တရားရုံးချုပ်က ပေးလိုက်တဲ့ စာတမ်းက ပြတင်းပေါက်ကနေတစ်ဆင့် ရောက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ပယ်ရင်း (Perrin) က အပြင်ဘက် ပြတင်းပေါက်စပ်မှာ အမှတ်အသားတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ပါးလွှာတဲ့ ခြစ်ရာတစ်ခု။
အောက်ဘက် ကျောက်သားပေါ်မှာ နောက်ထပ် အမှတ်တစ်ခု။
အီလီဇာ (Eliza) က သူ့ရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီအနောက်စကို ကိုင်ထားချိန်မှာ သူက အပြင်ဘက်ကို ကိုယ်ကိုင်ထုတ်ပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“တစ်ယောက်ယောက် တက်လာလို့ ဖြစ်နိုင်မလား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“တက်လာတာပေါ့”
“စောင့်ကြည့်ရေးခန်းက ရင်ပြင်ကနေ သုံးထပ် မြင့်တယ်လေ”
ပယ်ရင်းက အောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
အီလီဇာက သူ့ကို အထဲကို ပြန်ဆွဲသွင်းလိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို ဒီစာစက္ကူ ဘယ်လိုရောက်လာလဲ ဆိုတာ ရှင်းသွားပြီပေါ့”
“စောင့်ကြည့်ရေး မှော်ကွင်းတွေ ဘာမှ မခံစားမိခဲ့တာလည်း ဒါကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရမယ်” လို့ ကတ်စတေလန် (Castellan) က ပြောပါတယ်။
မေရီ (Mary) က အဲဒီခြစ်ရာကို စစ်ဆေးကြည့်ပါတယ်။
“ဘယ်သူလုပ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိရမလား”
“မသိရသေးဘူး” လို့ အီလီဇာက ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူမက အနောက်ဘက်လမ်းမဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့မဆို အနားကို အရောက်လာဝံ့တဲ့ သတ္တိတော့ ရှိတယ်။”
မယ်လိုဒီ (Melody) က အနောက်ဘက်ကို မျက်နှာမူနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တိုင်းမှာ ကင်းစောင့်တပ်ဖို့ လုပ်ချင်နေပါတယ်။
အီလီဇာက အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ လူဘယ်လောက်လိုမလဲ ဆိုတာကို ရတွက်ပြဖို့ သူမကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီလည်း ရတွက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ မေရီရဲ့ တာဝန်ခွဲဝေမှုစာရင်းသစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့ လူစာရင်းကို ငါ သဘောမကျဘူး”
“ရှိတဲ့လူနဲ့ လုပ်နေရတာပဲလေ” လို့ မေရီက ပြောပါတယ်။
“ငါသိပါတယ်။”
သူတို့ဟာ လမ်းကြောင်းနဲ့ အချိန်တွေကို ပြောင်းလဲနေမယ့် ကင်းလှည့်မှုတွေဘက်ကို သဘောတူညီချက် ရယူလိုက်ကြပါတယ်။ အီလီနော် (Eleanor) က စောင့်ကြည့်ရေးခန်း ပြတင်းပေါက်တွေမှာ ရိုးရှင်းတဲ့ တံခါးခလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ တပ်ဆင်ပေးပါမယ်။ ပယ်ရင်းကတော့ ဘယ်သူမဆို ပြတင်းပေါက်စပ်ဆီကို ထပ်တက်လို့ရမလားဆိုတာ စမ်းသပ်ပေးဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့ပါတယ်။
အီလီဇာက သူ့ကို တက်ပြီးစမ်းသပ်ခွင့် မပေးပါဘူး။
“ကျွန်တော် ကြိုးသုံးမှာပါ”
“ကြိုးသုံးသုံး၊ ဘယ်လိုသုံးသုံး မင်းက သုံးထပ်တိုက် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ရောက်နေဦးမှာပဲ”
“ခဏလေးပါပဲ”
“မရဘူး”
အဲဒီအစား သူက အတိုင်းအတာတွေကိုပဲ တိုင်းတာခဲ့ပါတယ်။
နံနက်စာစားပွဲမှာ အက်ဗလင် (Evelyn) က စာအိတ်နှစ်စောင်ကို စားပွဲဆီ ယူလာပေးပါတယ်။
တစ်ခုက ဘဲလ်ခရော့စ် (Bellcross) ကနေ ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုကတော့ တောင်ဘက်လမ်းမကြီးရဲ့ ဟိုဘက်မှာ နေထိုင်ကြတဲ့ မိသားစုဆီက ဖြစ်ပါတယ်။
နှစ်စောင်စလုံးက အော်ရီလီယာ (Aurelia) ရဲ့ အကူအညီကို တောင်းခံထားတာပါ။
“သူတို့ဘက်က ကုသပေးနိုင်တဲ့ ဆေးဆရာတွေတော့ အစွမ်းကုန် ကုသပေးပြီးကြပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို လာကြည့်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက စာတွေကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“သွားလို့ ရမလား”
“ဘဲလ်ခရော့စ်ဘက်သွားတဲ့ လမ်းကတော့ ရှင်းပါတယ်” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောပါတယ်။ “တောင်ဘက်လမ်းပိုင်းကတော့ လှည်းတစ်စီး မဖြတ်ခင် တံတားကို အရင်စစ်ဆေးဖို့ လိုအပ်နေသေးတယ်”
အက်ဗလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ငါ ဒီနေ့ ဘဲလ်ခရော့စ်ကို သွားလို့ရတယ်”
“ကျွန်မ လိုက်ခဲ့မယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ဆိုပါတယ်။
ကျွန်တော်က ဒုတိယစာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆို ဒီမိသားစုကော”
“ပထမဦးဆုံး သူတို့ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ မေးရမယ်။ စာတစ်စောင်က လူတစ်ယောက်ထက် ခရီးသွားချိန် ပိုကြာတတ်တယ်။ သူတို့ရဲ့ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်နေမှာပေါ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူမက အကြောင်းပြန်စာကို ရေးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ဂါရစ် (Garrick) က သူမရဲ့ ဘောပင်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားနေချိန်မှာ မေရီက အဲဒီစာကို ဖတ်ကြည့်နေပါတယ်။
