မေရီသည် မိုးရေထဲတွင် ပြန်လာခဲ့သည်။
မနက်ခင်း မလင်းမီက နှင်းကျစပြုခဲ့သည်။
နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရာသီဥတုက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အမိုးစွန်းများမှ ရေများစီးကျလာပြီး ရ당ယံကို တိမ်ရေစီးကြောင်းငယ်များအဖြစ် ဖြတ်သန်းကာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖိနပ်များ စတင်ပေါက်ပြဲနေသည့် နေရာတိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။
ဂိတ်တံခါးပွင့်လာချိန်တွင် ကျွန်ောက်သည် အောက်ထਾਲခန်းမတွင် ရှိနေသည်။
အီလီဇာက အရင်ဆုံး ဝင်လာသည်။
တက်ဆာက သူမ၏ တုတ်ကောက်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညှပ်ကာ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။
ထို့နောက် မေရီသည် ဖိနပ်ထူထူကြီးများကို စီးလျက် အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေသည့် အမူအရာဖြင့် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
"မင်းပြောတဲ့ ဖိနပ်တွေက မှန်တာပဲ"
သူမက တက်ဆာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
"သူပြောပြလိမ့်မယ်လို့ ငါပြောသားပဲ"
တက်ဆာက ပြုံးပြသည်။
မေရီက ကျွန်တော့်ကို မျက်မှောင်ကြုံ့ကြည့်သည်။
သူတို့အားလုံး စိုရွှဲနေကြသည်။
ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသည်။
သူတို့ ယူသွားခဲ့သည်ထက် ပိုများသော စာရွက်စာတမ်းများကို သယ်ဆောင်လာကြသည်။
မေးခွန်းများ မမေးရသေးမီမှာပင် ဘီထရစ်က သူတို့ကို မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ဦးတည်စေလိုက်သည်။
မေရီက ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသည်။
အီလီဇာက သူမထံမှ စာရွက်စာတမ်းတွဲကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
"ဟင်းချိုသောက်ပြီးမှ ဒါကို ပြန်ယူလိုက်"
"အဲဒါ ဘယ်တွေ ရောက်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါသိတယ်"
"ငါလည်း သိတာပေါ့"
မေရီက အကူအညီတောင်းလိုသဖြင့် ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
ဆောက်လုပ်ရေးဘောင်ကို တည်ဆောက်စဉ်ကတည်းက ကျွန်တော် တစ်ခုခု သင်ယူခဲ့ရသည်။
ဝင်မစွက်ဖက်ဘဲ နေခြင်းသည်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပညာရှိရာရောက်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။
"ဟင်းချိုသောက်လိုက်ပါဦး" ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
သူမလည်း ထွက်သွားလေသည်။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အငယ်စားကောင်စီခန်းမ၌ တွေ့ဆုံကြသည်။
မေရီသည် အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီး ဖြစ်သည်။
စာရွက်စာတမ်းများကို စနစ်တကျ အပုံသုံးပုံပုံထားသည်။
ဖန်သည် ကျောက်ခွဲစခန်း သဘောတူစာချုပ် မိတ္တူသန့်သန့်လေးနှင့်အတူ သူတို့ဘေးတွင် ထჯိုင်နေသည်။
အီလီဇာက သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် မှီထိုင်နေသည်။
တက်ဆာက ဘယ်ကနေမှန်းမသိ ဒိန်ခဲတစ်ချို့ကို ရှာတွေ့ထားလေသည်။
မေရီ စတင်ပြောဆိုနေချိန်တွင် သူမက ဒိန်ခဲကို လှီးဖြတ်နေသည်။
"ရွာသုံးရွာက ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ချင်ကြတယ်"
"စတုတ္ထရွာကရော" အက်ဗလင်က မေးသည်။
"ဆုံးဖြတ်ချက်မချခင် ဆောင်းရာသီကုန်သွားဖို့ စောင့်ချင်နေကြတယ်"
"လမ်းကြောင်းကြောင့်လား"
"သူတို့ဘာသာသူတို့ သဘောမတူကြလို့ပဲ"
မေရီက ပထမစာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
"အချို့အိမ်ထောင်စုတွေက ဂရေးကိပ်ကို ဝင်ရောက်တာဟာ အောက်ပိုင်းနယ်စားရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို အဆုံးသတ်သွားစေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်ကြတယ်။ တချို့ကလည်း သူ့ရဲ့စစ်သားတွေကို ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေကြတယ်"
"သူ့မှာ စစ်သားတွေ ရှိလို့လား" ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
