အခန်း (၁၈၃) - တံခါးဝမှ အသံ
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အဘီเกယ်က ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ခိုင်းရန် ကျောင်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်လိုက်သည်။
ထိုကျောင်းသားက အသက်ဆယ့်တစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။
သူသည် ကောင်စီခန်းအပြင်ဘက်တွင် လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ မည်သည့် രື່ອງမဆို ပေါက်ကြားမသွားစေရန် တာဝန်ပေးခံထားရသူတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ရပ်နေသည်။
“ဆရာမ အဘီဂယ်က ဆရာ့ကို ကျောင်းကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခိုင်းပါတယ်”
“ဘာလို့လဲ”
“ဆရာမကိုယ်တိုင် ရှင်းပြမယ်လို့ ပြောပါတယ်”
မေရီက စပါးစာရင်းဇယားများမှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“ကြားရုံနဲ့တင် ရင်မောစရာကောင်းနေပြီ”
ကောင်လေး၏ မျက်နှာကတော့ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ကျွန်တော် စာရင်းဇယားစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
အဘီဂယ်က ကျောင်းခန်းအပြင်ဘက်တွင် ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေသည်။
တံခါးကြားမှတစ်ဆင့် ကလေးသုံးဆယ့်တစ်ဦးတို့၏ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေမှုကို ကြားနေရသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲ့ဒီစကားက ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကို လျော့သွားစေတာမျိုးတော့ မရှိဘူးနော်”
သူမက အသံကို တိုးလိုက်သည်။
“ကလေးတွေထဲက အချို့က ဆရာ့ကို အဝေးကနေ ခေါ်နေကြတဲ့အသံတွေကို ကြားနိုင်တယ်ဆိုတာကို ကြားသွားကြလို့ပါ”
ကျွန်တော် ဆက်စပ်တွေးရင်း စောင့်နေလိုက်သည်။
အဘီဂယ်က တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူတို့က စမ်းသပ်မှုတစ်ခု လုပ်နေကြတာပါ”
ကလေးခြောက်ယောက်က သူမ၏ စားပွဲခုံရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည်။
အငယ်ဆုံးကောင်လေးက ရှက်နေပုံရသည်။
အကြီးဆုံးကောင်လေးကတော့ အပြစ်ပေးခံရခြင်းက သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်တွေ့ရှိမှုကို တရားဝင်မှု မရှိတော့အောင် လုပ်နိုင်မလားဆိုတဲ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
အဘီဂယ်က သူတို့ကို အရပ်အမြင့်အလိုက် စီပေးထားသည်။
ဒါက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်တာ ဟုတ်မဟုတ်တော့ ကျွန်တော် မသိပါ။
ဆံပင်နှစ်ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော ကောင်မလေးက အရင်စပြောသည်။
“ကျမတို့ ကောင်စီကို နှောင့်ယှက်ချင်လို့ လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
“မင်းတို့ မနှောင့်ယှက်ပါဘူး”
သူမ၏ မျက်နှာလေး တောက်ပသွားသည်။
ဒီစကားနဲ့ စတင်ခဲ့မိတာ မသင့်တော်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘာလုပ်ကြတာလဲ”
“ဆရာ့ကို တမ်းတပြီး ခေါ်ကြည့်တာပါ”
“အားလုံး တစ်ပြိုင်တည်းလေ” ဟု အကြီးဆုံးကောင်လေးက ဖြည့်ပြောသည်။
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
မည်သူမျှ မဖြေကြပါ။
အဘီဂယ်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
အငယ်ဆုံးကောင်လေးက သူ့ဖိနပ်သူ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“တော်တော်ကြာကြာပါပဲ” ဟု ကောင်မလေးက ဝန်ခံသည်။
ကျွန်တော် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုများ အကူအညီ လိုအပ်လို့လား”
“မလိုပါဘူး”
“အန္တရာယ်ကျရောက်နေလို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်ကြည့်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြဘူးလား”
အကြီးဆုံးကောင်လေးက မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင် ဆရာ တကယ်ကြားနိုင်မလားဆိုတာကို သိနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ”
သူပြောတာလည်း အချက်ကျနေသည်။
အသုံးဝင်တဲ့ အချက်တော့ မဟုတ်ပေမယ့် အချက်တစ်ချက်တော့ ဟုတ်နေတာပေါ့။
“အောင်မြင်သွားလား ဆရာ” ဟု ကောင်မလေးက မေးသည်။
