဲမှနေ၍ ပြန်ထူးလိုက်သည်။
သူ့အသံက သူရှိရမည့်နေရာတွင် တိတိကျကျ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။