အော်ရီလီယာက နေမထွက်မီကပင် သင်ခန်းစာကို စတင်ခဲ့သည်။
ဟောင်းနွမ်းနေသော ဖိနပ်က ကျွန်ုပ်ကို အကာအကွယ်မပေးပေ။
၎င်းတို့က အက်ဗလင် နှစ်သက်သည့် ဖိနပ်များ ခြောက်သွေ့နေစေရန်သာ သေချာစေသည်။
ကျွန်ုပ် လေ့ကျင့်ခန်းခန်းမထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အော်ရီလီယာသည် ရေအိုးကြီးသုံးလုံး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
တစ်လုံးတွင် ရေထည့်ထားသည်။
တစ်လုံးတွင် သဲထည့်ထားသည်။
တတိယတစ်လုံးကမူ ဗလာဖြစ်နေပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအိုးထဲမှာ ဘာရှိလဲ”
“ဘာမှမရှိဘူး”
“အဲ့ဒီစကားက ဘယ်တုန်းကမှ ခင်ဗျားကို တားဆီးနိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူးလေ”
“အဲ့ဒီအိုးတွေကြားထဲမှာ ရပ်လိုက်”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏နောက်မှ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမသည် ဆံပင်များကို နောက်သို့ စုစည်း၍ ပုဝါနှစ်ထည်ကို ကိုင်လာခဲ့သည်။
“တစ်ယောက်ကို တစ်ထည်လား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် နှစ်ထည်လုံးပဲ”
“ဒါဆို တခြားတစ်ထည်ကရော”
“အဲ့ဒါလည်း ငါ့အတွက်ပဲ”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာပေး ပြေလျော့သွားသည်။
ထို့နောက် သက်စရာ ဝင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် နတ်ဘုရားမတစ်ပါးမှသည် အခြားတစ်ပါးဆီသို့ အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါကို သင်ပေးဖို့ ဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက် လိုအပ်လို့လဲ”
“နှစ်ယောက်” အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။
“ကျောင်းသားကရော ဘယ်နှစ်ယောက်လဲ”
“တစ်ယောက်”
အက်ဗလင်သည် ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက အလွန်တရာ သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံပေါ်သည်။
အော်ရီလီယာက ရေထည့်ထားသော အိုးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“မတင်လိုက်စမ်းပါ”
ကျွန်ုပ်သည် ရေများကို ချောမွေ့ဝိုင်းစက်နေသော လုံးပတ်သဏ္ဌာန်အဖြစ် မြှောက်တင်လိုက်သည်။
“သဲကို”
ဒုတိယအိုးထဲမှ သဲများကို အတန်းလိုက် ပါးပါးလေးဆွဲထုတ်ကာ ရေလုံးပတ်၏ ပတ်လည်တွင် လှည့်ပတ်စေလိုက်သည်။
“ဗလာအိုး”
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
“ငါ ဘာကို မြှောက်တင်နေရမှာလဲ”
“မင်းသဘောပဲ”
“အဲ့ဒါက ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းတစ်ခုမှ မဟုတ်တာ”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်ုပ်သည် သက်စရာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မည်သည့် အကူအညီမှ ပေးမလာပေ။
ဘုရားစင်စစ်တို့၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုဆိုသည်မှာ ဤမျှအထိသာ အကျုံးဝင်ပုံရသည်။
ကျွန်ုပ်သည် တတိယအိုး၏ အထက်နားတွင် လေထု၏ နူးညံ့သော မဏ္ဍိုင်ငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက စွမ်းအင်သုံး လှုပ်ရှားမှုသုံးခု၏ ပတ်လည်တွင် လမ်းလျှောက်သွားလာသည်။
“ဘယ်ဟာက အပြင်းထဆုံးလဲ”
“ရေပါ”
“ဘယ်လိုသိလဲ”
“ခင်ဗျား ကိုယ်တိုင် ကျွန်ုပ်ကို လုပ်ခိုင်းတာကို ကြည့်ပြီးသားမို့လို့ပေါ့”
သူမက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ငါ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ခံစားမိတယ်”
ကျွန်ုပ်သည် ရေပမာဏကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သို့သော် ရေက ယိုင်နဲ့သွား၏။
သဲများက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး ရွှံ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားသည်။
အချို့မှာ ဗလာအိုးထဲသို့ ကျသွား၏။
ကျွန်ုပ်ဖန်တီးထားသော လေမဏ္ဍိုင်က ၎င်းကို ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပုဝါတစ်ထည်မျှပင် ကမ်းမပေးပေ။
“ထပ်လုပ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်သည် မျက်နှာပေါ်မှ ရွှံ့များကို သုတ်လိုက်သည်။
“ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ”
“စွမ်းအင်အားလုံးကို စစ်ဆေးခံဖို့ ထုတ်မပြဘဲ စွမ်းအားကို ထိန်းသိမ်းတတ်ဖို့ပဲ”
“ဆီဗရန်”
“ဟုတ်တယ်”
သက်စရာသည် အိုးများဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
“သူက စွမ်းအင်သုံး လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုကို တိုင်းတာတဲ့အခါ မင်းရဲ့အတွင်းထဲမှာ ရှိသမျှအားလုံးကို သူ မမြင်ရဘူး။ မင်းဘယ်လောက်အထိ တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းရှိသလဲဆိုတာကိုပဲ သူစောင့်ကြည့်တာ။ ဘယ်လိုလှုပ်ရှားလဲ။ ဖိအားပေးခံရတဲ့အခါ ဘယ်ဘက်ကို လက်လှမ်းမိလဲဆိုတာကိုပေါ့”
“သူက ကျွန်ုပ်ရဲ့ အစွန်းအစ အကုန်လုံးကို မြင်နိုင်သလိုမျိုး ခံစားရစေတယ်”
“အဲ့ဒီခံစားချက်က စစ်ဆေးမှုရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပဲ”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ထားတာပေါ့လေ”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက အဖြေကို လှည့်ပတ်ပြောမနေပေ။
သက်စရာသည် ရေမျက်နှာပြင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်အရာမှ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်တော့ဘူးလို့ ယုံကြည်လာတဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပိုပြီး ပွင့်ဟပြတတ်ကြတယ်”
“အဲ့ဒါကို ခင်ဗျားပဲ သူ့ကို သင်ပေးခဲ့တာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါကိုယ်တိုင် သုံးခဲ့တာ”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားသည်။
“လူနာတွေကို ကုသတဲ့အခါမှာလား”
“တရားရုံးချုပ်ရှေ့ကို ခေါ်ဆောင်လာခံရတဲ့သူတွေကိုလေ”
အော်ရီလီယာက ဘာမှမပြောပေ။
သက်စရာက ရွှဲစိုနေသော ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အန္တရာယ်ဆိုတာ သိထားဖို့က သင့်လျော်တယ်လို့ ငါယုံကြည်ခဲ့မိတာပေါ့”
“ဒါဆို အခုရော” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“လူတစ်ယောက်ဟာ အန္တရာယ်ရှိနေနိုင်ပေမဲ့ တံခါးကို ပိတ်ပိုင်ခွင့်လည်း ဆက်ရှိနေတုန်းပဲဆိုတာကို အခုတော့ ငါသိလာရပြီ”
အော်ရီလီယာက သဲများကို အိုးထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
ရေကလည်း နောက်ကလိုက်ပါသွားသည်။
သူမသည် လက်ကို တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းကာ ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရွှံ့များကို သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ဖိအားနဲ့ကြုံလာတဲ့အခါ ရှိသမျှအကုန်လုံးနဲ့ တုံ့ပြန်တတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်”
“ကျွန်ုပ် သတိထားမိပါတယ်”
“ချုပ်တည်းမှုဆိုတာ အားနည်းချက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မင်းသင်ယူရမယ်”
“ကျွန်ုပ် ချုပ်တည်းမှုကို သင်ယူနေပါတယ်”
“မင်းက အတိုက်အခဲမလုပ်မိအောင်ပဲ သင်ယူနေတာ”
“အဲ့ဒါနဲ့ တူနေသလိုပဲ”
“အဲ့ဒါက ဓားကို အိမ်ထဲမှာပဲ သွင်းထားတာနဲ့ လက်နက်တိုက်ထဲက လက်နက်တိုင်းကို တစ်ခုချင်း လိုက်ရေတွက်ခွင့်ပေးလိုက်တာနဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ”
ကျွန်ုပ်သည် အိုးသုံးလုံးကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ် ဘာကို ပြသင့်လဲ”
“လုံလောက်တာကိုပေါ့”
နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုက ပို၍ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပါးလွှာသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းငယ်လေးဖြင့်သာ ရေကို မြှောက်တင်လိုက်သည်။
ရေလုံးပတ်က ပို၍ သေးငယ်သွားသည်။
သဲများက ကျယ်ပြန့်၍ နှေးကွေးသော ကွင်းစက်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ရွေ့လျားသည်။
ဗလာအိုး၏ အထက်နားတွင် အကာအကွယ်မဏ္ဌာန်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။
အော်ရီလီယာက ထိုအကာအကွယ်ကို ဖိအားပေးလာသည်။
ကျွန်ုပ်က ၎င်းကို ပိုမိုခိုင်မာစေလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် သက်စရာက ရေကို လှမ်းတို့လိုက်သည်။
ရေလုံးပတ် ပျက်စီးသွား၏။
“လွန်သွားပြီ” အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“ခင်ဗျား ဖိအားပေးနေလို့လေ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဒါကြောင့် ကျွန်ုပ်က တုံ့ပြန်ခဲ့တာပေါ့”
“ရှိသမျှ အကုန်သုံးပြီးတော့ပေါ့”
ကျွန်ုပ်သည် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပခုံးတစ်ဖက်ကို တွန့်ပြသည်။
“သူပြောတာ မှန်တယ်လေ”
“ခင်ဗျားက ကျွန်ုပ်ဘက်ကနေ စာနာပေးရမှာလေ”
“ငါ ပုဝါတွေ ယူလာပေးခဲ့သားပဲ”
ဆဋ္ဌမအကြိမ်မြောက် ကြိုးစားမှုတွင်မူ အော်ရီလီယာက အကာအကွယ်ကို ဖိအားပေးနေစဉ်အတွင်း ရေများကို တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အဋ္ဌမအကြိမ်တွင် သက်စရာက သဲများကို မွှေနှောက်နေစဉ်၌ပင် ၎င်းကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။
နဝမအကြိမ်မြောက်တွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်၏ အသစ်ဖွင့်လှစ်ထားသော နားကြားအာရုံမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ရေများက အမိုးခုံးထံသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
သဲများက သက်စရာ့ဆီသို့ လွင့်စင်သွား၏။
အကာအကွယ် မဏ္ဌာန်ကမူ ပြီးပြည့်စုံလျက် ရှိနေဆဲပင်။
သက်စရာသည် မျက်နှာပေါ်မှ သဲမှုန်များကို သုတ်လိုက်သည်။
“တော်တော်လေး ပွင့်ဟပြလိုက်တာပဲ”
“ဘယ်သူ့အတွက်တော့ဖြင့် အကျိုးရှိသွားတယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာပါတယ်ဗျာ”
အော်ရီလီယာက အိုးများကို ရေပြန်ဖြည့်လိုက်သည်။
ထိုနောက်တွင် အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ပူးပေါင်းလာခဲ့သည်။
ပစ်မှတ်အသစ်အနေဖြင့် မဟုတ်ဘဲ။
လမ်းကြောင်းအသစ်အနေဖြင့် ဖြစ်သည်။
သူမသည် အခန်းတစ်ဖက်စွန်းတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြားတွင် ကျန်းမာရေးပြန်လည်ကောင်းမွန်စေသော အလင်းတန်းပါးပါးလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်မှာ လက်လှမ်းမမီဘဲ ၎င်းကို ခံစားသိရှိရန်ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်၏ အကာအကွယ်ကို ဖိအားပေးလာသည်။
သက်စရာက ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို ခေါ်သည်။
အက်ဗလင်က တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားသကဲ့သို့ သူမ၏ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို တုန်ယင်သွားစေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမဆီသို့ လှမ်းသွားလိုက်သည်။
ခြေတစ်လှမ်းစာသာ ရှိသေးသည်။
အော်ရီလီယာက ရှိသမျှအားလုံးကို ရပ်တန့်ပစ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“သူမက မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသလို လုပ်ပြတာလေ”
“တကယ်လည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေတာပဲလေ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက တောင်းပန်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြသည်။
“အန္တရာယ်ရှိတဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“တစ်ယောက်ယောက်က အက်ဗလင်ကို ခြိမ်းခြောက်လာရင် ကျွန်ုပ် တုံ့ပြန်မှာပဲ” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို တုံ့ပြန်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို တုံ့ပြန်နေတာလားဆိုတာကို မင်းကိုယ်တိုင် သိထားရမယ်”
“တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို ခြိမ်းခြောက်နေတဲ့အချိန်မှာ အဲ့ဒါက ခက်ခဲလွန်းတယ် ထင်ရပါရဲ့”
“ခက်ခဲမှာပေါ့”
သက်စရာက သဲများကို အိုးထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ဆီဗရန်က အက်ဗလင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ထိတွေ့လိုက်တဲ့အချိန်မှာ မင်းရဲ့အာရုံတွေ ဘယ်ဘက်ကို ရွေ့သွားလဲဆိုတာကို သတိထားမိသွားတယ်”
ကျွန်ုပ်၏ လက်သီးများ ကျစ်ပါသွားသည်။
“ကျွန်ုပ်အကြောင်း သိရအောင် သူက သူမကို တိုင်းတာခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားသို့ ဝင်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ဒါက အရေးကြီးတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်စကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် အက်ဗလင်သည် သူမ၏ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုကို သူမဘာသာ မွှေနှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် အပြောင်းအလဲကို ခံစားမိလိုက်သည်။
စောင့်နေခဲ့၏။
သူမက ၎င်းကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ပို၍ အားကုန်ဖိအားပေးလာသည်။
အကာအကွယ် မဏ္ဌာန်က ညွှတ်ကိုင်းသွားသည်။
ကျွန်ုပ်က လိုအပ်သလောက်သာ ဖြည့်တင်းပေးလိုက်သည်။
သက်စရာက ခေါ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ထိုခေါ်သံကို ကျွန်ုပ်၏ အာရုံစိုက်မှု အစွန်းတစ်ဖက်တွင်သာ ရှိနေစေလိုက်သည်။
ရေ။
သဲ။
လေ။
အက်ဗလင်။
အခန်း။
ကိုယ်တိုင်။
အားလုံး ရှိနေကြသည်။
မည်သည့်အရာကမှ ကျန်ရှိသည်များကို ဝါးမျိုမသွားစေရပေ။
အော်ရီလီယာ ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ ကျွန်ုပ်နေရာချထားခဲ့သမျှ စွမ်းအင်လှုပ်ရှားမှုတိုင်းက နေရာအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ရေကို အောက်သို့ လျှော့ချလိုက်သည်။
သဲများ အိုးထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
အကာအကွယ် မဏ္ဌာန် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
အရှေ့ဘက် တံတိုင်းအောက်တွင် ကျွန်ုပ်၏ အမြင်အာရုံကို ဝေဝါးသွားစေခဲ့သည့် ထိုအလောတကြီး ရောက်လာမှုမျိုးမရှိဘဲ စွမ်းအင်များသည် နှေးကွေးစွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
တုန်ရီခြင်း လုံးဝ မရှိတော့ပေ။
“အဲ့ဒါ ပိုငယ်သွားသလို ခံစားရတယ်”
“မငယ်သွားပါဘူး” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“မင်း သုံးတာက နည်းသွားတာပါ” ဟု သက်စရာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်း သိမ်းဆည်းထားနိုင်တာက ပိုများလာတယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ဒါဆို ဆီဗရန်က သူက အားနည်းသွားပြီလို့ ထင်သွားမှာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
“ယူရီယာက သူထုတ်ပြမယ့်အရာကို ဘယ်လိုရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ယူပြီးသွားပြီဆိုတာကို သူ သိသွားလိမ့်မယ်”
“အဲ့ဒါက သူ့ကို ပိုပြီး သံသယဝင်သွားစေလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
“ဝင်မှာပေါ့”
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ကောင်းလိုက်တဲ့ ဖြစ်ချင်း”
သင်ခန်းစာပြီးဆုံးသောအခါ ကားလ် လုပ်ခဲ့သမျှကို အော်ရီလီယာအား ကျွန်ုပ်တို့ ပြောပြခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ကလေးထိန်းခန်းထဲတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
နေရောင်ခြည်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ စတင် ထိုးဖောက်ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။
ကားလ်သည် အက်ဗလင်၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ထჯھိုင်နေကာ သူမ၏ အထည်စာအုပ်ကို စာမျက်နှာ မှားယွင်းသောဘက်သို့ လှန်နေသည်။
ဂါရစ်က သစ်သားလှေငယ်လေးကို စောင်ပေါ်တွင် တွန်းသွားနေသည်။
စောင်ပေါ်တွင် မည်သို့မှ ကောင်းကောင်းမရွေ့ပေ။
သူက သစ်သားလှေကို အပြစ်တင်နေသည်။
အက်ဗလင်က ပုခက်နှစ်ခုကြားတွင် ဖြတ်သန်းသွားသော နွေးထွေးမှုအကြောင်းကို ရှင်းပြနေစဉ် အော်ရီလီယာက နားထောင်နေသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ခံစားလိုက်ရတာလား” ဟု သူမ မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ကျွန်ုပ် ဖြေလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကားလ်က အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ဂါရစ်ကရော”
“သူလည်း အိပ်ပျော်နေတုန်းပဲ”
အော်ရီလီယာက သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
သူမသည် စွမ်းအင်ကို ထုတ်သုံးခြင်း မရှိပေ။
သက်စရာက တံခါးနားတွင် ရပ်နေသည်။
“ငါ ဆက်နေလို့ ရမလား”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ့ကို ကြည့်ပြန်သည်။
“ခင်ဗျား စောင့်ကြည့်လို့ရပါတယ်။ ဘာမှတော့ ထပ်မလုပ်နဲ့” ဟု ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ဆိုသည်။
သက်စရာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကားလ်သည် အထည်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော ငှက်ရုပ်ကို တွေ့သွားသည်။
သူမက ၎င်းကို အော်ရီလီယာ၏ ဒူးပေါ်သို့ ဖိတင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ငှက်တွန်သံကဲ့သို့ အသံပြုလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေး ရယ်မောလိုက်သည်။
မည်သည့် အပူချိန်မှ ပေါ်မလာပေ။
မည်သည့် အလင်းရောင်မှ မရှိ။
ဘုရားစင်စစ်ဆန်ဆန် မည်သည့်အရာကမျှ ပေါ်ထွက်လာခြင်း မရှိပေ။
ချစ်ရသူတစ်ဦးအား ကလေးငယ်တစ်ဦးက ငှက်ရုပ်လေး ကမ်းပေးနေခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
“အဲ့ဒါက သာမန်မှော်ပညာ ဖြစ်နိုင်မလား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ဖြစ်နိုင်တယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။
“ဘုရားစင်စစ်တို့ရဲ့ စွမ်းအား ဖြစ်နိုင်မလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်”
“အဲ့ဒီအဖြေက စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ဖြစ်လာပြီဗျာ”
“မှန်ကန်နေဆဲပဲလေ”
အက်ဗလင်က ကားလ်၏ဘေးနား ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ငါတို့ အဲ့ဒါကို သိထားဖို့ လိုအပ်လို့လား”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ မလိုပါဘူး”
သက်စရာက လက်များကို ပိုက်လိုက်သည်။
“တုံ့ပြန်မှု မဖြစ်ပေါ်စေဘဲနဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ သွယ်ဝိုက်တဲ့ စောင့်ကြည့်မှုတွေ ရှိပါတယ်”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
သက်စရာ ရပ်သွား၏။
ထို့နောက် သူမကိုယ်သူမ ပြင်ပြောလိုက်သည်။
“ငါလုပ်တတ်တဲ့ အရာတွေ ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေ လုပ်သင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်လာတာတွေကိုပဲ မှတ်တမ်းတင်ကြမယ်။ စမ်းသပ်မှုတွေ မလုပ်ဘူး။ စွမ်းအင်နဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ထိတွေ့မှုတွေ မလုပ်ဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခုခုကို ထပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ကြိုးစားတာမျိုး မလုပ်ရဘူး”
“နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်လာရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“သူတို့ ဘာတွေ လိုအပ်နေလဲဆိုတာကိုပဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”
“ဘာကို သက်သေပြနေလဲဆိုတာကို မဟုတ်ဘဲနဲ့ပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
ဂါရစ်က လှေကို စောင်ပေါ်မှနေ၍ တွန်းချလိုက်သည်။
၎င်းက ကျွန်ုပ်၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ လာမှန်သည်။
သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က လှေကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ဤအရာက အခန်းထဲရှိ ချက်ချင်းလိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို ကျေနပ်စေပုံရသည်။
မေရီက သီးသန့်မှတ်တမ်းတစ်ခုကို ပြုစုခဲ့သည်။
အများပြည်သူဆိုင်ရာ မော်ကွန်းတိုက်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မဟုတ်ပေ။
အိုသယ်လို့စ်နှင့် ပတ်သက်သည့် စာရွက်စာတမ်းများ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း မဟုတ်ပေ။
၎င်းက ကက်စတယ်လန်၏ အတွင်းခန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော တံဆိပ်ခတ်ထားသည့် မိသားစုအကောင့်စာအုပ်ဖြစ်ပြီး ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုရန်အတွက် အက်ဗလင်၏ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ခွင့်ပြုချက် နှစ်ခုစလုံး လိုအပ်သည်။
မေရီက မိတ္တူဒုတိယတစ်ခု မရှိခြင်းကို ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် မိတ္တူတစ်ခု ထပ်လုပ်ကာ အက်ဗလင်ကို ပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ၎င်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏အခန်းရှိ ကလေးများ၏ တစ်နှစ်တာမှတ်တမ်း စာအုပ်များအောက်တွင် ထည့်သွင်းသိမ်းဆည်းလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က အဲ့ဒီမှာ တွေ့သွားနိုင်တယ်လေ” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့အခန်းထဲက ဘာမဆိုနီးပါးကို တွေ့သွားနိုင်တာပဲလေ”
ကားလ်သည် အိပ်ရာအောက်တွင် အကွက်ပုံသဏ္ဌာန် သစ်သားတုံး သုံးတုံးကို ဝှက်ထားခဲ့သည်။
ဤအရာက သူမ၏ စကားကို အထောက်အပံ့ ဖြစ်စေသည်။
မြောက်ပိုင်း ကိုယ်စားလှယ်များသည် နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
မူကြမ်း သဘောတူစာချုပ်များလည်း သူတို့နှင့်အတူ ပါသွားသည်။
ပေါင်မုန့်၊ ဒိန်ခဲ၊ သစ်သီးခြောက်များ၊ အဖျားရောဂါပျောက် အခေါက်အထုပ်နှစ်ထုပ်နှင့် အဘီเคล Millcross ကျောင်းအတွက် ရွေးချယ်ပေးခဲ့သော စာအုပ်အချို့လည်း ပါသွား၏။
ဂျော်ရန်က အီလီနော်ထံမှ မဏ္ဍိုင်မြှောက်စက်၏ ပုံစံငယ်လေးကို လက်ခံယူခဲ့သည်။
သူက ကျောက်ခွဲစက်ပိုင်ရှင်တွေအတွက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။
အီလီနော်ကမူ ၎င်းကို ပြန်ပေးရန် မျှော်လင့်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ရိုးသားသည်ဟု မထင်ရပေ။
