အခန်း ၂၀ - စကားပြောသော နံရံများ
တံခါးများကို ဖြုတ်ယူသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်ထဲ၌ ကျောက်ခုံတန်းလျားများ ကျန်ရှိနေဆဲပင်။ အစွန်ဆုံးဘက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကျောက်ဆစ်ရုပ်တုအောက်တွင် ပလက်ဖောင်းမြင့်တစ်ခု ရှိနေသည်။
နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ရုပ်တုမဟုတ်။
မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အယ်လစ္စတား ရပ်တန့်သွား၏။
"လမ်းခရီးစောင့်ရှောက်သူပဲ။"
"ခင်ဗျား သူမကို သိတာလား။"
"သူမက ဘေးကင်းလုံခြုံတဲ့ ခရီးလမ်းနဲ့ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို ကိုယ်စားပြုတာ။ ရှေးတုန်းကဆို မဟာခရီးသွားဂိတ်တိုင်းရဲ့ ဘေးမှာ ဒီလို နတ်ကွန်းငယ်လေးတွေ ထားလေ့ရှိတယ်။"
မယ်လိုဒီက မရှိတော့သည့် တံခါးနေရာလွတ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟားဝစ်က ဝတ်ပြုကျောင်းဆောင်ကို စင်္ကြံလမ်းအဖြစ် ပြောင်းပစ်လိုက်တာပဲ။"
"သူကတော့ ကောင်းတဲ့အရာတွေကို ပိုဆိုးသွားအောင်လုပ်တဲ့နေရာမှာ ဆရာကြီးပဲလေ" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်၏။
ကပ်လျက် မုခ်ခုံးဝ အလွန်မှ သတ္တုချင်း ပွတ်တိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အစောင့် ခြောက်ယောက်။
သောမတ်စ် သတိပေးခဲ့သည့်အတိုင်း အတိအကျပင်။
တိုင်လုံးကြီးနှစ်ခုကြားတွင် အစေခံများသွားရာ လျှို့ဝှက်တံခါးငယ်တစ်ခု သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ရှိနေသည်။ သော့တွဲထဲမှ သော့တစ်ချောင်းဖြင့် ဖွင့်လိုက်၏။
အယ်လစ္စတား၏ ပခုံးအကျယ်မျှသာ အနိုင်နိုင်ဆံ့သည့် လျှို့ဝှက်လမ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် နံရံများ၏ နောက်ကွယ်မှတစ်ဆင့် မီးဖိုဆောင်များ၊ သီးသန့်အခန်းများနှင့် သိုလှောင်ရုံများဆီသို့ အကိုင်းအခက်သဖွယ် ဖြာထွက်သွယ်တန်းနေသည်။
"ခံတပ်တစ်ခုမှာ ဘာလို့ ဒီလို လျှို့ဝှက်စင်္ကြံလမ်းတွေ လိုအပ်ရတာလဲ" ဟု မယ်လိုဒီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးသည်။
"အစေခံတွေ သွားလာဖို့ပေါ့" ဟု မေရီက ဖြေ၏။
"သူလျှိုတွေ အတွက်လည်း ပါတာပေါ့" ဟု အက်ဗလင်က ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။
"ပြီးတော့ အစောင့်ခြောက်ယောက်နဲ့ ထိပ်တိုက်မတိုးချင်တဲ့ လူတွေအတွက်လည်း ဖြစ်တာပေါ့" ဟု ကျွန်ုပ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
လျှို့ဝှက်လမ်းကျဉ်းသည် သစ်သားနံရံတစ်ခု၏ အနောက်ဘက်တွင် အဆုံးသတ်သွားသည်။
အပေါက်ကျဉ်းလေးထဲမှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရာ အောက်ထပ်ရှိ ကင်းစောင့်စခန်းကို မြင်လိုက်ရ၏။
စားပွဲတစ်လုံးကို ဝိုင်းထိုင်နေသော အမျိုးသား ခြောက်ယောက်။
တစ်ယောက်က သစ်သားအန်စာတုံးများကို ကစားနေပြီး၊ နှစ်ယောက်က သစ်သားပန်းကန်များထဲမှ အစာစားနေကြသည်။ နောက်တစ်ယောက်ကမူ ထောင်တိုက်တံခါးကို မှီလျက် ရပ်နေသည်။
သူတို့ စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေကြသည်။
ဒါက ကောင်းသည့်လက္ခဏာပင်။
ကျွန်ုပ် သူတို့ကို မထိခိုက်စေလိုပါ။
အထူးသဖြင့် မိမိတို့၏ လုပ်ခလစာ၊ အိုးအိမ်နှင့် မိသားစုများကို ဟားဝစ်က ချုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ဤအလုပ်ကို မလွှဲမရှောင်သာ ဝင်လုပ်နေရသူ မည်သူ့ကိုမျှ မသတ်လိုပေ။
ကျွန်ုပ်၏ အစီအစဉ်ကို တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။
"ဒါက အစီအစဉ်ကြီးလို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး။"
"သုံးဆင့်တောင် ပါတယ်လေ။"