အက်ဗလင်နဲ့ အော်ရီလီယာတို့ဟာ နေဝင်ရီတရောအချိန်မှာ ဘဲလ်ခရော့စ်ကနေ ပြန်ရောက်လာကြပါတယ်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို ရင်ပြင်ကျယ်ထဲမှာ သွားတွေ့လိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လိုနေလဲ”
“လူနာက သက်သာသွားပါပြီ။ သူ့နာမည်က လိုင်ဆာ (Lysa) တဲ့” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ပင်ပန်းနေပုံ ပေါ်ပါတယ်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လို့လဲ”
“သူ့မှာ အနာတရဖြစ်ထားတာက အနာကျက်မကောင်းဘဲ ဖြစ်နေတာ။ ကျွန်မတို့က အနာကို ပြန်ဖွင့်ပြီး ဆေးကြောပေးလိုက်တယ်။ အော်ရီလီယာက နာကျင်မှု သက်သာစေဖို့နဲ့ အနာပြန်ကျက်ဖို့အတွက် ကူညီပေးခဲ့တယ်” လို့ အက်ဗလင်က ရှင်းပြပါတယ်။
“သူ ပြန်ကောင်းလာမှာပေါ့နော်”
“ကောင်းလာမှာပါ။”
သူတို့က ရဲတိုက်ဘက်ကို လျှောက်သွားကြပါတယ်။
“ဒီမိသားစုကရော ဘယ်လို အကူအညီတောင်းလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဖြစ်နိုင်ရင် နောက်တစ်ခေါက် ထပ်လာပေးဖို့ပါပဲ” လို့ အော်ရီလီယာက ဖြေပါတယ်။
သူမက အက်ဗလင်ဘက်ကို ခေတ္တ လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ အနာတွေကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ကုသနည်း သင်ယူလို့ရမယ့် နေရာမျိုး အနီးအနားမှာ ရှိမရှိလည်း မေးကြတယ်”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာ မြေပုံတစ်ချပ်ကို ဖြန့်ခင်းလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင် အစွန်းတစ်ဖက်ကို ဖိမချခင်မှာပဲ ကျွန်တော်က ကာရစ် (Carol) ရဲ့ သစ်သားတုံးလေးတွေကို ဖယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒီနေရာမှာ မြေပုံကြီး ဖြန့်ခင်းထားတာတော့ စိုးရိမ်စရာပဲဗျ” လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“စကားတစ်ခွန်းဆုံးအောင် ပြောလို့ရမယ့်နေရာကို လိုချင်လို့ပါ”
“အောင်မြင်ရဲ့လား”
“ဒီအချိန်အထိတော့ ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ဘဲလ်ခရော့စ်ကို အမှတ်အသားပြုလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ တောင်ဘက်လမ်းမကိုပါ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ မေရီရဲ့ စာရင်းတွေထဲကနေ နာမည်တွေကို သိထားတဲ့ ရွာသုံးရွာကို ဆက်မှတ်လိုက်ပါတယ်။
“နေရာတိုင်းမှာ ဆေးဆရာတွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့က လေ့ကျင့်သင်ကြားမှုချင်းလည်း မတူဘူး၊ ဆေးပစ္စည်းအသုံးအစွဲချင်းလည်း မတူကြဘူး။ တချို့ဆိုရင် ခရီးဆက်ရတာက စောင့်နေတာထက် ပိုဆိုးသွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာတောင် လူနာတွေကို ဂရေးကိပ်ကို လွှတ်ပေးကြတယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“အဲဒီနေရာတွေကို လည်ပတ်ချင်လို့လား”
“သူတို့နေရာမှာ သူတို့လူတွေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရာမှာ ဘာတွေက အကူအညီဖြစ်မလဲဆိုတာကို သွားမေးချင်လို့ပါ”
သူမက ရဲတိုက်ကို ပတ်ပြီး စက်ဝိုင်းငယ်လေး တစ်ခု ဝိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“ဘုရားရှိခိုးကျောင်းက အဲဒီအတွက် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အော်ရီလီယာနဲ့ အဲဒီနေရာမှာ ဆုံဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ရေကန်စက်ဝိုင်းက ပြတင်းပေါက်တွေအောက်မှာ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ဘေးဘက်မှာတော့ အက်ကြောင်းလေးက အခုထိ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီဘေးမှာ ရေသန့်သစ်တစ်အိုး ချထားပေးပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမကို စာတွေအကြောင်းနဲ့ သွားရောက်ခဲ့တာတွေကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
“ကျွန်မ ဒီမှာ စာသင်ပေးချင်တယ်။ အိုင်လန် (Ilyen) နဲ့အတူပေါ့။ ရွာက ဆေးဆရာတွေကို သူတို့သိထားတာတွေ မျှဝေကြဖို့ ဖိတ်ခေါ်လို့ရပါတယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ရေကန်ဘောင်ကို လက်နဲ့ ថෙညင်းစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မဆီကို အကူအညီလာရှာကြမယ့်သူတွေကော”
“သူတို့လည်း လာလို့ရပါတယ်။ ဘယ်လိုအကူအညီတွေ ရနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မတို့ ပြောပြမယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာကိုလည်း မေးမြန်းမယ်”
“ဒီကိစ္စကို သေချာ စဉ်းစားထားတာပဲ”
“ဘဲလ်ခရော့စ်က ပြန်လာကတည်းကပါပဲ”
“မနေ့ကမှ မဟုတ်ဘူးလား”