“မနေ့ညက ငါ တစ်ခုခုတော့ ကြားလိုက်တယ်”
ကလေးခြောက်ယောက်လုံး ရှေ့သို့ ကိုယ်ကိုင်းလာကြသည်။
အဘီဂယ်က မျက်လုံးများကို ခဏတာ မှိတ်လိုက်သည်။
“အဲဒါ မင်းတို့ ဖြစ်ချင်မှလည်း ဖြစ်မှာပါ” ကျွန်တော် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “ဘယ်ကလာမှန်း မသိဘူး၊ ဘာကို ဆိုလိုမှန်းလည်း မသိရဘူး”
“ကျမတို့ ကျောင်းနာမည်ကိုပါ ထည့်ပြောသင့်တာ” ဟု အကြီးဆုံးကောင်လေးက ပြောသည်။
“မပြောရဘူး” ဟု အဘီဂယ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူလည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။
ကျွန်တော် အခန်းတွင်းသို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျန်တဲ့ကျောင်းသားတွေက မကြားချင်ယောင်ဆောင်နေကြသည်။
အချို့ကတော့ အခြားသူတွေထက် ပိုဟန်ဆောင်ကောင်းကြသည်။
ကောင်လေးတစ်ယောက်ဆိုရင် သူ့ကုလားထိုင်တစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ လှည့်ထားလိုက်သည်။
“ဒီလိုနည်းနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်တာက စာပို့လူငယ်တစ်ယောက် လွှတ်လိုက်တာမျိုးနဲ့ မတူဘူး” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ မကြားချင်မှ မကြားမှာ။ နားလည်ချင်မှ နားလည်မှာ။ ပြီးတော့ ကြားရုံနဲ့ ငါ ချက်ချင်း ရောက်လာနိုင်မယ်လို့လည်း မဆိုလိုဘူး”
“တကယ်လို့ အရေးကြီးကိစ္စဆိုရင်ရော” ဟု နောက်တန်းမှ ကောင်လေးတစ်ယောက်က လှမ်းအော်မေးသည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင် လူကြီးတစ်ယောက်ကို သွားရှာတာ၊ ခေါင်းလောင်းထိုးတာ၊ အော်ဟောက်တာ၊ ကင်းစောင့်ကို သွားခေါ်တာ၊ ဒါမှမဟုတ် တကယ်အကူအညီဖြစ်စေမယ့် အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခုကို လုပ်သင့်တယ်”
“ကျမတို့ လေဒီ အော်ရီလီယာကို ခေါ်လို့ရမလား”
အော်ရီလီယာက တံခါးဝမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို အခု တန်းခေါ်လို့ရပြီလေ”
ကလေးတွေ အားလုံး လှည့်ကြည့်ကြသည်။
သူမက ဘယ်သူ့ကိုမှ သွားမခေါ်ခိုင်းဘဲ အရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့ခေါ်တာ မင်း ကြားလိုက်လို့လား”
“မကြားပါဘူး။ ဒီလာက ဖြစ်တာတွေကို ပြောပြလို့ သိရတာပါ”
အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်ကို ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကျေနပ်သွားစေသည်။
အော်ရီလီယာ ဝင်လာပြီး ကျွန်တော့်ကုလားထိုင်ဘက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။
ကျစ်ဆံမြီးကျစ်ထားသော ကောင်မလေးက လက်ထောင်လိုက်သည်။
အဘီဂယ်က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ဆုတောင်းတာတွေက ဆရာမတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလားဟင်”
အော်ရီလီယာက ထိုမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“တချို့တလေကျတော့လည်း နာကျင်စေတာပေါ့”
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
“တချို့ကျတော့လည်း နှစ်သိမ့်မှု ပေးနိုင်ပါတယ်” သူမ ဆက်ပြောသည်။ “တချို့ကျတော့လည်း တခြားဘယ်နေရာမှာမှ မပြောပြနိုင်တဲ့ ခံစားချက်တွေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေတာမျိုးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေအားလုံးကို ငါ အကုန်မကြားနိုင်ဘူး၊ ကြားသမျှကိုလည်း လိုက်မဖြေပေးနိုင်ပါဘူး”
ကောင်မလေးက လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“ဆုတောင်းတာက ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာမျိုးလားဟင်”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဒါဆို တစ်စုံတစ်ယောက်က ကိုယ့်အသံကို ကြားနိုင်မလားဆိုပြီး စမ်းသပ်တာကရော ယဉ်ကျေးမှု မရှိတာလား”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။
“တစ်ခါတလေတော့လည်း ဟုတ်တာပေါ့”
အဘီဂယ်က ကျောင်းသားခြောက်ဦးကို နောက်ထပ် ကူးရေးရမည့်စာများကို ပေးလိုက်သည်။
အကြီးဆုံးကောင်လေးက ထိုကူးရေးရမည့် စာပိုဒ်က သက်သေအထောက်အထားများကို တာဝန်သိသိ သုံးစွဲခြင်းအကြောင်း ဖြစ်မလားဟု မေးလာသည်။
အဘီဂယ်က ၎င်းသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စကားစမြည် ဆက်မပြောဖြစ်တော့ဘဲ ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာတို့သည်။
“ရှင် အဲဒါကို ကောင်းကောင်း ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသွားတယ်”
“သူတို့ရဲ့ စမ်းသပ်မှု အောင်မြင်ကောင်း အောင်မြင်နိုင်တယ်လို့ပဲ ငါ ပြောခဲ့တာပါ”
“ရှင်သာ လိမ်ပြောလိုက်ရင် သူတို့က အဲဒါကို ထပ်လုပ်ကြဦးမှာ”
“ငါလည်း အဲဒါကို စဉ်းစားမိလို့ပါ”
သူမက ပိတ်ထားသော တံခါးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးငယ်အချို့၏ အသံများက ဝါကျတစ်ကြောင်းတည်းကိုပင် ပြန်လည်ရွတ်ဆိုနေကြသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။
အဘီဂယ် ရွေးချယ်ပေးလိုက်သော စာပိုဒ်ပင် ဖြစ်ပေမည်။
“အဲဒါ သူတို့ပဲလို့ ထင်လား” ဟု အော်ရီလီယာက မေးသည်။
“မနေ့ညက ခေါ်သံကို ပြောတာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“မသိဘူး”
“ကောင်းပြီလေ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းတယ် ဟုတ်စရာလား”
“ဖြစ်လာနိုင်ခြေတစ်ခု ပေါ်လာရုံနဲ့ တိကျသေချာမသိသေးတာကို အဖြေတစ်ခုအဖြစ် ရှင် အလွယ်တကူ မပြောင်းပစ်လိုက်ဘူးလေ”
ထင်ပါရဲ့၊ ကျောင်းစင်္ကြံလမ်းတွေအထိ သင်ခန်းစာတွေက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတတ်သေးသည်။
မွန်းတည့်ချိန်ရောက်တော့ လူတိုင်းက အဲဒီအကြောင်းကို သိကုန်ကြပြီ။
ကလေးခြောက်ယောက်က ညဘက်အထိ သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို အော်နေခဲ့ကြတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းတော့ မဟုတ်ပေ။
အဲဒီအပိုင်းကတော့ ချက်ချင်းလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံး ပျံ့နှံ့လာတဲ့ ဗားရှင်းအရဆိုရင်တော့ ကျောင်းကနေ ဆုတောင်းမေတ္တာပို့သပြီး ဘုရင်ကိုပါ ခေါ်ယူနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတာပါပဲ။
ညစာစားချိန်ရောက်တော့ အဘီဂယ်မှာ ကိုယ်ပိုင်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုပင် ရရှိသွားလောက်ပြီဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
မေရီက ဒီဇာတ်လမ်း ဘယ်လိုပြောင်းသွားလဲဆိုတာကို စုံစမ်းဖို့ ကြိုးစားကြည့်သည်။
သို့သော် သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ ဗားရှင်းသုံးမျိုးနဲ့ တရားခံက ဘယ်သူမှန်း မသိခဲ့ရပေ။
“မီးဖိုချောင်က ရေဆေးခန်းကနေ ကြားခဲ့တာတဲ့” သူမ ပြောသည်။
“ရေဆေးခန်းက ဟုတ်လား”
“ကင်းစောင့်နှစ်ယောက်ဆီကနေ ကြားလာတာတဲ့”
“ဘယ်ကင်းစောင့်တွေလဲ”
“တစ်ယောက်က ပန်းရန်ဆရာတစ်ယောက်ဆီက ကြားလာတာ။ နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ကို ထုတ်မပြောဘဲ ဝှက်ထားတယ်”
ကျွန်တော် မှတ်စုများကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါကို ပြင်လို့ ရမလား”
“မှန်ကန်တဲ့ အဖြစ်အပျက်အတိုင်း ပြန်ရှင်းပြလို့တော့ ရတာပေါ့”
“ငါ မေးတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ”
“မရဘူး”
အော်ရီလီယာက နေ့လယ်ခင်း သင်ခန်းစာကို ပိုပြီး တင်းကျပ်လာစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း အိပ်စက်အနားယူခဲ့ရသည်ဟု သူမက ယုံကြည်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော် မအိပ်ခဲ့ရပါ။
ဒါက ဘာမှတော့ မထူးခြားလှပေ။
သူမက အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဖယောင်းတိုင် ငါးတိုင်ကို တန်းစီ ချထားလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက် တံခါးရွက်များကို ဖွင့်လိုက်ပိတ်လိုက် လုပ်နေချိန်တွင် အက်ဗလင်က ဖယောင်းတိုင်မီးတောက်များကို အတူတူဖြစ်နေအောင် ထိန်းပေးရသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဖယောင်းတိုင်မီးတွေ လိုအပ်တဲ့ လေဝင်လေထွက်ကို မပိတ်သွားစေဘဲ မီးတိုင်တွေကို အကာအကွယ် စုန်းစွမ်းအင်ကွင်းတစ်ခုနဲ့ ဝိုင်းရံထားရမည် ဖြစ်သည်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုမှာ ဖယောင်းတိုင် သုံးတိုင် ငြိမ်းသွားသည်။
ဒါ့အပြင် ဒုတိယအကြိမ်မှာ လေကြမ်းဝင်လာပြီး လေးတိုင်စလုံး ငြိမ်းသွားခဲ့သည်။