"အခန်းထဲကို ဒီအတိုင်း လမ်းလျှောက်ဝင်သွားတာက အစီအစဉ်မှ မဟုတ်တာ။"
"အဲဒါက ပထမအဆင့်ပေါ့။"
"ဒုတိယအဆင့်ကရော။"
"စကားပြောတာ။"
"ဒါဆို တတိယအဆင့်ကကော ဘာလဲ။"
"အဲဒါကတော့ စကားဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။"
သူမက မေရီ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒီလူက တမင်သက်သက် ရွဲ့လုပ်နေတာ။"
"ငါ သိပါတယ်အေ။"
ကျွန်ုပ် သစ်သားနံရံပြားကို တွန်းဖွင့်ကာ ကင်းစောင့်စခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်။
မျက်နှာခြောက်ခု ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လာကြသည်။
အန်စာတုံးတစ်တုံး စားပွဲပေါ်မှ လိမ့်ကျသွား၏။
"မင်္ဂလာပါ။"
အနီးဆုံးရှိ အစောင့်က သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
လေထုသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်တစ်ဝိုက်တွင် ရုတ်ချည်း ခဲမာသွား၏။
သူ ရုန်းကန်နေသော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။
ကျန်သည့် အစောင့်ငါးဦး ထရပ်လိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ ဘွတ်ဖိနပ်များအောက်မှ ကြမ်းပြင်ကျောက်တုံးများက ခြေကျင်းဝတ်များအထိ မြင့်တက်လာပြီး နေရာတွင်ပင် မြဲမြံစွာ ချုပ်နှောင်ထားလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီ၊ အယ်လစ္စတား၊ အက်ဗလင်နှင့် မေရီတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ နောက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာကြ၏။
"အခုနကဟာက စကားပြောတာလား" ဟု မယ်လိုဒီက မေးသည်။
"အခုမှ စကားပြောမှာ။"
ကျွန်ုပ် အစောင့်များကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်သည်။
"ငါ့နာမည်က ယူရီယာဂရေး ဖြစ်တယ်။ အကျဉ်းသားတွေကို လာခေါ်တာ။"
အငယ်ဆုံးအစောင့်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသည်။
အသက်အကြီးဆုံး အစောင့်ကမူ ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တောက်ပနေသော သရဖူအမှတ်အသားကို စိုက်ကြည့်နေ၏။
"မင်း ခံတပ်ကို တိုက်ခိုက်လိုက်တာလား။"
"ငါ ဂရေးကိပ်ရဲ့ မဟာခရီးသွားဂိတ်ကနေတစ်ဆင့် ဝင်လာတာ။"
"အဲဒီဂိတ်က ပိတ်ထားတာ ကြာပြီလေ။"
"အခုတော့ အကောင်းအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ။"
မေရီက ရယ်ချင်သလို အသံတိုးတိုးတစ်ခု ပြုလိုက်သည်။
အသက်အကြီးဆုံး အစောင့်က သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ကို ဖမ်းချုပ်ထားသည့် ကျောက်တုံးကို ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကြည့်သည်။
"ငါတို့က ငြင်းဆန်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ။"
"ငါတို့ အကျဉ်းထောင်တံခါးတွေကို ဖွင့်နေတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ အဲဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ရပ်နေရမှာပေါ့။"
"ပြီးတော့ ငါတို့က ပြန်တိုက်ခိုက်ရင်ရော။"
"ကျေးဇူးပြုပြီး မတိုက်ပါနဲ့။"
သူသည် ကျွန်ုပ်အား စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူ့ကိုယ်ပိုင်လက်ဖဝါးက လင်းလက်လာ၏။
သရဖူအမှတ်အသား ပေါ်ထွက်လာသည်။
အခြားအစောင့်နှစ်ဦးကလည်း မိမိတို့၏ လက်များပေါ်တွင် ထပ်တူညီသော သင်္ကေတများ ပေါ်ပေါက်လာသည်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ကြ၏။
အငယ်ဆုံးအစောင့်က ဆုတောင်းစကားတစ်ခုကို တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
အသက်အကြီးဆုံးအစောင့်က ဓားရိုးပေါ်မှ သူ၏လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖယ်ခွာလိုက်၏။
"ဟားဝစ်က ဒီအမှတ်အသားတွေဟာ ကျိန်စာလို့ ပြောခဲ့တာ။"