"သူ့အတွက် အခွန်ကောက်ပေးတဲ့ လူခြောက်ယောက် ရှိတယ်။ အဲဒါက သူတို့ကို စစ်သားဖြစ်စေသလား ဆိုတာကတော့ ခင်ဗျား ဘယ်သူ့ကို မေးလိုက်သလဲဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်"
အီလီဇာက ဒိန်ခဲကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
"သူတို့မှာ ဓားတွေ ရှိတယ်"
တက်ဆာက ပန်းကန်ပြားကို သူမဘက်သို့ ပို၍ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
အခွန်ကောက်ခံသူ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ဒုတိယမြောက် အခွန်စာရင်းကိုပါ ယူလာခဲ့သည်။
ဖန် တောင်းဆိုခဲ့သည့် စာရွက်စာတမ်းကိုတော့ သူ ယူမလာခဲ့ပေ။
ယင်းအစား သူတို့ ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့သည့် မည်သည့်စာရင်းတွင်မှ အမည်မပါရှိသော အုပ်စိုးရှင်တစ်ဦးက ဤအခွန်ကောက်ခွင့်ကို မိမိ၏ဘိုးဘေးအား ပေးသکنာခဲ့သည်ဟု သူက ဆိုသည်။
"သူ ဘာမှ ကောက်သွားသေးလား" ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မတို့ ရှိနေတုန်းကတော့ မကောက်ပါဘူး" ဟု အီလီဇာက ဆိုသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်ရော"
"တောင်းဆိုချက်နဲ့ ပေးချေမှုမှန်သမျှကို မှတ်တမ်းတင်ထားဖို့ ရွာတွေကို ကျွန်မတို့ မှာခဲ့ပါတယ်။ မြောက်စောင့်တပ် (Northwatch) ကနေတစ်ဆင့် သတင်းစကားပါးဖို့ ညွှန်ကြားချက်တွေလည်း ချန်ခဲ့ပါတယ်"
မေရီက စာမျက်နှာတစ်ခုကို လှန်လိုက်သည်။
"သူက အဲဒါကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တာလို့ ခေါ်တယ်"
"စွက်ဖက်တာပါပဲ" အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
ကျွန်တော့်ဇနီးက အီလီဇာကို လှည့်ကြည့်သည်။
"သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ခြိမ်းခြောက်သေးလား"
"လမ်းတွေက အန္တရာယ်များလာနိုင်တယ်လို့ အရိပ်အမြွက် ပြောသွားတယ်"
ထိုစကားကြောင့် အခန်းတွဲကြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"ခင်ဗျားတို့ ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ" ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်သူ့ကြောင့်များ လမ်းတွေ အန္တရာယ်များလာရတာလဲဆိုတာကို ဂရေးကိပ်က သိချင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ပါတယ်"
အီလီဇာ၏ အသံက အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
သို့သော် မူလပြောဆိုခဲ့ကြစဉ်ကမူ ဤမျှ ငြိမ်သက်ေအးစက်လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ကျွန်တော် ယူဆမိသည်။
"သူ ကျေနပ်ရဲ့လား"
"မကျေနပ်ဘူး"
"ခင်ဗျားတို့ရော ကျေနပ်ရဲ့လား"
"ကျေနပ်ပါတယ်"
တက်ဆာက ကျွန်တော့်ကို ဒိန်ခဲ ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်တော် အနည်းငယ် ယူလိုက်သည်။
ဖန်က ကျောက်ခွဲစခန်းအကြောင်း ရှင်းပြသည်။
အိမ်ထောင်စု ခုနစ်စုက ရှယ်ယာပိုင်ဆိုင်ကြသည်။
မြေပြင်တိုင်းတာချက်အရ ကျောက်တုံးက သင့်လျော်ကြောင်း ပေါ်ပေါက်လာပါက ငါးစုက တံတားချဉ်းကပ်လမ်းများအတွက် ကျောက်တုံးများ ရောင်းချရန် ဆန္ဒရှိကြသည်။
တစ်စုကမူ ကျမ်းတင်းကုပ်ကို ပြုပြင်ရန် သူမ၏ ရှယ်ယာအားလုံးကို သိမ်းဆည်းထားလိုသည်။
နောက်ဆုံးပိုင်ရှင်မှာ အရှေ့ဘက်ချောင်း တစ်ဖက်ကမ်းတွင် နေထိုင်သူဖြစ်ပြီး မည်သည့်အစည်းအဝေးကိုမျှ တက်ရောက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
"ဒါဆိုရင် ကျောက်ခွဲစခန်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မရသေးဘူးပေါ့" ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။
"ပိုင်ရှင်အများစုဆီကနေ ကမ်းလှမ်းချက်တော့ ရထားပါတယ်" ဟု ဖန်က ပြင်ဆင်ပြောဆိုသည်။
"ကျမ်းတင်းကုပ်တစ်ခုနဲ့အတူပေါ့"
"ဟုတ်ကဲ့"
မေရီက ဒုတိယ အပုံမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
"ကြိတ်ခွဲစက်ပိုင်ရှင်ကလည်း ကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းကို သူ့ရဲ့ ရေဘီးနဲ့ ဝေးရာကို ရွှေ့ပေးစေချင်နေပါတယ်"
"ကျွန်ုပ်တို့မှာ ကင်းလှည့်လမ်းကြောင်းမှ မရှိသေးတာ"
"စောစောစီးစီး ဆွေးနွေးထားရင် နောက်ပိုင်း အဆင်မပြေတာတွေ ကာကွယ်နိုင်မယ်လို့ သူက ယုံကြည်နေပါတယ်"