တတိယအကြိမ်မှာတော့ ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်က အလွန်တရာ တောက်လောင်လာကာ ကျွန်တော့်လက်မောင်းစွန်းကိုပင် လောင်သွားစေသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ၎င်းကို ငြှိမ်းသတ်ပေးလိုက်သည်။
“ရှင် တိုးတက်လာပါတယ်” သူမ ပြောသည်။
“မီးလောင်တာမှာလား”
“သတိထားမိလာတာမှာပါ”
အော်ရီလီယာက ဖယောင်းတိုင်ကို အစားထိုး လဲလှယ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင် သူမလုပ်ရမည့်အပိုင်း ပြီးသွားသည့်တိုင် ဆက်လက်ရှိနေဆဲပင်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်နောက်ဘက်တွင် ဖယောင်းတိုင် အဋ္ဌမတိုင်ကို ချထားလိုက်မှသာ ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
“ရှင်တို့မှာ ဆေးခန်း မရှိဘူးလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အိုင်ယန်က သုံးနေတယ်”
“ဆေးခြယ်နေတာလား”
“နောက်မှပေါ့”
“ကလေးတွေကရော”
“ဘိုးဘွားတွေနဲ့အတူ ရှိနေကြတယ်”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက နေခဲ့ဖို့ တောင်းဆိုတာပါ” ဆရာမက ရှင်းပြသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
“ဆက်လုပ်ပါ”
သူမဆီမှာ သနားကြင်နာမှုဆိုတာ လုံးဝ မရှိပေ။
စိတ်ဝင်စားမှု သက်သက်သာ ရှိသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ သနားကြင်နာမှုကိုသာ ပိုလိုချင်သည်။
နောက်ထပ် လေ့ကျင့်ခန်းက ဖယောင်းတိုင်များနှင့် မည်သို့မျှ မဆိုင်တော့ပေ။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် ထိန်းချုပ်နိုင်သမျှ အသေးငယ်ဆုံး စုန်းစွမ်းအင်ကို ဖန်တီးခိုင်းသည်။
ကျွန်တော်က လက်ဝါးပြင်ပေါ်တွင် ကျဉ်းမြောင်းသော လေကွင်းငယ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။
“ပိုသေးအောင် လုပ်ပါ”
ကျွန်တော် ပိုငယ်သွားအောင် လျှော့ချလိုက်သည်။
“ထပ်လုပ်”
ဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားစာမျှသာ ကျယ်တော့သည့်တိုင်အောင် အဆိုပါ လေကွင်းငယ်ကို ကျဉ်းမြောင်းစေလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်သည်းခွံအရွယ်လောက်အထိ ဖြစ်သွားသည်။
စွမ်းအင်အလုပ်လုပ်ပုံ ပိုငယ်လာလေလေ၊ ကြိုးစားအားထုတ်ရမှုက ကြီးမားလာလေလေ ဖြစ်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ပတ်လည်တွင် လျှောက်သွားနေသည်။
“ရှင် ဘာတွေ ကြားရလဲ”
“ပြတင်းတံခါးရွက်တွေရဲ့ အသံ”
“တခြားဘာတွေလဲ”
“စင်္ကြံထဲမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က သေတ္တာတစ်လုံးကို ဆွဲရွှေ့နေတဲ့အသံ”
“တခြားရော”
ကျွန်တော် နားစွင့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်၏ အသက်ရှူသံ။
ဖယောင်းတိုင်များ။
ရင်ပြင်ထဲမှ လှည်းတစ်စီး၏ အသံ။
အလှမ်းဝေးဝေးမှ တူထုသံ။
ထို့နောက် ၎င်းတို့၏အောက်ဘက်မှ ဖိအားတစ်ခုက ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှု၏ အစွန်းတစ်ဖက်ကို လာထိတွေ့လာသည်။
ကျွန်တော့်လက်ထဲမှ လေကွင်းငယ်လေး တုန်ယင်သွားသည်။
အော်ရီလီယာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဘာလဲ”
“တစ်စုံတစ်ယောက်”
အက်ဗလင် ထရပ်လိုက်သည်။
“ရှင့်ကို ခေါ်နေတာလား”
“ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”
ထိုဖိအားက ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော့်နာမည်ကိုပါ ပါလာစေသည်။
အသံထွက်ပြီး ခေါ်တာတော့ မဟုတ်ပေ။
သေသေချာချာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယူရီယာဂရေး။
ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးမပစ်ဘဲ လက်ချောင်းများကို လေကွင်းဝန်းကျင်တွင် ပستိုသိမ်းလိုက်သည်။
“အနားမှာ ဘာတွေရှိလဲ ပြောပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ညွှန်ကြားသည်။
“အက်ဗလင်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ပို၍ အနားသို့ တိုးလာသည်။
“ကြမ်းပြင်”
“ဆက်ပြောပါ”
“ဖယောင်းတိုင် ခြောက်တိုင်။ တစ်တိုင်က ကျန်တာတွေထက် ပိုတိုနေတယ်။ အနောက်ဘက် ပြတင်းတံခါးရွက် လျော့နေတယ်”
ထိုဖိအားက စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့်ပေါ့။