"သူ လိမ်ညာခဲ့တာပါ" ဟု အယ်လစ္စတားက ဆိုသည်။
"ဒီအမှတ်အသားရှိတဲ့သူတိုင်း အမှောင်ထုရဲ့ ညစ်ညမ်းစေခြင်းကို ခံရတာတဲ့။"
"သူ လိမ်ညာခဲ့တာပဲ" ဟု မေရီက ထပ်လောင်းပြောဆိုသည်။
အစောင့်က ထောင်တိုက်တံခါးဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။
"ငါ့သမီးလေးမှာလည်း ဒီအမှတ်အသား ရှိတယ်။"
မည်သူမျှ စကားမဟကြပေ။
"သူမက အသက် ဆယ့်နှစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ" ဟု သူက ဆက်ပြောသည်။ "ငါ သူမကို ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ပြောခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အမြင်မခံရဘူးလို့ သတိပေးခဲ့တာ။"
"ခင်ဗျား သူမကို ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပဲ" ဟု ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
"ငါ သူမအတွက် ရှက်မိခဲ့တာ။"
"မဟုတ်ဘူး။ ဟားဝစ်က ခင်ဗျားကို သမီးအတွက် ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အဲဒီနှစ်ခုက မတူပါဘူး။"
သူ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွား၏။
ကျောက်တုံးများက သူ၏ ခြေထောက်များကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
မယ်လိုဒီက ကျွန်ုပ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် အခြားအစောင့်များကိုလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လွှတ်ပေးလိုက်၏။
"မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ရတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးဖို့ ငါတို့ကို ကူညီချင်လည်း ရတယ်။ မင်းတို့ကို ဘယ်လမ်းမှ အတင်းအကျပ် မရွေးခိုင်းပါဘူး။"
အသက်အကြီးဆုံး လူကြီးက သူ၏ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
မယ်လိုဒီကလည်း သူမ၏ ဓားကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထုတ်လိုက်၏။
သို့သော် ထိုသူက လက်နက်ကို အသွားပြောင်းပြန်လှန်ကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခါးပတ်မှ ထောင်တိုက်သော့ကို ဖြုတ်ယူလိုက်၏။
"ငါက ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ် ဗေးလ် ဖြစ်တယ်။"
သူက သော့ကို ကျွန်ုပ်ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
"ငါ့သမီးလေး သူ့လက်ကို ဖုံးကွယ်မထားရတော့တဲ့ နေ့ကို ငါ မြင်ချင်တယ်။"
အကျဉ်းသား နှစ်ဆယ့်သုံးဦးတို့သည် ထောင်တိုက် လေးခုအတွင်း ခွဲထိုင်နေကြသည်။
လယ်သမားများ၊ ကုန်သည်များ၊ စစ်သည်ဟောင်း နှစ်ဦး၊ သမားတော်တစ်ဦးနှင့် ကျွန်ုပ်ကို အိမ်စာစစ်မည့်ပုံစံဖြင့် ကြည့်နေသော အဘီဂေးလ် အမည်ရှိ သက်ကြီးကျောင်းဆရာမတစ်ဦးတို့ ပါဝင်သည်။
အချို့မှာ ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခံထားရသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ သေလုမျောပါးအထိ မဖြစ်ကြသေးပေ။
ဒါက ဟားဝစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်သိရှိခဲ့ရသော ပထမဆုံးသော ကောင်းကွက်ပင်။
သို့သော် ၎င်းသည် သူ့ကို ကျွန်ုပ် ကြည်ဖြူသွားစေရန် မလုံလောက်ပေ။
မယ်လိုဒီက ကျန်ရှိသော ထောင်ခန်းများကို ဖွင့်နေစဉ် မေရီနှင့် အက်ဗလင်တို့က အကျဉ်းသားများကို စစ်ဆေးကြသည်။ အယ်လစ္စတားက ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ်နှင့် အသံတိုးတိုးဖြင့် စကားပြောနေ၏။
ကျွန်ုပ်သည် အသက် တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ထက် မပိုနိုင်သော ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။
သူ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ ဖူးယောင်ပိတ်ဆို့နေ၏။