“ကျွန်မ စဉ်းစားတာ မြန်လို့ပါ”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စကားပြောလို့ မပြီးသေးခင်မှာပဲ မေရီ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူမက အက်ဗလင်ရဲ့ အဆိုပြုချက်ကို နားထောင်ပြီးတဲ့နောက် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းမှာ ကုတင် ဘယ်လောက်ဆံ့လဲလို့ မေးပါတယ်။
“ခုံတန်းလျားတွေ ဖယ်လိုက်ရင် လေးလုံးလောက်တော့ ဆံ့ပါတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ဖြေပါတယ်။
“လူဘယ်လောက်များများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒီမှာ လက်ဆေးလို့ရမလဲ”
“ရေစင်စင်တစ်ခု ထပ်လိုလိမ့်မယ်”
“အဝတ်စတွေ၊ ပိတ်စတွေကို ဘယ်သူ လျှော်မှာလဲ”
“ဒီအလုပ်ကို ဘယ်သူတာဝန်ယူနိုင်မလဲ၊ ဘာပစ္စည်းတွေ လိုအပ်မလဲဆိုတာ ဘီထရစ် (Beatrice) ကို အရင်မေးရမယ်” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
မေရီက အဲဒါကို မှတ်စုစာအုပ်ထဲ ရေးမှတ်လိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ရှင်တို့က ဘုရားဝတ်ပြုတဲ့နေရာတစ်ခုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတယ်လို့ ကျွန်မထင်ထားတာ”
“ဟုတ်တာပေါ့။ လူတွေက ဒီကို ဆုတောင်းဖို့ လာကြလိမ့်မယ်။ တချို့က ဗိုက်ဆာဆာနဲ့ ဒါမှမဟုတ် နာမကျန်းဖြစ်ပြီး ရောက်လာကြမယ်။ သူတို့ကို ဘယ်လို လက်ခံရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ သိထားသင့်တယ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
အိုင်လန်က အဲဒီနေ့ မနက်ပိုင်းမှာ ဘုရားရှိခိုးကျောင်းကို လာရောက်စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
သူမက ဗီရိုတွေကို ဖွင့်ကြည့်ပါတယ်။
ပြတင်းပေါက်တွေကို ရေတွက်ပါတယ်။
သုံးပြီးသားရေတွေ ဘယ်ကိုသွားမလဲလို့ မေးပါတယ်။
အက်ဗလင်က မှတ်စုစာရွက်တစ်ရွက်နဲ့ သူမရဲ့နောက်ကနေ လိုက်သွားပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်း ပြည့်သွားရင် ခန်းမဆောင်မှာတောင် သင်လို့ရတာပဲ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ဒါဆိုရင်တော့ လူဦးရေ အနည်းငယ်နဲ့ အရင်စတင်ပြီး သူတို့အတွက် နေရာဘယ်လောက် လိုအပ်လဲဆိုတာကို အရင်ကြည့်ရမယ်”
“ဘယ်လောက်ထိ နည်းရမှာလဲ”
“ဆေးဆရာ ခြောက်ယောက်ပေါ့”
“ရွာခြောက်ရွာကနေလား”
“လက်ရှိမှာ လူလွှတ်နိုင်တဲ့နေရာတွေကနေပေါ့။ ကျန်တဲ့နေရာတွေကိုတော့ ကျွန်မတို့ သွားလည်လို့ရပါတယ်”
အိုင်လန်က ရေကန်စက်ဝိုင်းနားမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“အော်ရီလီယာနဲ့ သက်စရာ (Thesra) ရော ရှိနေမှာလား”
“တစ်ခါတလေတော့ ရှိမှာပါ။ သူတို့မှာလည်း သူတို့အလုပ်နဲ့သူတို့ ရှိတယ်လေ” လို့ အက်ဗလင်က ဖြေပါတယ်။
တံခါးဝကနေ ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်စတွေကို သယ်လာတဲ့ အော်ရီလီယာက ကျေးဇူးတင်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
စာသင်ပေးမယ့်အကြောင်း သတင်းက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဖိတ်ကြားစာတွေထက် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပါတယ်။
တတိယမြောက်နေ့မှာတော့ အကြောင်းပြန်စာကို မစောင့်ဘဲ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
တစ်ယောက်က သူ့အဖေရဲ့ လက်ကို အက်ဗလင် စစ်ဆေးပေးဖို့ လာတာပါ။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဘုရားကျောင်းအသစ်က ရွာတိုင်းမှာ နတ်စင်တစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့ လိုအပ်မှာလားလို့ လာမေးတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မလိုပါဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ဖြေပါတယ်။
လာလည်တဲ့သူက အံ့သြသွားပုံ ရပါတယ်။
“ကျွန်မတို့မှာ ရှေးဟောင်း စည်းဝေးခန်းမတစ်ခု ရှိပါတယ်။ တချို့က အဲဒီမှာ ဆုတောင်းကြတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ မတောင်းကြဘူး” လို့ သူမက ရှင်းပြပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ကိုယ်နှစ်သက်ရာ ဆက်သုံးကြပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့က ရှင်တို့ရဲ့ ဘုရားကျောင်းထဲကို ဘယ်လိုဝင်ရမှာလဲ”
အော်ရီလီယာက ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့် ရှင်တို့ ဘာတွေရမယ်လို့ မျှော်လင့်လို့လဲ”
“အကူအညီတောင်းဖို့ နေရာတစ်ခုပေါ့ရှင်” လို့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ပြောပါတယ်။
“ရှင်တို့မှာ ရှိပြီးသားပဲလေ”
သူမက ခဏလောက် မြေကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ဘုရားကျောင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးက တချို့လူတွေကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပါတယ်။
တချို့ကျတော့လည်း မျှော်လင့်ချက်တွေ ပေးစွမ်းနိုင်ပါတယ်။
ဘုရားကျောင်းရဲ့ ကိုယ်စား ဘယ်သူကမှ ကတိတွေ မပေးခင် ဘုရားကျောင်းက ဘာတွေ လုပ်ဆောင်ပေးမလဲဆိုတာကို အရင်ရေးချထားဖို့ မေရီက အကြံပြုခဲ့ပါတယ်။
