အခန်း ၁၉၅ - ကင်းတပ်ဖွဲ့၏ တိုင်းတာမှု
ဂရေးကိပ် (Greykeep) ကို စောင့်ကြပ်နေကြသူတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စာရင်းသုံးမျိုး ရှိနေတယ်ဆိုတာ အီလီဇာ (Eliza) တစ်ယောက် စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရပါတယ်။
ပထမစာရင်းကတော့ ဓား၊ လှံ ဒါမှမဟုတ် τόင်း (လေး) တစ်လက်လက် ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှန်သမျှကို ရေတွက်ထားတာပါ။
ဒုတိယစာရင်းကတော့ ကင်းစောင့်ဖို့ အနည်းဆုံးတစ်ကြိမ် သတင်းပို့ခဲ့ဖူးသူတွေကို စာရင်းလုပ်ထားတာပါ။
တတိယစာရင်းကတော့ မေရီ (Mary) အကြိုက်ဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်လအတွင်း တကယ်တမ်း တာဝန်ထမ်းဆောင်ဖို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသူတွေကို ရေတွက်ထားတဲ့ စာရင်းဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီစာရင်းသုံးခုရဲ့ စုစုပေါင်းလူဦးရေတွေဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု လုံးဝကို ကွာဟလွန်းနေပါတယ်။
"ဘယ်စာရင်းက အမှန်လဲဆိုတာကို ကျမ သိချင်ပါတယ်" လို့ အီလီဇာက ပြောပါတယ်။
မေရီက စာရင်းသုံးခုစလုံးကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
"ကျမလည်း သိချင်ပါတယ်"
မယ်လိုဒီ (Melody) က ပထမစာရင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီထဲမှာ ပယ်ရင် (Perrin) တောင် ပါနေတာပဲ"
"သူက လှံတစ်လက် ပိုင်တာကိုး" လို့ အီလီနော် (Eleanor) က ဝင်ပြောပါတယ်။
"သူ့လှံက အဝတ်လှန်းတဲ့ကြိုးကို ထောက်ထားဖို့ သက်သက်ပဲ သုံးတာလေ"
"အဲဒါအတွက်တော့ အတော်သုံးလို့ကောင်းတာပေါ့"
ပယ်ရင်က လှမ်းလက်ဆန့်ပြီး စာရင်းစာမျက်နှာကို မှောက်ချလိုက်ပါတယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော်တို့ကို အောက်ဘက် ဝင်းထဲကို ခေါ်သွားခဲ့ပါတယ်။
မြို့ရိုးတွေပေါ်မှာ ကင်းသမားတွေ ရှိနေပြီး၊ တံခါးဝတွေမှာလည်း ကင်းစောင့်တွေ ရှိနေကြပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဘယ်နေရာမှာ ရပ်ရမလဲဆိုတာကို လာမေးကြတဲ့ ရွာသူရွာသားတွေလည်း ရောက်ရှိလာနေကြပါပြီ။ အချို့က လက်နက်တွေ ယူလာကြပေမယ့် အများစုကတော့ အကူအညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြတဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ နာမည်စာရင်းတွေကိုသာ ယူလာကြတာပါ။
ရဲတပ်မှူး (Castellan) က ဂရေးကိပ်ရဲ့ မြေပုံပေါ်မှာ သစ်သားအမှတ်အသားတွေကို ချထားပေးပါတယ်။
"ဒီနေ့ လက်လှမ်းမီသမျှ လူအင်အားတွေက ဒါပါပဲ" လို့ အီလီဇာက ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း ရေတွက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ထင်ထားတာထက် တောင်နည်းနေသေးတယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်။"
"ကျန်တဲ့လူတွေက ခရီးထွက်နေကြလို့လား"
"အချို့ကတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ လယ်ယာစိုက်ပျိုးဖို့၊ အမိုးတွေ ပြုပြင်ဖို့၊ ကလေးတွေကို ထိန်းကျောင်းဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြီးခဲ့တဲ့ညက ကင်းစောင့်ခဲ့ရလို့ အနားယူအိပ်စက်နေကြတာပေါ့"
သူမက မြောက်ဘက်တံခါးက အမှတ်အသားတစ်ခုကို အနောက်ဘက်မြို့ရိုးဆီ ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
"အခုတော့ တံခါးကို ဘယ်သူစောင့်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်မကို ပြောပြပါဦး"
ကျွန်တော်လည်း လူမရှိဘဲ ဟာနေတဲ့နေရာကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ခင်ဗျား ပြောချင်တာကို သဘောပေါက်ပါပြီ"
မနက်ခင်းအချိန်ကုန်သမျှကို ဒီစာရင်းဇယားတွေနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြရပါတယ်။
ကင်းစောင့်တစ်ယောက်ကို အစားထိုး လူလွှဲပေးရပါတယ်။ ရွာတစ်ရွာဆီကို စေလွှတ်လိုက်တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက် အိမ်ပြန်ဖို့ နည်းလမ်းရှိရပါမယ်။ စာရင်းကိုင်တစ်ယောက်က စာရင်းကွက်လပ်ဖြည့်ဖို့ လိုအပ်လာလို့ လေးနဲ့ တစ်ခါလေ့ကျင့်ဖူးရုံနဲ့ ဘယ်သူမှ လေးသမား ဖြစ်လာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
အီလီဇာက အဲဒီအချက်တွေ အားလုံးကို အရင်ကတည်းက သိပြီးသားပါ။
သူမလိုချင်တာက ကျွန်တော်တို့အားလုံး အဲဒီအဖြစ်မှန်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ဖို့ပါပဲ။
မေရီက လူတွေ တကယ်တမ်း လုပ်ဆောင်နိုင်မယ့် တာဝန်တွေဘေးမှာ နာမည်တွေကို လိုက်ရေးပါတယ်။ မယ်လိုဒီကတော့ လယ်ကွင်းကုမ္ပဏီတစ်ခုချင်းစီနဲ့ လိုက်လံဆွေးနွေးခဲ့ပါတယ်။ နေ့လယ်အချိန်ရောက်တဲ့အခါ သူမဟာ ဖျားနာနေလို့ အနားယူဖို့ လူတစ်ယောက်ကို အိမ်ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ ဘယ်စာရင်းမှာမှ မပါဘဲ ရွာတွေကြားမှာ သတင်းစကားတွေ လိုက်ပို့ပေးနေတဲ့ တခြားလူတစ်ယောက်ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။
"မင်းရဲ့ တာဝန်က ဘာလို့ ထင်ထားတာလဲ" လို့ သူမက သူ့ကို မေးလိုက်ပါတယ်။
"သတင်းစကားတွေ သယ်ပေးဖို့ပါ"
"အဲဒါဆိုရင် အဲဒီအကြောင်းကို ကျွန်မတို့ မှတ်တမ်းတင်ထားသင့်တာပေါ့"
သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ အရိပ်အယောင် ပေါ်လာပါတယ်။
မေရီက သူ့အတွက် စာရေးစာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ် ရှာပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ လေ့ကျင့်ရေးဒိုင်းလွှားတွေကို သယ်ပေးရင်း ကူညီပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်က ပိုပြီးသေသပ်တဲ့ အလုပ်တွေအတွက် မသင့်တော်တော့တဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့သစ်သားတွေနဲ့ ဒိုင်းလွှား ၁၂ ခုကို လုပ်ပေးထားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော်က လက်သမားစခန်းကနေ ဒိုင်းလွှားပုံကို ထမ်းပြီး ဝင်းထဲကို သယ်လာခဲ့ပါတယ်။
"ဘယ်မှာ ထားရမလဲ" လို့ အီလီဇာကို မေးလိုက်ပါတယ်။
သူမက မြို့ရိုးဘေးက ခြောက်သွေ့တဲ့နေရာလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီမှာ ချထားပေးလိုက်ပါတယ်။
ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြီး ရပ်နေလိုက်ကာ၊ အလုပ်လုပ်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ခံစားမိနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နောက်ကို လိုက်လာခဲ့တဲ့ အော်ရီလီယာ (Aurelia) က အဲဒါကို သတိထားမိသွားပါတယ်။
"ဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်ပါ"
"လုပ်နေပါတယ်"
"ဒိုင်းလွှားတွေက လေထဲမှာ မရှိတော့ဘူးလေ"
"သတိထားမိပါတယ်"
ကျွန်တော်လည်း စွမ်းအင်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်သိမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ပယ်ရင်က ဒိုင်းလွှားတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး မြှောက်ပြလိုက်ပါတယ်။
"အလေးချိန်တော့ ရှိတုန်းပဲပဲ" လို့ သူက ပြောပါတယ်။
"အဲဒါကို ပြောင်းလဲဖို့ မသင်ရသေးဘူးလေ"
"ကောင်းတာပေါ့" လို့ အီလီနော်က ပြန်ပြောပါတယ်။ "ဒီအလေးချိန်ကို ခံနိုင်အောင် ဘယ်လိုဆောက်ရမလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်"
နေ့လယ်ပိုင်းမှာတော့ အီလီဇာက ရိုးရှင်းတဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အနောက်ဘက်တံခါးမှာ ခေါင်းလောင်းထိုးပါမယ်။
ကင်းစောင့်တွေက တံခါးကိုပိတ်ပြီး ရဲတပ်မတော်ထံ သတင်းပို့ရပါမယ်။ သူမ ဘယ်အချိန်မှာ ခေါင်းလောင်းထိုးမယ်ဆိုတာကို ဘယ်သူမှ ကြိုမသိရပါဘူး။
နာရီဝက်လောက် ကြာတဲ့အခါ ဂါရစ် (Garrick) က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်မှာ မှီရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပါတယ်။
သူ့ကို မနိုးစေရန် သတိထားလျက်နဲ့ ပြခန်းအောက်က ခုံတန်းလျားမှာ ကျွန်တော် ထိုင်နေလိုက်ပါတယ်။
ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာပါပြီ။
ကျွန်တော် အလွန်မြန်ဆန်စွာ ထရပ်လိုက်တာကြောင့် သူ နိုးလာပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်ပါတယ်။
ပြီးနောက် တံခါးဘက်ကို ကြည့်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ငိုယိုပါတော့တယ်။
လမ်းထောင့်ကနေ ဟယ်လီနာ (Helena) ပေါ်လာပါတယ်။
"အီလီဇာအနေနဲ့ ဒါထက်ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့အချိန်ကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
"သူ့ကို သဘောတူညီချက် တောင်းခဲ့မယ်လို့ မထင်ပါဘူး"
"သူမ ဒီအတွက် ကြားရလိမ့်မယ်"
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်သားလေးကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းကို ကြည့်ဖို့ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
တံခါးကတော့ ချက်ချင်းကို ပိတ်သွားပါတယ်။
သတင်းစကားကတော့ ချက်ချင်း မရောက်လာပါဘူး။
စာပို့လူငယ်ကတော့ ရှေးဟောင်းကောင်စီခန်းဆီ သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က အောက်ဘက်ဝင်းထဲမှာ ရှိနေကြတာပါ။ နောက်လူတစ်ယောက်ကတော့ ရဲတပ်မှူးကပဲ မြို့ရိုးတွေတစ်ဆင့် သတင်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်နေခဲ့ပါတယ်။
"ငါ လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်" လို့ ရဲတပ်မှူးက ပြောပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မမေးခဲ့ကြဘူးလေ"
အီလီဇာက အဲဒါကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ဒုတိယအကြိမ် ခေါင်းလောင်းထိုးလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ စာပို့လူငယ်က သူမဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
အနောက်ဘက်တံခါးကတော့ ပွင့်လျက်သား ရှိနေဆဲပါ။
လူတိုင်းက အဲဒီဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေကြပါတယ်။
တံခါးတံစို့အတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ ကင်းသမားက လက်ကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော်တို့က သတင်းပေးပို့မှုကို စမ်းသပ်နေကြတယ်လို့ ထင်နေတာပါ"
"ခေါင်းလောင်းမြည်တဲ့အခါ ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ငါတို့ စမ်းသပ်နေကြတာပါ" လို့ အီလီဇာက ပြောပါတယ်။
သူလည်း လက်ကို ချလိုက်ပါတယ်။
ပြီးနောက် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်လိုက်ပါတယ်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ အက်ဗလင် (Evelyn) က မှတ်စုတွေကို လိုက်ဖတ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့ပါတယ်။
"အဲဒီအလုပ်တွေက မင်းအတွက် တာဝန်ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ"
"သိပါတယ်"
"မင်းက တာဝန်ပေးထားသလိုကို မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာပဲ"
သူမ ထိုင်နိုင်အောင် ကျွန်တော် စာရွက်တွေကို ရွှေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဒီရဲတိုက်ထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ပိုပြီးလုံခြုံစေမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့"
"ဖြစ်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက စာပို့လူငယ် ဘယ်နားသွားရမယ်ဆိုတာကို သတိရနေရဦးမှာပဲလေ"
"ဟုတ်ပါတယ်"
သူမက ကျွန်တော့်လက်ပေါ်ကို သူမလက်တင်လိုက်ပါတယ်။
"တံခါးစောင့်တွေက ဘာလုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိကြမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေ ပိုပြီး အိပ်ပျော်ကြမှာပါ"
"ဂါရစ်ကတော့ ခေါင်းလောင်းသံကြောင့် ကောင်းကောင်းမအိပ်နိုင်ခဲ့ဘူး"
"နောက်ဆုံးတော့ သူ အီလီဇာကို ခွင့်လွှတ်ပေးမှာပါ"
"ဟယ်လီနာကတော့ အချိန်အကြာကြီး ယူရလိမ့်မယ်"
အက်ဗလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျွန်ტော့်လက်ထဲက မှတ်စုတွေကို ယူလိုက်ပါတယ်။
"ကျန်တာတွေကို မနက်ဖြန်မှ ဖတ်ကြတာပေါ့"
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ နတ်ဘုရားတွေက လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမထဲမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။
မေးလင်း (Maelin) က အလေးချိန်ငယ်လေး လေးခုကို ယူလာခဲ့ပါတယ်။
သစ်ဆရာ (Thesra) ကတော့ ကျွန်တော် မြင်နိုင်တာ ဘာမှ မပါလာပါဘူး။
ကယ်ဒရစ် (Caldris) က ကုလားထိုင်တစ်လုံး ယူလာခဲ့ပါတယ်။
"ခင်ဗျားအတွက်လား" လို့ ကျွန်တော်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"ထိုင်ချင်တဲ့သူအတွက်ပေါ့"
"အဲဒါကတော့ အကောင်းဘက်က မမြင်တာပဲ"
"အတွေ့အကြုံအရပေါ့" လို့ သူက ပြောပါတယ်။
အော်ရီလီယာက အခန်းထဲမှာ အလေးတုံးတွေကို နေရာချလိုက်ပါတယ်။
"မင်း တစ်ခုချင်းစီကို သီးခြားစီ ထိန်းထားရမယ်"
ကျွန်တော်လည်း အလေးတုံးတွေကို မြှောက်လိုက်ပါတယ်။
မေးလင်းက ပထမအလေးတုံးကို ဖိအားပေးလာပါတယ်။
သစ်ဆရာက တံခါးဘက်ကို ခြေလှမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကယ်ဒရစ်က ကျွန်တော့်ကျောဘက်ကနေ ကျွန်တော့်နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
တတိယအလေးတုံးကို ကျွန်တော် လက်လွှတ်လိုက်မိပါတယ်။
အဲဒါ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ကျသွားခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ မဖမ်းလိုက်ပါဘူး။
အသံကြောင့် ကျွန်တော် မျက်နှာကို ရှုံ့လိုက်မိပါတယ်။
"မင်း ငါ့အသံကို ကြားလိုက်တာပဲ" လို့ ကယ်ဒရစ်က ပြောပါတယ်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ငါ့ကို လိုအပ်လို့လား"
"မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါဆို ဘာလို့ လှည့်ကြည့်တာလဲ"
"ခင်ဗျား ခေါ်လိမ့်မယ် ထင်လို့ပါ"
သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒါက ငါတို့ လေ့ကျင့်နေတာပဲလေ"
အော်ရီလီယာက အလေးတုံးကို ပြန်ထောင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ခင်ဗျား ဖမ်းလိုက်လို့ ရသားပဲ"
"မင်း ကိုယ်တိုင် လွှတ်ချလိုက်တာလေ"
"ကြမ်းပြင် ထိခိုက်သွားနိုင်တယ်"
"ကြမ်းပြင်က မင်းလက်ချက်နဲ့ အရင်ကလည်း ခံခဲ့ဖူးတာပဲလေ"
မေးလင်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး တွန့်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ တစ်ခါပြန်စကြပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကယ်ဒရစ်ရဲ့အသံကို ကြားရပေမယ့် အာရုံကို အလေးတုံးတွေပေါ်မှာပဲ ဆက်ထားလိုက်ပါတယ်။
မနက်သုံးရက်တိုင်တိုင် ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပါတယ်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့မှာတော့ သစ်ဆရာက စင်္ကြံထဲကို ထွက်သွားပြီး အောက်ထပ်လှေကားကနေ သူမကို လှမ်းခေါ်ဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်။
အသံက ကျွန်တော့်ဆီကို ဝေးဝေးကနေ တိုးတိုးလေး ရောက်လာပါတယ်။
စကားလုံးတွေကိုတော့ သဲသဲကွဲကွဲ မကြားရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို ခေါ်တဲ့သူ ဘယ်နားမှာ ရပ်နေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ သူတို့က သစ်ဆရာကို လိုချင်နေကြပြီး သူမလည်း ပြန်ဖြေဖို့ စဉ်းစားနေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကွာအဝေးအားလုံးဟာ ဖြတ်ကျော်ဖို့ သိပ်ကို လွယ်ကူနေသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အလေးတုံးတွေ ပိုပြီး မြင့်တက်လာပါတယ်။
"ယူရီယာ" လို့ မေးလင်းက ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း အလေးတုံးတွေကို ချလိုက်ပါတယ်။
သစ်ဆရာ ပြန်ရောက်လာပါတယ်။
"ဘာတွေ ခံစားလိုက်ရလဲ"
"နောက်ထပ် ပိုလုပ်လို့ရသေးတယ်"
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
"နောက်ထပ် ပိုလိုချင်သေးလို့လား"
"ဘယ်လောက်အထိ သွားနိုင်မလဲဆိုတာကို ရှာဖွေချင်ရုံပါ"
အဲဒီအဖြေက ဘယ်သူ့ကိုမှ သဘောကျစေပုံ မပေါ်ပါဘူး။
ခဏအနားယူရင်း ကျွန်တော်တို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေလိုက်ကြပါတယ်။
ကုလားထိုင်ယူလာခဲ့တာ ကယ်ဒရစ် မှန်ပေမယ့်လည်း သူ့ကို အသုံးချခွင့်ပေးလိုက်ရတဲ့အတွက် ကျေနပ်သွားမှာစိုးလို့ ကျွန်တော် အဲဒီကုလားထိုင်ကို မသုံးဘဲ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။
"စူးစမ်းလိုစိတ်က အသုံးဝင်ပါတယ်" လို့ သစ်ဆရာက ပြောပါတယ်။
"အလေးတုံးတွေကို ကိုင်ထားရတဲ့သူက ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတဲ့အခါကျမှ အဲဒီလို ပြောတတ်တာပေါ့" လို့ သူမကို ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ငါလည်း အဲဒီအမှားမျိုးကို လုပ်ဖူးပါတယ်"
မေးလင်းက ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ သိထားတဲ့နေရာတွေထက် ကျော်လွန်ပြီး စွမ်းအားတွေက ငါ့ကို တုံ့ပြန်လာတဲ့အခါ လုပ်နိုင်တာမို့လို့ ငါ လိုက်လုပ်ခဲ့မိတယ်။ ငါ အကွာအဝေးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့မိပြီဆိုတာကို သိဖို့အတွက် အချိန်အကြာကြီး လေ့လာခဲ့ရတယ်"
"ဘယ်လို သိလာခဲ့တာလဲ"
"ငါ့ဘေးမှာ တစ်ယောက်ယောက် စကားပြောနေတာကို လွတ်သွားခဲ့မိမှန်း သိရလို့ ပြန်လာခဲ့ရတယ်လေ"
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
နောက်ဆုံးကြိုးစားမှုလုပ်နေချိန်မှာ သူမ ရောက်လာခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော် သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး။
"ဒီမှာ ရှိနေရင်းနဲ့မှ မရှိနေသလိုမျိုး မဖြစ်ချင်ဘူး" လို့ ကျွန်တော်က ပြောပါတယ်။