စောင့်နေရုံနဲ့တင် လုံလောက်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသကဲ့သို့ပင်။
ဆယ်လာ၏ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ပေ။
စိုးရိမ်ပူပန်မှု လုံးဝ မရှိပါ။
လိုအပ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရုန့်ရင်းကြမ်းတမ်းမှုမျိုးလည်း မရှိပေ။
ထိုအသံက တံခါးပိတ်ထားသည့် အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေကာ ဝင်ခွင့်ရလိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေသူတစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုကို ဆောင်ယူလာသည်။
ယူရီယာဂရေး။
ကျွန်တော့်နာမည်အောက်တွင် ပုံစံဒုတိယတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာသည်။
မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
အဖွင့်အပိတ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယင်းမှတစ်ဆင့် ကျွန်တော် ပြန်ဖြေလို့ရနေသည်။
အော်ရီလီယာက မပြောပြဘဲနဲ့တောင် ကျွန်တော် အဲဒါကို သိနေသည်။
ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုက ထိုနေရာဘက်သို့ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
လက်ဝါးပေါ်မှ လေကွင်းငယ်လေးက ပို၍ တင်းကျပ်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရှင် သိလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“မသိဘူး”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာက အလွန်တရာ တည်ငြိမ်သွားသည်။
“ဘာမှ မမေးဘူးလား”
“မမေးပါဘူး”
“ဘာတွေ ကမ်းလှမ်းလာလဲ”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“ပြန်ဖြေဖို့ လမ်းကြောင်းတစ်ခုပါ”
ကျွန်တော့်စိတ်အစွန်းဘက်ရှိ စွမ်းအင်ကွင်းကြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။
ခဏတာမျှ ကျောက်ဖြူပြင်များကို မြင်လိုက်ရသည်။
စားပွဲရှည်ကြီး တစ်ခု။
ရာသီဥတု မရှိသော ကောင်းကင်ကြီးဆီသို့ ဖွင့်ထားသော ပြတင်းပေါက်များ။
အခန်း၏ အနောက်ဘက်စွန်းတွင် ဖျော့တော့သော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ရပ်နေသည်။
သူ့မျက်နှာကို ကျွန်တော် မမြင်ရပေ။
သို့သော် သူ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံစားမိနေရသည်။
စစ်ဆေးခံရန်အတွက် ခေါ်ဆောင်လာသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ သူက ကျွန်တော့်အပေါ် အာရုံစိုက်နေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းအင်ကွင်းက အလိုလို တက်လာသည်။
ဖယောင်းတိုင်တွေ ဝန်းကျင်မှာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ဝန်းကျင်မှာ ဖြစ်သည်။
အလှမ်းဝေးလှသော အခန်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အသံကတော့ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲပင်။
ဝင်ခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အဲဒါ ဆုတောင်းသံ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”
“အင်း” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများက နွေးထွေးနေသည်။
“ရှင် ဘာလိုချင်လဲ”
“ပိတ်ပစ်ချင်တယ်”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
“သူ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ မကြိုးစားနဲ့”
“သူ ဟုတ်လား”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်သည်။
“အိုသယ်လို့စ်”
ထိုအနာမည်ကြောင့် အဝေးမှ ဖိအားက ပိုမို ထက်ရှလာသည်။
သူ ကြားသွားလေပြီ။
သို့မဟုတ် ထိုလမ်းကြောင်းက ကြားသွားခဲ့တာ ဖြစ်မည်။
ကျွန်တော့်အာရုံစိုက်မှုကို ဝန်းရံထားသော အကာအကွယ်ကို တစ်စုံတစ်ရာက စမ်းသပ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အပြင်းအထန်တော့ မဟုတ်ပေ။
အဲဒါက ပိုဆိုးနေသည်။
လုံလောက်တဲ့ အချိန်သာပေးမယ်ဆိုရင် ခုခံမှုတွေက သဘောတူညီမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်လို့ သူက ယူဆနေသည်။
“ခုခံမှုမလုပ်ဘဲနဲ့ ဘယ်လို ပိတ်ရမလဲ”
“ရှင် ဘာကို နားထောင်နေလဲဆိုတာကို ရွေးချယ်ပါ”
“ဒီစကားက လုံလောက်တဲ့ အဖြေတစ်ခု မဟုတ်သလိုပဲ”
“အမြဲတမ်းလိုလို ဒီလိုပါပဲ”
ထိုဖိအားက ကျွန်တော့်ကို ထပ်မံ လာထိတွေ့သည်။
ကျောက်ဖြူပြင်။
စားပွဲရှည်ကြီး။
ခေါင်းရင်းနားတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လွတ်နေသည့် ကုလားထိုင်တစ်လုံး။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ပို၍ တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
စွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ပဲ ကြည့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ဆံနွယ်မည်းမည်းတစ်စ ကျလာနေသည်။
သူမ၏ လက်မဘေးတွင် မှင်စက်ငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သူမ၏ နောက်ဘက်တွင် လေကြမ်းကြောင့် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် တုန်ယင်နေသည်။
ကျွန်တော် နောက်လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ မီးတောက်ကို ငြိမ်ကျသွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
အဝေးမှ အခန်းကြီး ပုံရိပ် ဖျော့တော့သွားသည်။
“ဒီမှာ ဘာတွေရှိလဲ အမည်တပ်ပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်ဇနီး”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေး ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ကျွန်တော့်လက်ကို ဆက်လက် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။
“ကျွန်တော့်ဆရာမ”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အနောက်ဘက် လှေကားထစ်အောက်က အခန်း။ ဖယောင်းတိုင် ခြောက်တိုင်။ မီးလောင်ထားတဲ့ လက်မောင်းစွန်း”
“အဲဒါ ဆရာ့ဟာလေ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ကံဆိုးစွာနဲ့ပေါ့”
ထိုဖိအားများ ဆုတ်ခွာသွားသည်။
ရှုံးနိမ့်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။
ဖယ်ထုတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။
အသံက ကျွန်တော့်နာမည်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်ခေါ်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော် နောက်ကနေ လိုက်မသွားတော့ဘဲ ဖြတ်သန်းခွင့် ပေးလိုက်သည်။
လက်ဝါးပေါ်မှ လေကွင်းငယ်လေး ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲပင်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
ခွန်အားများ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသည်။
ကျောက်ဖြူပြင်၏ နောက်ဆုံး အကြွင်းအကျန်များပါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ မလှုပ်ရှားကြပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းစွန်းကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
“တကယ် မီးလောင်ထားတာပဲ”
“ငါ ပြောသားပဲ”
“ရှင် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေတာပဲ ထင်နေတာ”
“ငါ တကယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေတာပါ”
အော်ရီလီယာက အနီးဆုံးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ ပင်ပန်းနေပုံရသည်။
ဒီသင်ခန်းစာကြောင့်ထက် ပိုပြီး ပင်ပန်းနေပုံပေါ့။
“သူ ဘယ်တုန်းကမှ ငါ့ကို အဲဒီလို ခေါ်ခဲ့ဖူးတာ မရှိဘူး” သူမ ပြောသည်။
“အဲဒါ သူမှန်း ဘယ်လိုသိတာလဲ”
“ဖိတ်ကြားလာတဲ့ ပုံစံကြောင့်ပေါ့”
အဝေးမှ အခန်းကြီး ပေါ်လာခဲ့သော နေရာကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူ ငါ့ကို လာစေချင်နေတာ”
“ဟုတ်တယ်”
“ငါ တကယ် သွားလို့ ရလို့လား”
အော်ရီလီယာက အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
“သွားနိုင်လောက်တယ်လို့ ထင်တယ်”
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဘယ်ကိုလဲ”
“တရားရုံးတော်ကိုပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။ “သို့မဟုတ် အစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပနိုင်လောက်တဲ့ အဲဒီလိုနေရာမျိုးရဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုပေါ့”
“သူ့ကို အဲဒီမှာ ဆက်ထိန်းထားနိုင်မလား”
“မသိဘူး”
ကျွန်တော် စားပွဲကို မှီလိုက်သည်။
“သူ ဘာမှ မမေးဘူး”
“အင်း”
“သူက လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ပေးရုံပဲ ဖွင့်ပေးခဲ့တာ”
“ဟုတ်တယ်”
အန္တရာယ် ကျော်လွန်သွားမှသာ အမျက်ဒေါသက ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
အသုံးဝင်သော ဒေါသမျိုးပေါ့။
“သူက ပြန်ဖြေတာကို သဘောတူညီချက်အဖြစ် သတ်မှတ်ချင်နေတာ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်သည်။
“သူ စဉ်းစားပုံက အဲဒီအတိုင်းပဲလေ”
ညစာမစားမီ ကျွန်တော်တို့ မေရီနှင့် ရဲတိုက်မှူးကို အကြောင်းစုံ ပြောပြခဲ့ကြသည်။
မေရီက ကျွန်တော် မှတ်မိသမျှကို အကုန် ရေးချလိုက်သည်။
ကျောက်ဖြူပြင်။
ပြတင်းပေါက်များ။
လွတ်နေသည့် ကုလားထိုင်။
ကျွန်တော့်နာမည်ကို ကြားခဲ့ရသည့် အကြိမ်ရေ အတိအကျ။
ရေးပြီးသွားသောအခါ သူမက အော်ရီလီယာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“အိုသယ်လို့စ်က ဒါကို တရားဝင် ခေါ်ယူမှုတစ်ခုလို့ ယူဆနိုင်မလား”
“သူ ယူဆကောင်း ယူဆနိုင်တယ်”
“တကယ်ပဲ အဲဒါ ဟုတ်လို့လား”
“မဟုတ်ဘူး”
မေရီက တစ်ခုခုကို မျဉ်းသားလိုက်သည်။
“ဘာလို့လဲ”
“သူ ဘယ်သူဆိုတာ မပြောဘူး။ ဘာရည်ရွယ်ချက်မှလည်း မပြောဘူး။ ယူရီယာရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ဒါမှမဟုတ် ပြန်လာရေးအတွက် ဘယ်လို စည်းကမ်းချက်မှလည်း မပေးခဲ့ဘူး”
“ကြားရတာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မေရီ၏ ဘောပင် ရပ်သွားသည်။
“အင်း”
ရဲတိုက်မှူးက ကာကွယ်ရေး စုန်းစွမ်းအင်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ဘာမှ ပွင့်သွားခြင်း မရှိပေ။
အာဏာပိုင် လမ်းကြောင်းလည်း ရွှေ့ပြောင်းသွားခြင်း မရှိပေ။
ထိုခေါ်သံက ရဲတိုက်၏ ကာကွယ်ရေးစနစ်များကို ဖြတ်ကျော်စရာ မလိုဘဲ ကျွန်တော့်ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းက ရဲတိုက်ထဲကို လုံးဝ ဝင်မလာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲက ကြားနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို ရှာတွေ့သွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
“အဲဒါကို ကာကွယ်လို့ ရမလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်မှူးက ပြန်ဖြေသည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“လုံးဝကြီးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ခေါ်သံမှန်သမျှကို တားဆီးနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်တဲ့ ကာကွယ်မှုမျိုးက တခြားသူတွေရဲ့ အသံတွေကိုပါ မကြားရအောင် လုပ်ပစ်လိမ့်မယ်”
“အခုလက်ရှိ အနေအထားနဲ့ဆိုရင်တော့ အဲဒါက ဆွဲဆောင်မှု ရှိသားပဲ” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“တစ်ရက်လောက်တော့ ပေါ့” သူမက ပြန်ပြောသည်။ “နှစ်ရက်လောက်လည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မယ်”
သူမ ဆိုလိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ခုက ရန်သူထက် ပိုတဲ့အရာတွေကိုပါ တားဆီးထားနိုင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က ပိုမိုသေးငယ်တဲ့ ကာကွယ်မှုတစ်ခုကို သဘောတူလိုက်ကြသည်။
နံရံကြီးတစ်ခုတော့ မဟုတ်ပေ။
အမှတ်အသားတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဘုရားစွမ်းအင်က ကျွန်တော့်ရဲ့ နားကြားနိုင်စွမ်းကို ထပ်မံ ထိတွေ့လာမယ်ဆိုရင် ကာကွယ်ရေးစုန်းစွမ်းအင်တွေက အနီးဆုံး ကြေးဝါပစ္စည်းမှာ သီးသန့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေမှာ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်အပြင်ဘက်မှာ အလုပ်ဖြစ်မဖြစ်တော့ ရဲတိုက်မှူးက အာမမခံနိုင်ပေ။
အိုသယ်လို့စ်က အဲဒီနည်းလမ်းကို ထပ်သုံးမယ်ဆိုတာကိုလည်း သူ အာမမခံနိုင်ပါ။
မေရီက ကန့်သတ်ချက် နှစ်ခုစလုံးကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမဘာသာ သူမ စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
“သက်သေတွေရှေ့မှာ လူကိုယ်တိုင် နှုတ်နဲ့ ပြန်မဖြေဘဲနဲ့ ဘယ်လိုခေါ်ယူမှုကိုမှ လက်ခံတယ်လို့ သတ်မှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ဘုရားတစ်ဆူကို ချည်နှောင်နိုင်လို့လား”
“ဒါက ကျွန်တော်တို့ကို ချည်နှောင်တာလေ”
အော်ရီလီယာက မေရီကို အားကျသဘောကျသည့် ပုံစံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါ အရေးကြီးတယ်”
ညစာစားပွဲတွင် ကလေးတွေရှေ့မှာ အိုသယ်လို့စ်အကြောင်းကို မပြောဖြစ်ကြပေ။
မုန်လာဥနီအကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
ကယ်ရယ်က သူမရဲ့ မုန်လာဥနီကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူ့ဟာသူ စားပြီးနောက် သူ့အမရဲ့ဟာကို ရှာဖို့ စားပွဲအောက်ဘက်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
ဟယ်လီနာက သူ့ကို ကြားဖြတ် တားဆီးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ပန်းကန်ပြားဘေးတွင် စာအုပ်ကို တင်ထားရင်း ကျွန်ტော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။
တစ်ချိန်တွင် သူမက ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကများ ခေါ်လိုက်လို့လားဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။
ထို့နောက် သူမက ကုလားကာကို ကျော်ကာ လျော့နေသော သော့ခလောက်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။
အဲဒါပါပဲ။
ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ အစားအစာကို ဆက်စားလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် အဘီဂယ်က ကျောင်းသားခြောက်ဦး၏ တောင်းပန်လွှာကို လွှတ်လိုက်သည်။
သူတို့အားလုံး လက်မှတ်ထိုးထားကြသည်။
အငယ်ဆုံးကောင်လေးက သူ့နာမည်အောက်တွင် ခေါင်းလောင်းပုံလေး တစ်ပုံ ဆွဲထားသည်။
အကြီးဆုံးကောင်လေးကတော့ အနာဂတ်စမ်းသပ်မှုများအတွက် ကြိုတင်ခွင့်ပြုချက် ယူရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည့် မှတ်စုတစ်ခုကို ထည့်ရေးထားသည်။
အဘီဂယ်က ‘အနာဂတ်’ ဆိုသည့် စကားလုံးကို ဖြတ်ချထားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ ထိုစာမျက်နှာကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“ရှင် ပြန်ဖြေမှာလား”
“အင်း”
“ရှင် ဘာပြောမလဲ”
“မေးခွန်းတွေ မေးတာက ပြဿနာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောမယ်”
“ဒါဆို ပြဿနာက ဘာလဲ”
“တခြားသူတစ်ယောက်ကို ပစ္စည်းကိရိယာတစ်ခုလို သုံးတာပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
“အဘီဂယ်လည်း အဲဒီစကားကို သဘောကျမှာပါ”
“အဲဒီ အပြုံးကို ငါ စပြီး ကြောက်လာပြီ”
အိပ်ရာမဝင်မီ ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်း ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေလိုက်သည်။
မိုးရေစက်တွေက မှန်သားပြင်ပေါ်သို့ တတောက်တောက် ကျနေသည်။
ကယ်ရယ်က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ခေါင်းဘေးတွင် ဖြန့်လျက် ကျောခိုင်းအိပ်နေသည်။
ဂါရစ်က ပုခက်ထဲတွင် ဘေးတိုက်လှည့်ကာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တန်းကို ကန်ထားသည်။
ကျွန်တော် နားစွင့်လိုက်သည်။
ရဲတိုက်ကြီးက ကျွန်တော်တို့ပတ်လည်တွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
ရေမြောင်းထဲမှ ရေစီးသံ။
ရင်ပြင်ထဲမှ ကင်းစောင့်တစ်ဦး၏ အသံ။
အောက်ဘက် တစ်နေရာမှ တံခါးပိတ်သံ။
အဝေးမှ အသံတစ်စုံတစ်ရာက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်မလာခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ ရောက်လာသည်။
“သူ ထပ်ကြိုးစားဦးမယ်လို့ ရှင် ထင်လား”
“အင်း”
“ငါလည်း ထပ်ကြိုးစားမယ်လို့ ထင်တယ်”
ကျွန်တော် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုဖြစ်နိုင်ခြေက ကျွန်တော့်ကို အဲဒီဖြူစင်တဲ့ အခန်းကြီးဆီသို့ ဆွဲခေါ်သွားခြင်း မရှိပေ။
အဲဒါက ကျွန်တော် လက်ရှိ ရပ်တည်နေတဲ့ အခန်းကိုသာ အာရုံစိုက်လာစေခဲ့သည်။
ပုခက်နှစ်ခု။
မီးအိမ်တစ်လုံး။
ကျွန်တော့်ဘက်တွင် ရှိနေသော ဇနီး။
ဖိတ်ကြားချက် မလိုအပ်ဘဲ ကိုယ်ပိုင်ဖြစ်နေသည့် အိမ်လေးတစ်လုံး။
တကယ်လို့ အိုသယ်လို့စ် ထပ်ခေါ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် တံခါးပိတ်ထားတာကိုသာ သူ တွေ့ရလိမ့်မယ်။
ပြီးတော့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အဲဒီတံခါးကို ဖွင့်ဖို့ သော့က ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေပါပြီ။