မိုးပျံအုတ်ကြွပ်ပြားများအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတုန်းမှာ ဟက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်ပါတယ်။
အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ မဟုတ်ပါ။
စင်္ကြံလမ်းဘက်ကနေလည်း မဟုတ်ပါ။
အီလီနော်က ရေနုတ်မြောင်း မြاوစောင်းထောင့်တွေအကြောင်း ရှင်းပြနေတုန်းမှာ သူမရဲ့အသံက ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုရဲ့ အစွန်းတစ်ဖက်ဆီကို ထူးခြားတဲ့အားနဲ့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
ယူရီယာဂရေး။
ကျွန်တော် အုတ်ကြွပ်နမူနာကို လွတ်ချလိုက်မိပါတယ်။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေရှည်ဖိနပ်ပေါ်ကို ကျလာတယ်။
အီလီနော်က ငုံ့ကြည့်တယ်။
“အဲဒါက အစကတည်းက အကြောင်းရာပါပြီးသားပါ။”
*ဒီလိုသာဆိုရင် မင်းရဲ့စောင့်ကြပ်ရေးသမားတွေ သွေးထွက်ကုန်လိမ့်မယ်။*
ကျွန်တော် အလွန်အမင်း အسرعအမြန် ထရပ်လိုက်မိတယ်။
ကျွန်တော့်ပတ်လည်က အလုပ်ရုံကြီး တစ်ခုလုံး ယိုင်နဲ့သွားသလို ဖြစ်သွားတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့ သင်ခန်းစာတွေက အပိုင်းပိုင်းအစစနဲ့ ပြန်ပေါ်လာတယ်။
အခန်း။
ကြမ်းပြင်။
အီလီနော်။
ကွဲသွားတဲ့ အုတ်ကြွပ်ပြား။
ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်။
ကျွန်တော်က ဟက်ဆာရဲ့ခေါ်သံကို လိုက်မသွားဘဲ အစွန်းတစ်ဖက်မှာပဲ ရပ်တန့်နေခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ငါကြားတယ်” လို့ ကျွန်တော်ပြောလိုက်တယ်။
အီလီနော်က မျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်လာတယ်။
“ဘယ်သူလဲ။”
“မြောက်ဘက်က ခရီးသည်အုပ်စုလေ။”
ကျွန်တော် ဆက်သွယ်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ အသေးဆုံးအနေအထားနဲ့ ဖွင့်လိုက်တယ်။
“ဟက်ဆာ။ မင်း ဘယ်မှာလဲ။”
သူ့ရဲ့အဖြေက မညီညာမညာနဲ့ ရောက်လာတယ်။
လမ်းဆုံ။ လမ်းပေါ်မှာ လူတွေ။ စာရွက်စာတမ်းတွေကို လိုချင်နေကြတယ်။
သူ့ကို ကျွန်တော် မမြင်ရဘူး။
မိုးရွာနေတာကို ခံစားရတယ်။
မြင်းတစ်ကောင်က လაგမ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆွဲထားတယ်။
စိုစွတ်နေတဲ့ သားရေနံ့။
ကြောက်ရွံ့မှုတွေက ဆက်သွယ်မှုတစ်ဝိုက်မှာ ဖိသိပ်နေပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဟက်ဆာတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ခံစားချက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူ့အနားမှာ အခြားလူတွေလည်း ရှိနေတယ်။
တစ်ယောက်က မောဟိုက်နေတယ်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျိန်ဆဲနေတယ်။
တာနစ်ပ့်ကတော့ အားတက်သရောနဲ့ အော်မြည်နေတယ်။
“ဘယ်သူ့မှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာမျိုး ရှိလား။”
တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ဆက်သွယ်မှုက တုန်ယင်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ဟက်ဆာ ပြန်ပြောတယ်။
အစောင့်တစ်ယောက် ဓားရှ ဒဏ်ရာရတယ်။ မြင်းတစ်ကောင် မြားမှန်တယ်။ ဘယ်သူမှ မသေဘူး။
“အစောင့်တွေနဲ့အတူ ဆက်နေပါ။”
အဲဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစီအစဉ် ဖြစ်နှင့်ပြီးသားပါ။
ခေါ်သံ ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် စကားမဆုံးခင်မှာပဲ အီလီနော်က အလုပ်ရုံကို ဖြတ်သွားခဲ့ပြီ။
သူမက တံခါးကို ဖွင့်ပြီး တမန်တော်တစ်ဦးကို အသံကုန်ခေါ်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် လိုက်သွားတယ်။
အောက်ဘက်ခြံဝင်းကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သတိပေးခေါ်သဏ္ဍာန် တိုင်ပင်ခေါင်းလောင်းက နှစ်ချက် တီးပြီးသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂရေးကိပ်ကို တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
မြင်းစီးသူတွေ လိုအပ်နေတာပါ။
အီလီဇာက သူမရဲ့ ဓားကြိုးကို တင်းကျပ်စွာ ပတ်ရင်း လှေကားထစ်ကနေ ဆင်းလာတယ်။
မယ်လိုဒီက ခြံဝင်းထဲမှာ ရောက်နှင့်နေပါပြီ။
“ဘယ်လောက်ဝေးလဲ” လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