"အဲဒါဆိုရင် မင်း သွားတော့မယ်လို့ ခံစားရတဲ့အခါတိုင်း ငါတို့ကို ပြောပြပါ" လို့ အက်ဗလင်က ပြန်ပြောပါတယ်။
"မေးလင်း မခေါ်မချင်း ကျွန်တော် မသိလိုက်ရဘူး"
"ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာကို အခုတော့ မင်းသိသွားပြီပဲ"
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း သူမရဲ့ ပခုံးကို ကျွန်တော့်ပခုံးနဲ့ တွန်းမှီထားလိုက်ပါတယ်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ အော်ရီလီယာက ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အလေးတုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအလေးတုံးရဲ့ အစွန်းကြောင့် ကြမ်းပြင်မှာ ဖျော့တော့တဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ကျန်ခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်နားမှာ ဆုံးသွားလဲဆိုတာကို ခံစားကြည့်ပါ" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
သေချာသွားတဲ့အထိ ရိုးရှင်းတဲ့ သတ္တုစတုရန်းကို ကျွန်တော် လက်ထဲမှာ တင်းတင်းကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။
သီတင်းပတ်ကုန်ဆုံးခါနီးမှာတော့ အီလီဇာက ကင်းစောင့်ဇယားအသစ်တစ်ခုကို အပြီးသတ် ချမှတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကွက်လပ်အချို့ချန်ထားတဲ့ စာရင်းကို ကောင်စီဆီ ယူလာခဲ့ပါတယ်။
"အဲဒါတွေက အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ နေရာတွေလား" လို့ မေရီက မေးပါတယ်။
"အဲဒါတွေက လူတွေကို လိုအပ်တဲ့ အလုပ်တွေကနေ အနားပေးဖို့ မတောင်းဆိုဘဲနဲ့ ဖြည့်ဆည်းလို့ မရနိုင်တဲ့နေရာတွေပါ"
ရွာကိုယ်စားလှယ်တွေက စာရင်းစာမျက်နှာကို သေချာလေ့လာ ကြည့်ရှုကြပါတယ်။
တစ်ယောက်ကတော့ စေတနာ့ဝန်ထမ်းလုပ်ဖို့ ရှေ့ထွက်လာနှင့်ပြီးသား လူနှစ်ယောက်ကို ကမ်းလှမ်းပါတယ်။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မကမ်းလှမ်းခင် သူမရဲ့ ကြိတ်စက်ဆီသွားပြီး ပြောဖို့ တစ်ရက်လောက် အချိန်လိုတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
အီလီဇာက ကွက်လပ်တွေကို အလွတ်ပဲ ဆက်ထားလိုက်ပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို စစ်ဆေးကြည့်ရှုပါတယ်။
"သူတို့ကို အမြဲတမ်း ကင်းစောင့်စာရင်းထဲ မသွင်းဘဲနဲ့ တခြားလူတွေကို ပိုပြီး လေ့ကျင့်ပေးလို့ ရပါတယ်"
"ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ" လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
"စတင်ဖို့အတွက် တစ်ပတ်ကို နေ့လယ်တစ်ဝက်ပေါ့"
"တကယ်လို့ အိုသယ်လော့စ် (Othellos) က သူတို့ အဆင်သင့်မဖြစ်သေးခင် ရောက်လာခဲ့ရင်ရော"
"အဲဒါဆိုရင်တော့ သူတို့က သတင်းစကား ပို့နည်း၊ လမ်းပေါ်ကနေ လူတွေကို ရွှေ့ပေးနည်းနဲ့ တံခါးကို ရှင်းလင်းအောင် ထိန်းသိမ်းနည်းတွေကို သိထားကြပြီးသား ဖြစ်နေမှာပေါ့"
အလွတ်ဖြစ်နေတဲ့ နေရာတွေကို ကျွန်တော် နောက်တစ်ကြိမ် ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အခုလို ရိုးသားတဲ့ စာရင်းဖြစ်သွားတာက ပိုပြီး အသုံးဝင်မယ်လို့ ထင်ရပါတယ်။
ရဲတပ်မှူးက တောင်ဘက်က ရှေးဟောင်းတပ်စခန်းမှာ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့ကို ပြဖို့အတွက် အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးတဲ့အထိ စောင့်ခဲ့ပါတယ်။
"အပြင်ဘက်က ကင်းစခန်းတွေကြားမှာ အချက်ပြလိုင်းတစ်ခု ရှိပါတယ်" လို့ သူက ပြောပါတယ်။
"ချိတ်ဆက်မှုမှန်သမျှကို ခင်ဗျား စစ်ဆေးပြီးပြီ ထင်နေတာ" လို့ ကျွန်တော်က ပြန်ပြောပါတယ်။
"ကျွန်တော် စစ်ဆေးခဲ့တာက ဝတ်ဆုန်တွေကိုပါ။ ဒီလိုင်းက အသံကိုပဲ သယ်ဆောင်ပေးတာပါ"
ကျွန်တော်တို့လည်း သူ့နောက်ကနေ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ စင်္ကြံတစ်ခုကို ဖြတ်ပြီး ကြေးခေါင်းလောင်းတန်းကြီးဆီကို လိုက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
အချို့ကတော့ အသက်အရွယ်ကြောင့် စိမ်းစွေနေကြပါပြီ။
တစ်ခုကတော့ လျှာကျိုးနေပါတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
"ဒါကို ငါ ပြင်နိုင်ပါတယ်"
"အဲဒါတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြန်ဖြေကြမှာလား" လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
"အရုန်းကတော့ လုပ်ခဲ့ကြဖူးပါတယ်"
"လူတစ်ယောက်က ဝင်ခေါက်လို့ ရမလား"