အက်ဗလင်လည်း သဘောတူခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က အမြွှာနှစ်ယောက်ကို မင်တွေနဲ့ မဆော့မိအောင် ထိန်းပေးနေချိန်မှာ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စားပွဲဝိုင်းမှာ တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြပါတယ်။ ကာရစ်က မေရီရဲ့ စာလုံးပုံစံတွေကို သဘောကျနေပြီး ဂါရစ်ကတော့ မင်ပုလင်းရဲ့ အဆို့ကို ပိုသဘောကျနေပါတယ်။
ကျွန်တော်က နှစ်ယောက်စလုံးကို လက်မမီတဲ့နေရာကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဘုရားကျောင်းမှာ လူစုဝေးပွဲတွေ လုပ်လို့ရတယ်” လို့ အက်ဗလင်က ဆိုပါတယ်။
မေရီက မှတ်စုစာအုပ်ထဲမှာ ရေးလိုက်ပါတယ်။
“လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုတွေ ပေးနိုင်တယ်”
“လက်ရှိရှိနေတဲ့ ဆေးပစ္စည်းတွေနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်အတွင်းမှာပေါ့” လို့ အိုင်လန်က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက စာရွက်ပေါ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပြီးတော့ ဘယ်သူမဆို ကျွန်မရဲ့ အကူအညီကို ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်”
မေရီက အဲဒါကိုလည်း ထည့်ရေးလိုက်ပါတယ်။
မေးခွန်းတစ်ခုကတော့ အချိန်ပိုယူလိုက်ရပါတယ်။
“အော်ရီလီယာ မရှိတဲ့အချိန်မှာ သူ့အတွက် ဘယ်သူက ပြောဆိုပေးမလဲ” လို့ မေရီက မေးပါတယ်။
“ဘယ်သူမှ မရှိဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ဖြေပါတယ်။
အက်ဗလင်က မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မတို့ သင်ယူထားတာတွေကို လူတွေကို ပြောပြလို့ရပါတယ်”
“ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူ့ရဲ့ စကားတွေလဲဆိုတာကို သေချာပြောပြပါ။ ကျွန်မ အဲဒါတွေကို အခုထိ ယုံကြည်ဆဲလားဆိုတာကို လူတွေကို မေးခွင့်ပေးပါ”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ အရာရာက နှေးကွေးသွားနိုင်တယ်” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း နှေးသင့်ပါတယ်”
မေရီက ဘောပင်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ဒါကိုလည်း ရေးလိုက်မယ်”
သူမ ရေးလိုက်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူမက အဲဒီစာမျက်နှာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်ဖတ်ပြပါတယ်။ အော်ရီလီယာက သူမကို တကယ်ထက် ပိုပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိပုံ ပေါ်နေစေတဲ့ ဝါကျတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။ အက်ဗလင်ကတော့ သူမ တောင်းဆိုထားတာထက် ပိုပြီး အာဏာရှိပုံ ပေါ်နေတဲ့ ဝါကျတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဒါဟာ ကျွန်တော်သိတဲ့ လူတွေနဲ့ တကယ်တူလှပါလားလို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ သက်စရာက အဲဒီစာမျက်နှာကို ဖတ်ကြည့်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က ခုံတန်းလျားတွေကို စီစဉ်နေချိန်မှာ သူမက ဘုရားကျောင်းတံခါးဝနားမှာ ရပ်နေခဲ့ပါတယ်။
“တခြားနေရာတွေမှာဆိုရင် မင်းလိုမျိုး ကုသပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတဲ့သူကို အော်ရီလီယာရဲ့ သန့်ရှင်းသူလို့တောင် ခေါ်ကြလိမ့်မယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
အက်ဗလင် လက်ထဲက ခုံတန်းခေါင်းအုံး ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားပါတယ်။
“စာမျက်နှာ သုံးမျက်နှာရဲ့ အားနဲ့တင်လား”
“ငါက ခေါ်ကောင်း ခေါ်လိမ့်မယ်လို့ ပြောတာပါ”
“ငါက အခုမှစလုပ်ရုံပဲ ရှိသေးတယ်လေ”
“ငါသိပါတယ်။”
သက်စရာက သူမကို ခေါင်းအုံးချဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
“ဒီဘွဲ့နာမည်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“အဲဒါက အော်ရီလီယာနဲ့ သူ့ရဲ့ဘုရားကျောင်းက ဒီအပေါ်မှာ ဘယ်လိုသဘောထားမလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်”
အော်ရီလီယာက အခန်းတစ်ဖက်ကနေ သူတို့ပြောတာကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။
“အဲဒါက အက်ဗလင် ကိုယ်တိုင် ထမ်းဆောင်ချင်တဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်ရလိမ့်မယ်” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
အက်ဗလင်က ဆက်စီစဉ်ရဦးမယ့် ခုံတန်းတန်းတွေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“လောလောဆယ်တော့ ဒီဟာတွေကိုပဲ ထမ်းချင်ပါတယ်”
သက်စရာက တစ်ဖက်ကနေ ကိုင်ပြီး ကူညီပေးပါတယ်။
အက်ဗလင် ဘုရားကျောင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ အီလီဇာက ကျွန်တော်ခေါ်ပြီး အရှေ့ဘက် တံတိုင်းအောက်က လယ်ကွင်းပြင်ဆီကို ခေါ်သွားပါတယ်။
ရွာက ಸ್ವಯားဝန်ထမ်းတွေဟာ သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး လေ့ကျင့်ရေး မွန်းလွဲပိုင်းအတွက် ရောက်လာကြပါပြီ။