“မြောက်ဘက် လမ်းဆုံ။”
“အဲဒါ နာရီဝက်လောက် ရှိတယ်။”
“လမ်းက ရှင်းနေရင် ပိုမြန်မယ်။”
“ရှင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး။”
အော်ရီလီယာက ရေတွင်းဘေးမှာ ပေါ်လာတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကြည့်တယ်။
“မင်း တုံ့ပြန်လိုက်တာပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ ပြန်လာပြီလား။”
“အဲဒီလို ထင်ပါတယ်။”
“စစ်ဆေးကြည့်ပါ။”
ကျွန်တော်တို့မှာ အချိန်မရှိဘူးဆိုတာကို သူမကို ပြောပြချင်မိတယ်။
အဲဒါကြောင့်ပဲ သူမက မေးခဲ့တာ ဖြစ်မှာပါ။
ကျွန်တော် စိုစွတ်နေတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ ရပ်နေတယ်။
မြင်းများ။
အစောင့်များ။
မိုးက တစ်ဖန် ပြန်ရွာလာတယ်။
ကျွန်တော့်စွမ်းအားတွေက မြောက်ဘက်ကို ဆန့်ထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အများကြီး ဝေးဝေးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဟက်ဆာရဲ့ခေါ်သံ ရှိခဲ့ဖူးတဲ့ ပါးလွှာတဲ့ အပ်ချည်မျှင်လေး တစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
နံရိုးအောက်က ဖိအားတွေ ပြေလျော့သွားတယ်။
“ငါရောက်နေပြီ။”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။
“ကောင်းပြီ။”
အီလီဇာက אורווהဘက်ကို လက်ညိုးထိုးပြတယ်။
“မြင်းတစ်ကောင် ရွေးပါ။”
ကျွန်တော် မြင်းမတက်ခင်မှာပဲ အက်ဗလင်က လာတားတယ်။
သူမက ဝတ်ရုံမပါဘဲ ထွက်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
မိုးရေကြောင့် သူမရဲ့ ဆံပင်တွေ ညိုမည်းနေတယ်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်တယ်။
သူမက တံခါးဝဘက်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။
“လူဘယ်လောက်လဲ။”
“ဟက်ဆာက မပြောဘူး။”
“ဘယ်သူ ထိခိုက်တာလဲ။”
“အစောင့်တစ်ယောက်။ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး။”
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို ဆွဲကိုပ်လိုက်တယ်။
“ဒါဆို သူတို့ဆီ မသွားခင် အရင်မေးကြည့်ဦးလေ။”
ကျွန်တော် ပျောက်ကွယ်တော့မယ့် ဦးတည်ရာဘက်ကို အာရုံစိုက်လိုက်တယ်။
ဘာမှ ပြန်မလာပါဘူး။
“ဟက်ဆာ။”
တုံ့ပြန်မှု မရှိပါ။
အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်တော့်ကို ဆွဲငင်နေတယ်။
ကျွန်တော် ပိုပြီးတောင် တိုးသွားမိမလို ဖြစ်သွားတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ပခုံးကို လာတို့တယ်။
“အဆုံးမှာ ဘာစောင့်ကြိုနေလဲဆိုတာ ကြောက်လို့ လမ်းကြောင်းကို အတင်းမခွဲထုတ်လိုက်နဲ့။”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကုန်းနှီးပေါ်ကို တက်ထိုင်လိုက်တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်တယ်။
“မင်းက အရင်ဆုံး ရောက်သွားရမယ်လို့ တာဝန်မရှိပါဘူး။”
“အီလီဇာ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။”
“ငါဆိုလိုတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူး။”
တံခါးကြီး ပွင့်လာတယ်။
အီလီဇာရဲ့နောက်မှာ အစောင့် ဆယ့်ခြောက်ယောက် စောင့်နေကြတယ်။
မယ်လိုဒီက သူမရဲ့ ဒူးပေါ်မှာ လေးညှို့တင်လျက်နဲ့ သူမဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
“ငါသိပါတယ်။”
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့လက်က ကျွန်တော့်ဖိနပ်ပေါ်မှာ တင်ထားတယ်။
“အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါ။”
“ပြန်လာပါမယ်။”
ဘယ်သူမှ သေချာပေါက် ပေးလို့မရတဲ့ ကတိတွေ ရှိပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော်တို့ အဲဒါတွေကို ပေးခဲ့ကြတာပါပဲ။
တောင်ဘက်လမ်းကတော့ ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
မြောက်ဘက်လမ်းကတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မိုးရေကြောင့် လမ်းဘေးတွေ ပျော့ပြောင်းကုန်ပြီး ရေတွေက ညိုမွှေးနေတဲ့ ရေစီးကြောင်းလေးတွေအဖြစ် လမ်းပေါ်ကို ဖြတ်စီးနေကြတယ်။
အီလီဇာက အမြန်နှုန်းကို သတ်မှတ်လိုက်တယ်။
မြေပြင် အဆင်ပြေတဲ့နေရာမှာ အမြန်မောင်းတယ်။
မပြေတဲ့နေရာမှာတော့ သတိထားသွားတယ်။
ကျွန်တော်က ပိုမြန်ချင်နေခဲ့တယ်။
ဒါက လမ်းကိုတော့ ပိုကောင်းသွားစေတာ မဟုတ်ပါဘူး။
မိုင်အနည်းငယ် ကျော်သွားပြီးနောက်မှာ မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လိုက်ပါလာတယ်။
“ဟက်ဆာရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရလား။”
“အင်း။”
“သူ့အသံက ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ဟက်ဆာလိုပါပဲ။”
“စိတ်ချရတာပေါ့။”
“သူတို့က စာရွက်စာတမ်းတွေကို လိုချင်နေကြတယ်လို့ ပြောတယ်။”
“ရွာသားတွေရဲ့ စုဆောင်းရေး စာတမ်းတွေလား။”
“အင်း။”
မယ်လိုဒီရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တင်းမာသွားတယ်။
“ဒါဆို ဒါက ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာပေါ့။”
ရှေးဟောင်း ပြာသစ်ပင်ကြီးနားမှာ ပထမဆုံး လက္ခဏာကို ကျွန်တော်တို့ တွေ့လိုက်ရတယ်။
დასဘက်ကနေ လမ်းကိုဖြတ်ပြီး မြင်းခွာရာတွေ ထင်နေတယ်။
မြင်းစီးသူအချို့ အဲဒီမှာ စောင့်နေခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီဇာက အဲဒါတွေကို စစ်ဆေးဖို့အတွက် ခဏတာ မြင်းပေါ်က ဆင်းတယ်။
“မြင်းဆယ်ကောင်။ တစ်ဆယ့်နှစ်ကောင် ဖြစ်မယ်။”
“ငါတို့မှာ ဆယ့်ခုနစ်ကောင် ရှိတယ်လေ” လို့ ကျွန်တော်က ပြောလိုက်တယ်။
“ငါတို့မှာ အစောင့် ဆယ့်ခြောက်ယောက်နဲ့ ဘုရင်တစ်ပါး ပါလာတာ။”
“ငါ ရေတွက်တတ်ပါတယ်။”
“ငါက အမျိုးအစားခွဲခြားနေတာပါ။”
သူမက မြင်းပေါ်ကို ပြန်တက်တယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေတွက်မှုက သူမအတွက် အသုံးမဝင်လှဘူး ထင်ပါတယ်။
နောက်ထပ် ကုန်းစူ့စူ့နေရာကို ရောက်တဲ့အခါ ဟက်ဆာကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်တယ်။
ခေါ်သံတော့ မဟုတ်ပါ။
အဝေးတစ်နေရာကနေ ဖိအားငယ်လေး တစ်ခုပါပဲ။
သူမက ကျွန်တော့်နာမည်ကို တွေးနေပါတယ်။
ကျွန်ტော့်ဆီ ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
သို့မဟုတ် ရိုးရိုးလေးပဲ စိတ်တိုနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကြားရုံလောက်ပဲ ဖွင့်လိုက်တယ်။
သူတို့က လမ်းပေါ်မှာ လှည်းကို ပိတ်ထားကြတယ်။
“ဟက်ဆာ။”
မင်းက အချိန်ဆွဲတာပဲ။
“ငါတို့ နီးနေပြီ။”
ကောင်းပြီ။
ဆက်သွယ်မှုက မှိန်ဖျော့သွားတယ်။
“သူတို့ကို သွားမတိုက်နဲ့ဦး။”
သူမရဲ့အဖြေက ချက်ချင်း ရောက်လာတယ်။
ဒါဆို ပိုမြန်မြန်လာခဲ့။
မြောက်ဘက်လမ်းဆုံက နိမ့်တဲ့ကုန်းစူ့လေးရဲ့ နောက်ဘက်မှာ တည်ရှိပါတယ်။
အီလီဇာက အထွတ်အထိပ်မရောက်ခင်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို အနှေးချခိုင်းတယ်။
အစောင့်နှစ်ယောက် မြင်းပေါ်ကဆင်းပြီး စိုစွတ်နေတဲ့ ချုံပုတ်တွေကြားထဲကို ဝင်သွားကြတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာတော့ သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြတယ်။
“လမ်းပေါ်မှာ လူကိုးယောက်။ သစ်ပင်တွေကြားထဲမှာ နောက်ထပ်နှစ်ယောက်။ ရွာသားအုပ်စုက သူတို့ရဲ့လှည်းနောက်မှာ စုနေကြတယ်။ ဂရေးကိပ်အစောင့် ခြောက်ယောက်က ကြားထဲမှာ ဝင်ရပ်နေတယ်” လို့ တစ်ယောက်က ပြောတယ်။
“ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရတာတွေ ရှိလား။”
“ဒယ်ရင်းရဲ့ လက်မောင်းမှာ ဓားရှ ဒဏ်ရာ တစ်ချက် ပါသွားတယ်။ မြင်းတစ်ကောင် မြားမှန်ထားတယ်။”
“လေးသမားတွေ ရှိလား။”
“အနည်းဆုံး သုံးယောက် ရှိတယ်။”
အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ငါ အရင်ပြောမယ်။”
“အင်း။”
“မင်းက ရှေ့တန်းလိုင်းရဲ့ နောက်မှာပဲ နေခဲ့ရမယ်။”
“အင်း။”
မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“အင်းပါလေ။”
ကျွန်တော်တို့ ကုန်းစူ့ကို လမ်းလျှောက်ပြီး ကျော်လာခဲ့ကြတယ်။
လမ်းကိုပိတ်ထားတဲ့ လူတွေက ကျွန်တော်တို့ကို ချက်ချင်း မြင်သွားကြတယ်။
သူတို့မှာ ဘုံဝတ်စုံ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြပါဘူး။
ညိုမွှေးတဲ့ ဝတ်ရုံတွေ။
သားရေကုတ်အင်္ကျီတွေ။
ဓားတွေ၊ လှံတွေနဲ့ မုဆိုးလေးတွေ ရောနှောပါရှိနေတယ်။
ဘာကမှ သူတို့ကို စစ်သားတွေလို့ အမှတ်အသား မပြထားပါဘူး။
အဲဒါက တမင်သက်သက် လုပ်ထားတာလို့ ထင်ရပါတယ်။
လှည်းက လမ်းဆုံရဲ့ အခက်အလက် တစ်ဖက်မှာ ကန့်လန့်ဖြတ် ရပ်နေပါတယ်။
ဟက်ဆာက လှည်းနောက်က မြင်းပေါ်မှာ ထိုင်နေတယ်။
တာနစ်ပ့်က လှည်းခုံပေါ်မှာ ရှေ့ခြေနှစ်ချောင်းကို ဘေးဘောင်ပေါ်တင်ပြီး ရပ်နေတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစောင့် ခြောက်ယောက်က သူတို့ရှေ့မှာ တန်းစီ ရပ်နေကြတယ်။
ဒယ်ရင်းက သူ့ရဲ့ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ပတ်တီးစည်းထားတယ်။
အဝတ်စပေါ်မှာ သွေးတွေ စွန်းထင်းနေတယ်။
ဘယ်သူမှ မတိုက်ခိုက်ကြသေးပါဘူး။
မျက်နှာသွယ်သွယ်နဲ့ လူတစ်ယောက်က ရှေ့ကို ထွက်လာတယ်။
“လမ်းပိတ်ထားတယ်။”
အီလီဇာက မြင်းကို အလှမ်းအနည်းငယ်မှာ ရပ်လိုက်တယ်။
“ဘယ်သူ့အာဏာနဲ့လဲ။”
“ပြုပြင်ရေးလုပ်နေလို့။”
ကျွန်တော် လမ်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။
ကိရိယာတန်ဆာပလာ ဘယ်ဟာမှ မရှိပါ။
ကျောက်တုံး မရှိပါ။
သစ်သား မရှိပါ။
လက်နက်ကိုင်လူတွေပဲ ရှိပါတယ်။
အီလီဇာလည်း လှည့်ကြည့်တယ်။
“ဘာတွေကို ပြုပြင်နေတာလဲ။”
အဲဒီလူရဲ့ မေးရိုးတွေ လှုပ်သွားတယ်။
“မြောက်ဘက် ပိုဝေးတဲ့နေရာမှာ လမ်းပြိုပျက်နေလို့။”
တက်ဆာသာဆိုရင် မေးခွန်းထုတ်ခံရတိုင်း ဦးတည်ရာကို ပြောင်းပြစ်နိုင်တဲ့ သူ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို သဘောကျမိမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒါဆို ဘာလို့ မြင်းကို မြားနဲ့ပစ်တာလဲ” လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
“လန့်သွားလို့ပါ။”
“မြားနဲ့ပစ်တာက လန့်သွားလို့လား။”
“မင်းတို့လူတွေက သံမဏိလက်နက် ထုတ်လာကြလို့လေ။”
လှည်းရဲ့ တစ်ဖက်ကနေ ဒယ်ရင်းက ဝင်ပြောတယ်။
“သူတို့က စာရင်းဇယား အိတ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားကြတာ။”
မျက်နှာသွယ်တဲ့လူက သူ့ဘက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“အဲဒီအိတ်ထဲမှာ ခိုးယူထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေ ပါကောင်း ပါနေနိုင်တယ်။”
မေရီသာဆိုရင် သူ့ရဲ့စကားအသုံးအနှုန်းကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် လုံလောက်တဲ့အထိ အဲဒါကို မနှစ်မြို့မိပါဘူး။
“ဘယ်လိုစာရွက်စာတမ်းတွေလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးလိုက်တယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သေချာစိုက်ကြည့်တယ်။
မှတ်မိသွားတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာတယ်။
“အရှင်မင်းကြီး။”
သူ ဦးညွှတ်မလာပါဘူး။
ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါဘူး။
“ဘယ်စာရွက်စာတမ်းတွေက ခိုးယူခံရတာလဲ။”
“လော့ဒ် ကာရိုး ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေနဲ့ဆိုင်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို မြောက်ဘက်ကို သယ်ဆောင်သွားနေတယ်လို့ ကျုပ်တို့ကို ပြောထားတယ်။”
နောက်ဆုံးတော့လည်း အဲဒီမြို့စားငယ်လေးမှာ နာမည်တစ်ခု ရှိလာတာပေါ့။
“ဘယ်သူက မင်းကို ပြောတာလဲ။”
“ကျုပ်က အဲဒါကို ပြောပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။”
“လမ်းကိုပိတ်ဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးတာလဲ။”
“ဒေသန္တရ အာဏာပိုင်တွေလေ။”
“နာမည်ပြော။”
သူ တွေဝေသွားတယ်။
အဲဒါက လုံလောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီဇာရဲ့မြင်းက သူမရဲ့အောက်မှာ ယိုင်နဲ့သွားတယ်။
သူမက လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ ထိန်းလိုက်တယ်။
“မင်းတို့ လမ်းကို ဖယ်ပေးရမယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“ကျုပ်တို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။”
“မင်းတို့မှာ ရေးသားထားတဲ့ အမိန့်စာလည်း မရှိဘူး၊ တံဆိပ်အမှတ်အသားလည်း မရှိဘူး၊ တရားဝင် အခွန်ကောက်ခွင့် စာချွန်တော်လည်း မရှိဘူး။ မင်းတို့က ဘုရင်ရဲ့လမ်းပေါ်မှာ လိုက်ပါလာတဲ့ အုပ်စုတစ်စုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်။”
“ဒီလမ်းက အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်နေတယ်။”
“မင်းတို့ လူတစ်ယောက်ကို အဲဒီပေါ်မှာ ပစ်ခတ်ခဲ့စဥ်ကထက်စာရင် အခုတော့ အငြင်းပွားစရာ နည်းသွားပါပြီ။”
အဲဒီလူက သစ်ပင်တွေဘက်ကို ခေတ္တ ငဲ့ကြည့်လိုက်တယ်။
သစ်ပင်ကိုင်းတွေကြားမှာ လေးတစ်လက် လှုပ်ရှားသွားတယ်။
ကျွန်တော် မမြင်ရခင်ကတည်းက အဲဒီလေးသမားကို ခံစားမိလိုက်တယ်။
ကြောက်ရွံ့မှု။
တင်းမာနေတဲ့ လက်ချောင်းတွေ။
အလွန်အမင်း အမြန်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တာ။
မြားက လေးညှို့ကနေ ထွက်လာတယ်။
ကျွန်တော် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
လေက အဲဒါကို ဘက်စောင်းကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။
မြားတံက အုပ်စုနှစ်စုကြားက ရွှံ့နွံထဲကို လည်ပတ်ပြီး ကျသွားတယ်။
ဓားတွေအားလုံး အိမ်ထဲက ထွက်လာတယ်။
လေးတွေအားလုံး မြှောက်တက်လာတယ်။
အီလီဇာက မလှုပ်ပါဘူး။
“ရပ်” လို့ သူမက အမိန့်ပေးတယ်။
သူ့အစောင့်တွေက လိုက်နာကြတယ်။
လမ်းပေါ်ကလူတွေကလည်း လိုက်နာမလို ဖြစ်သွားကြတယ်။
တစ်ယောက်က လှံကို နှိမ့်ချလိုက်တယ်။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ မလုပ်ပါဘူး။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်အင်းကွက်က ကျွန်တော်တို့တန်းလိုင်းတစ်လျှောက် ပြန့်သွားတယ်။
မကြီးမားပါဘူး။
မတောက်ပပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လုံလောက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကျန်တဲ့စွမ်းအားတွေကို ဆက်ပြီး ပိတ်ထားလိုက်တယ်။
မျက်နှာသွယ်တဲ့လူက မြားကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“ကျုပ် အမိန့်ပေးတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို မင်းရဲ့လူတွေကို မင်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့” လို့ အီလီဇာက ပြောတယ်။
သူက သစ်ပင်တွေဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။
“ဘရန်။”
လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာတယ်။
သူက လေးကို ဆက်ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူရอ ဖြစ်သွားတယ်။
“သူ လှုပ်လိုက်လို့လေ” လို့ လေးသမားက ပြောတယ်။
ဘယ်သူက လှုပ်တာလဲလို့ ဘယ်သူမှ မမေးကြပါဘူး။
ကြောက်ရွံ့မှုက ကျန်တဲ့အရာတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်တာပါပဲ။
အီလီဇာက သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်ဘက်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်တယ်။
“လမ်းကို ဖယ်ပါ။”
ဒီတစ်ခါတော့ သူ ဖယ်ပေးပါတယ်။
လှည်းကိုဖယ်ဖို့ လူခြောက်ယောက် လိုအပ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ဘက်က လေးယောက်။
သူတို့ဘက်က နှစ်ယောက်။
အလုပ်က ပါဝင်ပတ်သက်နေသူတွေအားလုံးအတွက် ရှက်စရာကောင်းနေပုံရပါတယ်။
ဟက်ဆာက မြင်းပေါ်ကနေ ကြည့်နေတယ်။
လမ်းပွင့်သွားတဲ့အခါ သူမက ရှေ့ကို မြင်းစီးထွက်လာတယ်။
မျက်နှာသွယ်တဲ့လူက တာနစ်ပ့်ရဲ့ဝတ်ရုံအောက်က အိတ်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“အဲဒီပစ္စည်းက အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်နေဆဲပဲ။”
ဟက်ဆာက သူ့ဘက်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်တယ်။
“အဲဒါကိုသာ မင်းတို့ ထိရင် ဆိတ်က မင်းကို ကိုက်လိမ့်မယ်။”
တာနစ်ပ့်က ဘယ်တုန်းကမှ ဒီလိုစွမ်းရည်မျိုး မပြဖူးပါဘူး။
အဲဒီလူက လှည်းကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
တာနစ်ပ့်က ပြန်ကြည့်တယ်။
အငြင်းပွားမှု ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။
အက်ဗလင် ရောက်လာဖို့ နှစ်နာရီအလိုမှာ လိုင်ဆာက ဒယ်ရင်းရဲ့လက်မောင်းကို စစ်ဆေးပေးတယ်။
ဒဏ်ရာက တိမ်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သွေးတွေကတော့ အထင်ကြီးလောက်အောင် ထွက်ထားပါတယ်။
ဟက်ဆာရဲ့ ဖော်ပြချက်က စိတ်သက်သာရာ မရစေရင်တောင် အမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒဏ်ရာရတဲ့မြင်းက ပိုပြီးဆိုးပါတယ်။
နောက်ခြေထောက်အပေါ်ပိုင်းမှာ မြားတစ်စင်း စိုက်ဝင်နေခဲ့တာပါ။
ဂျော်ရန်က တိရစ္ဆာန်ရဲ့ခေါင်းကို ထိန်းထားစဉ်မှာ လိုင်ဆာနဲ့ အခြားအစောင့်တစ်ယောက်တို့က အဲဒါကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြတယ်။
သီစရာက သူမနဲ့အတူ ဆီမွှေးကိုပါ ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဖွဲ့မထွက်ခွာခင်မှာ သူမက အဲဒါတွေကို လိုင်ဆာရဲ့ ဆေးပင်ထုပ်ထဲမှာ ထည့်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဘယ်သူမှ အဲဒါနဲ့ပတ်ပြီး မှတ်ချက်မပေးကြပါဘူး။
အီလီဇာက နာမည်တွေ မှတ်တမ်းတင်နေစဉ်မှာ ကျွန်တော် ဟက်ဆာဘေးမှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။
အဲဒီလူတွေက မလိုမချင်းနဲ့ နာမည်တွေကို ပေးကြတယ်။
မေရီသာဆိုရင် တစ်ခုချင်းစီကို အသေအချာ စစ်ဆေးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
“လော့ဒ် ကာရိုး။” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
ဟက်ဆာ ခေါင်းညိတ်တယ်။
“သူ့အဖေက တစ်ချိန်က ဒီမှာ အခွန်ကောက်ခွင့် ရထားဖူးတယ်။”
“တစ်ချိန်က ဟုတ်လား။”
“ရှေးဟောင်းတံတားက ရေမျောသွားတယ်။ လမ်းက အရှေ့ဘက်ကို ရွေ့သွားတယ်။ သူ့အဖေက အဲဒါကို ဆက်မထိန်းသိမ်းတော့သလို အခွန်လည်း ဆက်မကောက်တော့ဘူး။”
“ဘယ်သူကမှ အဲဒီအခွင့်အရေးကို တရားဝင် ရုပ်သိမ်းခဲ့တာ မရှိဘူးလား။”
ဟက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“မင်း မှတ်တမ်းတွေကို သိတာပဲလေ။”
အဲဒါက မရှိဘူးလို့ ဆိုလိုတာပါပဲ။
“မင်း ငါ့ကို ခေါ်ခဲ့တယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ခေါ်ခဲ့တာပေါ့။”
“ဒါက ကယ်တင်ဖို့အတွက် အလွန်ညံ့ဖျင်းတဲ့ အခြေခံအကြောင်းရင်းပဲ။”
“ငါ့မှာ အစောင့် ခြောက်ယောက်လည်း ပါလာသေးတယ်လေ။”
ကျွန်တော် ဒယ်ရင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားခဲ့တယ်။”
“သူက အသုံးဝင်ဆဲပဲလေ။”
ဒယ်ရင်းက လိုင်ဆာ ဆေးထည့်နေတဲ့နေရာကနေ သူ့ရဲ့ မထိခိုက်ရသေးတဲ့လက်ကို မြှောက်လိုက်တယ်။
“အဲဒီအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဟက်ဆာရဲ့နှုတ်ခမ်းတွေ လှုပ်သွားတယ်။
“ငါ အရေးကြီးတာကို ပြောခဲ့တယ်လေ။”
“မင်းရဲ့အစောင့်တွေ သွေးထွက်နေတယ်။”
“မင်း ရောက်လာခဲ့တာပဲ။”
အီလီဇာက လမ်းပေါ်ကလူတွေထဲက လေးယောက်ကို ဆက်နေဖို့ အမိန့်ပေးတယ်။
သူတို့ရဲ့ခေါင်းဆောင်။
လေးသမား။
တာနစ်ပ့်ရဲ့အိတ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နှစ်ယောက်။
ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လော့ဒ် ကာရိုးဆီကို ရေးသားထားတဲ့ သတိပေးစာတစ်စောင်နဲ့အတူ ပြန်သွားနိုင်ပါတယ်။
လူတွေက သူတို့ဘက်ကို အသာစီးရအောင် မှတ်မိလာကြ시기 မတိုင်ခင်မှာ အရေးကြီးသမျှကို အမြဲရေးသားထားသင့်တယ်လို့ အီလီနော်က တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်ကို ပြောဖူးပါတယ်။
သန့်ရှင်းတဲ့စာရွက် ဘယ်သူမှ မပါလာကြတာနဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ စုဆောင်းရေး စာတမ်းမူကြမ်းရဲ့ ကျောဘက်ကိုပဲ ကျွန်တော် သုံးလိုက်တယ်။
ဟက်ဆာက ကန့်ကွက်တယ်။
ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့မူကို သူ့ကို ပေးလိုက်တယ်။
သူမက အဲဒီလဲလှယ်မှုကို လက်ခံလိုက်တယ်။
သတိပေးစာမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရေးသားထားပါတယ်။
လမ်းပိတ်ဆို့ခံရတယ်။
လိုက်ပါလာတဲ့အုပ်စု တိုက်ခိုက်ခံရတယ်။
လူလေးယောက်ကို ကြားနာစစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်တဲ့အထိ ဂရေးကိပ်မှာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားမယ်။
လော့ဒ် ကာရိုးအနေနဲ့ သူ့ရဲ့တောင်းဆိုပိုင်ခွင့်အာဏာကို ထောက်ခံတဲ့ မည်သည့်စာချွန်တော် (သို့မဟုတ်) မှတ်တမ်းနဲ့မဆို ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်နိုင်ပါတယ်။
စာရွက်စာတမ်းတွေကို လုယူဖို့ လက်နက်ကိုင်လူတွေကိုတော့ စေလွှတ်ခွင့် မရှိပါ။
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးလိုက်တယ်။
အီလီဇာက ကျွန်တော့်အောက်မှာ လက်မှတ်ထိုးတယ်။
ဟက်ဆာက ကိုင်းညွတ်လာတယ်။
“မြင်းအတွက် လျော်ကြေးပေးရမယ်ဆိုတာကိုပါ ထည့်ပေးလိုက်ပါ။”
မြင်းက အသက်ရှင်နေပါသေးတယ်။
“အဲဒါက စောလွန်းနေသေးတယ် ထင်တယ်။”
“အဲဒါက နောက်တစ်ခါ လှည်းဆွဲနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျွန်တော်တို့ မြင်းအကြောင်းကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်ကြတယ်။
မြောက်ဘက်အုပ်စုက အစောင့် ဆယ့်နှစ်ယောက်နဲ့အတူ ခရီးဆက်ကြတယ်။
လမ်းဆုံအထိ မဟုတ်ပါဘူး။
မီလ်ခရော့စ်အထိ အကုန်လုံးပါ။
အီလီဇာက သူမခေါ်လာတဲ့ မြင်းစီးသူတွေထဲက ရှစ်ယောက်နဲ့ မူလအစောင့်အဖွဲ့ထဲက လေးယောက်ကို ရွေးချယ်လိုက်တယ်။
ဒယ်ရင်းက ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ပြန်လိုက်လာတယ်။
လိုင်ဆာက ကုန်းနှီးပေါ်မှာ တုပ်နှောင်ထားမယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်လာတဲ့အထိ သူက ကန့်ကွက်နေခဲ့ပါတယ်။
ဖမ်းဆီးခံထားရတဲ့လူတွေက လမ်းလျှောက်လိုက်လာကြတယ်။
လေးသမား ဘရန်က အဘီဂေးလ်ရဲ့ ကျောင်းသားအချို့ထက်တောင် ပိုငယ်ပုံပေါ်နေပါတယ်။
သူ့မျက်လုံးတွေကို ရွှံ့နွံပေါ်မှာပဲ အမြဲစိုက်ထားတယ်။
ကျွန်တော် သူပိုင်အပေါ်မှာ စိတ်တိုနေခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်အင်းကွက်က မြားဆီကို ရောက်သွားခဲ့တာကိုလည်း ဝမ်းသာမိပါတယ်။
အဲဒါတွေ နှစ်ခုစလုံးက အမှန်တရားတွေပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ မခွဲခွာခင်မှာ တာနစ်ပ့်က ကျွန်တော့်ဆီကို လျှောက်လာတယ်။
စာရင်းဇယားအိတ်က သူ့ရဲ့ဝတ်ရုံအောက်မှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဒါက သဘောတူညီချက်အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားမလား။”
“ရှိမှာပေါ့။”
သူ့မျက်နှာ ညှိုးကျသွားတယ်။
ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းတို့ရွာသားတွေ အားလုံးကို ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ အမှန်အတိုင်း အတိအကျ ပြောပြသင့်တယ်။”
“သူတို့ကို ဆက်ပြီး ပါဝင်စေချင်သေးတာလား။”
“အမှန်တရားနဲ့ပဲ ဆုံးဖြတ်စေချင်တယ်။”
ဟက်ဆာက အလှမ်းအဝေးကနေ နားထောင်နေတယ်။
“အမှန်တရားက သူတို့ကို ကြောက်လန့်သွားစေရင်တောင် လား။”
“သူတို့က ကြောက်ရွံ့ခံနေရပြီးသားပဲလေ။”
သူမ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့မြင်းကို မြောက်ဘက်ကို လှည့်လိုက်တယ်။
ပြန်ခရီးက ပိုကြာသွားတယ်။
မိုးတွေ ပြန်ရွာလာတယ်။
ရင်ဆိုင်တိုက်ပွဲ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ဒယ်ရင်းရဲ့လက်မောင်းက နာကျင်လာတယ်။
မယ်လိုဒီက ဘရန်ရဲ့ဘေးမှာ လိုက်ပါလာတယ်။
ဘာကြောင့် မြားကို လွှတ်လိုက်ရတာလဲလို့ သူမက မေးတယ်။
ကျွန်တော် လက်နက်ထုတ်ဖို့ လုပ်နေတယ်လို့ ထင်လို့ပါလို့ သူက ဖြေတယ်။
“ငါ့လက်ထဲမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
သူက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်တယ်။
“အဲဒါကပဲ ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်စေခဲ့တာပါ။”
လမ်းတစ်ဝက်လုံးမှာ အဲဒီအဖြေကို ကျွန်တော် စဉ်းစားတွေးတောလာခဲ့တယ်။
အက်ဗလင်က အောက်ဘက်ခြံဝင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ကို လာကြိုတယ်။
သူမက ဒယ်ရင်းကို အရင်စစ်ဆေးတယ်။
ပြီးတော့ အခြားအစောင့်တွေကို။
နောက်ဆုံး ကျွန်တော့်ကို။
“ငါ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရပါဘူး။”
“မင်း မိုးထဲမှာ စီးလာခဲ့တာလေ။”
“ဒါက ဒဏ်ရာမှ မဟုတ်တာ။”
“မင်း အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနေလို့ မြင်းပေါ်က ပြုတ်ကျသွားရင် ဒါက ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားတာပါပဲ။”
သူမက လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ကိုင်ပြီး ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်တယ်။
ကျွန်တော် အဲဒီစစ်ဆေးမှုကို ခွင့်ပြုထားလိုက်တယ်။
သူမက ကျွန်တော့်နဖူးကို နမ်းတယ်။
“အိမ်ကို ရောက်လာပြီ” လို့ သူမက ပြောတယ်။
အဲဒီစကားလုံးက ဟက်ဆာရဲ့ခေါ်သံထက် ပိုပြီးဝေးဝေးကို ရောက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက လေ့ကျင့်ရေးခန်းထဲမှာ စောင့်နေတယ်။
အဲဒီညနေက မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာပါ။
သူမက ရေကန်ငယ်တစ်ခုကို ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ချတယ်။
တစ်ခုတည်းပါ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“ရေလား။”
“ဟုတ်တယ်။”
“သဲ မပါဘူးလား။”
“မပါဘူး။”
“တံခါးဝမှာ ဘုရားသခင်ဘက်က စစ်ဆေးမယ့်သူရော မရှိဘူးလား။”
“အခုထိတော့ မရှိသေးဘူး။”
ကျွန်တော် သတိကြီးကြီးနဲ့ ချဉ်းကပ်သွားတယ်။
“ငါ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။”
“ဟက်ဆာကို ခေါ်ရမယ်။”
ကျွန်တော် ရပ်သွားတယ်။
“သူမက သန်းခေါင်ယံမတိုင်ခင်ကတည်းက မီလ်ခရော့စ်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီလေ။ အစောင့်တွေက တမန်လွှတ်ပြီးသားပါ။”
“ငါသိတယ်။”
“ဒါဆို ဘာလို့လဲ။”
“မနေ့က သူမက ဆက်သွယ်မှုကို ဖွင့်ပေးခဲ့တယ်။ ဒီနေ့ကျတော့ မင်းက အဲဒါကို သုံးဖို့ ခွင့်တောင်းနိုင်မလားဆိုတာကို လေ့လာရမယ်။”
ကျွန်တော် ရေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူမသာ အိပ်ပျော်နေရင်ရော။”
“ဒါဆို မင်း သူမကို မနှိုးနဲ့ပေါ့။”
“သူမသာ ပြန်မဖြေရင်ရော။”
“ဒါဆို သူမက ပြန်မဖြေဘူးပေါ့။”
“အဲဒါက သာမန်ဆန်လွန်းနေသလိုပဲ။”
အော်ရီလီယာ ပြုံးတယ်။
“အဲဒီလို ဖြစ်သင့်တာပေါ့။”
ကျွန်တော် လက်ညှပ်တစ်ချောင်းနဲ့ ရေကို ထိလိုက်တယ်။
ဟက်ဆာကို တွေးလိုက်တယ်။
သူ့ရဲ့ဝန်ထမ်းတံခွန်။
သဘောတူညီချက်တွေနဲ့ပတ်သက်တဲ့ သူ့ရဲ့တင်းမာတဲ့အမြင်တွေ။
ကျွန်တော့်လက်စွပ်ကို စားနေတဲ့ တာနစ်ပ့်။
ကျွန်တော် အမှတ်တရထက် ကျော်ပြီး မသွားခဲ့ပါဘူး။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပေးလိုက်တယ်။
အမိန့်ပေးတာ မဟုတ်ပါ။
ဆင့်ခေါ်တာ မဟုတ်ပါ။
တံခါးခေါက်တာပါ။
ဘာမှ မဖြစ်လာပါဘူး။
ကျွန်တော် စောင့်နေတယ်။
ရေက ငြိမ်သက်နေဆဲပါပဲ။
အော်ရီလီယာ ဘာမှ မပြောပါဘူး။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်တယ်။
“ဒါပဲလား။”
“ဒါပါပဲ။”
“ငါ ကျရှုံးသွားပြီ။”
“မဟုတ်ဘူး။”
“သူမ ပြန်မဖြေဘူးလေ။”
“မင်း ဆက်သွယ်ဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့တယ်။ သူမက လက်မခံခဲ့ဘူး။ အပိုင်းနှစ်ပိုင်းစလုံး အောင်မြင်သွားတာပဲ။”
ကျွန်တော် ရေကန်ငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။
ကြားနာတတ်အောင် သင်ယူရတာက ခက်ခဲတယ်လို့ ထင်ခဲ့ရတယ်။
တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက အခြားတစ်ဖက်ကလူက ရွေးချယ်လိုက်တာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာကို သင်ယူရတာက ပိုပြီးခက်ခဲပါတယ်။
ခဏအကြာမှာ ဟက်ဆာရဲ့အသံက ကျွန်တော့်အာရုံထဲကို ဝင်ရောက်လာတယ်။
စောလွန်းနေတယ်။
ကျွန်တော် ရယ်လိုက်မိတယ်။
အော်ရီလီယာက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို မြှောက်တယ်။
“သူမ ပြန်ဖြေတယ်။”
“ဘာပြောလဲ။”
“အချိန်အခါနဲ့ပတ်ပြီး စိုးရိမ်နေတယ်။”
ဆက်သွယ်မှုက မှိန်ဖျော့နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို သတိနဲ့ ဖွင့်လိုက်တယ်။
“လူတိုင်း မီလ်ခရော့စ်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်သွားကြရဲ့လား။”
ရောက်ပါတယ်။
“ကောင်းပြီ။”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ ဟက်ဆာက ပြောတယ်။ ဒီလိုအလေ့အထမျိုး မလုပ်နဲ့။
“မလုပ်ပါဘူး။”
ပြီးတော့ ဆိတ်က ငါ့အပိုင်ပဲ။
ဆက်သွယ်မှု ပြတ်သွားတယ်။
ကျွန်တော် ရေကို ငုံ့ကြည့်နေမိတယ်။
အော်ရီလီယာက စောင့်နေတယ်။
“သူမ ဝန်ခံသွားတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တယ်။
“ဘာကိုလဲ။”
“တာနစ်ပ့်က သူမအပိုင်တဲ့။”
ကျွန်တော့်ဆရာမက ဒီဖော်ပြချက်ရဲ့ အရေးပါမှုကို စဉ်းစားတွေးတောတယ်။
“ဒါဆို ခရီးစဉ်က ဘာတစ်ခုခုကိုတော့ အောင်မြင်သွားစေတာပဲ။”
ကျွန်တော် လက်ကို ရေကန်ထဲကို စိမ်ချလိုက်တယ်။
ရေက အေးစက်နေတယ်။
သာမန်ပါပဲ။
အစစ်အမှန်ပါပဲ။
မနေ့က ဟက်ဆာက သူမအကူအညီလိုလို့ လှမ်းခေါ်ခဲ့တာပါ။
ဒီနေ့ကျတော့ ကျွန်တော်က အဖြေတစ်ခုလိုလို့ တံခါးခေါက်ခဲ့တာပါ။
သူမအနေနဲ့ ဘုရင်ကိုရော တစ်ချိန်ချိန်မှာ ကျွန်တော် ဖြစ်လာနိုင်သမျှ အရာရာကိုပါ ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူမက အပြစ်တင်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့အချိန်အထိ ပြန်ဖြေပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒါက ပိုကောင်းတဲ့ စွမ်းအားအမျိုးအစားတစ်ခုရဲ့ အစပြုခြင်းလို ခံစားရစေပါတယ်။