"လမ်းလျှောက်နိုင်ရဲ့လား။"
"ဟုတ်... ရပါတယ်။"
သူ ထရပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် မရပ်နိုင်ပေ။
ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မလဲကျမီ ကျွန်ုပ် ဖမ်းထိန်းပေးလိုက်သည်။
"မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ။"
"ပီတာ ပါ။"
"မင်း ခြေကျင်းဝတ် ဒဏ်ရာရထားတာပဲ။"
"အပေါ်ထပ်က အစောင့်တစ်ယောက် ကန်လိုက်တာပါ။"
ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ် မျက်နှာလွှဲသွားသည်။
"ဒီလူတွေ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပီတာက အလျင်အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ "သူတို့ကတော့ ရရင် ရသလို ကျွန်တော်တို့ကို ရေတိုက်ပေးကြပါတယ်။"
ဤကွဲပြားချက်သည် သူ့အတွက် အရေးကြီးနေသည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်အတွက်လည်း အရေးကြီးသွား၏။
ကျွန်ုပ် သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်အပေါ်သို့ လက်ကို တင်လိုက်သည်။
ကုသခြင်းပညာရပ်သည် ကျွန်ုပ် ကောင်းစွာနားလည်သည့် အရာများထဲတွင် မပါဝင်ပေ။ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အပူငွေ့များ၊ လှုပ်ရှားမှုများ၊ ဖိအားများနှင့် သိမ်မွေ့သော ရေစီးကြောင်းသဖွယ် စွမ်းအင်များကို ကျွန်ုပ် ခံစားသိရှိနိုင်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခု ပျက်စီးနေသည်ကို သိရုံမျှဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်နည်းကို သိသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ဖူးယောင်နေမှုကို အေးမြသွားအောင်သာ ကျွန်ုပ် ပြုလုပ်ပေးလိုက်သည်။
ပီတာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သက်သာရာရသွား၏။
"ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ လုပ်ပေးနိုင်တာ ဒါပဲ ရှိတယ်။"
"အရှင် ရောက်လာပေးခဲ့တာပဲဗျာ။"
သူက ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီဟူသော သဘောဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်ဆီမှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု မြည်ဟည်းလာသည်။
တစ်ကြိမ်။
နှစ်ကြိမ်။
ထို့နောက် ရပ်နားခြင်းမရှိဘဲ ဆက်တိုက် မြည်လာတော့သည်။
ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ် ဆဲရေးလိုက်၏။
"ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
"ခံတပ်ထဲကို ရန်သူကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာပြီလို့ သတိပေးတာ။"
မယ်လိုဒီ မျက်နှာကျက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။
"သူတို့ သိုလှောင်ရုံကို တွေ့သွားကြပြီ။"
စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ခြေသံများ တဒုန်းဒုန်း မြည်ဟည်းလာသည်။
လူခြောက်ယောက်စာ ခြေသံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုများနေ၏။
အက်ဗလင်က တံခါးဝသို့ ရွှေ့သွားကာ အသံနားထောင်လိုက်သည်။
"ဒဏ်ရာရတဲ့သူတွေနဲ့တော့ အစေခံတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်လမ်းကနေ ပြန်ဆုတ်လို့ မရနိုင်ဘူး။"
"အဲဒီကနေ ပြန်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် ကျောက်နံရံကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်၏။
ဝက်စ်မီးယား ခံတပ်ကြီးက တုံ့ပြန်လာသည်။
ဤခံစားချက်သည် ဂရေးကိပ်လောက် မပြင်းထန်ပေ။ ဤနေရာက ကျွန်ုပ်ကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်မပြုသေးသော်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ်ကမူ အလွန်ရှေးကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟားဝစ်ထက် အများကြီး ပိုစောသည်။