တချို့က အရင်က ကင်းစောင့်ခဲ့ဖူးသူတွေပါ။ တချို့ကျတော့လည်း လယ်ယာသုံးကိရိယာတွေထက် ပိုကြီးတာကို ဘယ်တုန်းကမှ လက်ထဲကိုင်ပြီး အုပ်စုလိုက် မရပ်ဖူးကြပါဘူး။
အီလီဇာက သူတို့ကို သစ်သားတိုင်တွေ ပေးပြီး လိုင်းနှစ်လိုင်း ဖြစ်အောင် ရပ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
သူတို့က သုံးလိုင်း ဖြစ်သွားပါတယ်။
မယ်လိုဒီက သူတို့ကြားထဲမှာ လျှောက်သွားပြီး နေရာလပ်တွေကို ညှိပေးနေပါတယ်။
“သွားလာလို့ လောက်ငှမယ့် နေရာလပ် ချန်ထားခဲ့ပါ” လို့ သူမက လူတစ်ယောက်ကို ပြောပါတယ်။ “မင်းက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်ကို နင်းမိနေပြီ”
သူက တောင်းပန်လိုက်ပါတယ်။
အမျိုးသမီးက သူမရဲ့ခြေထောက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ဟာ တံတိုင်းအောက်က ခိုလှုံရာနေရာဆီကို မှတ်သားထားတဲ့ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လူတွေကို ရွှေ့ပြောင်းတာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပါတယ်။ လမ်းဘယ်မှာကျဉ်သွားလဲဆိုတာ သိဖို့ ဘယ်သူမှ ရန်ဖြစ်စရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။
လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးဆုံးချိန်မှာတော့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေဟာ နောက်ကနေ ဘယ်သူမှ ကျန်မနေခဲ့ဘဲ တံခါးပေါက်ဆီကို အတူတကွ ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ကြပါပြီ။
ရီးလ်စ်အင်း (Rill's End) က ကောင်လေးတစ်ယောက်ကတော့ လူတွေအားလုံး ပြန်သွားကြတဲ့နောက်မှာတော ဆက်ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့ကို လှံသုံးဖို့ သင်ပေးမယ်လို့ ထင်ထားတာ” လို့ သူက အီလီဇာကို ပြောပါတယ်။
“တချို့ကိုတော့ သင်ပေးမှာပေါ့”
“ဘယ်တော့လဲ”
“ခေါင်းလောင်းသံကြားတာနဲ့ အမိန့်နာခံတတ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက် လဲကျသွားရင် ဘယ်လိုရပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းတို့သိတယ်လို့ ငါသေချာတဲ့အခါကျရင်ပေါ့”
“ကျွန်တော် လုပ်နိုင်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ။ နောက်အပတ်ကျရင် ထပ်လာခဲ့”
သူက စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံ ပေါ်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက သူ့ဘေးကို လျှောက်လာပါတယ်။
“ရီးလ်စ်အင်းဆီကို စာတွေ ဘယ်သူတွေ သယ်သွားနိုင်မလဲဆိုတာ ငါသိချင်တယ်။ မင်းက အဲဒီက လာတာ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“မြေပုံပေါ်မှာ လမ်းကြောင်းကို ပြစမ်းပါ”
သူက သူမနောက်ကို ချက်ချင်း လိုက်သွားပါတယ်။
အီလီဇာက သူတို့သွားတာကို ငေးကြည့်နေပါတယ်။
“သူ ပြန်လာမှာပါ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
မေရီနဲ့ ကတ်စတေလန်တို့က မြို့ပြစီမံကိန်းကို ရေနုတ်မြောင်းတွေနဲ့ စတင်ခဲ့ကြပါတယ်။
မေရီကို လိုက်ရှာရင်း ရေမြောင်းပွင့်စပ်နားမှာ ရေနဲ့မထိအောင် သူမရဲ့ စကิร์တ်စကို သေချာဆွဲတင်ပြီး ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရမှ ဒါကို ကျွန်တော် သိခဲ့ရပါတယ်။
ကတ်စတေလန်က တိုင်းတာတဲ့ တုတ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပါတယ်။
“မြို့ကို ချဲ့ထွင်မယ့် အစီအစဉ်တစ်ခု လုပ်ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော့်ကို ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“ဒါက အဲဒီအထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲလေ” လို့ မေရီက ပြန်ဖြေပါတယ်။
သူမက ရေစုန်ဘက်ကို လက်ညိုးထိုးပြပါတယ်။
“အကယ်၍ မြေနိမ့်ပိုင်းစောင်းမှာ လူတွေ ပိုနေထိုင်ကြမယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ရေတွေက ဘယ်ကိုသွားမလဲ”
“မြောင်းထဲကိုပေါ့”
“ဒါဆို မြောင်းပြည့်သွားတဲ့အခါကျရင်ော”
ကျွန်တော်က အဲဒီနဲ့ အနီးဆုံး အိမ်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အော်…”
ကတ်စတေလန်က တုတ်ချောင်းကို တခြားနေရာတစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
“ဒီအပိုင်းကို နက်အောင် တူးလို့ရတယ်။ မြို့ဟောင်းတုန်းက လမ်းအောက်မှာ ဒုတိယမြောင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“အဲဒါကို သုံးလို့ရမလား”
“ဘာလို့ ပိတ်သွားခဲ့လဲဆိုတာကို အရင်သိရအောင် လုပ်ပြီးမှပေါ့”
မေရီက အဲဒါကို မှတ်စုထဲ ရေးလိုက်ပါတယ်။
သူတို့က အဆိုပြုထားတဲ့ နယ်နိမိတ်တစ်လျှောက်လုံးကို လျှောက်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။
မွန်းလွဲပိုင်းအချိန် အတော်ကြာသွားခဲ့ပါတယ်။
အိမ်သစ်တွေ ဆောက်ဖို့ သင့်တော်တဲ့ ကျယ်ဝန်းတဲ့နေရာတွေကို ဖြတ်လာခဲ့ကြပါတယ်။ အုတ်မြစ်ချဖို့အတွက် အစိုဓာတ်များလွန်းတဲ့ မြေတွေနဲ့ အီလီနော်က သိုလှောင်ရုံတစ်ခုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတဲ့ ကျောက်စွယ်တစ်ခုကိုလည်း ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြပါတယ်။ မေရီက ရေတွໍးတိုင်းနဲ့ လူတွေ အမြဲသုံးနေကြတဲ့ လမ်းကြောင်းတိုင်းကို မှတ်သားသွားပါတယ်။