ကျွန်တော် အက်ဗလင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"သူ့ကိုတော့ လေးစားမိသလိုပဲ"
"ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ပါဦး"
ဖယောင်းတိုင်မီးများ မှိန်ဖျော့သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။
ရွာသုံးရွာစလုံးသည် နောက်ဆုံးသဘောတူညီချက် မချမှတ်မီ ဂရေးကိပ်သို့ လာရောက်လည်ပတ်ရန် ကိုယ်စားလှယ်များကို အသီးသီး ရွေးချယ်ကြမည် ဖြစ်သည်။
သူတို့သည် ပစ္စည်းသိုလှောင်ရုံများကို ကြည့်ရှုကြမည်။
ကျောင်းကို ကြည့်မည်။
ဆေးခန်းကို ကြည့်မည်။
အခြားသော နယ်မြေများမှ ရောက်ရှိလာပြီး ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသူများနှင့် စကားပြောဆိုကြမည်။
၎င်းတို့၏ တင်ပြချက်ကို လက်ခံမည်ဆိုပါက ဂရေးကိပ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့အား မည်မျှပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဆိုသည့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်စာရင်းကိုလည်း ယူဆောင်လာကြမည် ဖြစ်သည်။
မေရီက ဤအချက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"သူတို့က ကျွန်ုပ်တို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်တာတွေကို တင်ပြဖို့လောက်ပဲ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ထင်နေကြတာ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက ရှေးဟောင်းမြေပုံဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမက "ပြီးတော့ မင်းက သူတို့ကို မှန်ကန်အောင် ပြင်ပေးလိုက်တာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။"
"သူတို့ ဘာပြောကြလဲ"
မေရီ၏ နားရွက်လေးများ အနည်းငယ် တုန်သွားသည်။
"သူတို့က ပိုရှည်တဲ့ စာရင်းတစ်ခု လုပ်လာကြတယ်"
လမ်းက ပထမဆုံး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် တရားမဝင် အခွန်ကောက်ခံမှုများမှ ကာကွယ်ပေးရန်။
အငြင်းပွားမှုများအတွက် တရားမျှတစွာ စစ်ဆေးပေးရန်။
ဆိုးရွားသော ဆောင်းရာသီတွင် စပါးသယ်ယူရန် အကူအညီပေးရန်။
ရွာတွင်းရှိ ကုထုံးများကို စွန့်လွှတ်ခိုင်းခြင်း မပြုဘဲ၊ ကုသပေးနေသည့် အမျိုးသမီးများကိုလည်း ဖယ်ရှားပစ်ခြင်း မရှိဘဲ ဆေးကုသမှု ခံယူနိုင်ရန်။
မိသားစုများ သင်ကြားပေးနိုင်သည်ထက် ကျော်လွန်၍ ပညာသင်ကြားလိုသော ကလေးများအတွက် နေရာတစ်ခု။
သူတို့၏ ကိုယ်စားလှယ်အစည်းအဝေး ရက်များကို ဆက်လက်ထားရှိပိုင်ခွင့်။
စစ်သားများကို အိမ်တွင်း၌ တည်းခိုခွင့်ပြုရန် ငြင်းပယ်ပိုင်ခွင့်။
ကျွန်တော် အီလီဇာကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အဲဒါကိုတော့ ကျွန်မလည်း ငြင်းမှာပဲ"
မေရီက စာရင်းကို ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ချပေးသည်။
အောက်ဆုံးတွင် ဟန်းနားက သူမ၏ လက်ရေးဖြင့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်း ထည့်ရေးထားသည်။
သင်လုပ်ဆောင်ရခြင်းကို မုန်းတီးသွားစေမည့် ကတိမျိုးကို မပေးပါနှင့်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်မှနေ၍ လှမ်းဖတ်သည်။
"ရင်းနှီးနေသလိုပဲ"
"သူ့ကို သိလို့လား" ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
"သူ့ကိုတော့ မသိပါဘူး"
သူမက ပြုံးသည်။
"ဒီအကြံဉာဏ်ကိုတော့ မှတ်မိပါတယ်"
မေရီ အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ကလေးတွေက နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် မြောက်ပိုင်းရွာများမှ အထုပ်ငယ်နှစ်ထုပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။
တစ်ခုထဲတွင် ဆွယ်တာအထည်များ ပါရှိသည်။
နောက်တစ်ခုထဲတွင်မူ ခြေထောက်လေးချောင်း အလျားချင်း သိသာစွာ ကွာခြားနေသည့် သစ်သားသိုးရုပ်တစ်ရုပ် ပါဝင်သည်။
ဂါရစ်က သိုးရုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မတ်ရပ်နေသည်။
ထို့နောက် လဲကျသွားသည်။
သူ ရယ်မောလေသည်။
မေရီက ကော်ဇောပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ၎င်းကို မည်ကဲ့သို့ ပြန်မတ်ရမည်ကို သူ့အား ပြသပေးသည်။