ဂရေးကိပ်၏ ကျောက်ဆစ်ပညာရှင်များက ဤအောက်ထပ်ခံတပ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
စင်္ကြံလမ်းများကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိသည်။
အုတ်မြစ်များ။
ပိတ်ဆို့နေသော ပြွန်လိုင်းများ။
ပြီးတော့ ကျွန်ုပ်တို့၏ အောက်ဘက် အဝေးတစ်နေရာမှ မဟာခရီးသွားဂိတ်၏ အနွေးဓာတ်။
ဒုတိယမြောက် စိတ်စွမ်းအင်တစ်ခုက ကျွန်ုပ်၏ အာရုံထဲသို့ တိုးဝှေ့ဖိနှိပ်လာသည်။
အေးစက်သည်။
ထက်မြက်သည်။
တမင်ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
တစ်ခြားတစ်စုံတစ်ယောက်ကလည်း ဤရှေးဟောင်းအကာအကွယ်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။
ကျောက်တုံးများ တုန်ခါသွား၏။
မျက်နှာကျက်မှ ဖုန်မှုန့်များ ကျဆင်းလာသည်။
မေရီ မော့ကြည့်လိုက်၏။
"အဲဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။"
"ဟားဝစ် ငါတို့ ဒီမှာရှိနေတာကို သိသွားပြီ။"
ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
"ဟားဝစ်မှာ မှော်စွမ်းအင် မရှိဘူး။"
"တစ်ယောက်ယောက်မှာတော့ ရှိနေတယ်။"
စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
အနီးအနားရှိ လူတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
နံရံများဆီမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
"ယူရီယာဂရေး။"
အကျဉ်းသားများ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ရှေးဟောင်း စကားပြောပြွန်များမှတစ်ဆင့် ဟားဝစ်၏ အသံ ပျံ့လွင့်လာ၏။
"မင်း ငါ့အိမ်ကို ကျူးကျော်တယ်၊ ငါ့အစောင့်တွေကို တိုက်ခိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ တရားဝင် အကျဉ်းသားတွေကို လွှတ်ပေးခဲ့တယ်။"
ကျွန်ုပ် ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ငါတို့ မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သလား။"
"မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပါဘူး။"
"ကောင်းပြီ။"
ဟားဝစ်က ဆက်ပြောသည်။
"မင်းက ဓားပြလို ပြုမူနေပြီး တရားဥပဒေကို ဆောင်ကြဉ်းလာတယ်လို့ အခိုင်အမာ ပြောနေတာပေါ့လေ။"
မေရီ ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ လျှောက်လာသည်။
"အကျဉ်းသားတွေကို ဘယ်ဥပဒေပုဒ်မအရ ဖမ်းဆီးခဲ့တာလဲလို့ သူ့ကို မေးလိုက်ပါ။"
ကျွန်ုပ် အသံကို မြှင့်လိုက်၏။
"ခင်ဗျား သူတို့ကို ဘယ်ဥပဒေပုဒ်မအရ ဖမ်းဆီးခဲ့တာလဲလို့ မေရီက သိချင်နေတယ်။"
ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မယ်လိုဒီပင် သဘောကျသွားသည့် ပုံစံရှိသည်။
ဟားဝစ်၏ အဖြေက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာ၏။
"သူတို့က တရားဝင် အရှင်သခင်ကို ပုန်ကန်ဖို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့ကြတာ။"
မေရီက သူမ၏ စာရွက်စာတမ်းအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"ဝက်စ်မီးယား အရပ်ဘက်ဥပဒေ၊ ပုဒ်မ ၁၄ အရ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုဆိုတာ မတရားတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုအတွက် ခိုင်လုံတဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေ ရှိမှ အကျုံးဝင်တာ။ မျိုးရိုးလိုက်တဲ့ မှော်အမှတ်အသားကို ပြသရုံသက်သက်နဲ့ အဲဒီထဲ မပါဝင်ဘူး။"
ကျွန်ုပ် ထိုစကားကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းက စာရေးမပါ ခေါ်လာတာလား" ဟု ဟားဝစ်က မေးသည်။
မေရီ့ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွား၏။
"ငါက တော်ဝင် မော်ကွန်းထိန်း!"