လယ်ကွင်းစပ်မှာ လယ်သမားတစ်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို လာတွေ့ဖို့ ထွက်လာပါတယ်။
“ရဲတိုက်က ဒီမြေတွေကို သိမ်းမလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး” လို့ မေရီက ဖြေပါတယ်။
“ဒါဆို ဘာလို့ တိုင်းတာနေကြတာလဲ”
“လမ်းဖောက်ဖို့ အဆိုပြုမယ့် မတိုင်ခင်မှာ ဘယ်သူ့ရဲ့မြေတွေကို ထိခိုက်နိုင်လဲဆိုတာကို ကျွန်မတို့ သိထားရလို့ပါ”
သူက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော့်မိသားစုက ဒီလမ်းကို သုံးနေတာ”
မေရီက အဲဒီလမ်းကို မှတ်သားလိုက်ပါတယ်။
“ဒီလမ်းက ဘယ်လိုပုံစံဆိုရင် ရှင်တို့အတွက် ပိုအသုံးဝင်မလဲ”
သူက မြေပုံနားကို တိုးလာပါတယ်။
ညနေပိုင်းရောက်တဲ့အခါ အဲဒီအစီအစဉ်မှာ ပြောင်းလဲမှုနှစ်ခုနဲ့ အမည်များစွာ ထပ်တိုးလာခဲ့ပါတယ်။
ရှေးဟောင်း စစ်တမ်းတွေ မတွေ့ခဲ့တဲ့ ခြောက်သွေ့တဲ့လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို လယ်သမားက ကျွန်တော်တို့ကို ပြသခဲ့ပါတယ်။ ရေစီးကြောင်းအနီးမှာ တိရစ္ဆာန်တွေ မွေးမြူထားတဲ့ အမျိုးသမီးက နွေဦးရေကြီးချိန်မှာ ရေတွေ ဘယ်နေရာတွေအထိ ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိတတ်လဲဆိုတာကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။ ကတ်စတေလန်ကတော့ မြေအောက်ကနေ ဟာနေတဲ့ အသံတစ်ခုအကြောင်း သူမ ရှင်းပြပြီးမှသာ ရေပိုက်ခေါင်းဟောင်းတစ်ခုရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို သတိရလာခဲ့ပါတယ်။
မှန်ကန်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးလိုက်တဲ့အခါ ရဲတိုက်က အရင်ကထက် ပိုပြီး အမှတ်ရလာတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် စတင် သံသယဝင်လာမိပါတော့တယ်။
မေရီက မြေပုံကို လိပ်လိုက်ပါတယ်။
“မနက်ဖြန်ကျရင် ကြိတ်ခွဲစက်ပိုင်ရှင်တွေနဲ့ စကားပြောကြမယ်”
“လမ်းတွေအကြောင်း လား”
“ရေအကြောင်းပေါ့”
“ဒါပြီးရင်ော”
“ကျွန်မတို့ ဆောက်လုပ်မယ့်နေရာတွေမှာ နေထိုင်ကြတဲ့သူတွေနဲ့ပေါ့”
“အစီအစဉ်တစ်ခု ရဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမလဲ”
“ကျွန်မတို့မှာ ရှိပြီးသားပါ။ အခုလုပ်နေတာက ဒါ အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာကို ရှာဖွေနေတာပါ”
အဲဒီညမှာ ဝေးလံတဲ့ အရပ်ကနေ အသံတစ်ခု ထပ်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော်က ကာရစ်ကို ကလေးထိန်းခန်းကနေ ကျွန်တော်တို့အခင်ဆီကို ချီလာခဲ့ပါတယ်။ သူက ကျွန်တော့်ရင်ခွင်မှာ မှီရင်း အိပ်ပျော်နေပြီး လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့် ကော်လံစကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဟိုဘက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က လှမ်းအော်နေပါတယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကလည်း ထပ်အော်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လမ်းဆုံမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ လိုအပ်ချက်က စကားလုံးတွေမပါဘဲ ကျွန်ტော့်ဆီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဆက်ပြီး နားထောင်သွားမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် လွယ်ကူမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းထဲကနေ စွမ်းအားတွေက အပေါက်ဝဘက်ဆီကို ရွေ့လျားသွားခဲ့ပါတယ်။
ဂါရစ်က အိပ်ပျော်နေရင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်မောင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်အောက်က ကျောက်သားတွေ။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ တံခါးကို ဖွင့်ပေးနေတာ။
“ယူရီယာ”
“အသံနှစ်ခု” လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ရှိတဲ့နေရာမှာပဲ ထားခဲ့လို့ရမလား”
ကျွန်တော် ခေတ္တ စောင့်လိုက်ပါတယ်။
“ရပါတယ်”
ကျွန်တော်တို့ သားလေးကို ချထားလိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို သွားရှာခဲ့ပါတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတဲ့အခါ ကလေးထိန်းခန်းဘက်က အခန်းငယ်လေးထဲမှာ ကျွန်တော်တို့ဟာ သူမ၊ မယ်လင် (Maelin)၊ သက်စရာနဲ့ ကယ်ဒရစ် (Caldris) တို့နဲ့အတူ ထိုင်နေခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတာတွေကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
“ဘယ်သူကမှ မင်းနာမည်ကို ခေါ်တာမျိုး ရှိလား” လို့ ကယ်ဒရစ်က မေးပါတယ်။
“မရှိပါဘူး”
“သူတို့ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ မင်းသိလား”
“အရမ်းဝေးတဲ့နေရာမှာ ရှိတယ်ဆိုတာပဲ သိတာပါ”
မယ်လင်က ကျွန်တော့်လက်တွေကို ကြည့်နေပါတယ်။
“မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေ လှုပ်ရှားလာပြီလား”
