မြောက်ပိုင်းကျေးရွာများမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် သတ်မှတ်ရက်ထက် ဆယ့်နှစ်ရက်စော၍ ရောက်လာကြ၏။
လမ်းခရီးတွင် မိုးရေက သူတို့နောက်ကို တစ်ောက်စပ်စပ် ပါလာခဲ့သည်။
ကျိုးနေသော လှည်းဘီးတစ်ဘီး၊ လမ်းနှင့်ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုနှစ်ကြိမ်၊ ထို့ပြင် သူတို့နှင့်အတူ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမခံရကြောင်း အခိုင်အမာဆိုသည့် အသက်အရွယ်ကြီးပြီဖြစ်သော ဆိတ်တစ်ကောင်လည်း ပါလာ၏။
ထိုဆိတ်မှာ တံခါးဝ အမိုးအောက်တွင် ရပ်နေပြီး ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ပေ။
ဟန်းနေးက ဆိတ်ကြိုးကို ဆွဲကိုင်ထားသည်။
“ဒါ ငါ့ဆိတ် မဟုတ်ဘူး” ဟု သူမက ဆို၏။
ဆိတ်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဟန်းနေးက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
နှစ်ယောက်စလုံးက ပိုပြီးရှင်းပြလိုပုံ မပေါ်ကြပါ။
ကိုယ်စားလှယ် ငါးဦး ပါလာသည်။
ဟန်းနေးက မီးလ်ခရော့စ် ကိုယ်စားပြု အနေဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးစွန်းများရှိသည့် ကျောက် quarry လုပ်သား ဂျော်ရန် က စတုန်းဘန့် ကိုယ်စားပြု လာခဲ့သည်။
သူမ၏ ဆံနက်များကြားတွင် ငွေရောင်ဆံမျှင်များ ရောယောနေသည့် ကုထုံးပညာရှင် လိုင်ဆာ ကို ရီးလ်အန်းဒ်က ရွေးချယ်စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ကျန်နှစ်ဦးမှာ ပို၍ ငယ်ရွယ်ကြသည်။
တိုမတ်စ် ရိဒ် က မီးလ်ခရော့စ်၏ စာရင်းဇယားများကို ကိုင်တွယ်သူ ဖြစ်သည်။
ဆယ်ရာ ဗေးလ် က ကျေးရွာများကြားတွင် နေထိုင်ကြပြီး မည်သည့်ရွာတစ်ရွာတည်းတွင်မှ အတိအကျ မပါဝင်ကြသော မိသားစုများအတွက် ကိုယ်စားပြောဆိုပေးသူ ဖြစ်သည်။
မေရီက အားလုံးကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
ထိုဆိတ်ကတော့ နာမည်မရှိသေးပေ။
နောက်ဆုံးတွင် မယ်လိုဒီက ပန်းသီးတစ်ခြမ်းနှင့် စွပ်စွဲချက်များစွာကို သုံးကာ ၎င်းကို אורווהဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။
“သိုးမွေးတဲ့အချိန် ကျမှ ရောက်လာမယ်လို့ ငါတို့က ထင်ထားတာ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ထားတာပေါ့” ဟု ဟန်းနေးက ပြန်ပြောသည်။
အစေခံများက စိုရွှဲနေသော ဝတ်ရုံများကို သိမ်းဆည်းသွားကြစဉ် ကျွန်တော်တို့သည် ခန်းမငယ်လေးထဲတွင် ရပ်နေကြ၏။
ဂျော်ရန်က သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ထားဆဲပင်။
လိုင်ဆာလည်း သူမ၏အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်။
ဂရေးကိပ် ဆိုသည်မှာ မိမိအမြင်ကွယ်ရာသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ပစ္စည်းများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတတ်သည့် နေရာ ဟုတ်မဟုတ်ကို နှစ်ဦးစလုံးက ဆုံးဖြတ်ချက် မချရသေးပေ။
“အခွန်ကောက်တဲ့လူက ပြန်ရောက်လာတယ်” ဟု တိုမတ်စ်က ပြောသည်။
မေရီက စာရွက်များကို စီစဥ်နေရာမှ ရပ်သွား၏။
“သူ ဘာလုပ်လို့လဲ”
“ငါတို့ သက်သေပြလို့ရမယ့် ဘာမှတော့ မလုပ်ပါဘူး။”
“အဲဒါကတော့ ခေတ်စားနေတဲ့ ဘာမှမဟုတ်မှုမျိုး ဖြစ်လာတာပဲ” ဟု ဟန်းနေးက ဆိုသည်။
တောင်ဘက်လမ်းမပေါ်တွင် လှည်းနှစ်စီး တားဆီးခံခဲ့ရသည်။
လှည်းသမားများကို မည်သည့်သခင်၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ခရီးသွားနေကြသနည်းဟု မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။
လမ်းသည် မည်သည့်သခင်၏ ပိုင်နက်မှ မဟုတ်ကြောင်း သူတို့က ပြန်ဖြေသောအခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို စစ်ဆေးနေကြသည့် လူများက ရယ်မောကြသည်။
ဘာပစ္စည်းမှ အသိမ်းမခံရပေ။
မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်စကားမှလည်း ထွက်မလာခဲ့ပါ။
မှောင်ရီမပျိုးမီပင် လှည်းများကို ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မီးလ်ခရော့စ်မြို့အပြင်ဘက်ရှိ မှတ်တိုင်ကျောက်တုံးတွင် သေဆုံးနေသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကို ကြိုးဖြင့်ချည်ထားသည်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
“လူငယ်တွေ လုပ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ သတိပေးတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဒါမှမဟုတ် ထူးဆန်းတဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ ရှိတဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပေါ့” ဟု ဟန်းနေးက ဆိုသည်။
“ဒါနဲ့ ခင်ဗျားတို့ ဒီကို ရောက်လာကြတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ ကတိကဝတ်တွေက အနီးကပ်စစ်ဆေးကြည့်တဲ့အခါ ပိုပြီး ရှင်းလင်းလာမလားဆိုတာ လာကြည့်ကြတာပေါ့”
ကျွန်တော် ကာရိုလိုင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး၏ မျက်နှာထားက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“ဒါဆိုလည်း စစ်ဆေးကြည့်ကြပေါ့။”
သူတို့က မီးဖိုချောင်မှ စတင်ခဲ့ကြသည်။
ကျွန်တော်က ကောင်စီခန်းမကို စစ်ဆေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။
ဟန်းနေးကမူ မည်သူမဆို ကုလားထိုင်များကို စီစဉ်ပြီး တစ်နာရီလောက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောဆိုနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။
သူမက ကုန်ပစ္စည်းများ နည်းပါးလာသည့်အခါ မည်သူက အရင်စားရသည်ကို သိလိုနေသည်။
ဘီထရစ်က သူမကို ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
“ကလေးတွေက အရင်ဆုံးပေါ့။ ပြီးတော့ နာမကျန်းဖြစ်နေသူတွေ။ ပြီးရင် ဆောင်းရာသီ တာဝန်ကျတဲ့ အလုပ်သမားတွေ။ ကျန်တဲ့သူတွေ အားလုံးကတော့ အတူတူပဲ လျှော့စားကြရတာပါပဲ။”
“ဘုရင့် စားပွဲတော်ကော။”
“မုန့်နှစ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။”
“အသားကော ဘယ်လိုလဲ။”
“တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက အသားပိုလိုချင်တယ်ဆိုရင် မုဆိုးအဖွဲ့တွေ ဘယ်ကထွက်သွားလဲဆိုတာ သူသိပါတယ်” ဟု ဘီထရစ်က ဖြေသည်။
ဟန်းနေးက ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒါ ဟုတ်လား”
“အဲဒီလိုတော့ တော်တော်လေး ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောတာကို ခံခဲ့ရဖူးပါတယ်”
ဘီထရစ်က ပြုံးမပြပေ။
ဟန်းနေးကမူ ပြုံးသည်။
ဂျော်ရန်က ကောက်ပဲသီးနှံ ရိက္ခာတိုက် အမိုးကို စစ်ဆေးသည်။
၎င်းကို မည်သူက ဆောက်လုပ်ခဲ့သနည်းဟု သူက မေးမြန်း၏။
အီလီနော်က အလုပ်သမားများ၏ နာမည်များကို ပြောပြသည်။
မည်မျှ လုပ်အားခပေးခဲ့ရသနည်းဟု သူက ဆက်မေးသည်။
မေရီက စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်ပြလေသည်။
ဂျော်ရန်က ဖြည်းညှင်းစွာ ဖတ်ရှုသည်။
ထို့နောက် စာမျက်နှာကို ပြန်ပေးလိုက်၏။
“ရွာသားတွေရဲ့ အခကြေးငွေမရတဲ့ အတင်းအဓမ္မ လုပ်အားပေးခိုင်းစေမှုတွေ မရှိဘူးပေါ့”
“သူတို့ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒအလျောက် လုပ်ပေးတာကလွဲလို့ မရှိပါဘူး” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ ဘုရင်က ခေါ်ဆိုခဲ့ရင်ရော”
“ကျွန်တော် တောင်းဆိုပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ သူတို့သာ ငြင်းဆိုခဲ့ရင်ရော”
“အဲဒီအခါကျရင် အဲဒီအလုပ်ကို တခြားနည်းနဲ့ လုပ်လို့ရမလားဆိုတာကို ကျွန်တော် ရှာဖွေရမှာပေါ့”
ဂျော်ရန်က ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။
“အဲဒီအဖြေက တံတိုင်းပြိုကျလာတဲ့အခါ ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးလာလိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူက ပြုပြင်ထားသော အမိုးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အနည်းဆုံးတော့ မင်းတို့ သိထားတာပဲ”
လိုင်ဆာသည် မွန်းလွဲပိုင်း အများစုကို ဆေးခန်းတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည်။
သူမက အိုင်လျန် ကို ဖျားနာပျောက်ဆေးပင် (fever bark) အကြောင်း မေးမြန်းသည်။
ထို့နောက် ကလေးမီးဖွားရာ အခန်းများအကြောင်း မေးမြန်းသည်။
ထို့နောက် လူနာတစ်ဦးက ကုသမှုကို ငြင်းဆိုလျှင် မည်သို့ဖြစ်တတ်သနည်းဟု မေးမြန်း၏။
အိုင်လျန်၏ ပထမအဖြေက မိနစ်အနည်းငယ်ကြာသည်။
သူမ၏ ဒုတိယအဖြေက ပို၍ ကြာသည်။
တတိယအဖြေရောက်သောအခါတွင်မူ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးသည် ကျွန်တော်တို့ကိုပင် မေ့သွားကြတော့သည်။
ကာရိုလိုင်းသည် သွေ့ခြောက်နေသော ဆေးဖက်ဝင်အပင် ဗီရိုနားတွင် သူတို့နှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းလိုက်သည်။
လိုင်ဆာက သူမ၏ ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ပုံစံထုတ်ထားသော အထုပ်သုံးထုပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
မကြာခင်မှာပင် သူတို့သုံးဦးစလုံးသည် အာရုံကြောများကို မထိုင်းမှိုင်းစေဘဲ အစာအိမ်ကို သက်သာစေသော အမြစ်အမျိုးအစားအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတော့သည်။
ကျွန်တော် တံခါးနားတွင် စောင့်နေလိုက်သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ ကျွန်တော် မလိုပေ။
ဤသည်မှာ အရည်အချင်းရှိရှိ လုပ်ကိုင်ခြင်း၏ ရင်းနှီးလာသော လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီတည်း။
စာသင်ကျောင်းက တိုမတ်စ်ကို သဘောကျစေခဲ့သည်။
ကျောင်းသားများကိုမူ သူ မကြိုက်လှပေ။
ကျောင်းသားတစ်ဦးက သူတို့ရွာတွင် စာအုပ်များ ရှိပါသလားဟု မေးမြန်းသည်။
နောက်တစ်ဦးက မြောက်ပိုင်းမှ လူအားလုံး တူညီသောအိမ်ထဲတွင် အတူတူ အိပ်ကြပါသလားဟု မေးမြန်းသည်။
တတိယတစ်ဦးကမူ ထိုဆိတ်ကို သိပါသလားဟု မေး၏။
အဘီเกယ် က မေးခွန်းများကို ရပ်တန့်စေခဲ့သည်။
တိုမတ်စ်ကတော့ နောက်ဆုံးမေးခွန်းကို အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။
“မသိပါဘူး။”