ကရောက ဆွယ်တာအထည်များကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် တစ်ထည်ကို သူမ၏ လက်ပေါ်သို့ စွပ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
"သူတို့အတွက် သင့်တော်တဲ့ တာဝန်ကို ရှာတွေ့သွားပြီ ထင်တယ်"
ကလေးတွေ ဆော့ကစားနေစဉ် မေရီက ခရီးစဉ်အကြောင်း ပြောပြသည်။
ဟန်းနား၏ အိမ်မိုးသည် နောက်ဖေးလှေကားထစ်အထက်တွင် ယိုစိမ့်နေသည်။
ဖန်သည် စာရင်းမရေးဘဲ အိတ်များကို ရေတွက်ပြနိုင်ကြောင်း သက်သေပြရန် စိန်ခေါ်ခံခဲ့ရသည်။
သူ အောင်မြင်ခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်သောအခါ အရေအတွက် မှားသွားခဲ့သည်။
အီလီဇာသည် ကြိတ်ခွဲစက် လည်ပတ်တိုင်း တုန်ခါနေသည့် နံရံဘေးတွင် အိပ်စက်ခဲ့ရသည်။
တက်ဆာက တစ်ရက်မှအပ ကျန်ရက်အားလုံးအတွက် ရာသီဥတုကို ခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့သည်။
"အဲဒီတစ်ရက်က ကောင်းကင်ရဲ့ အမှားလို့ သူပြောတယ်" ဟု မေရီက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကော်ဇောပေါ်မှနေ၍ တက်ဆာက "ဟုတ်တယ်လေ" ဟု လှမ်းပြောသည်။
သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ တရားဝင် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမရှိဘဲ ကျွန်ုပ်တို့နောက်သို့ အပေါ်ထပ်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟယ်လီနာက နောက်ဆွယ်တာတစ်ထည်ကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။
ကလေးတွေ ပင်ပန်းလာကြသောအခါ မေရီ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်"
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒုတိယညမှာ ဟန်းနားက လူတွေရဲ့ အသံတွေကို ခင်ဗျား ကြားနိုင်သလားလို့ မေးတယ်"
ကျွန်တော့်လက်များ တောင့်တင်းသွားသည်။
"ဘာလို့လဲ"
"သူမက အော်ရီလီယာအကြောင်း ကြားခဲ့ရလို့လေ။ ဆုတောင်းချက်တွေ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခံရတာတွေအကြောင်းပေါ့"
အော်ရီလီယာက ကရောကို ပုခုံးပေါ်တင်လျက် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
မေရီ ဆက်ပြောသည်။
"ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းတွေက ခင်ဗျားနဲ့ပဲ သက်ဆိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်ပါတယ်"
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
"အဲဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်လို့ သူမ ပြောတယ်"
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
ဟန်းနားက ထိုမျှနှင့် ရပ်မသွားကြောင်း မေရီ၏ အမူအရာက ဖော်ပြနေသည်။
"ဒါဆို ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ်ဆိုတာ ငါမသိဘူးလို့ ဆိုလိုတာလားလို့ သူမ ဆက်မေးတယ်"
"မင်း ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ"
"ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားတွေ ပြောင်းလဲနေပြီး အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတယ်ဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လက် သင်ယူနေဆဲပဲလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်"
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
"အဲဒါ လုံလောက်ပြီလား"
"ဟန်းနားအတွက်လား။ မလုံလောက်ပါဘူး"
မတတ်သာဘဲ ကျွန်တော် ပြုံးမိလိုက်သည်။
"သူ အခြား ဘာတွေ မေးသေးလဲ"
"လူတွေက ခင်ဗျားကို ခေါ်သင့်သလား၊ နာကျင်စေမှာလား၊ အဲဒီအစား အော်ရီလီယာကိုပဲ ခေါ်သင့်သလား၊ ဆုမတောင်းဘဲ သာမန်သတင်းစကားတွေကိုရော ဆက်ဖတ်မှာလား ဆိုပြီး မေးပါတယ်"
အော်ရီလီယာက မျက်လွှာချလိုက်သည်။
ကရောက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှ ဖဲကြိုးတစ်ချို့ကို ဆွဲမိသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက ၎င်းကို သေသေချာချာ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။
"မင်း သူတို့ကို ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ" ဟု သူမက မေးသည်။
"သာမန်သတင်းစကားတွေက သာမန်အတိုင်းပဲ ဆက်ရှိနေမယ်လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ယူရီယာကို လှမ်းခေါ်ဖို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မညွှန်ကြားထားဘူးလို့လည်း ပြောခဲ့ပါတယ်"