“ဟုတ်တယ်”
“မင်း အဲဒါကို ရပ်တန့်လို့ရလား”
“လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်”
သက်စရာက အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သူက ငါတို့ဆွေးနွေးထားတဲ့ နေရာကို ရောက်လာနေပြီ”
ကျွန်တော် သူတို့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အစွန်းနားကိုလား”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ဒီစကားလုံးကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား အဲဒီအသံတွေကိုပဲ ကျွန်တော် ပြန်တွေးမိနေပါတယ်။
“သူတို့ အကူအညီလိုနေကြတာ” လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်ပါတယ်။
“လိုနေမှာပေါ့” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ကျွန်တော် သူတို့ကို ထားခဲ့လိုက်တယ်”
“မင်း ဂါရစ်ကို အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့တယ်။ အကူအညီ လိုအပ်မလားဆိုတာ သိရအောင် သာမန်လမ်းကြောင်းတွေကနေ စာပို့လို့ရတာပဲ”
“အဲဒါက အချိန်ယူရတယ်လေ”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အကယ်၍ အချိန်မရှိဘူးဆိုရင်ရော”
“အဲဒီအခါကျရင် မင်း လက်လှမ်းဖို့ ရွေးချယ်မယ့်နေ့ တစ်နေ့ ရောက်လာလိမ့်မယ်။ ဒီညတော့ မင်းမှာ သူတို့ကို ရှာတွေ့နိုင်လောက်အောင် အချက်အလက် မလုံလောက်သေးဘူး”
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းတံခါးကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲဒါကို နောက်ကျမှ သိချင်တာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆိုရင် မင်းခေါ်သံတိုင်းကို လိုက်ဖြေပေးဖို့ မကတိပေးဘဲ ဘယ်အသံတွေကို ကြားနိုင်မလဲဆိုတာကို မနက်ဖြန်ကျရင် ဆက်လေ့ကျင့်ကြတာပေါ့”
မနက်ခင်း စာသင်ခန်းက အနောက်ဘက် စောင့်ကြည့်ရေးခန်းမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သစ်သားစင်မြင့်က အလယ်မှာ အလွတ်ကြီး ရှိနေဆဲပါ။ ပြတင်းပေါက် တံခါးခလောက်အသစ်တွေကို တပ်ဆင်ပြီးသွားပါပြီ။ မစခင်မှာ အီလီဇာက အဲဒါတွေကို သေချာစစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
ကယ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
မယ်လင်နဲ့ သက်စရာက အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်တစ်ချက်မှာ ရပ်နေကြပါတယ်။ အော်ရီလီယာက တံခါးဘက်နားမှာ ရှိနေပါတယ်။ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပါတယ်။
“ငါ့အသံကို ရှာပါ” လို့ သက်စရာက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် ရှာလိုက်ပါတယ်။
“အခု အခန်းကို ခံစားကြည့်ပါ”
မိုးရေက ပြတင်းပေါက်တွေကို လာထိပါတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့အောက်မှာ ကုလားထိုင်ကို ရွှေ့နေပါတယ်။
ရင်ပြင်ဘက်ကနေဆိုရင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေ တံခါးပေါက်ဘက်ကို လေ့ကျင့်သွားလာနေတဲ့ အသံတွေကို ကြားနေရပါတယ်။
ကျွန်တော် အားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ပါတယ်။
မယ်လင်က တိုးတိုးလေး လှမ်းခေါ်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်အာရုံက သူမဆီကို ရောက်သွားပြီးမှ ကျွန်တော်တို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ နယ်နိမိတ်မှာ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
အဲဒီအပြင်ဘက်မှာလည်း အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။
ဝေးလံတဲ့ လမ်းမကြီးကို ကျွန်တော် ခံစားမိနေပါတယ်။
တစ်လျှောက်မှာ ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အိမ်ငယ်လေးတွေ။
ရှူတစ်ချက် မှတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ အကွာအဝေးတွေက ခေါက်သိမ်းသွားတော့မလို ဖြစ်လာပါတယ်။
ကျွန်တော် လိုက်သွားချင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်တွေ နွေးလာပါတယ်။
“မင်း ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“စောင့်ကြည့်ရေးခန်းမှာလေ”
“ဘယ်သူနဲ့လဲ”
“မင်းနဲ့ပေါ့”
ကျွန်တော် ခြေထောက်တွေကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအားက ကျွန်တော့်စွမ်းအားနားမှာ ငြိမ်သက်နေပါတယ်။ သူမက အကူအညီ ပေးထားပြီးသားဖြစ်ပြီး အဲဒါကို ယူမယူဆိုတာကို ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်။
ဝေးလံတဲ့လမ်းမကို ဝေးတဲ့နေရာမှာပဲ ဆက်ရှိနေစေလိုက်ပါတယ်။
အပူချိန်တွေ သက်သာသွားပါတယ်။
မျက်လုံးဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
“ငါ ဘယ်မှ မသွားလိုက်ဘူးမို့လား” လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
“မသွားပါဘူး”
“ကောင်းပြီ”
သက်စရာက စဉ်းစားခန်းဝင်နေတဲ့ပုံ ပေါ်ပါတယ်။
မယ်လင်က အနားကို တိုးလာပါတယ်။
“မင်း ဘာကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲ” လို့ သူမက မေးပါတယ်။
“မသွားဘဲ နေဖို့ပေါ့”
“ဒါဆို တခြားကော”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“မသွားဘဲနဲ့ ကြားနိုင်ဖို့ပေါ့”
သူမ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အဲဒါက မနေ့ကထက် ပိုနီးစပ်သွားပြီ”
အော်ရီလီယာက ကုလားထိုင်ကျော받ီကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူမလည်း အသက်ကို သေချာရှူနေရတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“ပြေပါတယ်”
“စိုးရိမ်နေတဲ့ပုံပဲ”
“စိုးရိမ်တာပေါ့”
“အခုထိလား”
“နည်းနည်းတော့ ကျန်သေးတယ်”
ကျွန်တော် သူမအတွက် ကုလားထိုင်ကို ဆွဲထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူမ ထိုင်ပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပါတယ်။
နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ အက်ဗလင်ရဲ့ စာသင်ချိန်အတွက် ဆေးဆရာ ခြောက်ယောက် ရောက်လာကြပါတယ်။
သူတို့က သန့်ရှင်းတဲ့အဝတ်စတွေ၊ အခြောက်ခံထားတဲ့ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ၊ ဆေးကိရိယာတောင်းတစ်လုံးနဲ့ ပိုင်ရှင်က ကြိုးနဲ့ချည်ပြီး သယ်လာရတဲ့ မှတ်စုတွေ အပြည့်ပါတဲ့ စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို ယူလာကြပါတယ်။
အက်ဗလင်က ဘုရားကျောင်းတံခါးဝမှာ သူတို့ကို ကြိုဆိုခဲ့ပါတယ်။
အိုင်လန်က တစ်ယောက်ချင်းစီ ဘာတွေသိလဲ၊ ဘာတွေ သင်ယူချင်လဲဆိုတာကို မေးမြန်းပါတယ်။ အော်ရီလီယာက ရေသန့်သစ်တွေနဲ့ ရေကန်ကို ဖြည့်ပေးပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ဒူးမထောက်ကြပါဘူး။
သူတို့က ခုံတန်းလျားတွေပေါ်မှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နေရာဆံ့အောင် ဝင်ထိုင်ကြပါတယ်။
ကျွန်တော်က ခဏလောက် အနောက်ဘက်မှာ ရပ်ပြီး ရွာက ဆေးဆရာတစ်ယောက် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ မကုသပေးနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ အနာကို ဘယ်လိုအချိန်မှာ ပိုပြီး အကူအညီ လိုအပ်လဲဆိုတာကို အက်ဗလင် ရှင်းပြနေတာကို နားထောင်နေခဲ့ပါတယ်။
အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က မေးခွန်းတစ်ခု မေးပါတယ်။
အက်ဗလင်က ဖြေပြီးတဲ့နောက် သူမကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ကုသမှုတွေမှာ ဘာတွေတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာကို ပြန်မေးပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ အားလုံး စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပါတော့တယ်။
ဘုရားကျောင်းကနေ ထွက်လာတဲ့အခါ မေရီက ရင်ပြင်ထဲမှာ ကတ်စတေလန်နဲ့ ကွင်းပြင်က လယ်သမားတို့နဲ့အတူ ရှိနေပါတယ်။
အီလီနော်လည်း သူတို့နဲ့ လာပူးပေါင်းနေပါတယ်။
သူတို့က လမ်းအကျယ်အဝန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငြင်းခုံနေကြပါတယ်။
“လှည်းနှစ်စီးစာ လောက်ပါတယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် စိုက်ပျိုးမြေတွေ ပိုပါသွားလိမ့်မယ်” လို့ လယ်သမားက ပြန်ပြောပါတယ်။
“ဒီနားမှာ ကွေ့လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့…” လို့ မေရီက ဆိုပါတယ်။
သူမက မြေပုံပေါ်က ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
ကတ်စတေလန်က ရှေးဟောင်း ရေပိုက်ခေါင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါဆိုရင် ဖြတ်လမ်းအသစ်တစ်ခု ဖောက်ရလိမ့်မယ်”
“ကျွန်မ ဆောက်ပေးနိုင်ပါတယ်” လို့ အီလီနော်က ပြောပါတယ်။
“မြေပြင်ကို အရင်ဆုံး သွားကြည့်ရမယ်” လို့ မေရီက ပြန်ဖြေပါတယ်။
အီလီနော်က တိုင်းတာတဲ့ကြိုးကို ယူလိုက်ပါတယ်။
သူတို့တွေ သွားကြည့်ကြပါတယ်။
သူတို့ မရှိတဲ့အချိန်မှာ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပါတယ်။
အနောက်ဘက် ကင်းစခန်းဘက်ကနေ တစ်ချက်။
ပြီးတော့ တောင်ဘက်ကနေ တစ်ချက်ပါ။
အီလီဇာက ရင်ပြင်ထဲကို ပြေးဝင်လာပါတယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်ပါတယ်။
“လမ်းပေါ်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာနေတယ်။ မြင်းစီးသမား သုံးယောက်”
“တရားရုံးချုပ်က လာတာလား”
“သူတို့ ရပ်မှပဲ သိရမှာပေါ့”
ကျွန်တော် တံခါးပေါက်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူတို့ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ နေရာတွေဆီကို ရွှေ့သွားကြပါတယ်။ စာပို့ကောင်လေးက ရဲတိုက်ဆီကို တန်းပြီး သွားပါတယ်။ ဘယ်သူမှ တံခါးဝကို အစောင့်အရှောက်မပါဘဲ မထားခဲ့ပါဘူး။
တံတိုင်းအက်ဘက်ကို ကျော်ပြီး မြင်းစီးသမားတွေအကြောင်း အကုန်သိရအောင် လက်လှမ်းချင်စိတ်တွေ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား အီလီဇာဘေးမှာ သွားရပ်လိုက်ပါတယ်။
လမ်းကတော့ လမ်းအတိုင်းပါပဲ။
မြင်းစီးသမားတွေလည်း အဲဒီလမ်းအတိုင်း လာရမှာပါပဲ။
သူတို့ မြင်နိုင်တဲ့နေရာမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေခဲ့ကြပါတယ်။