ထိုဆိတ်မှာ နောက်လိုက်နောက်ပါများပင် ရရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ကျောင်းပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ တံမြက်စည်းကို စားနေ၏။
မယ်လိုဒီကမူ ၎င်းကို ပြန်လွှတ်ပေးရန် ညှိနှိုင်းနေရှာသည်။
ဆယ်ရာ ဗေးလ် က ရ당ပြင်ပေါ်တွင် အခက်ခဲဆုံး မေးခွန်းကို မေးလာခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ ကျေးရွာတွေက ဂရေးကိပ်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး တခြားသခင်တစ်ယောက်က စစ်သားတွေ လွှတ်လာမယ်ဆိုရင် ဘယ်သူက တိုက်မှာလဲ”
အီလီဇာက ဝင်ဖြေသည်။
“ဂရေးကိပ်ရဲ့ အစောင့်တပ်တွေပေါ့”
“အစောင့်တွေချည်းပဲလား”
“မဟုတ်ဘူး။ ဒေသတွင်း ကာကွယ်ရေးအတွက် ဘယ်သူမဆို စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်နိုင်ပါတယ်။ လုပ်ချင်တဲ့သူတွေကို ကျုပ်တို့ လေ့ကျင့်ပေးမယ်”
“စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ဆယ်ရာက cù လှံတံထိပ်ပွများနှင့် လေ့ကျင့်နေကြသော အစောင့်သုံးဦးကို ငေးကြည့်နေသည်။
“တကယ်လို့ လူမလုံလောက်ရင်ရော”
အီလီဇာက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးတွင်ထောက်လိုက်သည်။
“အဲဒီအခါကျရင် စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေ ထပ်တောင်းမှာပေါ့။ လူတွေကို သူတို့အိမ်တွေကနေ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ပြီး ကြောက်တရားနဲ့ စစ်ကြောင်းထိုးတာကို သင်ပေးဖို့ ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး။”
“ဒါတောင်မှ သူတို့က ဆက်ငြင်းနေကြရင်ရော”
“ဒါဆိုရင် သူတို့ ငြင်းတာပဲပေါ့။”
ဆယ်ရာက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ရှင် သဘောတူလား”
“တူပါတယ်။”
“ရွာကို ဆုံးရှုံးရရင်တောင်မှလား”
ကျွန်တော် တံတိုင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“တခြားသူတစ်ယောက်ထက် ကျွန်တော်က ပိုပြီး ထိထိရောက်ရောက် ခြိမ်းခြောက်နိုင်လို့ ကျွန်တော့်ကို လက်အောက်ခံရမယ့် ရွာတွေကို ကျွန်တော် မလိုချင်ပါဘူး။”
ဟန်းနေးက အနည်းငယ်ခွာဝေးသောနေရာမှ ထိုအဖြေကို ကြားလိုက်ရသည်။
သူမ ဘာမှ မပြောပေ။
ထိုသို့ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းက သူမ၏ မေးခွန်းတစ်ခုထက် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။
ညစာစားချိန်မတိုင်မီ ကျွန်တော်တို့သည် ခန်းမငယ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
မေရီက အဆိုပြုထားသော စည်းကမ်းချက်များ၏ မိတ္တူများကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားပေး၏။
ပြီးပြည့်စုံသော သဘောတူညီချက်မဟုတ်ပေ။
ရွာတွေက တောင်းဆိုထားတာတွေနဲ့ ဂရေးကိပ်က ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်တာတွေကို စာရင်းပြုစုထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လမ်းပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေး။
အကာအကွယ်ပေးရေး။
ကြားနာမှုများ ပြုလုပ်ခွင့်။
သတ်မှတ်ရက်အတိအကျထက် ရိတ်သိမ်းချိန်အပေါ် မူတည်ပြီး မှတ်တမ်းတင်ကာ ပြန်ဆပ်ရမည့် ဆောင်းရာသီ စပါးချေးငွေများ။
ကျောင်းနေရာများ။
တောင်းဆိုချက်အရ လာရောက်ကုသပေးမည့် ဆေးကုသပေးသူများ။
ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ပုဂ္ဂလိကအိမ်များတွင် စစ်သားများ တပ်စွဲခွင့် မရှိခြင်း။
ဒေသတွင်း အစည်းအဝေးရက်များကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးခြင်း။
ဂျော်ရန်က နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို လက်ညှိုးဖြင့် ပုတ်လိုက်သည်။
“ရွာ့ထုံးတမ်းစဉ်လာနဲ့ ဂရေးကိပ်ဥပဒေကြားက အငြင်းပွားမှုတွေကို ဘယ်သူက ဖြေရှင်းပေးမှာလဲ”
“ကျုပ်တို့ပါပဲ” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“အဲဒါက အဖြေမဟုတ်ဘူးလေ”
“အဖြေရဲ့ အစပဲ ရှိသေးတာပေါ့။”
ဆွေးနွေးပွဲမှာ ညစာစားပွဲခေါင်းလောင်းထိုးသည်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
ပါဝင်ပတ်သက်နေသော မိသားစုများကို ကောင်းကောင်းသိကျွမ်းသည့်သူတစ်ဦးဦးရှေ့တွင် ဒေသတွင်း ကြားနာမှုများ ပြုလုပ်လိုကြသည်။
မေရီက စာဖြင့်ရေးသားတင်ပြသော အယူခံများကို လိုချင်သည်။
တိုမတ်စ်က မီးလ်ခရော့စ်တွင် လုံခြုံသော စာရွက်စာတမ်းသိမ်းဆည်းရာ မရှိသည့်အခါ ရေးသားထားသည်များကို မည်သူက သိမ်းဆည်းပေးမည်နည်းဟု သိလိုနေသည်။
ရဲတိုက်မှူး (Castellan) က ဂရေးကိပ်၏ သိမ်းဆည်းရာနေရာကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
ဘုရင်တစ်ပါးတည်းကသာ သိမ်းဆည်းထားသော မှတ်တမ်းသည် ဘုရင်ဖြစ်စေချင်သည့်ပုံစံအတိုင်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဟု ဟန်းနေးက ကန့်ကွက်သည်။
မေရီက ထောက်ခံသည်။
အဲဒါက သူမကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
“နေရာနှစ်ခုစလုံးမှာ မိတ္တူတွေ သိမ်းဆည်းထားလို့ရပါတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။ “တစ်စောင်က ဒီမှာ။ တစ်စောင်က ရွာမှာ တံဆိပ်ခတ်နှိပ်ပြီး သိမ်းမယ်။ ကွာခြားချက်တွေကို မြင်သာလာစေမှာပေါ့။”
ဟန်းနေးက ကျောမှီလိုက်သည်။
“ဒါမျိုးတော့ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။”
မေရီက အောင်ပွဲခံသည့် လက္ခဏာမျိုး လုံးဝ မပြပေ။
သူမ၏ အမြီးက သူမ၏ ကုလားထိုင်နောက်ဘက်တွင် တစ်ချက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကြေးဝါဆင်ယင်မှုပစ္စည်းမှ အသံမြည်လာသည်။
နိမ့်ကျသော အသံတစ်ချက်။
မြောက်ပိုင်းမှ လူတိုင်း တံတိုင်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကြသည်။
ခဏအကြာတွင် ကျွန်တော်လည်း ထိုခေါ်သံကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဩသယ်လောစ် (Othellos) တော့ မဟုတ်ပေ။
ဤရောက်ရှိလာသူက တခြားပုံစံဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ကျွန်တော့်ရင်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်း မရှိပေ။
အော်ရီလီယာနှင့် ကျွန်တော် ဖန်တီးထားခဲ့သည့် နယ်နိမိတ်ကို ထိတွေ့ပြီး ထိုနေရာတွင်သာ ဆက်လက်တည်ရှိနေ၏။
တောင်းဆိုချက်တစ်ခု။
ဘာမှ ပိုမပါပေ။
အော်ရီလီယာ ထရပ်လိုက်သည်။
“သူ ရောက်လာပြီ”
ဟန်းနေးက ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ”
“မသိသေးဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ဖြေလိုက်သည်။
“ဒီမှာ အဲဒီလို ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိတတ်လို့လား”
“မကြာသေးခင်ကမှပါ။”
ကိုယ်စားလှယ်များအနေဖြင့် သူတို့ သဘောတူလက်ခံမထားသော ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အစည်းအဝေးတစ်ခုထဲသို့ ပါဝင်လာစေရန် ကျွန်တော် မလိုလားပေ။
ကျွန်တော် ရှင်းပြသည့်အခါ ဟန်းနေးက ကန့်ကွက်သည်။
“မင်းတို့ရဲ့ တံတိုင်းတွေထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သိရဖို့ ငါတို့က လေးရက်တောင် ခရီးနှင်လာခဲ့ရတာလေ”
“ဒါက ရွာနဲ့ချုပ်ဆိုမယ့် သဘောတူညီချက်ထဲမှာ မပါပါဘူး”
“ဒါက အဲဒါကို ခြိမ်းခြောက်မယ့်အရာ တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်လေ”
ဆယ်ရာက ခေါင်းညိတ်သည်။
ဂျော်ရန်က ခေါင်းမညိတ်သော်လည်း ထိုင်ခုံတွင် ဆက်ထိုင်နေဆဲပင်။
လိုင်ဆာက အော်ရီလီယာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဒါ အန္တရာယ်ရှိလား”
“ဖြစ်နိုင်တယ်။”
“ရိုးရိုးသားသား ဖြေတာပဲ”
“ကျွန်မမှာ အတွေ့အကြုံ ရှိနှင့်ပြီးသားမို့လို့ပါ”
observation room လို့ခေါ်တဲ့ စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးအခန်းကို ဖြတ်စရာမလိုဘဲ ထွက်သွားနိုင်မည့် ကပ်လျက်အခန်းထဲသို့ ကိုယ်စားလှယ်များကို ကျွန်တော်တို့ ရွှေ့ပြောင်းပေးလိုက်ကြသည်။
အီလီဇာက လူသွားလမ်းတစ်လျှောက်တွင် အစောင့်များကို ချထားပေးသည်။
ဆိတ်ကိုမူ אורווהတွင် ကြိုးချည်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
ဤကိစ္စသည် ဘုရားသခင်ဘက်မှ ဧည့်သည်ထက်ပင် လူပိုလိုနေသေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားကြသည့်အခါ သစ်သားစင်မြင့်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိဘဲ ရှင်းလင်းနေဆဲပင်။
မိုးတိတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ညနေခင်း နေရောင်ခြည်သည် အနောက်ဘက်ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာ၏။
မေရီက မနေ့ညက မူလစာရင်းစာအုပ်နှင့်အတူ သူမ၏နေရာကို ယူလိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
အော်ရီလီယာက စင်မြင့်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည်။
“ဒီခေါ်သံကို မှတ်မိလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“သေချာတော့ မသိရသေးဘူး။”
“အဲဒီအဖြေက သိပ်ပြီး အထောက်အကူမဖြစ်လှဘူးနော်”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါ အမှန်တရားပဲလေ။”
ကျွန်တော် စောင့်ဆိုင်းနေသော ထိုရောက်ရှိလာသူဆီသို့ အာရုံလှမ်းလိုက်သည်။
ကြေးဝါဆင်ယင်မှုပစ္စည်းမှ အသံထပ်မြည်လာ၏။
“ခင်ဗျားကို ကြားနေရပါတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
စင်မြင့်ပေါ်တွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
အဖြူရောင် မဟုတ်ပေ။
မနက်ခင်းမတိုင်မီ ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့ နူးညံ့သော မီးခိုးရောင်တစ်မျိုး ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် ရိုးရိုးသစ်သားတံသင်ဖြင့် တွဲချိတ်ထားသည့် ခရီးသွားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် စုစည်းလာသည်။
သူမ၏ ဆံပင်များကို လည်ပင်းအနောက်ဘက်တွင် စုစည်းချည်နှောင်ထားသည်။
သူမ၏ ဝတ်ရုံအောက်စွန်းတွင် ဖုန်မှုန့်များ ကပ်နေသည်ကို တွေ့ရသော်လည်း ၎င်းကို သယ်ဆောင်လာရန် သူမတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဟူ၍ မရှိပေ။