"ကောင်းပြီ"
ထိုမေးခွန်းသည် နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်း သင်ခန်းစာအထိ ကျွန်ტော့်နောက်သို့ ပါလာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက မီးခွက်ကို ထွန်းလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော်က လက်နှစ်ဖက်လုံးကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ထိုင်နေသည်။
"ဟန်းနားက သိသွားပြီ" ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
"လူတွေက ခင်ဗျားဆီကို လှမ်းခေါ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ရွာတစ်ရွာက သိသွားတာပေါ့" ဟု အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။ "အဲဒါက တခြားစီပါပဲ"
"ဒီအတိုင်း ဆက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဟုတ်တယ်"
"လူတွေ ပိုများလာပြီး ကြိုးစားကြတဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲ"
"ခင်ဗျား သူတို့အသံကို ကြားနိုင်မလား ဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ သင်ယူရလိမ့်မယ်"
"ဒါနဲ့ တကယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရင်ရော"
အော်ရီလီယာက မီးတောက်ကို စိုက်ကြည့်သည်။
"ရယူပိုင်ခွင့် ရှိ မရှိ ခင်ဗျား ဆုံးဖြတ်ရလိမ့်မယ်"
ကျွန်တော် မီးစာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။
"တစ်ယောက်ယောက်က အကူအညီ လိုအပ်နေရင်ရော"
"အဲဒီအခါမှာ လိုအပ်ချက်ဆိုတာ သူတို့ကို ခင်ဗျားအပေါ် ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ပေးလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး"
စကားလုံးများက တင်းမာခိုင်မာနေသည်။
ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးနေသမျှ အရာအားလုံးအတွက် ပေးဆပ်ခဲ့ရသည့် တန်ဖိုးကို ခဏတာမျှ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အိုသယ်လိုစ် လုပ်ခဲ့သမျှတွေတင် မကပေ။
ကန့်သတ်ချက်တွေ မတည်ဆောက်ရသေးမီက သူမကိုယ်သူမ ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာပါ ပါဝင်သည်။
အက်ဗလင်က အခန်းကို ဖြတ်လာပြီး ကျွန်တော့်လက်ဘေးတွင် သူမ၏ လက်ကို လာတင်ပေးသည်။
အော်ရီလီယာက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား နားထောင်နိုင်ပါတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။ "ခင်ဗျား ပြန်ဖြေနိုင်ပါတယ်။ အခြားသူတွေကို လုပ်ဆောင်ဖို့ ခင်ဗျား တောင်းဆိုနိုင်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မလုပ်နိုင်ဘူးလို့လည်း ဆုံးဖြတ်နိုင်ပါတယ်"
"ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ"
"ကြားတယ်ဆိုတာ ကတိပေးတာနဲ့ တူမနေဘူးဆိုတာကို အရင်ဆုံး သတိရခြင်းကနေ စတင်ပါ"
သူမက အက်ဗလင်ကို လှမ်းခေါ်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော်တို့ကြားက ရင်းနှီးနေကျ ချည်မျှင်လေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။
နွေးထွေးသည်။
ဦးတည်ချက်ရှိသည်။
ကျွန်တော် အာရုံကို မီးခွက်ပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာပါ လှမ်းခေါ်လာသည်။
သူမ၏ တည်ရှိမှုက ကွဲပြားခြားနားသည်။
ပိုကျယ်ပြန့်သည်။
အတွေး၏ အစွန်းတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သော ဖိအားတစ်ခု ရှိနေသည်။
ကျွန်တော် နှစ်ခုစလုံးကို ခံစားနေရသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အဟုန်က ပိုအားကောင်းတဲ့ဘက်ကို လှည့်သွားဖို့ပါပဲ။
သို့သော် အဲဒီအစား အက်ဗလင်၏ နာမည်ကိုသာ ကျွန်တော် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ ချည်မျှင်က ပိုလင်းလက်လာသည်။
အော်ရီလီယာ၏ ဟာမူအတိုင်း ဆက်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အခု ကျွန်မရဲ့ဟာကို လွှတ်လိုက်ပါ" ဟု ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော်လည်း လွှတ်လိုက်သည်။
ဖိအားတွေ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နာကျင်မှု မရှိပါ။
သူမကို စွန့်ပစ်လိုက်ရတယ်ဆိုသည့် ခံစားချက်လည်း မရှိပါ။
ပြီးမြောက်သွားသည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုသာ ရှိသည်။
"ထပ်လုပ်ပါဦး" ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အတူတကွ လှမ်းခေါ်ကြသည်။
ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်သည်။
စကားလုံးတွေကို မဟုတ်ဘဲ။
ဦးတည်ရာကို နားထောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က အခန်းတစ်ဖက်စွန်းတွင် ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာက မီးခွက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သို့သော် ခေါ်သံတွေက ထိုနေရာများမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။
အသိအမှတ်ပြုမှုမှတစ်ဆင့် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို သိသည်။
အော်ရီလီယာကလည်း သူမ ရောက်ရှိချင်နေသည့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို သိသည်။
ကျွန်တော် မည်သူ့ကိုမျှ မတုံ့ပြန်ခဲ့ပေ။
ချည်မျှင်နှစ်ခုစလုံး စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က သူမ၏ ချည်မျှင်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာလည်း ထို့အတူ လုပ်သည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော်ပင် ဆက်လက် တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လေ့ကျင့်ခန်း တစ်ခုလုံးက ဒါပါပဲ။
ထိုအရာက သစ်တောသစ်လုံး မတင်ရတာထက် ပို၍ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။
ထိုနောက်ပိုင်းတွင် အက်ဗလင်သည် ဆေးခန်းဘက်သို့ ထွက်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ဆက်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ရေသောက်ရင်း မီးခွက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
"အိုသယ်လိုစ်က အားလုံးရဲ့အသံကို ကြားခဲ့ရတာလား"
"ငါလည်း မသိဘူး"
"သူက ပြန်ဖြေတတ်သလား"
"သူ ထိန်းသိမ်းထားချင်တဲ့ စည်းစနစ်အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်တဲ့အခါပေါ့"
ကျွန်တော် ကယ်ဒရစ်၏ စာကို ပြန်တွေးမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများ စစ်ဆေးခံရန် ကမ်းလှမ်းခံရခြင်း။
မသေချာမရေရာမှုများကို သူ မနှစ်မြို့သောကြောင့် ကြိုတင်စီစဉ်ထားရသည့် အနာဂတ်တစ်ခု။
"ငါ့ဆီကို လူတွေ လှမ်းခေါ်ကြရင် သူ ဘာပြောမလဲ"
"ပြန်ဖြေဖို့အတွက် ခင်ဗျားမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် အသိဉာဏ် မရှိသေးဘူးလို့ သူ ပြောလိမ့်မယ်"
"ဒါဆို တကယ်လို့ ငါက မဖြေခဲ့ရင်ရော"
"တာဝန်ဝတ္တရားကြီးကို ထမ်းဆောင်ဖို့ ခင်ဗျားမှာ စည်းကမ်းမရှိဘူးလို့ ပြောလိမ့်မယ်"
အော်ရီလီယာက မီးခွက်ကို မှုတ်သတ်လိုက်သည်။
"သူက ဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်း သူ့ရဲ့ နိဂုံးချုပ်မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်ပဲ"
ထိုနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အောက်ဘက်မြို့ငယ်လေးထဲတွင် အလုပ်ရှာလုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။
အရှေ့ဘက် ကုန်လှောင်ရုံ ပလက်ဖောင်းတွင် ထောက်ပံ့တိုင်အသစ်များ တပ်ဆင်ထားသည်။
သစ်တိုင်ကို တပ်ဆင်နေစဉ်အတွင်း ၎င်းကို ထိန်းကိုင်ပေးထားရန် အီလီနော်က ကျွန်ტော့်ကို တောင်းဆိုသည်။
ကျွန်တော်လည်း မတင်လိုက်သည်။
အောက်တွင် အလုပ်လုပ်နေသူများကို သတိပြုမိသည်။
အစွန်ဘက်ရှိ ကြိုးကို မြင်သည်။
လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ကျန်ရှိနေသေးသည့် အင်အားကိုလည်း မြင်သည်။
သူမက အောက်သို့ချရန် အချက်ပြလိုက်သောအခါ လက်နှစ်လုံးစာခန့် အကွာအဝေးထိ ကျွန်တော် ဖြည်းဖြည်းချင်း ချပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်လိုက်သည်။
"နောက်ထပ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ထပ်ချလိုက်သည်။
အဆစ်နေရာတွင် တပ်ဆင်သွားသည်။
မည်သူမျှ ညှပ်မိသွားခြင်း မရှိပေ။
ကုန်လှောင်ရုံပိုင်ရှင်ကတော့ ကုန်ကျစရိတ်အတွက် ဆက်လက် ညည်းညူနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သာမန်အောင်မြင်မှု တစ်ခုပါပဲ။
ပြန်လာလမ်းတွင် ဆေးခန်းဝင်းအနီးရှိ ဆယ်လာကို တွေ့ဆောက်မိသည်။
သူမ၏ ခင်ပွန်းက တုတ်ကောက်ကို ထောက်လျက် သူမဘေးမှ လျှောက်လာနေသည်။
ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
ခုံတန်းလျားဆီသို့ မရောက်မီ သူတို့နှစ်ကြိမ်တိတိ ရပ်နားခဲ့ရသည်။
အစပိုင်းတွင် နှစ်ဦးစလုံး ကျွန်တော့်ကို မတွေ့ကြပါ။
ထို့နောက် ဆယ်လာက လှည့်ကြည့်သည်။
သူမက အနေခက်နေသည့် ပုံစံပေါ်နေသည်။
ကျွန်တော် ရဝင်းထဲသို့ ဖြတ်လျှောက်လာခဲ့သည်။
"သူ့အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ"
"ပင်ပန်းနေတယ်" ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ၏ ခင်ပွန်းက ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ အပြင်ဘက်ကို ထွက်လာနိုင်ပြီလေ" ဟု သူက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒါက အသုံးဝင်မယ် ထင်ပါတယ်"
"ဟုတ်ပါတယ်"
ဆယ်လာက ဆေးခန်းတံခါးဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
"အဲဒီနေ့က ကျွန်မပြောတာကို ခင်ဗျား ကြားခဲ့ရလား"
"ကြားခဲ့ပါတယ်"
သူမ မျက်နှာပူသွားသည်။
"ကျွန်မ နောက်တစ်ခါ ထပ်မကြိုးစားတော့ပါဘူး"
"ရပါတယ်"
"ကျွန်မ ထပ်လုပ်သင့်သလား"
အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်းဖြင့် ကျွန်တော် မနက်ခင်းအချိန်ကုန်ခဲ့ရသည်။
"ခင်ဗျား အကူအညီ လိုအပ်ရင် သတင်းစကား ပို့လို့ရပါတယ်။ တကယ်လို့ ခင်ဗျားက လှမ်းခေါ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်မယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်တော် မကြားရဘဲ နေနိုင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ကြားတိုင်းလည်း ကျွန်တော် လာနိုင်မယ်လို့ မဆိုလိုပါဘူး"
သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သလိုပါပဲ"
သူမ၏ ခင်ပွန်းက တုတ်ကောက်ကို မှီလိုက်သည်။
"သာမန်လူတွေနဲ့ ဘာမှမထူးဘူးပဲ"
ကျွန်ტော့်နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ရယ်သံလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
ဆယ်လာလည်း ပြုံးလိုက်သည်။
သူမ၏ ပုခုံးပေါ်က တင်းမာမှုများ ပြေလျော့သွားသည်။
ထိုနေ့ညနေပိုင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရွာသူရွာသားများ လာရောက်လည်ပတ်မည့်ရက်ကို ပြက္ခဒိန်တွင် အမှတ်အသားပြုလိုက်သည်။
မနက်ဖြန် မဟုတ်ပါ။
နောက်တစ်ပတ်လည်း မဟုတ်ပါ။
ခရီးသွားလာမှုသည် ရာသီဥတု၊ ရနိုင်သည့် တိရစ္ဆာန်များနှင့် စတုတ္ထမြောက် ကိုယ်စားလှယ်သည် သိုးမွေးချိန်တွင် သူမ၏ အိမ်ထောင်စုမှ ထွက်ခွာနိုင်ခြင်း ရှိမရှိဆိုသည့် အချက်များအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေမည်။
ဘီထရစ်က မှတ်စုကို ဖတ်ကြည့်သည်။
"သိုးမွေးချိန်ကတော့ အခုချက်ချင်း ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်သေးဘူး"
"သူမက ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေတာပါ" ဟု မေရီက ဆိုသည်။
"သိုးမွေးဖို့အတွက်လား"
"အလျင်စလိုလုပ်တာကို ငြင်းဆန်ဖို့အတွက်ပေါ့"
သူတို့နောက်မှ ဖြတ်သွားသော အော်ရီလီယာက "ဟန်းနားက သူမကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပေါ့၊ ဟုတ်လား" ဟု ဆိုသည်။
မေရီက မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ဒါဆိုရင် စိတ်ဝင်စားစရာ လည်ပတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါပဲ"
ပျိုးခင်းခန်းထဲတွင် သစ်သားသိုးရုပ်လေးသည် ရင်ဘတ်ဘောက်အောက်သို့ လဲကျနေသည်။
ဂါရစ်က ဝမ်းလျားမှောက်လျက်သားဖြင့် ၎င်းကို လှမ်းယူနေသည်။
ကျွန်တော် ရင်ဘတ်ဘောက်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
သူလည်း အရုပ်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ၎င်းကို ကျွန်ტော့်ဘက်သို့ တွန်းပို့ပေးသည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို မတ်ပေးလိုက်သည်။
လဲကျသွားသည်။
သူသည် မေရီနှင့်အတူ ရှိစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရယ်မောလေသည်။
ကရောက အက်ဗလင်ထံမှ အော်ရီလီယာထံသို့ သုံးလှမ်း လျှောက်သွားသည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမ၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး လက်ကောက်ဝတ်မှ ဖဲကြိုးကို ချက်ချင်း လှမ်းဆွဲသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
"မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ဖဲကြိုးတွေ ရှိသားပဲ"
ကရောက လက်မခံပေ။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်ტော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
မေရီ၏ စာရင်းစာရွက်က စားပွဲပေါ်တွင် ခေါက်လျက်သား ရှိနေသည်။
လမ်းများ။
ကာကွယ်မှု။
ဆေးကုသပေးသူများ။
ကျောင်းများ။
ကျွန်ုပ်တို့ မပေးရသေးသည့် ကတိများ။
"ကျွန်ုပ်တို့ ဒါတွေကို လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်သလား" ဟု ကျွန်တော်မေးလိုက်သည်။
"ဘယ်အပိုင်းကိုလဲ"
"အကုန်လုံးကိုပေါ့"
"မလုပ်နိုင်ပါဘူး"
ကျွန်တော် သူမဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
ကျွန်ტော့်ဇနီးက သူမ၏ ခေါင်းကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်တွင် လာမှီသည်။
"အဲဒီထဲက အချို့ကိုတော့ ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ်ပိုင်းအတွက် ဘာတွေ လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ဆက်ရှာသွားကြတာပေါ့"
ထိုစကားက သေချာရေရာမှုထက်စာလျှင် ပို၍ နှစ်သိမ့်မှု နည်းပါးလှသည်။
သို့သော် ၎င်းသည် ကျွန်တော် ယုံကြည်လက်ခံနိုင်သည့် အဖြေတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
အခန်းပြင်ဘက် တစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျွန်ტော့်နာမည်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
တိုးတိုးလေးပါ။
နောက်ဆက်တွဲ စကားလုံးများ မပါလာပါ။
ကျွန်တော် တောင့်တင်းသွားသည်။
အက်ဗလင်က အဲဒါကို ခံစားမိသည်။
"ဘာလဲ"
"ခေါ်သံတစ်ခု..."
"ဘယ်သူလဲ သိလား"
"မသိဘူး"
"ဘယ်ကလဲ"
ကျွန်တော် နောက်ထပ် ခဏတာမျှ နားစွင့်နေလိုက်သည်။
ဘာမှ မရှိတော့ပါ။
ဦးတည်ရာ မရှိပါ။
ကျွန်တော် နားလည်နိုင်မည့် အရေးတကြီး အခြေအနေမျိုးလည်း မရှိပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက် လှမ်းလက်လှမ်းကမ်း ခေါ်နေသည့် အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခုသာ ရှိသည်။
ကျွန်တော် ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင် ကျွန်ტော့်ဘေးတွင် ရှိနေသည်ကို ခံစားမိသည်။
ပွင့်နေသည့် ပျိုးခင်းတံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် ကလေးတွေ အသက်ရှူသံကို ကြားနေရသည်။
"နားမလည်သေးတဲ့အရာကို ကျွန်တော် မတုံ့ပြန်နိုင်ဘူး" ဟု ကျွန်တော်ပြောလိုက်သည်။
အရိပ်အယောင်လေး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ခဏတာမျှ ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် ရှိနေကြသည်။
ခေါ်သံနောက်သို့ ကျွန်တော် မလိုက်ခဲ့ပါ။
လုံးဝ မရှိခဲ့ဖူးသလိုလည်း ကျွန်တော် ဟန်မဆောင်ခဲ့ပါ။
မနက်ခင်းရောက်လျှင် အော်ရီလီယာကို ပြောပြမည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ကြမည်။
ယခုညအတွက်တော့ ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးသည် အိပ်ပျော်ရင်း လှည့်နေသည်။
သမီးလေးကလည်း သေးငယ်သော အသံလေးတစ်ခုပြုကာ ငြိမ်ကျသွားသည်။
အောက်ထပ်တွင် မေရီသည် မြောက်ပိုင်းစာရွက်စာတမ်းများအတွက် လုံခြုံမည့်နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေနေလောက်ပေမည်။
ရဲတိုက်ကြီးက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဝန်းရံကာ လုံခြုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားသည်။
သိရှိနိုင်ရန် လုံလောက်အောင် နီးကပ်နေသည့်အရာများကို ကျွန်တော် နားစွင့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျန်ရှိသည်များကို ဆက်လက် စောင့်ဆိုင်းခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။