အခန်း (၁၈၄) - ငါတို့ရွေးချယ်တဲ့နေရာ
မနက်စာစားချိန်မှာ ကြေးခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
ကြည်လင်ပြတ်သားတဲ့ တစ်ချက်တီးသံ။
ကျယ်လောင်လှတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် စားပွဲဝိုင်းမှာ ရှိနေကြတဲ့ ဆွေးနွေးပြောဆိုသံတွေ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြတယ်။
ဂါရစ်က မျက်နှာကျက်ဘက်ကို မော့ကြည့်တယ်။
ကာရိုက တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ဇွန်းနဲ့ ခွက်ကို တတောက်တောက် ခေါက်လိုက်တယ်။
ကြေးခေါင်းလောင်းသံက နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်လာပြန်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်တယ်။
“သူ ခေါ်နေပြီ”
ငါကတော့ မုန့်ကို ကိုင်ထားတဲ့လက်ကို မဖြုတ်သေးဘူး။
“မနက်စာစားချိန်ကြီးမှာတော့ ဒါက ရိုင်းစိုင်းရာကျတာပဲ”
ဘယ်သူမှ ရယ်မောမနေကြဘူး။
ငါလည်း ဘယ်သူ့ဆီကမှ ရယ်သံကို မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။
ဖိအားတွေက ငါ့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုဘောင်ကို ကျော်လွန်ပြီး စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ သီအိုလော့စ်က ငါ့နာမည်ကို တိုက်ရိုက်မခေါ်ဘူး။
ငါ့ဆီကို ဆက်သွယ်လို့ရတယ်ဆိုတာ သူ သင်ယူပြီးသွားပြီလေ။
အခုတော့ သူက တံခါးကို ဟઘောင်လောင်း ပွင့်လျက်သား ချန်ထားခဲ့တယ်။
ငါ့အာရုံစူးစိုက်မှု အစွန်းတစ်ဖက်မှာ ဖြူစင်တဲ့ ကျောက်သားနံရံတစ်ခု ဖျော့တော့စွာ ပေါ်လာတယ်။
ရှည်လျားတဲ့ စားပွဲဝိုင်းကြီး။
လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင်။
ငါ့ရှေ့က ကန်စွန်းဥပြုတ်ကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ငါ့ပန်းကန်ထဲမှာပဲ သူ့ဇွန်းကို ထည့်ချင်နေတဲ့ ငါ့သမီးလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မရဘူး” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
အဖြူရောင်အခန်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ကြေးခေါင်းလောင်းသံလည်း တိတ်ဆامသွားတယ်။
ကာရိုက သူမရဲ့ဇွန်းကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်တယ်။
ငါ မစားခင်မှာပဲ မေရီ ရောက်လာတယ်။
သူမက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်လာတယ်။
“ဘယ်အချိန်ကလဲ”
“မနက်ခင်း ခေါင်းလောင်းထိုးပြီးခါစမှာ” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ဘာစကားတွေလဲ”
“တစ်လုံးတည်းပါပဲ”
မေရီက ငါ့ကို ကြည့်တယ်။
“မရှိဘူး”
သူမက အဲ့ဒီအတိုင်း ရေးမှတ်လိုက်တယ်။
“သူ တုံ့ပြန်သလား”
“သူ ရပ်သွားတယ်”
“လမ်းကြောင်း ပွင့်လာသလား”
“မပွင့်ဘူး”
“ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေ ပြောင်းလဲသွားသလား”
ကက်စတယ်လန်ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်ဝန်းတွေက ခဏတာ မှိန်ကျသွားတယ်။
“ဘာပြောင်းလဲမှုကိုမှ မတွေ့ရပါဘူး”
မေရီက စာကြောင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကလေးတွေကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“ငါ့ရဲ့နောက်တစ်ဖက် လက်အိတ်ကို ဘယ်သူတွေ့လဲ”
ဂါရစ်က အဲ့ဒီလက်အိတ်ပေါ်မှာ ထိုင်နေတာ ဖြစ်နေတယ်။
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့တွေ ကောင်စီခန်းမထဲမှာ စုဝေးခဲ့ကြတယ်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်နေတယ်။
အက်ဗလင်က ငါ့ဘေးမှာ ထိုင်နေတယ်။
မေရီက ခေါ်ဆိုမှုနှစ်ခုစလုံးရဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို စာမျက်နှာချင်းခွဲပြီး ကူးရေးထားခဲ့တယ်။