သူမက ကျွန်တော့်ကို အရင်ဆုံး ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာကို ကြည့်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။
“အော်ရီလီယာ”
ကျွန်တော်တို့၏ ဆရာမ၏ လက်များမှာ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် တင်းကျပ်သွားသည်။
“မယ်လင်”
နတ်ဘုရားမက သူမ၏ ဦးခညွတ်လိုက်သည်။
အလွန်အကျွံ မဟုတ်ပေ။
အစေခံတစ်ဦးကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ။
တခြားသူတစ်ဦး၏ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်လာသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်မနာမည် မယ်လင်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကျွန်မက လမ်းတွေကို စောင့်ရှောက်သူဖြစ်ပြီး ဧည့်သည်တစ်ဦးရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကိုလည်း ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်ပါတယ်။”
မယ်လိုဒီက သစ်သားစင်မြင့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီဇာတ်ကားဆန်ဆန် ဝင်လာတာကို ရှင်းပြနိုင်သွားပြီပေါ့”
မယ်လင်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“ဒီထက်ဆိုးတာတွေနဲ့လည်း ကျွန်မ အစွပ်စွဲခံဖူးပါတယ်”
သူမ၏ အကြည့်များမှာ အော်ရီလီယာထံသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“မင်းရဲ့စည်းကမ်းချက်တွေကို သက်သေခံခဲ့ကြတဲ့သူတွေထဲမှာ ကျွန်မလည်း တစ်ယောက်အပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့တယ်”
“ဘာကြောင့်လဲ” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဩသယ်လောစ်က ယူရီယာ တက်ရောက်ဖို့ ရှိနှင့်ပြီးသားလိုမျိုး အထက်တရားရုံးကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့လို့ပဲ။”
မေရီ၏ ဘောပင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
“သူ တက်ရောက်ဖို့ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့လား” ဟု မေရီက မေး၏။
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ချက်ချင်းပင် အဖြေထွက်လာသည်။
မယ်လင်က သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ခေါ်စာတစ်စောင်မှာ သူရဲ့ အာဏာပိုင်ခွင့်၊ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို အတိအကျ ဖော်ပြထားရမယ်။ ဧည့်သည်တစ်ဦးဟာ ခရီးမထွက်ခင် ဘယ်မှာလမ်းဆုံးမယ်ဆိုတာကို သိထားရမယ်။”
“ဩသယ်လောစ်က အဲဒါတွေထဲက ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ခဲ့ဘူး” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
“သူက အမေးခံရတာနဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိတော့လို့ပါ။”
သူမ ဘာကြောင့် သူ့ရဲ့ တရားရုံးထဲမှာ အဲဒီလို ပြောခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားသည်။
“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကာကွယ်ပေးနေတာ မဟုတ်ဘူးကိုး” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မယ်လင်က မည်သည့် တောင်းပန်ခြင်းမှ မရှိဘဲ ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်သည်။
“ကျွန်မ ကာကွယ်နေတာက နယ်နိမိတ်ကိုပါ။”
ထိုအဖြေက သစ္စာခံမှုထက် ကျွန်တော့်ကို ပို၍ ကျေနပ်စေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
“သူတို့ ကျွန်မကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားတုန်းက ခင်ဗျား ဘယ်မှာနေခဲ့လဲ”
မယ်လင်က သူမကို ကြည့်သည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
“ပထမအကြိမ် အစည်းအဝေးမှာ မင်းရဲ့စကားကို နားထောင်သင့်တယ်လို့ ကျွန်မ ငြင်းခုံခဲ့ပါတယ်။”
“ပြီးတော့ကော”
“ကိစ္စက ဥပဒေနဲ့အညီ ပြီးပြတ်သွားပြီဆိုတဲ့ ဩသယ်လောစ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မ လက်ခံခဲ့ပါတယ်။”
“ပြီးပြတ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ခင်ဗျား မေးမြန်းခဲ့သေးလား”
မယ်လင်၏ ပုံရိပ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
“စောစောစီးစီး မမေးခဲ့မိပါဘူး။”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာတွင် အမျက်ဒေါသ အရိပ်အယောင် လုံးဝ မပြပေ။
ထိုအချက်က သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ကွာဟချက်ကို ပို၍ ကြီးမားလာစေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
“ပထမဆုံးအကြိမ် လာရောက်တဲ့အချိန်မှာ ခွင့်လွှတ်ဖို့ ကျွန်မ မတောင်းခံပါဘူး” ဟု မယ်လင်က ဆိုသည်။
“ကောင်းပြီလေ။”
“ဩသယ်လောစ် ဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာကို မင်းတို့ကို လာပြောပြတာပါ။”
အီလီဇာက ပို၍ အနားသို့ တိုးလာသည်။
မယ်လင်က ၎င်းကို သတိပြုမိသည်။
“သူက မင်းတို့ရဲ့ အစည်းအဝေးကို ကမ်းလှမ်းထားတဲ့အတိုင်း လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ အော်ရီလီယာရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ယူရီယာရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကြောင့် ဂရေးကိပ်က မသန့်ရှင်းတော့ဘူးလို့ သူက ယူဆနေတယ်။”
“ဘာကို တောင်းဆိုတာကို ပြောတာလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မင်းဆီကို ဘာတွေဝင်လာမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
ကျွန်တော် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
တခြားသူတွေကတော့ မရယ်ကြပေ။
“သူက အထက်တရားရုံးက အဖွဲ့ဝင်သုံးဦးကို လွှတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်” ဟု မယ်လင်က ဆက်ပြောသည်။ “သူတို့ကိုယ်သူတို့ စစ်ဆေးသူတွေလို့ ခေါ်ကြလိမ့်မယ်။”
အော်ရီလီယာ၏ အမူအရာ တင်းမာသွားသည်။
“ဘယ်သူတွေလဲ”
“သူ နာမည်မတပ်ရသေးပါဘူး။”
“ဘာတွေကို စစ်ဆေးမှာလဲ” ဟု ကာရိုလိုင်းက မေးသည်။
“မင်းတို့ကိုပေါ့။ မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို။ ယူရီယာနဲ့ အော်ရီလီယာကြားကနှောင်ကြိုးကို။ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲလာတဲ့ စွမ်းအားရဲ့ အရင်းအမြစ်ကိုပေါ့။”
“မဖြစ်ဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
မယ်လင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့လာတဲ့အခါ အဲဒီအတိုင်း ပြောလိုက်ပေါ့။”
“သူတို့ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ငြင်းဆန်တာက ဖုံးကွယ်ထားတာကို သက်သေပြနေတယ်လို့ ဩသယ်လောစ်က ယုံကြည်နေလိမ့်မယ်။”
“သူကတော့ ဘယ်အဖြေကိုမဆို သူလိုချင်တဲ့အတိုင်း ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြချင်နေပုံပဲ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မယ်လင်က အော်ရီလီယာဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
“အဲဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့တာပါ။”
အော်ရီလီယာက စင်မြင့်ဆီသို့ ပို၍ တိုးလာသည်။
“ခေါ်စာက မူမမှန်ကြောင်း ခင်ဗျား သက်သေခံပေးမလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“အထက်တရားရုံးရှေ့မှာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ဩသယ်လောစ်က ခင်ဗျားကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားလိုက်ရင်တောင်မှလား”
မယ်လင်၏ အကြည့်များ ခဏတာ အောက်ဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။
“ကျွန်မ ပထမဆုံး နယ်နိမိတ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာတုန်းကတော့ တံခါးဝတွေမှာ မလာသင့်တဲ့ သူစိမ်းတွေ ဝင်မလာအောင် တားဆီးဖို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ပဲလို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။”
သူမက သူမ၏ လည်ပင်းရှိ သစ်သားတံသင်ကို ထိတွေ့လိုက်သည်။
“ထွက်သွားချင်နေကြတဲ့သူတွေကို တံခါးတွေ ပိတ်မထားမိအောင်လည်း ကာကွယ်ပေးရမယ်ဆိုတာကို သဘောပေါက်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အချိန်အတော်ကြာခဲ့တယ်။”
အော်ရီလီယာက သူမကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှေ့ဆက်သွားရန် လုံလောက်ပေပြီ။
“ဩသယ်လောစ်က စစ်ဆေးသူတွေကို ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ လမ်းကြောင်းကနေတစ်ဆင့် လွှတ်လို့ရမလား” ဟု ရဲတိုက်မှူးက မေးသည်။
“မင်းတို့ရဲ့ အကာအကွယ်ကဝင်းတွေက သူတို့ကို ပယ်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုရင် မလွှတ်နိုင်ပါဘူး။”
“သူတို့က ကျွန်မတို့လို ပေါ်လာနိုင်ကြမလား”
“ဖိတ်ခေါ်ခံရမယ်ဆိုရင်ပေါ့။”
“ဖိတ်ခေါ်မထားပါဘူး” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုလိုက်သည်။
မယ်လင်က စင်မြင့်၏ အပြင်ဘက် ကြမ်းပြင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ မဖိတ်ခေါ်ထားပါဘူး။”
မေရီက ထိုစကားများကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အဖြေကို ခင်ဗျား သယ်ဆောင်သွားပေးမလား”
“ကျွန်မ သက်သေခံပါမယ်။ ဩသယ်လောစ်ရဲ့ သတင်းပို့သူအဖြစ်တော့ ကျွန်မ မလုပ်ပါဘူး။”
နောက်ထပ် ကွာခြားချက်တစ်ခု။
နောက်ထပ် နယ်နိမိတ်တစ်ခု။
ကျွန်တော် သူမကို သဘောကျစပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။
မယ်လင် ဆုတ်ခွာသွားသောအခါ အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ မီးခိုးရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပါးလွှာသွား၏။
မပျောက်ကွယ်သွားမီ သူမက အော်ရီလီယာကို လှည့်ကြည့်သည်။
“မင်းတို့ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ခဲ့တာကို ဝမ်းသာပါတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းကျပ်သွားသည်။
“အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ဖို့က သူတို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