"ရပါတယ်" လို့ ရဲတပ်မှူးက ပြောပါတယ်။
"ကောင်းပြီ။ အဲဒါကို အရင်ဆုံး လေ့လာကြရအောင်"
သူမကို သူ ခဏလောက် ငေးကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်တော်တို့ ခေါင်းလောင်းတွေကို စမ်းသပ်ကြည့်ကြပါတယ်။
အနောက်ဘက်ကင်းစခန်းက ခေါင်းလောင်း ထိုးလိုက်ပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ တောင်ဘက်ခေါင်းလောင်းက ပြန်ဖြေပါတယ်။
ပြီးနောက် အရှေ့ဘက်ကပါ။
မြောက်ဘက်ကတော့ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်ကြပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ အဲဒါ အချက်နှစ်ချက် အတောမသတ် မြည်လာပါတယ်။
မယ်လိုဒီက ငယ်ရွယ်တဲ့ ကင်းသမားတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ကင်းစခန်းကနေ ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။
"သူ အဲဒါကို ကျိုးသွားစေခဲ့ပြီလို့ ထင်နေတာပါ" လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
"ကျွန်တော် တစ်ချက်ပဲ ခေါက်လိုက်တာပါ" လို့ ကင်းသမားက ရှင်းပြပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့ ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး"
"အသံက ရောက်သွားဖို့ အချိန်နည်းနည်းတော့ ယူရပါတယ်" လို့ ရဲတပ်မှူးက ပြောပါတယ်။
"အခုတော့ ကျွန်တော် သိပါပြီ"
သူ့မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
အီလီဇာက မြေပုံပေါ်က လိုင်းကို သူ့ကို ပြသလိုက်ပြီး သူ ကြားခဲ့ရတာတွေကို ပြောပြခိုင်းခဲ့ပါတယ်။
သူတို့ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ဘယ်ကင်းစခန်းက အရင်ဆုံး ခေါင်းလောင်းထိုးခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြနိုင်ခဲ့ပါပြီ။
အဲဒီညမှာ မေးလင်းက အပြာရောင်အထည်အလိပ် အရှည်တစ်ခုကို ကိုင်ပြီး ကလေးထိန်းခန်းဆီ ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ဒါက ဆောင်းရာသီ စာရင်းတွေထဲက ကျန်ခဲ့တာလို့ ဘီထရစ် (Beatrice) က ပြောတယ်" လို့ သူမက အက်ဗလင်ကို ပြောပါတယ်။ "သုံးလို့ ရမလား"
ကျွန်တော့်ဇနီးက အဲဒါကို ယူလိုက်ပါတယ်။
"ဘာလုပ်ဖို့လဲ"
"စာအုပ်ထဲမှာ နောက်ထပ် စာမျက်နှာတစ်ခု ထပ်ထည့်ပေးချင်လို့ပါ"
အက်ဗလင် မဖြေခင်မှာပဲ ကာရ် (Carol) က အထည်ကို လှမ်းဆွဲပါတယ်။
မေးလင်းက သူမ ထိလို့ရမယ့်နေရာမှာ ကိုင်ပေးထားပါတယ်။
"သူ ဒီအရောင်ကို ကြိုက်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သိထားပြီးသားပါ" လို့ အက်ဗလင်က ပြောပါတယ်။
"အော်ရီလီယာ တခြားစာမျက်နှာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်မကို ပြပေးနိုင်မလား"
ပြတင်းပေါက်ဘေးမှာ ထိုင်နေတဲ့ အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ်က အပ်ချုပ်စရာတွေထဲကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ပြပေးမယ်လေ"
မေးလင်းက သူမရဲ့ဘေးမှာ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ဆွဲထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ခဏလောက်တော့ သူတို့တွေ နန်းတော်အကြောင်း၊ စာရင်းအင်းတွေအကြောင်း ဘာမှ မပြောဘဲ အလုပ်လုပ်နေခဲ့ကြပါတယ်။
စာမျက်နှာက ကောင်းကင်ယံတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။
မေးလင်းက အဲဒီပေါ်မှာ ကြယ်ပွင့်လေး သုံးပွင့်ကို ထိုးလိုက်ပါတယ်။ အော်ရီလီယာကတော့ အဖြူရောင် လินနင် (Linen) အစုတ်လေးနဲ့ လကမ္ဘာတစ်ခုကို လုပ်လိုက်ပါတယ်။ ကာရ်က အလုပ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ သူမရဲ့ပေါင်ပေါ် တက်သွားပြီး အပ်ကိုပါ ဆွဲယူမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။
"ကလေးတွေကို အိပ်ပျော်တဲ့အထိ ဘာလို့ စောင့်နေခဲ့လဲဆိုတာကို အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ" လို့ မေးလင်းက ပြောပါတယ်။
"ငါ ပြောပြသားပဲ"
"ပြောပြခဲ့တာပေါ့"
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ သစ်သားလှေလေးကို သူမရဲ့ ဒူးပေါ် တင်ပေးပါတယ်။
သူမက အပ်ကို လက်လှမ်းမမီတဲ့နေရာမှာ ထားလိုက်ပြီး အဲဒါကို လက်ခံလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းကင်ပေါ်မှာ လှေတစ်စင်း ရှိချင်လို့လား"
"သူက တစ်ခါတည်းနဲ့ အရာနှစ်ခုကို အမြဲတမ်း လိုချင်နေတတ်တယ်" လို့ ကျွန်တော်က ပြောပါတယ်။
မေးလင်းက သူ့ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ငါ အခုမှ စပြီး နားလည်လာပါပြီ"
အော်ရီလီယာက စာမျက်နှာပေါ်ကနေ မျက်လုံးမခွာဘဲ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ ကယ်ဒရစ်နဲ့ သစ်ဆရာတို့ ရောက်လာကြပါတယ်။
သစ်ဆရာက စာမျက်နှာအသစ်ရဲ့ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
"အဲဒီကြယ်တွေက စောင်းနေတယ်"
"အပြင်ဘက်က ကြယ်တွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲလေ" လို့ မေးလင်းက ပြန်ပြောပါတယ်။
"မင်း ရပ်နေတဲ့နေရာကနေ ကြည့်လို့ပေါ့"
"ဒါဆိုရင် ဒီကနေ ကြည့်ရင်လည်း ဒီလိုပဲ မြင်ရမှာပေါ့"
သစ်ဆရာက အဲဒါကို ငြင်းလို့မရတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့သားလေးက ပေးတာကို မှားသွားပြီလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တဲ့အခါ ကယ်ဒရစ်က ဂါရစ်ဆီကနေ လှေကို ယူလိုက်ပြီး ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာဘေးမှာ သစ်ဆရာအတွက် နေရာလွတ်သွားအောင် မေးလင်း သူမရဲ့ကုလားထိုင်ကို ရွှေ့နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ဘာမှ ကြေညာတာမျိုး မရှိပါဘူး။
သစ်ဆရာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
မနက်လင်းခါနီးမှာတော့ အထက်ရုံးတော်ကနေ သတင်းစကား ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ခေါင်းလောင်းသံ မထွက်လာပါဘူး။
စောင့်ကြည့်ရေးခန်း တံခါးအောက်ခြေမှာ အဖြူရောင် စာရွက်စလေးတစ်စပ်ကို မေရီ တွေ့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ရဲတပ်မှူးကတော့ ဘယ်သူမှ ဝတ်ဆုန်တွေကို ဖြတ်မလာခဲ့ဘူးလို့ ပြောပါတယ်။ အဲဒီစာရွက်မှာ သူ ခံစားမိတဲ့ စွမ်းအား ဘာမှ မရှိပါဘူး။
အဲဒီပေါ်က စာသားတွေကိုတော့ ကျွန်တော် မသိတဲ့ လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။
'အထက်ရုံးတော်အနေဖြင့် ဂရေးကိပ်တွင် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ရန် အဆိုပြုထားကြောင်း သတင်းရရှိထားသည်။ ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် အိုသယ်လော့စ်ရှေ့တွင် မည်သည့် ရပ်တည်ချက်မျှ ရှိမည် မဟုတ်ပါ'
မေရီက အဲဒါကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် ဖတ်ပြခဲ့ပါတယ်။
"ဘာအတွက် ရပ်တည်ချက်လဲ" လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
"အဲဒါက သူ ဖြေပေးစေချင်တဲ့ မေးခွန်းတစ်ခုပါပဲ"
မေးလင်းက ကျွန်တော်တို့ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
"ငါတို့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြတာတွေကို သူ သိပါတယ်"
"ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်က သွားပြောလိုက်တာလား"
"မဟုတ်ပါဘူး"
သူမပြောတာကို ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။
သူ ဘယ်လိုကြားသွားလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သိချင်နေမိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ စာရွက်ကို ကောင်စီဆီ ယူလာခဲ့ကြပါတယ်။
အီလီဇာက အခန်းနဲ့ စင်္ကြံကို စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
သစ်ဆရာက လက်ရေးကို စစ်ဆေးပါတယ်။ ကယ်ဒရစ်ကတော့ စာရွက်က သူ့လည်ပင်းကို ပြန်ညှစ်လာနိုင်သလိုမျိုး စကားလုံးတစ်ခုချင်းစီကို နားထောင်ရင်း အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြခဲ့ပါတယ်။
ဘာမှ ဖြစ်မလာပါဘူး။
"အထက်ရုံးတော်မှာ တံခါးပိတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲကို စာရွက်ချန်ထားခဲ့နိုင်တဲ့ နည်းလမ်း ရှိလို့လား" လို့ မယ်လိုဒီက မေးပါတယ်။
"အဲဒီအတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်" လို့ မေးလင်းက ပြောပါတယ်။
"အဲဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့အတွက် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ လူတွေလည်း အများကြီး ရှိပါတယ်"
မေရီက စာရွက်ကို ပြန့်နေအောင် ခင်းလိုက်ပါတယ်။
"ဒီမှာ ဘယ်သူ လာထားခဲ့လဲဆိုတာကို ရှာရမယ်"
"ပြီးရင် ပြန်ဖြေရမှာလား" လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
"ဘယ်သူက အဖြေကို လက်ခံရယူမလဲဆိုတာကို သိတဲ့အခါကျမှပေါ့"
သူမက စာရွက်ပေါ်က စကားလုံးတွေကို သူမရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာ ကူးရေးလိုက်ပါတယ်။
မူရင်းစာရွက်ကတော့ လူတိုင်း မြင်နိုင်အောင် စားပွဲပေါ်မှာ ဆက်ပြီး ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် အီလီဇာနဲ့အတူ အနောက်ဘက်တံခါးဆီကို သွားခဲ့ပါတယ်။
ကင်းစောင့်တွေက သူတို့ရဲ့နေရာတွေကို သိကြပါတယ်။ စာပို့လူငယ်က ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာကို သိပါတယ်။ ကျောက်တုံးနဲ့ ငြိနေတဲ့ တံစို့ကိုလည်း ပြုပြင်ပြီးသွားပါပြီ။
အီလီဇာက အချက်ပြခေါင်းလောင်းငယ်လေးကို တီးလိုက်ပါတယ်။
တံခါးပိတ်သွားပါတယ်။
ဝင်းထဲကို သတင်းစကား ရောက်သွားပါတယ်။
ရဲတပ်မှူးက မေရီနဲ့ အတူတူ လိုက်ပါလာပြီး စင်္ကြံထဲကနေ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ဘယ်လောက်ကြာလဲ" လို့ အီလီဇာက မေးပါတယ်။
မေရီက ဖန်ပုလင်းငယ်လေးထဲက သဲပမာဏကို စစ်ဆေးပါတယ်။
"ပိုကောင်းလာတယ်"
"အဲဒါက အချိန်မဟုတ်ဘူးလေ"
"ဖန်ပုလင်းမှာ အမှတ်အသားတွေ မရှိတော့တဲ့ အချိန်လေ"
အီလီဇာက အဲဒါကို ယူဖို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
မေရီက မပေးဘဲ ကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် တစ်ခု ယူလာခဲ့မယ်"
သူတို့တွေ ဘယ်လောက်အထိ အမှတ်အသားတွေ လိုအပ်လဲဆိုတာကို စတင်ဆွေးနွေးကြပါတော့တယ်။
ကျွန်တော်လည်း တံခါးကို ကျော်ပြီး လမ်းမကြီးဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒီမှာ အိမ်အပြန်ခရီးကို သွားနေတဲ့ လှည်းတစ်စီးကလွဲလို့ ဘာမှ မလှုပ်ရှားပါဘူး။
ကင်းပြောင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို လာတွေ့ပါတယ်။
"မနက်က မင်း တစ်ခုခု ခံစားလိုက်ရတယ် မဟုတ်လား" လို့ သူမက မေးပါတယ်။
"စာရွက်ကိုလား"
"ငါတို့ မတွေ့ခင်ကတည်းကလေ"
ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုအစွန်းမှာ ဖိအားငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာပါ။ အဲဒါက ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲမှာ ဆက်လက်ကျန်ရစ်နေတဲ့ သင်ခန်းစာနဲ့ သက်ဆိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာပါ။
"ကျွန်တော် ပြောခဲ့သင့်တာပေါ့"
"အခု ပြောလို့ရပါတယ်"
ကျွန်တော် သိသလောက်ကို သူမကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။
သူမက သေချာ နားထောင်ပါတယ်။
ပြီးနောက် သူမက "မင်း ဘယ်မှာလဲ" လို့ မေးပါတယ်။
"အနောက်ဘက်တံခါးနားမှာ"
"ဘယ်သူနဲ့လဲ"
"ခင်ဗျားနဲ့ပေါ့"
"ဒါဆို အဲဒါထက် ကျော်လွန်ပြီးတော့ရော"
"လမ်းမကြီးဘက်မှာ"
ဖိအားက ပြန်ပေါ်မလာတော့ပါဘူး။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။
"အဲဒီလို အချိန်တိုင်း ကျွန်တော့်ကို မေးနေမှာလား"
"မင်း ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်မမေးမချင်းပေါ့"
ကျွန်တော်တို့ ဝင်းထဲကနေ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ကြပါတယ်။
အီလီနော်က ပြုပြင်ပြီးသား တပ်စခန်းခေါင်းလောင်းကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ခုံတန်းလျားတစ်ခုပေါ်မှာ တင်ထားပေးခဲ့ပါတယ်။ ပယ်ရင်က အဲဒါအတွက် ကွင်းစွပ်တစ်ခုကို လုပ်နေပြီး၊ ကင်းစောင့်နှစ်ယောက်ကတော့ ဘယ်မြို့ရိုးဘေးမှာ တပ်ဆင်ရင် လက်လှမ်းရ အလွယ်ဆုံးဖြစ်မလဲဆိုတာကို အငြင်းပွားနေကြပါတယ်။
အထက်ထပ် ပြတင်းပေါက်ကနေ ကာရ်ရဲ့အသံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
သူမက အက်ဗလင်ကို လှမ်းခေါ်နေတာပါ။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမရဲ့ဘေးခန်းကနေ ပြန်ထူးလိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့အသံကို ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး ကြားလိုက်ရပါတယ်။
တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ကျွန်တော်သာ လက်လှမ်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါထက် ဘယ်လောက်တောင် ပိုကြားရမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာဘေးမှာ ဆက်ပြီး လျှောက်သွားနေလိုက်ပါတယ်။
လှေကားထပ်နားမှာ ရပ်ပြီး ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒီမှာ ရှိတုန်းပါပဲ" လို့ ကျွန်တော်က ပြောပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်ပါတယ်။
"ဟုတ်ပါပြီ"
ကျွန်တော်တို့နောက်ဘက်ကနေ ခေါင်းလောင်းသံက တစ်ချက် မြည်လာပါတယ်။
တစ်ယောက်ယောက်က ကွင်းစွပ်ကို စမ်းသပ်နေကြတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။