အီလီဇာက အဲ့ဒါတွေကို တိတ်ဆဆ ဖတ်နေတယ်။
အီလီဇာက စာမျက်နှာကို လက်နဲ့ ဆွဲထုတ်လိုက်တဲ့အထိ မယ်လိုဒီက သူ့ပုခုံးပေါ်ကနေ ငုံ့ဖတ်နေခဲ့တယ်။
“ရှင် ဟိုဘက်အခြမ်းမှာ သွားထိုင်လို့ရပါတယ်” လို့ အီလီဇာက ပြောတယ်။
“ဒီကနေလည်း ဖတ်လို့ရတာပဲ”
“အဲ့ဒါကပဲ ပြဿနာပဲ”
သာမန်အငြင်းပွားမှုလေးက အခြေအနေကို သက်သာစေတယ်။
သီအိုလော့စ်က အရာရာတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီကို ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။
ဂရေးကိပ်ကတော့ တစ်မိနစ်ထက်ပိုပြီး ငြိမ်သက်နေတာမျိုး သိပ်မရှိလှပါဘူး။
ဒါကြောင့်ပဲ ဒီနေရာကို ငါ ပိုပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတယ်။
“ယူရီယာက တရားဝင် ဆင့်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လို့ သူက စွပ်စွဲလိမ့်မယ်” လို့ မေရီက ပြောတယ်။
“သူ အဲ့ဒီလို လုပ်ပြီးလောက်တောင် ဖြစ်နေလောက်ပြီ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောတယ်။
“ဘယ်သူ့ရဲ့ ဥပဒေအရ တရားဝင်တာလဲ”
“အထက်တရားရုံးရဲ့”
မေရီက သူမကို ကြည့်လိုက်တယ်။
“သူ ကိုယ်တိုင် အုပ်ချုပ်နေတဲ့ တရားရုံးပေါ့လေ”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲ့ဒီ အစီအစဉ်က သိပ်ပြီး အဆင်ပြေပုံမပေါ်ဘူး”
“သူ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ပြီး ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်လို့ပေါ့”
ငါတို့နံရံတွေထဲက အာဏာပိုင်လမ်းကြောင်းတွေကို ပြန်တွေးမိတယ်။
အော်ရီလီယာက စကားပြောပြီးသွားတဲ့အခါ ဘယ်လိုအဖြေမှ မပေးခဲ့ဘူးလို့ ဖော်ပြထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေပေါ့။
အာဏာဆိုတာ သူ့ဘာသာသူ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ရေးဆွဲပြီး ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တာပါလို့ ခေါ်တတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတယ်။
“ငါ ဆက်ပြီး ငြင်းဆန်နေရင် ဘာဖြစ်လာမလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ဘက်ကနေ လှည့်လာတယ်။
“သူ မေးခွန်းကို ပြောင်းလိုက်လိမ့်မယ်”
အီလီဇာက လက်ပိုက်လိုက်တယ်။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“သူ အက်ဗလင်ကို ဆင့်ခေါ်လိမ့်မယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကိုပေါ့။ သူက သူ့ရဲ့ဘုရင်ကို တင်ပြဖို့ ဂရေးကိပ်ကို ခေါ်ဆိုကောင်း ခေါ်လိမ့်မယ်။ ငြင်းဆန်ရတာ ပိုခက်ခဲအောင် သူ့ရဲ့ဖိတ်ကြားချက်ကို သယ်ဆောင်ပေးဖို့ တခြားဘုရားသခင်တစ်ပါးကိုလည်း သူ အသုံးပြုလိမ့်မယ်”
“သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးလို့ ရလို့လား”
“ခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုတည်းနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“တခြားနည်းလမ်းနဲ့ပေါ့”
အော်ရီလီယာ ချက်ချင်း မဖြေဘူး။
“အဲ့ဒါကိုပဲ ငါတို့ တားဆီးရမှာ”
မယ်လိုဒီက စားပွဲဝိုင်းကို မှီလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ဆွေးနွေးမှု ဘယ်မှာလုပ်မယ်ဆိုတာကို ငါတို့ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ကြတာပေါ့”
မေရီရဲ့ ဖောင်တိန် ရွေ့သွားတယ်။
ငါ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“အဲ့ဒါက ခင်ဗျားရဲ့စာမျက်နှာပေါ်မှာ အရင်ကတည်းက ပါပြီးသားလား”
“မပါပါဘူး။ အခု ပါသွားပြီ”
အနောက်ဘက် လေ့လာရေးအခန်းမှာ သုံးဘက်စလုံးမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ပါရှိတယ်။