ကျွန်ုပ် စကားလုံးများကို ပြင်မပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
"တော်ဝင် မော်ကွန်းထိန်းက သူမ စာရေးမ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်ဗျ။"
"ငါ ကြားပါတယ်။"
"ဒါဆို ဒီနံရံတွေက ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုအလုပ်ဖြစ်နေတာပေါ့။"
မယ်လိုဒီ ပြုံးမိသွားသည်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
ဟားဝစ်ကတော့ ရယ်ချင်ပုံမရပေ။
"မင်းတို့ အဝိုင်းခံထားရပြီ။"
ဒါကတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိပေသည်။
"မင်းက လူငါးယောက်တည်းနဲ့ ဝင်လာပြီး အခုတော့ သစ္စာဖောက် နှစ်ဆယ့်သုံးယောက်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးအဖြစ် ထမ်းထားရပြီ။ လက်နက်ချလိုက်စမ်း၊ ဒါဆို လမ်းမှားရောက်သွားတဲ့သူတွေကို ငါ အသက်ချမ်းသာပေးနိုင်တယ်။"
သရဖူအမှတ်အသား ပိုမို နွေးထွေးလာသည်။
ဟားဝစ်က ကျွန်ုပ်အား ခြိမ်းခြောက်လိုက်၍ မဟုတ်ပေ။
နံရံများသည် သူ၏ အသံထက် ပိုမိုသောအရာများကို သယ်ဆောင်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့သည် သတ္တုချင်း အသာအယာ ပွတ်တိုက်သံကို သယ်ဆောင်လာသည်။
ရေစီးသံ။
ရှေးဟောင်း ယန္တရားကြီးတစ်ခုကို အတင်းအကျပ် နိုးထစေသဖြင့် ပွတ်တိုက်တင်းမာနေသည့် အသံ။
ကျွန်ုပ် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်၏။
အကျဉ်းခန်းများအောက်ရှိ ရေမြောင်းများသည် တစ်ချိန်က မိုးရေများကို ခံတပ်အပြင်သို့ သယ်ဆောင်ထုတ်ပစ်ရန် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟားဝစ်၏ မှော်ဆရာက ၎င်းတို့ကို ပြောင်းပြန် ပြန်လည်လည်ပတ်စေနေသည်။
ရေများကို အတွင်းသို့ ပြန်လည်စီးဝင်စေခြင်း ဖြစ်၏။
"သူ အောက်ထပ်တစ်ခုလုံးကို ရေနစ်မြုပ်အောင် လုပ်နေတယ်" ဟု ကျွန်ုပ် ဆိုလိုက်သည်။
ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ် မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွား၏။
"ဒီအောက်ထပ်မှာ အစေခံတွေ ရှိနေသေးတယ်လေ။"
"ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ။"
"လေးဆယ်ကျော် ရှိတယ်။"
မယ်လိုဒီ စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။
"ငါ သွားခေါ်လိုက်မယ်။"
"တစ်ယောက်တည်းတော့ မသွားနဲ့။"
"ငါက အမြန်ဆုံးပဲလေ။"
"သူမက အမြန်ဆုံးပဲ ဟုတ်တယ်" ဟု မေရီက ထောက်ခံသည်။
"ငါ သိပါတယ်။"
ကျောက်တုံးများ နောက်တစ်ကြိမ် တုန်ခါသွားပြန်သည်။
အစွန်ဆုံး အကျဉ်းခန်းတံခါးအောက်မှ ရေများ ပန်းထွက်လာ၏။
ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့စီးဆင်းသွားသည်။
အေးစက်ပြီး လျင်မြန်လှသည်။
ဟားဝစ်၏ အသံ ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာ၏။
"မင်းတို့ လက်နက်ချဖို့ တစ်မိနစ်ပဲ အချိန်ရမယ်။"
ကျွန်ုပ် နံရံပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တင်လိုက်သည်။
ခံတပ်ကြီး၏ အုတ်မြစ်များသည် ကျွန်ုပ်၏ စိတ်အာရုံရှေ့တွင် ပွင့်လင်းထင်ရှားလာသည်။
ရှေးဟောင်း ရေစီးမြောင်းများ။
ကျိုးပဲ့နေသော တံခါးများ။
ပြိုကျနေသော ရေဆင်းပိုက်များ။
ကျွန်ုပ် ဒီရေစီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်နိုင်ပေသည်။
ဖြစ်နိုင်ခြေတော့ ရှိသည်။
သို့သော် ကျွန်ုပ်သာ အမှားတစ်ခုခု ပြုလုပ်မိပါက ဤအောက်ထပ်ခံတပ်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို ပြိုကျသွားစေနိုင်သည်။
ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကိုတော့ မလိုလားပေ။
"ရဲတိုက်စောင့်ရှောက်သူ" ဟု ကျွန်ုပ် တီးတိုးခေါ်လိုက်သည်။
မည်သည့် အဖြေမျှ ပြန်မလာပေ။
ထိုစိတ်ဝိညာဉ်သည် ဂရေးကိပ်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့သည် ရဲတိုက်နှင့် မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင် ချမှတ်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ ဘွတ်ဖိနပ်များအထိ တက်လာသော ရေကို ကြည့်နေသည်။
"ဒါက နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ထပ်ဖြစ်ပြန်တာလား" ဟု ကျွန်ုပ် မေးလိုက်၏။
"မဟုတ်ပါဘူး။"
သူမက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ငါ ကူညီမှာ။"
အကျဉ်းသားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နောက်ကွယ်တွင် စုရုံးနေကြသည်။ အချို့မှာ အနိုင်နိုင်ပင် မတ်တပ်ရပ်နေရ၏။ ကပ္ပတိန် အက်ဒရစ်နှင့် သူ၏ အစောင့်များသည် အကျဉ်းသားများနှင့် စင်္ကြံလမ်းကြားတွင် နေရာယူကာ ကာရံထားကြစဉ် လမ်းအဆုံးမှ သံချပ်ကာဝတ် စစ်သည်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။
မေရီက ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ရေမစိုစေရန် အပေါ်သို့ မြှောက်ကိုင်ထား၏။
မယ်လိုဒီက ချဉ်းကပ်လာသော ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
အယ်လစ္စတားက သူ၏ ဓားကို မြှောက်တင်လိုက်၏။
ဝက်စ်မီးယား ခံတပ်ကြီး၏ အောက်ဘက်ရှိ ရှေးဟောင်း ရေစီးကြောင်းများကို ကျွန်ုပ် ခံစားသိရှိနေရသည်။
တစ်မိနစ်။
အကျဉ်းသား နှစ်ဆယ့်သုံးဦး။
အစေခံ လေးဆယ်။
လမ်းခရီးများ ပွင့်လင်းနေသင့်ပြီး ဧည့်သည်များကို အကာအကွယ်ပေးရမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသူများ တည်ဆောက်ခဲ့သော ခံတပ်ကြီး။
ဟားဝစ်က ဤနေရာကို သူ၏ အိမ်ဟု ထင်မှတ်နေသည်။
ကျောက်တုံးများကမူ ထိုသို့ သဘောမတူပေ။
ကျွန်ုပ် စွမ်းအင်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။
ဝက်စ်မီးယား ခံတပ်ကြီးသည် ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးများအောက်တွင် နိုးထလာလေတော့သည်။