လိုင်ဆာက အီလင်ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို ပွေ့ဖက်သည်။
ထို့နောက် လူတိုင်းသတိထားမိလောက်အောင် ကြာမြင့်သည့် တွေဝေမှုတစ်ခုအပြီးတွင် သက်စရာ့ကို ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
“မနေ့က ခင်ဗျား ရိုးသားတဲ့အဖြေကို ပေးခဲ့တယ်” ဟု သူမ ဆိုသည်။
သက်စရာက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“နောင်လည်း ပိုပေးသွားဖို့ ရည်ရွယ်ပါတယ်”
တိုမတ်စ်က မှတ်တမ်းအိတ်ကို ဝတ်ရုံအောက်တွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်လိုက်သည်။
ဆီးရာက ကုန်းနှီးကြိုးများကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးသည်။
ဟန်နီက တာနစ်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဆိတ်တွင် ကြိုးအသစ်တစ်ချောင်း တပ်ဆင်ထားသည်။
පෙရင်က ကြိုးထဲသို့ သံကြိုးများကို ရစ်ပတ်မွှန်းထားခဲ့၏။
“မင်း ငါ့ဆိတ်ကို ပြုပြင်မွမ်းမံလိုက်တာပဲ” ဟု ဟန်နီက ဆိုသည်။
“သူက ခင်ဗျားဆိတ်မှ မဟုတ်တာလို့ ခင်ဗျားပြောခဲ့သားပဲ” ဟု ပယ်ရင်က ပြန်ပြောသည်။
ဟန်နီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ပယ်ရင်က အီလီနော်၏နောက်သို့ ဂရုတစိုက်ဖြင့် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို မကာကွယ်ပေးပေ။
“ခင်ဗျားတို့ဆီက သတင်း ဘယ်တော့များမှ ကြားရမလဲ” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ရွာတိုင်း တွေ့ဆုံဆွေးနွေးပြီးသွားတဲ့အခါကျရင်ပေါ့” ဟု တိုမတ်စ်က ဖြေသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
ဟန်နီက ကျောပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်သည်။
“လူတွေ ရိုးသားစွာနဲ့ ဆွေးနွေးငြင်းခုံဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာမလဲဆိုတာပေါ် မူတည်တာပေါ့”
မေရီ၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။
“အဲ့ဒါက အတိအကျ တိုင်းတာလို့ မရတဲ့အရာပဲ”
“ကောင်းပြီလေ”
ဟန်နီက တံခါးဝဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။
“အခွန်ကောက်တဲ့လူတွေက ငါတို့ကို တားဆီးခဲ့ရင် ဘယ်လိုပြောရမလဲ”
“ධාတ်စာနဲ့ လမ်းတွေအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ ခရီးထွက်လာတာပါလို့ ပြောလိုက်”
“ပြီးတော့ သူတို့က ဂရေးကိပ်ကို ဝင်ဖို့လာတာလားလို့ မေးခဲ့ရင်ရော”
“သူတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးလို့ ပြောလိုက်”
ဟန်နီ ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအဖြေကိုတော့ ကျွန်မ မှတ်မိလောက်ပါတယ်”
အီလီဇာက သူမတို့နှင့်အတူ အစောင့်ရှောက် ၂ ဦးကို လိုက်ပါစေလွှတ်လိုက်သည်။
ကိုယ်စားလှယ်များက ကန့်ကွက်ကြသည်။
အီလီဇာက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
အစောင့်များသည် မြောက်ဘက်လမ်းဆုံအထိသာ လိုက်ပါမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမှနေ၍ ပြန်လာကြမည် ဖြစ်သည်။
“ဂရေးကိပ်က လမ်းကို ကာကွယ်ပေးသလားလို့ သူတို့ မေးကြတယ်” ဟု သူမက ကျွန်ုပ်အား ပြောပြသည်။ “သူတို့ အဖြေကို ကိုယ်တိုင် တွေ့မြင်လာကြလိမ့်မယ်”
ဆီးရာက သူမပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ ကန့်ကွက်ခြင်းကို ရပ်လိုက်သည်။
ဟန်နီကမူ ဘယ်တုန်းကမှ ကန့်ကွက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် သူမ၏ ကျောပေါ်တွင် တာနစ်ကို ကြိုးဖြင့်ချည်နှောင်လျက် တံခါးဝမှနေ၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကားလ်က အက်ဗလင်၏ လက်ထဲမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ဆိတ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးလေးက သူ့ဆီသို့ လက်လှမ်းပြသည်။
တာနစ်က တစ်ချက် အော်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လမ်းကွေ့သွားပြီး သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။
ထိုနောက်တွင် ရဲတိုက်ကြီးက ပို၍ တိတ်ဆိတ်သွားသလို ခံစားရသည်။
တကယ်တမ်းတော့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
ပယ်ရင်က အောက်ဘက် ဝင်းအတွင်းတွင် သတ္တုကွင်းစကို လွတ်ကျသွားစေသည်။
မီးဖိုးဆောင်နားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြက်သွန်နီအကြောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားနေကြသည်။
အဘီเคล၏ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ သမိုင်းစာအုပ်တစ်အုပ်တည်းကိုပင် အမည်အမျိုးမျိုးဖြင့် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ငှားရမ်းရန် ကြိုးစားနေသည်။
သို့သော် ကိုယ်စားလှယ်များ သုံးခဲ့သော အခန်းများမှာမူ အလွတ်အတိုင်း ရှိနေကြသည်။
သူတို့၏ မေးခွန်းများလည်း ကျန်ရิมနေဆဲပင်။
ကောင်စီအစည်းအဝေးတွင် ဟန်နီ ထჯھိုင်ခဲ့သော ကုလားထိုင်ကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
မေရီက ပြင်ဆင်ထားသော မူကြမ်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။
“သူတို့ သဘောတူကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်လား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“အချို့ကတော့ သဘောတူကြလိမ့်မယ်”
“ရွာသုံးရွာစလုံးလား”
“ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး”
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျား အဲ့ဒီအဖြေကို မကြိုက်ဘူးပေါ့”
“အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်ုပ် အခါခါ ကြားဖူးနေလို့ပါ”
“ကျွန်ማလည်း အရင်က အဲ့လိုပါပဲ”
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့လယ်ခင်းအချိန်ကုန်အောင် ဆောင်းရာသီ စပါးသီးနှံအကြောင်း ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
နတ်ဘုရားများအကြောင်း မဟုတ်ပေ။
ဘုရားစင်စစ်တို့၏ အမွေအနှစ်အကြောင်း မဟုတ်။
မုယောစပါးအကြောင်း ဖြစ်သည်။
စပါးကျီသုံးလုံးတွင် ချေးငှားပေးနိုင်လောက်သည့် ပမာဏ လုံလောက်စွာ ရှိနေသည်။
တစ်လုံးတွင်မူ မရှိပေ။
နောက်ထပ် မိုးသည်းထန်စွာ မရွာမီတွင် အမိုးနှစ်ခုကို ပြုပြင်ရန် လိုအပ်နေသည်။
မေရီက စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်ချင်နေသည်။
ကျွန်ုပ်က ရာသီဥတု မပြောင်းလဲမီတွင် ပြီးစီးစေချင်သည်။
အီလီနော်ကမူ အမိုးတိုင်းက ဘယ်လိုလုပ်၍ သူမ၏ တာဝန်ဖြစ်လာရတာလဲဆိုသည်ကို သိလိုနေသည်။
ထို့နောက် သူမသည် အလုပ်သမားစာရင်းများကို လိုက်လံထုတ်ပြလေတော့သည်။
ကမ္ဘာကြီးတွင် မြင်သာထင်သာရှိသော အစွန်းအစများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည့် ပြဿနာများ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
ကျွန်ုပ် ထိုအရာအတွက် ကျေးဇူးတင်မိပါသည်။
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်သည် အနောက်ဘက် တံတိုင်းဆီသို့ သွားခဲ့သည်။
အောက်ဘက်ရှိ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ကျောက်သားပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
ဂရေးကိပ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်က တုံ့ပြန်လာသည်။
ရင်းနှီးနေသည်။
တည်ငြိမ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပါးလွှာသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းငယ်လေးကိုသာ ဆွဲထုတ်ရန် လေ့ကျင့်နေမိသည်။
အနီးဆုံး ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်ကို ခံစားမိရုံမျှလောက်သာ ဖြစ်သည်။
ထို့ထက်မပိုစေရပေ။
ထို့နောက် အခြားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုက ၎င်းကို ထိတွေ့လာသည်။
အေးစက်သည်။
တိကျသည်။
ဆီဗရန်ပင်တည်း။
သူက ကျွန်ုပ်၏နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
တံတိုင်းမှတစ်ဆင့် ရွေ့လျားနေသော ကျွန်ုပ်၏ စွမ်းအင်၏ အပြင်ဘက်အစွန်းကို သူ ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုင်းတာသော ဖိအားများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
အမြင့်။
အနက်။
စွမ်းအား။
တုံ့ပြန်မှု။
ကျွန်ုပ်သည် ရှိသမျှအားလုံးကို သူ့ဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
သို့သော် ထိုသို့လုပ်မည့်အစား အိုးများကို သတိရလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ပါးလွှာသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းငယ်လေးတစ်ခုကိုသာ မြင်သာထင်သာ ရှိနေစေလိုက်သည်။
အနီးဆုံး လိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်ရှိသည်များက ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ရှိနေဆဲပင်။
လှည့်စားမှုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။
ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ဖွင့်မပြထားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဆီဗရန်က ပို၍ အားကုန်ဖိအားပေးလာသည်။
ပါးလွှာသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းငယ်လေး ညွှတ်ကိုင်းသွားသည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ပြန်ညှိလိုက်သည်။
တခြားမည်သည့်အရာမှ ရွေ့လျားခြင်း မရှိပေ။
သူက အက်ဗလင်၏ စွမ်းအင်ကို လိုက်လံရှာဖွေနေသည်။
သူ့၏ အာရုံစိုက်မှုသည် ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်လိုင်းအတိုင်း ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ကျွန်ုပ် ခံစားမိလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်၏အထက် ထပ်အနည်းငယ်တွင် ရှိနေကာ ညစာစားပွဲမတိုင်မီ ကလေးများကို အိပ်ရာဝင်စေရန် ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏ ပံ့ပိုးမှုဆီသို့ ဦးတည်နေသော အခက်အလက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
အဓမ္မဖြင့် မဟုတ်ဘဲ။
သူ့ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်မသွားရန် ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်သည်။
ကျောက်သားများက ကျွန်ုပ်၏ လက်ဖဝါးအောက်တွင် နွေးထွေးလာသည်။
ဆီဗရန်၏ တိုင်းတာမှုက ကျွန်ုပ်ပေးထားခဲ့သော မျက်နှာပြင်ကိုသာ တွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
ခဏကြာပြီးနောက် ဖိအားများ ရုပ်သိမ်းသွားသည်။
အသံမရှိ။
ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိ။
သူဘာမှ သင်ယူလိုက်ရခြင်း ရှိမရှိ မသိဘဲနှင့်ပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်၏နောက်တွင် ရပ်နေသည်။
သူမ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် မကြားလိုက်ပေ။
“ခင်ဗျား အဲ့ဒီမှာ ရပ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ကြာသင့်သလောက်တော့ ကြာပြီပေါ့”
“ကျွန်ုပ် တိတိကျကျ လုပ်ခဲ့ရဲ့လား”
“လုပ်ခဲ့ပါတယ်”
“သူ ဘာတွေ မြင်သွားလဲ”
“ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းအတွက် အသင့်အတင့်သော စွမ်းအင်ပမာဏကို ပံ့ပိုးပေးနေတဲ့ ဘုရင်တစ်ပါးကိုပေါ့”
“အဲ့ဒါ တကယ်ပါပဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်သည် တံတိုင်းထိပ်မှနေ၍ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ယုံကြည်မလား”
“မယုံပါဘူး”
“အဲ့ဒါက တန်ဖိုးကို လျော့ကျသွားစေသလိုပဲ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်၏ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“သီးသန့်လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာက အဲ့ဒါကို ငြင်းပယ်ခံရတဲ့သူကို ကျေနပ်စေရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်သည် ကျန်ရှိနေသေးသော စွမ်းအင်များကို တံတိုင်းမှနေ၍ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပင်။
ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်လိုင်းက ကျွန်ုပ်မပါဘဲ ဆက်လက်လည်ပတ်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ် ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်ကို ကမ်းပေးလာသည်။
ကျွန်ုပ် ၎င်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏အောက်ဘက်တွင် လမ်းမကြီးသည် ညနေခင်း မိုးကောင်းကင်အောက်တွင် အနောက်ဘက်သို့ ဆန့်ထွက်နေသည်။
၎င်းထက် ကျော်လွန်သော နေရာတစ်နေရာတွင် ဆီဗရန်သည် သူ၏ တိုင်းတာချက်များကို ယူဆောင်ကာ အိုသယ်လို့စ်ဆီသို့ ပြန်သွားနေပေလိမ့်မည်။
သူက ကိန်းဂဏန်းများကို တင်ပြလိမ့်မည်။
ခုခံမှုကို တင်ပြမည်။
ဖြစ်နိုင်ချေများကို တင်ပြလိမ့်မည်။
သူ့ကို စေလွှတ်ခဲ့သော ကောက်ချက်ကို အထောက်အပံ့ပေးနိုင်သည်အထိ သူတို့ ၎င်းတို့ကို စီစဉ်ပြင်ဆင်ကြလိမ့်မည်။
သို့သော် သူသည် ကျွန်ုပ်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို တိုင်းတာနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သူသည် ကျွန်ုပ်၏ ကလေးများကို တိုင်းတာနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်၏ ပိတ်ထားသော လက်ထဲတွင် စွမ်းအင်မည်မျှ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သူ တိုင်းတာနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
ဤတစ်ကြိမ်အတွက်တော့ ၎င်းကို ဖွင့်လှစ်ပြသရန် ကျွန်ုပ်တွင် မည်သည့်ဆန္ဒမှ မရှိတော့ပေ။