တစ်ချိန်တုန်းက အဲ့ဒီနေရာကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့ လမ်းမတွေကို စောင့်ကြည့်ဖို့ သုံးခဲ့ဖူးတယ်။
အခုတော့ အဲ့ဒီအခန်းထဲမှာ ခုံတန်းလျားနှစ်ခု၊ ရှေးဟောင်းမြေပုံစားပွဲတစ်ခုနဲ့ ပယ်ရင်ကတော့ အခုထိ အသုံးဝင်ဦးမယ်လို့ တဇွတ်ထိုး ပြောနေတဲ့ ကွဲအက်နေတဲ့ မှန်ဘီလူးစုစုဝေးဝေးတစ်ခု ရှိနေတယ်။
ကက်စတယ်လန်က နံရံတွေကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“ပုန်းခိုနေတဲ့ အာဏာပိုင်လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှ အလုပ်လုပ်မနေတော့ပါဘူး”
“ကျန်သေးတာလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“နှစ်ခု ရှိခဲ့တယ်”
ငါ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျား အဲ့ဒီအကြောင်းနဲ့ အရင်စပြောခဲ့သင့်တာ”
“အခုတော့ အားလုံး ဖြတ်တောက်ပြီးသား ဖြစ်သွားပါပြီ”
“အဲ့ဒါက လက်ခံနိုင်လောက်တဲ့ ဒုတိယမြောက် စာကြောင်းပါပဲ”
အော်ရီလီယာက အခန်းလယ်ကို လျှောက်သွားတယ်။
သူမရဲ့ပတ်လည် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ နေရောင်ခြည် ကျရောက်နေတယ်။
“ဒီနေရာက အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်”
ငါတို့က သီအိုလော့စ်ကို ရဲတိုက်ထဲ ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။
အဲ့ဒီကွာခြားချက်က ငါ မျှော်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး ရှင်းပြစရာ လိုအပ်နေတယ်။
သတ်မှတ်ထားတဲ့ စွမ်းအင်ကွင်းအတွင်းမှာ ပုံရိပ်တစ်ခုသာ ပေါ်လာအောင် ငါတို့ လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်လို့ အော်ရီလီယာက ယုံကြည်တယ်။
ကိုယ်ခန္ဓာ မပါဘူး။
အာဏာ မပါဘူး။
နယ်နိမိတ်က ခွင့်ပြုထားတာထက် ပိုတဲ့စွမ်းအားလည်း မရှိဘူး။
ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်ထဲက ရောင်ပြန်ဟပ်မှုလိုမျိုးပေါ့။
“ရောင်ပြန်ဟပ်မှုတစ်ခုက လူတစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်လို့လား” လို့ အီလီဇာက မေးတယ်။
“ငါတို့ သေချာ ပြင်ဆင်ထားမယ်ဆိုရင်တော့ မသတ်နိုင်ပါဘူး”
“တကယ်လို့ မသေချာမသပ်ရပ်ဘဲ ပြင်ဆင်မိရင်ရော”
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုသက်သက် ဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”
အီလီဇာက ငါ့ကို ကြည့်တယ်။
“ငါတို့ သေချာပေါက် ပြင်ဆင်ကြမယ်”
သူမရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ငါ လေးစားပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အမိန့်ပေးသံတစ်ခုလိုလည်း ငါ ခံစားရတယ်။
အီလီနော်က ပယ်ရင်နဲ့အတူ ရောက်လာပြီး အသေးစိတ်ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်တယ်။
“ရှင်တို့က အခန်းထဲမှာမှ တခြားအခန်းတစ်ခုလိုမျိုး လိုချင်တာပေါ့” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်” လို့ အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေတယ်။
“နံရံတွေကို လုံးဝ မထိတွေ့နိုင်တဲ့ အခန်းမျိုးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“ရဲတိုက်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်တွေနဲ့ သတ္တုဆက်သွယ်မှု လုံးဝ မရှိဘဲနဲ့ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အီလီနော်က ကြမ်းပြင်ကို စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
“ဒါဆိုရင် သစ်သားနဲ့ပဲ တည်ဆောက်ရမယ်”
ပယ်ရင်က မြေပုံစားပွဲဘေးမှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ဘယ်လို ပုံစံမျိုးနဲ့လဲ”
အော်ရီလီယာ စပြောမလို့ လုပ်တုန်းမှာပဲ...
အက်ဗလင်က အရင် စပြောလိုက်တယ်။
“ဝိုင်းဝိုင်း”
ငါတို့အားလုံး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“စားပွဲမှာ ဦးခေါင်းပိုင်းဆိုတာ မရှိရဘူး” လို့ သူမက ရှင်းပြတယ်။
မေရီက အဲ့ဒါကိုလည်း လိုက်ရေးတယ်။
အဲ့ဒီအလုပ်နဲ့ပဲ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးသွားတယ်။
တည်ဆောက်ပုံက ရှုပ်ထွေးလို့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဘယ်သူကမှ ကုလားထိုင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး အကြံဥာဏ်ချင်း မတူကြလို့ပါ။
အီလီနော်က ပုံစံတူ ခုံတန်းပုလေး လေးခုကို လိုချင်တယ်။
မေရီက သက်သေတွေအတွက် လုံလောက်တဲ့ ထိုင်ခုံအရေအတွက်ကို လိုချင်တယ်။
အီလီဇာကတော့ ဘယ်သူမှ စားပွဲအောက်မှာ ဘာမှ ဝှက်မထားနိုင်အောင် လူတိုင်းကို မတ်တပ်ရပ်ခိုင်းချင်တယ်။
မယ်လိုဒီကတော့ သီအိုလော့စ်ရဲ့ ပုံရိပ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ ထိုင်ခုံတစ်ခုံကို လိုချင်နေတယ်။
“ဘာလို့လဲ” လို့ ငါမေးတယ်။
“ဒါမှ သူ မသက်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ရမှာပေါ့”
“ကြီးမားတဲ့ ထိုင်ခုံဆိုရင် ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်မှာပေါ့”
“ပယ်ရင်သာ ဆောက်မယ်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ပယ်ရင်က နာကျင်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်တယ်။
ပြီးတော့ စဉ်းစားတွေးခေါ်ဟန် ရှိလာတယ်။
“ခြေတံတစ်ဖက်ကို နည်းနည်းလေး ပိုတိုအောင် လုပ်လို့တော့ ရပါတယ်”
အီလီနော်က အခန်းကို တိုင်းတာဖို့ သူ့ကို လွှတ်လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ နိမ့်တဲ့ စင်ဝိုင်းလေးတစ်ခု လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။
စားပွဲ မပါဘူး။
နယ်နိမိတ်အပြင်ဘက်မှာ သာမန်ထိုင်ခုံ ရှစ်ခု။
အထဲမှာတော့ လွတ်နေတဲ့ နေရာလပ်တစ်ခု။
တကယ်လို့ သီအိုလော့စ်သာ လက်ခံခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ပုံရိပ်က မတ်တပ်ရပ်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။
ငါတို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ဖြစ်မှာပဲ။
“ပလ္လင် မပါဘူး” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ငါ့ကို စောင့်နေတဲ့ လွတ်နေတဲ့ကုလားထိုင်လည်း မရှိဘူး” လို့ ငါ ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေတယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
“ချေးငှားထားတဲ့ ယူဆချက်တွေ လုံးဝ မပါရဘူး”
အဖြူရောင်အခန်းကြီးကို ငါ ပြန်တွေးမိတယ်။
စားပွဲခေါင်းရင်းနားက ကုလားထိုင်မှာ အဖြေက အသင့်ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ငါ လုပ်ရမှာက သွားထိုင်ဖို့ တစ်ခုတည်းပါပဲ။
အီလီနော် အလုပ်လုပ်နေတုန်းမှာပဲ အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်နဲ့ ငါ့ကို အောက်ထပ် လေ့ကျင့်ရေးခန်းဆီ ခေါ်သွားတယ်။
သူမက ငါတို့ကြားမှာ ရေအိုးတစ်အိုး ချလိုက်တယ်။
ငါ အဲ့ဒါကို ငေးကြည့်လိုက်တယ်။
“သတိရနေတာပဲ”
“အင်းပေါ့”
ရေတွေ မြင့်တက်လာတယ်။
ပြီးတော့ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ရေကြောင်း သုံးကြောင်းအဖြစ် ကွဲထွက်သွားတယ်။
အက်ဗလင်က တစ်ကြောင်းကို ဖမ်းယူလိုက်တယ်။
ငါက နောက်တစ်ကြောင်းကို ဖမ်းလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာကတော့ တတိယရေကြောင်းကို ငါတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ လှည့်ပတ်နေအောင် ထိန်းထားတယ်။
“ဒီနေ့တော့ ဆွေးနွေးမှုကို မရပ်တန့်ဘဲနဲ့ ဆက်သွယ်မှုကို ဘယ်လိုပိတ်ရမလဲဆိုတာကို သင်ပေးမယ်” လို့ သူမက ပြောတယ်။
ငါ့ရဲ့ရေကြောင်း တုန်ခါနေတာကို ငါ စိုက်ကြည့်နေတယ်။