မယ်လင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကြေးဝါဆင်ယင်မှုပစ္စည်းမှာ ဆက်လက်၍ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်များဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။
မည်သူမျှ သူမထံသို့ မချဉ်းကပ်ကြပေ။
ထိုမျှလောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ နားလည်ခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။
မြောက်ပိုင်း ကိုယ်စားလှယ်များသည် ကပ်လျက်အခန်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
တံခါးဖွင့်ထားသဖြင့် စကားပြောသံအများစုကို သူတို့ ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။
ဟန်းနေးက သူမ၏ တုတ်ကောက်ပေါ်တွင် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ထပ်ကာ ထိုင်နေသည်။
ဂျော်ရန်က ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပြဿနာများကို ပို၍ သဘောကျပုံရသည့် မျက်နှာပေးမျိုး ရှိနေ၏။
ကျွန်တော်တို့ ဝင်သွားကြသည့်အခါ လိုင်ဆာက အော်ရီလီယာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆယ်ရာက စတင်ပြောလာသည်။
“တကယ်လို့ ကျုပ်တို့က ဂရေးကိပ်နဲ့ ပူးပေါင်းမယ်ဆိုရင် အဲဒါက ကျုပ်တို့အတွက်လည်း ဖြစ်လာမှာလား”
ကျွန်တော် အဖြေကို ပျော့ပျောင်းအောင် ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပါသည်။
သို့သော် မပြောခဲ့ပေ။
“အချို့ကတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါဆို နတ်ဘုရားတွေရဲ့ ဘုရင်က မင်းတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို လိုချင်နေတာပေါ့”
“သူက သူတို့ကို စစ်ဆေးပိုင်ခွင့်ကို လိုချင်တာပါ။”
“အဲဒါကို ကျွန်မ မေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ။”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်တော် ကာရိုလိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမဆီသို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ ဘယ်လိုလူတွေ ဖြစ်လာနိုင်လဲဆိုတာအပေါ် သူက အာဏာပိုင်ချင်နေတာပါ။”
ဟန်းနေးက သူမ၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ထုလိုက်သည်။
“အောက်ခြေသခင်က စပါးကို လိုချင်တယ်။”
မည်သူမျှ မပြောကြပေ။
“ဩသယ်လောစ်က ကလေးတွေကို လိုချင်နေတယ်” ဟု သူမ ဆက်ပြောသည်။ “နှစ်ယောက်စလုံးက ငြင်းဆိုတာက ဘာကြောင့် မသင့်လျော်ဘူးဆိုတာကို ရှင်းပြတဲ့ ရှေးဟောင်းအကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ရောက်လာကြတာပဲ။”
အော်ရီလီယာက သူမကို ကြည့်သည်။
“အဲဒါက ပြင်းထန်လွန်းတဲ့ နှိုင်းယှဉ်ချက်ပဲ”
“မှားနေလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
ဟန်းနေး ထရပ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဂရေးကိပ်က ဘယ်သူ့ကိုမှ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ဆီကိုမှ အလံမလှဲဘူးဆိုတဲ့ အပိုင်းကို ရေးထားလိုက်တော့”
မေရီက သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“ရေးပြီးသားပါ”
“ထပ်ရေးလိုက်စမ်းပါ။”
မေရီလည်း ရေးလိုက်သည်။
ညစာစားပွဲတွင် ကိုယ်စားလှယ်များသည် ကျွန်တော်တို့နှင့်အတူ စားသုံးခဲ့ကြသည်။
ဂျော်ရန်က နောက်ဆုံးတွင် အစေခံတစ်ဦးကို သူ၏ ကျောပိုးအိတ်ကို ယူသွားခွင့်ပြုလိုက်သည်။
လိုင်ဆာနှင့် အိုင်လျန်တို့ကတော့ ဖျားနာပျောက်ဆေးပင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး သူတို့ရဲ့ အငြင်းအခုန်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြသည်။
တိုမတ်စ်က မေရီကို မော်ကွန်းတိုက်တစ်ခုအတွက် စင်ဘယ်နှစ်ခု လိုအပ်သနည်းဟု မေးမြန်းသည်။
ဆယ်ရာက အီလီဇာအနားတွင် ထိုင်ကာ အစောင့်လေ့ကျင့်ရေးက ဘယ်လောက်ကြာသလဲဆိုတာကို သိလိုနေသည်။
ကာရိုလိုင်းက ညစာစားနေစဉ် ဟန်းနေးက ကာရ် (Carol) ကို ချီထားပေးသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သမီးငယ်သည် သူမ၏ ကော်လာပေါ်ရှိ သစ်သားတံသင်ကို တွေ့သွားပြီး ၎င်းကို ဖြုတ်ရန် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြိုးစားနေလေသည်။
“ခင်ဗျားတို့ မဟာမိတ်ဖွဲ့လိုက်ကြပြီပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
ဟန်းနေးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုတံသင်ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။
“သူ ညံ့ဖျင်းစွာ ညှိနှိုင်းနေတာပါ။”
ကာရ်က ပို၍ ဆွဲယူသည်။
“သူမက ငယ်ပါသေးတယ်”
“အဲဒီအချိန်က လူတွေ အလေ့အထတွေ ဖြစ်လာတဲ့အချိန်ပေါ့။”
အချိုပွဲမစားမီတွင် ဆိတ်သည် ဩဝါ (stable) မှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက သော့ခလောက်ကို အပြစ်တင်သည်။
အစေခံကောင်လေးကမူ ဆိတ်ကို အပြစ်တင်၏။
ဆိတ်က ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဟန်းနေးဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားသည်။
သူမက ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ခင်ဗျား ဟိုတုန်းက ဒါ ကိုယ့်ဆိတ် မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောခဲ့သားပဲ” ဟု ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပဲလေ။”
ဆိတ်က သူမ၏ ကုလားထိုင်ဘက်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
မည်သူမျှ သူမကို မယုံကြည်ကြပေ။
ညစာစားပွဲ ပြီးဆုံးချိန်တွင် ကာရ်က ၎င်းကို ပေါင်မုန့် ကျွေးပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
စည်းကမ်းချက်များ၊ သက်သေများ သို့မဟုတ် စာဖြင့်ရေးသားထားသော မိတ္တူများ မပါဘဲ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မေရီက ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်ရန် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
အိပ်ရာမဝင်မီတွင် အော်ရီလီယာကို စောင့်ကြည့်လေ့လာရေးအခန်း (observation room) တွင် ကျွန်တော် တွေ့ရှိခဲ့သည်။
စင်မြင့်ကို သန့်ရှင်းအောင် လှည်းကျင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
သူမက ၎င်း၏ အနားသတ်တွင် ရပ်နေ၏။
“ခင်ဗျား မယ်လင်ကို ယုံကြည်လား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မယုံဘူး။”
“မြန်လှချေလား”
“ဒီနေ့ သူမပြောခဲ့တာကိုတော့ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။”
“ဒါပေမဲ့ မနက်ဖြန် သူမ ဘာလုပ်မလဲဆိုတာကိုတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”
အော်ရီလီယာက နတ်ဘုရားမ ပေါ်လာခဲ့သည့်နေရာကို ငေးကြည့်နေသည်။
“သူမက တစ်ခါတုန်းက ကျွန်မထက် စည်းကမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ဖူးတယ်။”
“ဒီနေ့ရော”
“ဒီနေ့တော့ အဲဒီစည်းကမ်းကပဲ သူမကို ပိုကောင်းတဲ့နေရာတစ်ခုဆီ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့တာပေါ့။”
ကျွန်တော် သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“တိုးတက်လာတာလို့ ပြောရမှာပဲပေါ့”
“ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။”
ကျွန်တော်တို့အောက်ဘက်တွင် ရေကန်စပ်ရှိ မီးအိမ်များ လှုပ်ရှားနေကြသည်။
မြောက်ပိုင်း ကိုယ်စားလှယ်များကို ခန်းမငယ်လေးအနားရှိ အခန်းများကို ပေးထားခဲ့သည်။
ဟန်းနေး၏ ဆိတ်ကို သူမ၏ အခန်းအပြင်ဘက်တွင် ချည်ထား၏။
၎င်းက ကြိုး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို စားပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
“ရွာတွေက ဂရေးကိပ်ကို ဆက်လိုချင်နေကြတုန်းပဲလား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက မြောက်ပိုင်းပြတင်းပေါက်များဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်သည်။
“ရှင် သူတို့ကို အမှန်အတရား ပြောခဲ့တာပဲ။”
“အဲဒါက မေးခွန်းကို အဖြေမပေးသေးဘူးလေ။”
“မဟုတ်ဘူး။”
သူမက သူမ၏ လက်ကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ ရောက်လာတာက တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရှင်နဲ့ဝေးရာကို ထွက်သွားအောင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့လို့လေ။”
ကျွန်တော်တို့၏ ငြင်းဆန်မှုကို မေရီ ထပ်မံရေးသားပေးရန် တောင်းဆိုနေခဲ့သော ဟန်းနေးကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“သူတို့လည်း ကြောက်ရွံ့ရတာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပင်ပန်းနေကြပြီ ထင်တယ်”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။”
စင်္ကြံလမ်းဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခြေသံသေးသေးလေးများ။
မသေချာမရေရာသော ခြေသံများ။
ကာရိုလိုင်းက ဂါရစ် (Garrick) ကို ချီပိုးရင်း အခန်းဝဆီသို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကာရ်က သူမ၏ မိခင်၏ စကတ်စွန်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ ဘေးမှ လိုက်ပါလာသည်။
“သူမ အိပ်ဖို့ ငြင်းနေလို့ပါ” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆိုသည်။
ကာရ်က အဝတ်စကို လွှတ်လိုက်သည်။
တစ်လှမ်း တက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်လှမ်း။
သူမက အော်ရီလီယာ့ဆီသို့ ရောက်သွားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ ဆရာမက သူမကို ချီမလိုက်၏။
နတ်ဘုရားများနှင့် ဘုရင်များ၏ ကြီးမားသော မေးခွန်းကြီးများမှာ အဖြေမရသေးဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
ကာရ်က သူမ၏ ဦးခေါင်းကို အော်ရီလီယာ၏ မေးစေ့အောက်တွင် မှီထားလိုက်သည်။
ထိုညအတွက်မူ ဂရေးကိပ်အတွင်းရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည့် တံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်သည်ဆိုသည့် အချက်ကပင် လုံလောက်နေပေပြီ။
ထို့ပြင် ကျွန်တော်တို့ထဲမှ မည်သူမျှလည်း ထိုသော့ကို လက်လွှတ်အلیمခံရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။