“အဲ့ဒါက ဆန့်ကျင်ဘက်ကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ”
“နားထောင်တယ်ဆိုတာ အရာရာကို လက်ခံတယ်လို့ ခင်ဗျား ယုံကြည်မှသာ ဖြစ်လိမ့်မယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ရေကို စက်ဝိုင်းပုံစံလေး ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ ရေကြောင်းကို အဲ့ဒီဘက်ကို တွန်းပို့လိုက်တယ်။
နှစ်ခု ထိတွေ့သွားတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရောမသွားကြဘူး။
“နယ်နိမိတ်” လို့ အက်ဗလင်က ပြောတယ်။
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီလီယာက ဖိအားကို ပိုတိုးလိုက်တယ်။
ငါ့ဇနီးရဲ့ စက်ဝိုင်းလေးက ကွေးသွားတယ်။
သူမက တောင့်တင်းသွားတာထက် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တယ်။
ရေတွေက ထိတွေ့ရာပတ်လည်မှာ စီးဆင်းသွားပြီးမှ သူမရဲ့ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။
“ကောင်းပြီ”
အဲ့ဒီနောက် အော်ရီလီယာက အဲ့ဒါကို တစ်ဖက်ကနေ ထပ်ရိုက်ချလိုက်တယ်။
ရေအိုးရဲ့ တစ်ဝက်လောက်က အက်ဗလင်ရဲ့ စကတ်ပေါ် ကျလာတယ်။
ငါ့ဇနီးက အောက်ကို ငုံ့ကြည့်တယ်။
“ကြိုပြောထားလို့ ရသားပဲ”
“ယူရီယာ သတိထားမိမလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ”
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ငါ့ကို လှည့်ကြည့်ကြတယ်။
ငါ သတိတော့ ထားမိလိုက်ပါတယ်။
အသုံးမဝင်တော့လောက်အောင် နောက်ကျမှ သိလိုက်တာပါ။
ငါ့အလှည့်က ပိုဆိုးတယ်။
အော်ရီလီယာက ငါ့ရဲ့စွမ်းအင်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်တယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့စွမ်းအင် ဘယ်မှာ ဆုံးသွားလဲဆိုတာကို ငါ ခံစားမိရဲ့လားလို့ မေးတယ်။
ငါ ခံစားမိတယ်။
သူမ ပုံစံပြောင်းလိုက်တယ်။
ငါ လိုက်လုပ်တယ်။
သူမ ရုပ်သိမ်းသွားတယ်။
ငါ သူမရဲ့စွမ်းအင်နောက်ကို လိုက်သွားမိမလို ဖြစ်သွားတယ်။
“ရပ်လိုက်”
ငါ ရပ်လိုက်တယ်။
ရေတွေ ငါတို့ကြားကို လိမ့်ကျလာတယ်။
“အဲ့ဒါပဲ သီအိုလော့စ် လိုချင်တာက” လို့ သူမက ပြောတယ်။
“ငါ့ကို ရေတွေ ဖိတ်စင်အောင် လုပ်ချင်တာလား”
“ခင်ဗျားကို ဆက်သွယ်မှုနောက်လိုက်ပြီး အရင်းအမြစ်ဆီ ရောက်သွားအောင် လုပ်ချင်တာပေါ့”
ငါ လက်ကို သုတ်လိုက်တယ်။
“သူ ငါ့ကို ဆွဲခေါ်သွားလို့ ရလား”
“ခင်ဗျားရဲ့ ဘယ် အစိတ်အပိုင်းကမှ သွားဖို့ မသဘောတူသမျှ ကာလပတ်လုံး မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီ လွတ်နေတဲ့ ကုလားထိုင်ကြီး ပြန်ပေါ်လာပြန်ပြီ”
“ဟုတ်တယ်”
အော်ရီလီယာရဲ့စွမ်းအင်က ငါ့စွမ်းအင်ကို ထိတွေ့လာတဲ့အခါ တွန်းထုတ်ပစ်တာမျိုး ဒါမှမဟုတ် နောက်ကနေ လိုက်သွားတာမျိုး မလုပ်ဘဲ လက်ခံနိုင်တဲ့အထိ ငါတို့ လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတယ်။
အဲ့ဒီနောက် သူမက ငါ့နာမည်ကို အသံမထွက်ဘဲ ခေါ်တယ်။
ခေါ်ဆိုမှု နယ်နိမိတ်ဆီ ရောက်လာအောင် ငါ ခွင့်ပြုပေးလိုက်တယ်။
အဲ့ဒီထက် ပိုမသွားစေရဘူး။
ငါ အသံထွက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ငါ ကြားနေရတယ်”
ဆက်သွယ်မှုက ပိတ်လျက်သား ရှိနေဆဲပါပဲ။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်တယ်။
“အဲ့ဒါပဲ ကွာခြားချက်က”
“ဘာနဲ့ဘာကြားမှာလဲ”
“အဖြေတစ်ခုနဲ့ ဝင်ပေါက်တစ်ခုကြားမှာပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ငါ့ကျောပြင်နားမှာ တင်ထားလိုက်တယ်။
“ထပ်လုပ်မယ်”
ဆဋ္ဌမအကြိမ် မြောက်မှာတော့ ငါ့ခေါင်းတွေ ကိုက်လာတယ်။
ကိုးကြိမ်မြောက်မှာတော့ အော်ရီလီယာ ကျေနပ်သွားတယ်။
ဆယ့်တစ်ကြိမ်မြောက်မှာတော့ ဒီကျေနပ်မှုဆိုတာ သူမ ရပ်တန့်တော့မယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်လာတယ်။
ညစာစားပွဲ မတိုင်ခင်မှာ ကလေးတွေက လေ့ကျင့်ရေးခန်းဆီ လာကြတယ်။
အီလီနော်က စင်ဝိုင်းကို ပြီးအောင် လုပ်ထားပြီးပြီ။
ပယ်ရင်က အစွန်းတွေကို ချောမွေ့နေအောင် သဲနဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးထားတယ်။
ကာရိုက ထိန်းခွင့်ရဖို့ လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လျက်သားနဲ့ အဲ့ဒီဘက်ကို လျှောက်သွားတယ်။
သူမ သစ်သားစင်ဝိုင်းဆီ ရောက်သွားတယ်။
ရပ်သွားတယ်။
ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို လက်နဲ့ ပုတ်လိုက်တယ်။
ပယ်ရင်က အီလီနော်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
“စစ်ဆေးနေတာလား”
“ပြင်းပြင်းထန်ထန် စစ်ဆေးနေတာ”
ဂါရစ်က စင်ဝိုင်းပေါ်ကို တွားသွားတက်သွားပြီး အလယ်တည့်တည့်မှာ ထိုင်ချလိုက်တယ်။
အားလုံးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြတယ်။
သူက သစ်သားခြစ်ရာ အပိုင်းအစလေး တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။
ငါ သူ့လက်ထဲကနေ အဲ့ဒါကို ယူလိုက်တယ်။
“နယ်နိမိတ်အထဲမှာ ဘုရင်တွေ မရှိရဘူး” လို့ မယ်လိုဒီက ပြောတယ်။
“သူက ရာထူးကို လက်မခံရသေးပါဘူး” လို့ ငါ ပြန်ပြောတယ်။
ငါ့သားက ငါ့လက်စွပ်ကို ကိုက်စားဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။
သူ့ရဲ့ ရာထူးအခြေအနေကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိသေးပါဘူး။
အော်ရီလီယာက ကာရိုကို ပွေ့ချီပြီး ပြတင်းပေါက်နား သွားတယ်။
အောက်ဘက်က လမ်းမတွေက မိုးရေစိုလို့ တလက်လက် တောက်နေတယ်။
အဲ့ဒါတွေရဲ့ ဟိုဘက်မှာတော့ လယ်ကွင်းပြင်တွေက တောင်တန်းတွေဆီကို မှောင်မည်းစွာ ဆန့်ထွက်နေတယ်။
“သူ ဒီမှာ လာတွေ့ဖို့ လက်ခံမလား” လို့ အက်ဗလင်က မေးတယ်။
“လက်မခံဘူး” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
“သေချာနေသလိုပဲ”
“သူ့ဘဝမှာ တခြားလူတွေ ဘယ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရမလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချရင်းနဲ့ အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီလေ”
ငါလည်း သူတို့နားကို သွားလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် ဘာလို့ ဒါတွေ ပြင်ဆင်နေတာလဲ”
“ငါတို့ ငြင်းဆန်လိုက်တာက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ငြင်းဆန်လိုက်တာဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်စေချင်လို့ပေါ့”
ငါတို့နောက်မှာ ရပ်နေတဲ့ မေရီက သဘောကျတဲ့အနေနဲ့ အသံသေးသေးလေး ထွက်လာတယ်။
ငါ လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ခင်ဗျားက အဲ့ဒီစာအုပ်ကို ဘယ်သွားသွား ယူသွားတာပဲလား”
“ဟုတ်တယ်”
“ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ထားချိန်တောင်မှလား”
သူ သူမရဲ့ပုခုံးပေါ်မှာ ဂါရစ်ကို ပိုပြီး မြင့်အောင် ပွေ့တင်လိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
သူက သူမရဲ့ ပျောက်နေတဲ့ လက်အိတ်ကို ရသွားပြီး လက်ချောင်းတစ်ချောင်းကို ဝါးစားနေတယ်။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့တွေ လေ့ကျင့်ရေးခန်းထဲမှာ စုဝေးခဲ့ကြတယ်။
အီလီဇာနဲ့ မယ်လိုဒီက တံခါးနားမှာ ရပ်နေတယ်။
မေရီက စာအုပ်ကို ဖွင့်လျက်သားနဲ့ ထိုင်နေတယ်။
ကက်စတယ်လန်က အနောက်ဘက်နံရံဘေးမှာ ဆက်ပြီး ရှိနေတယ်။
အက်ဗလင်က ငါ့ရဲ့ညာဘက်မှာ ရပ်နေတယ်။
အော်ရီလီယာက ငါ့ရဲ့ဘယ်ဘက်မှာ။
မိုးရေတွေက ပြတင်းပေါက်ကို လာရိုက်ခတ်နေတယ်။
ငါတို့ကြားမှာ သစ်သားစင်ဝိုင်းက စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား” လို့ အော်ရီလီယာက မေးတယ်။
“မဖြစ်သေးဘူး”
သူမက ငါ့ကို ကြည့်တယ်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်တော့မယ်”
“အဲ့ဒါက တူညီတဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ငါ့မှာ ရှိတာက ဒါပဲလေ”
သူမက အဲ့ဒါကို လက်ခံလိုက်တယ်။
သီအိုလော့စ်ရဲ့ ခေါ်ဆိုမှု ငါ့ဆီ ရောက်လာဖူးတဲ့ နေရာကို ငါ အာရုံပြုလိုက်တယ်။
အစတုန်းကတော့ ဘယ်အရာမှ ပြန်မလာဘူး။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အဖြူရောင်အခန်းကြီးက ငါ့ရဲ့အာရုံစိုက်မှုဘောင်ကို ကျော်လွန်ပြီး ဖျော့တော့စွာ ပေါ်လာတယ်။
ဖိအားတွေက ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာတယ်။
သူ စောင့်နေခဲ့တာပဲ။
ငါ့နာမည်က ငါ့ဆီကို ရွေ့လာတယ်။
ငါ အဲ့ဒါကို လွန်လာအောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။
“ငါ ကြားနေရတယ်” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
လေ့ကျင့်ရေးခန်းထဲက ကြေးခေါင်းလောင်းသံတွေက အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။
ဝေးလံတဲ့ နေရာက ရှိနေမှုက ပိုပြီး ထင်ရှားလာတယ်။
အော်ရီလီယာရဲ့လက်က မထိတထိနဲ့ ငါ့လက်နားမှာ ရပ်နေတယ်။
ငါ ဂရေးကိပ်ထဲမှာပဲ ဆက်ရှိနေတယ်။
မိုးရေ။
သစ်သား။
အက်ဗလင်ရဲ့ အသက်ရှူသံ။
မေရီရဲ့ ဖောင်တိန်သံ။
“ငါ ခင်ဗျားရဲ့တရားရုံးထဲကို ဝင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” လို့ ငါပြောလိုက်တယ်။
အဖြူရောင်အခန်းကြီး ပိုပြီး လင်းလက်လာတယ်။
တစ်စက္ကန့်လောက်မှာပဲ စားပွဲဝိုင်းရဲ့ တစ်ဖက်အစွန်းမှာ ရှိနေတဲ့ ပုံရိပ်က ငါ့ဘက်ကို လှည့်လာတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
မျက်နှာ မပါဘူး။
စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်ဆိုတဲ့ သေချာမှုတစ်ခုတည်းသာ ရှိတယ်။
“တကယ်လို့ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် ဂရေးကိပ်မှာ သက်သေတွေရှေ့မှာ ပေါ်လာနိုင်ပါတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့အာဏာတွေကို ဒီရဲတိုက်ထဲ သယ်လာလို့ မတက်ဘူး။ တက်ရောက်မှု၊ တိတ်ဆိတ်မှု၊ အဖြေပေးမှု ဒါမှမဟုတ် ငြင်းဆန်မှုတွေနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် ချည်နှောင်လို့မရဘူး”
ဖိအားတွေက ငါ့ရဲ့နယ်နိမိတ်အစွန်းကို လာရိုက်ခတ်တယ်။
စင်ဝိုင်းကြီး တကျွီကျွီ မြည်လာတယ်။
အီလီဇာရဲ့လက်က ဓားဆီကို ရောက်သွားတယ်။
ဘာမှ ဖြတ်ကျော်မလာပါဘူး။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူဆိုတာကို ထုတ်ဖော်ပြရမယ်” လို့ ငါ ဆက်ပြောလိုက်တယ်။ “ခင်ဗျားရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြရမယ်။ ငါ့ကို နားထောင်သလိုမျိုး အော်ရီလီယာကိုလည်း လွတ်လပ်စွာ နားထောင်ရမယ်”
ဝေးလံတဲ့အခန်းကြီးက သူ့ရဲ့ပြတင်းပေါက်တွေပတ်လည်မှာ မှောင်မည်းသွားတယ်။
နယ်နိမိတ်ဆီကို အသံတစ်ခု ရောက်လာတယ်။
အထဲကို ရောက်လာတာတော့ မဟုတ်ဘူး။
အခုထိတော့ မဟုတ်သေးဘူး။
ခင်ဗျားက အထက်တရားရုံးကို စည်းကမ်းချက်တွေ ထုတ်ပေးနေတာပဲ။
ငါ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်တယ်။
ဆက်သွယ်မှုက ငါ့ကို အတွေးနဲ့ ပြန်ဖြေဖို့ တွန်းအားပေးနေတယ်။
ငါ့အသံကိုပဲ သုံးလိုက်တယ်။
“ဟုတ်တယ်”
မေရီရဲ့ဖောင်တိန်က စာမျက်နှာပေါ်မှာ တရှပ်ရှပ်နဲ့ ရေးခြစ်သွားတယ်။
တိတ်ဆိတ်မှုကြီး စိုးမိုးသွားတယ်။
ဖိအားက ရုပ်သိမ်းသွားတာ မဟုတ်ဘူး။
စုစည်းလာတာ ဖြစ်တယ်။
ငြိမ်သက်နေမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနဲ့ မှားသွားပြီလားလို့ တစ်ခဏတော့ ငါ စိုးရိမ်သွားတယ်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ တခြားရှိနေမှုတစ်ခုက ဆက်သွယ်မှုကို ထိတွေ့လာတယ်။
ပိုပြီး နူးညံ့တယ်။
မတည်ငြိမ်ဘူး။
သီအိုလော့စ်ရဲ့အခန်းဘက်ကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ထွက်လာတယ်။
သက်သေခံပြီးပြီ။
အော်ရီလီယာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်တယ်။
အဖြူရောင်အခန်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
အခန်းထဲက ကြေးခေါင်းလောင်းတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက် မြည်လာတယ်။
ပြီးတော့ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ငါ ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။
ငါ့ရင်ဘတ်နဲ့ လက်တွေထဲကို အားအင်တွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဝင်လာတယ်။
အက်ဗလင်က ငါ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာ မျက်နှာငယ်သွားတယ်။
“ဘယ်သူလဲ” လို့ ငါမေးလိုက်တယ်။
သူမက လွတ်နေတဲ့ စင်ဝိုင်းကို ငေးကြည့်နေတယ်။
“မသိဘူး”
“ခင်ဗျား သူများကို မှတ်မိတာပဲ”
“မဟုတ်ဘူး”
အော်ရီလီယာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်တယ်။
“သူ လုပ်လိုက်တာကိုတော့ ငါ သိလိုက်တယ်”
မေရီက သူမရဲ့ဖောင်တိန်ကို စာမျက်နှာပေါ်မှာ တင်လျက်သားနဲ့ စောင့်နေတယ်။
“သူ့ရဲ့ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲနဲ့ သူရဲ့ဆင့်ခေါ်မှုထဲကို သူမ ဝင်သွားတာ” လို့ အော်ရီလီယာက ပြောတယ်။
“ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့စည်းကမ်းချက်တွေကို သက်သေခံသွားတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
မယ်လိုဒီက အဓိပ္ပာယ်မပါဘဲ ပြုံးလိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် သူက သူ့စားပွဲဝိုင်းက ထိုင်ခုံတိုင်းကို မထိန်းချုပ်ထားနိုင်ဘူးပေါ့”
ကက်စတယ်လန်က ဘယ်လိုဖောက်ဖောက်ထွင်းထွင်းကိုမှ မတွေ့ရဘူး။
စင်ဝိုင်းပေါ်မှာ ဘယ်လိုအမှတ်အသားမှ ပေါ်မလာပါဘူး။
ဘယ်လိုဘုရားသခင်ရဲ့အာဏာမှလည်း နယ်နိမိတ်ကို ဖြတ်ကျော်မလာပါဘူး။
မေရီရဲ့မှတ်တမ်းထဲမှာတော့ စကားလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
သက်သေခံပြီးပြီ။
သူမက အခန်းထဲက မထွက်ခွာခင်မှာ အဲ့ဒီစာမျက်နှာကို နှစ်စောင် ကူးရေးလိုက်တယ်။
တစ်စောင်က မော်ကွန်းတိုက်ကို ရောက်သွားတယ်။
တစ်စောင်က အီလီဇာဆီကို။
မူရင်းကတော့ သူမနဲ့အတူ ရှိနေတယ်။
“ငါ့ဟာကရော ဘယ်သွားမလဲ” လို့ ငါမေးတယ်။
“ရှင်က အဲ့ဒီမှာ ရှိနေပြီးသားလေ”
“အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို စာရွက်တွေ မပေးဘဲ နေလို့မှ မရတာ”
“ဒီဟာက မပြီးသေးဘူး”
အဲ့ဒီညမှာ အော်ရီလီယာက အမွှာနှစ်ယောက် အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ သူတို့ဘေးမှာ ထိုင်နေခဲ့တယ်။
ကလေးတွေက ဘယ်သူမှ မကြည့်နေပေမဲ့ သူမက အဝတ်စာအုပ်ကို ဖွင့်လျက်သား ကိုင်ထားတယ်။
အက်ဗလင်က ပုခက်စောင့်ခန်းရဲ့ တံခါးကို မှီနေတယ်။
ငါ သူမဘေးမှာ ရပ်နေတယ်။
“သီအိုလော့စ် ရောက်လာမယ်လို့ ထင်လား” လို့ သူမ မေးတယ်။
အော်ရီလီယာက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်တယ်။
“မလာပါဘူး”
ငါ မှောင်မည်းနေတဲ့ ပြတင်းပေါက်တွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။
“ဒါဆိုရင် တခြားလူတစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာမယ်လို့ ထင်လား”
အော်ရီလီယာရဲ့ လက်ချောင်းတွေက အဝတ်အိမ်ငယ်လေးပေါ်မှာ တင်နေတယ်။
“လာမယ်”
ဒီတစ်ခါတော့ သူမရဲ့အသံထဲက သေချာမှုက လုံးဝ ကွာခြားနေတယ်။
ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်ပါဘူး။
သူမ အပြည့်အဝ မယုံကြည်သေးတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မျိုးပေါ့။
အခန်းတစ်ဖက်ကနေ ကာရို လှုပ်ရှားလာတယ်။
အော်ရီလီယာက သူမ ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ ကျောလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေတယ်။
ဂရေးကိပ်ရဲ့ ဟိုဘက်တစ်နေရာမှာ ဘုရားသခင်တစ်ပါးက သီအိုလော့စ်ရဲ့ တရားရုံးထဲကို စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့တယ်။
အဲ့ဒါက အဖြေတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာပါပဲ။