အခန်း (၁၈၁) - ကြားလပ်ရပ်ဝန်း
မနက်စာ မစားမီကပင် ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို မေးလိုက်သည်။
“ကျွန်တော် စတင်နေပြီလား”
သူမက ထိုင်ခန်းထဲက ပြတင်းပေါက်နားမှာ ခွက်တစ်ခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကိုင်ပြီး ရပ်နေသည်။
အပြင်ဘက်တွင် ဥယျာဉ်မှူးက ရေစည်ပေါ်က ရေခဲပြင်ကို ထုခွဲနေသည်။
အော်ရီလီယာက သူပြီးသွားတာကို ကြည့်ပြီးမှ ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာသည်။
“မင်းရဲ့ စွမ်းအားက ပြောင်းလဲနေပြီ”
“ဘုရားစင်စစ် ဖြစ်လာတဲ့ဘက်ကိုလား”
“ဟုတ်တယ်”
အဲဒီအဖြေက ရင်ထဲကို လေးလံစွာ ကျဆင်းလာသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရပ်နေသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ မပြောကြပေ။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက သူမရဲ့ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဦးတည်ချက်ဆိုတာ ခရီးဆုံးတော့ မဟုတ်သေးဘူးလေ”
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ထိုင်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အားပေးစကားလေး ဘာလေး ကြားရမယ်လို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့မိတာ။
ဆက်လာမယ့်အရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကြောက်ရွံ့နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မေးခွန်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘဲ ဆယ်လာရဲ့အသံကို ကြားခဲ့ရတာက အရေးမကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုလို့ ရှင်းပြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ အော်ရီလီယာက ဘာမှလည်း မပြောပါဘူး။
“နင် နောက်ထပ် အခေါ်ခံရတာမျိုး လုံးဝ မကြုံရတော့ဘူးလို့ ငါကတော့ ကတိမပေးနိုင်ဘူး” သူမက ဆိုသည်။ “ဒီနေ့ သင်ခန်းစာတွေကို ရပ်လိုက်ရင်တောင်မှပေါ့”
“ဒီသင်ခန်းစာတွေကြောင့် ဖြစ်လာတာလား”
“ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဖြစ်ပြီးသားအရာကို သတိပြုမိလာအောင် သူတို့က အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတို့သာ မရှိခဲ့ရင် အဲဒီအသံကို နင်ကြားခဲ့ရမလားဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူးလေ”
အက်ဗလင်က ရှေ့ကို ကိုင်းလာသည်။
“ဒါဆို သူ ဘာကို ရွေးချယ်နိုင်လဲ”
“ဒီစွမ်းအားနဲ့ သူ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာပေါ့။ နောက်ထပ် ဘာတွေကို ဆက်ပြီး တည်ဆောက်မလဲ။ အဲဒီ လက်လှမ်းမီနိုင်စွမ်းကို သူ့ရဲ့ သဘာဝတစ်ခု ဖြစ်လာစေမယ့် အပြောင်းအလဲမျိုးကို သူ ရှာဖွေမလားဆိုတာပါပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာအပြောင်းအလဲလဲ”
အော်ရီလီယာက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမရဲ့ လက်ဖဝါးအထက်မှာ အလင်းရောင်ငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အဲဒီအထဲမှာ မီးတောက်တော့ မရှိပါ။
ဒါပေမဲ့ ရှင်းလင်းပြီး ရင်းနှီးနေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုက အထဲမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
သူမက လက်ချောင်းတွေကို ပိတ်လိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ဆက်ရှိနေဆဲပင်။
ထို့နောက် သူမ လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေကို အခုထိ စုဆောင်းသိမ်းဆည်းထားဆဲပဲ” သူမက ဆိုသည်။ “မင်း တခြားနေရာကို ပို့လိုက်ရင်တောင်မှ အဲဒီမူလနေရာဆီကို ပြန်လာနေတာပဲ”
“ရှင်ကော”
“ငါကတော့ ငါ့ကိုယ်ကို တခြားနေရာမှာ စုစည်းနိုင်တယ်”
လက်သ်မီးယားကို သွားရောက်ခဲ့ပြီးနောက် စင်္ကြံထဲမှာ သူမ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
သူမရဲ့ အခန်း။
လမ်းမ။
ဟန်းက သူမကို မုန်လာဥနီ ခွန်းခိုင်းခဲ့တဲ့ အိမ်လေး။
“အဲဒါကို လုပ်တတ်အောင် သင်ယူခဲ့တာလား”
“ငါ ပြောင်းလဲသွားပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့။ အဲဒီမတိုင်ခင်ကဆိုရင် ငါ့ရဲ့လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းထက် ပိုဝေးတဲ့နေရာအထိ ခံစားသိရှိနိုင်တဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်”
“ဘယ်သူ့ရဲ့အသံကိုမဆို ကြားရသလိုမျိုးပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
အလင်းရောင်က မှေးမှိန်သွားသည်။
“ဘုရားစင်စစ် ဖြစ်လာတယ်ဆိုတာ အသံကြားနိုင်ရုံထက် ပိုပါတယ်။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ တည်ရှိပုံကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာ။ ငါ့ကို ဘာတွေက ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မလဲ၊ ငါ ဘယ်မှာ နေနိုင်မလဲ၊ ငါ ဘယ်လောက်အထိ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မလဲ ဆိုတာတွေကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့တာပေါ့”
ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာလား”
အော်ရီလီယာက အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
“ငါ လက်ရှောင်လိုက်လို့ ရတဲ့ အချိန်မှာ လက်လှမ်းဖို့ကို ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီရွေးချယ်မှုကနေ ဘာတွေ ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာကိုတော့ အကုန်လုံး ငါ နားမလည်ခဲ့ပါဘူး”
အဲဒါကို ကြားလိုက်ရတော့ ရင်ထဲ နည်းနည်းနာကျင်သွားရသည်။
သူမကတော့ သိနေပုံရသည်။
“ငါ့ထက် ပိုပြီး နားလည်စေချင်လို့ပါ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီကနေပဲ စကြတာပေါ့”
ကျွန်တော်တို့ သင်ခန်းစာတွေကို ပြောင်းလိုက်ကြသည်။
လေးလံတဲ့ အလုပ်တွေကတော့ ရက်အနည်းငယ် ဆိုင်းငံ့ထားရလိမ့်မည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိခိုက်စေဘဲ စွမ်းအားတွေကို ဘယ်လို ပြန်စုစည်းရမလဲဆိုတာ ဆက်သင်ယူနေမှာ ဖြစ်သည်။
ခေါ်သံတစ်ခုကို ဘယ်လို သတိပြုရမလဲ။
အဲဒီအသံက ကျွန်တော့် အာရုံစိုက်မှုတွေ အကုန်လုံးကို လွှမ်းမိုးမသွားအောင် ဘယ်လို တားဆီးရမလဲ ဆိုတာပေါ့။
အော်ရီလီယာက သူမ သတိရသလောက် ဘုရားစင်စစ် ဖြစ်လာပုံအကြောင်းကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် မသေချာသေးတဲ့ အရာတွေလည်း ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်က အဲဒီစီစဉ်ချက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေလိုက်သည်။
အဲဒါက ကျွန်တော် ရပ်တည်လို့ရမယ့် အရာတစ်ခုလို ခံစားရစေသည်။
“ကျွန်တော် ဆက်မသင်ချင်တော့တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး”
“မင်း ဆက်သင်ရမှာပါ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားနေတယ်ဆိုတာ မေးဖို့တောင် တკတက မမေးရဲလောက်အောင် ကြောက်နေမိလို့ ဒီဘက်ကို ပါလာတာမျိုးတော့ မဖြစ်ချင်ဘူး”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ဆက်မေးနေလေ”
မနက်စာက အေးစက်သွားပြီဖြစ်သည်။
ဂါရစ်ကတော့ အေးစက်မသွားသေးပါ။
ကျွန်တော်တို့ ရောက်လာချိန်မှာ သူက အင်္ကျီလက်စနဲ့ အချေအတင် ဖြစ်နေတာ တစ်ဝက်တပျက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဟယ်လီနာက အင်္ကျီကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်လေးကတော့ လုံလောက်လောက်နဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်သာ လှည့်ထွက်သွားနိုင်ရင် လွတ်မြောက်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်နေသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ချီလိုက်သည်။
သူက ချက်ချင်းပဲ ရုန်းကန်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီကို လက်လှမ်းပြသည်။
“ဒါကတော့ တကယ် စိတ်တိုစရာပဲ” ဟယ်လီနာက ပြောသည်။
“သူက ကျွန်တော့်ကို လေးစားလို့ပါ”
“မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့မုန့်ကို လိုချင်နေတာ”
သူမပြောတာ မှန်ပေသည်။
ကျွန်တော် မုန့်တစ်စတုံးကို ပေးလိုက်ရသည်။
အက်ဗလင်က ကာရိုဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သူမကို ယာဂုအကြောင်း စပြောပြနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးကတော့ အဲဒီအကြောင်းအရာကို သိပ်မယုံကြည်ချင်သေးပေမဲ့ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးကြည့်ချင်တဲ့ပုံစံ ပေါ်နေသည်။
နောက်ထပ် သင်ခန်းစာကို အနောက်ဘက် လေ့လာကြည့်ရှုခန်းမှာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။
ရေကန်လည်း မရှိပါ။
ကျောက်တုံးတွေလည်း မရှိပါ။
အော်ရီလီယာက အက်ဗလင်ကို အခန်းရဲ့ တစ်ဖက်စွန်းမှာ ရပ်ပြီး ကျွန်တော့်နာမည်ကို တိတ်တဆိတ် ခေါ်ခိုင်းသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကတော့ ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
ဘာမှ မဖြစ်လာပါ။
ကျွန်တော်တို့ ထပ်စမ်းကြည့်ကြသည်။
ဘာမှ မဖြစ်သေးပါ။
ကျွန်တော် လူမိုက်လို ဖြစ်လာသလို ခံစားလာရသည်။
အက်ဗလင်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ရှင်က ကျွန်မကို လျစ်လျူရှုတာမှာ ကျွမ်းကျင်လာလို့ ဖြစ်မှာပေါ့”
“အဲဒါဆိုရင်တော့ အန္တရာယ်များတဲ့ ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ”
အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သိပ်ပြီး အသည်းအသန် ကြိုးစားမနေကြဖို့ ပြောလာသည်။
ကျွန်တော်တို့ စောင့်နေလိုက်ကြသည်။
ပြတင်းပေါက်အောက်ကနေ လှည်းတစ်စီး ဖြတ်သွားသည်။
အက်ဗလင် ဆွဲထားတဲ့ ပုံထဲက ခွေးက ခိုးထားတဲ့ပစ္စည်း ဘာမှမပါဘဲ ဝင်းထဲကို ဖြတ်သွားသည်။
လှေကားပေါ်က လူတစ်ယောက် နှာချေလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အသံကို ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရသည်။
ယူရီယာ။
တိုးတိုးလေးပါ။
သာမန်အသံတွေကြားမှာ ပျောက်ကွယ်လုမတတ်ပင်။
ကျွန်တော် လှည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီးနေပါပြီ။
“ဒီတစ်ခါတော့” ကျွန်တော် ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားသည်။
“ဘာပြောလိုက်လို့လဲ”
“ကျွန်တော့်နာမည်လေ”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ ဘာခေါ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲဆိုတာကို စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးခိုင်းသည်။
ပြီးတော့ စာရွက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ခိုင်းလိုက်သည်။
ဒုတိယအကြိမ် မက်ဆေ့ချ်က ရောက်မလာပါ။
တတိယအကြိမ်လည်း မရောက်လာပါ။
စတုတ္ထအကြိမ်မှာတော့ စိတ်မရှည်တဲ့ ခံစားချက်ကိုပဲ ကျွန်တော် ဖမ်းမိလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အဲဒီနောက်မှာ စာမျက်နှာကို ကျွန်တော်တို့ကို ပြလာသည်။
မင်းရဲ့လက်ဖက်ရည် အေးကုန်တော့မယ်။
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်သည်။
“ဒါဆို လက်တွေ့ကျတဲ့ အသုံးဝင်ပုံတွေလည်း ရှိတာပဲပေါ့”
“ရှိနိုင်ပါတယ်” အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ မင်းက သူမ လက်လှမ်းလာတာကို ခံစားမိတာပါ။ သူမ စဉ်းစားနေတာ မှန်သမျှကိုတော့ မကြားခဲ့ရပါဘူး”
ကျွန်တော် ဇနီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းတာပေါ့”
သူမက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်သည်။
“အရမ်းကောင်းတာပေါ့”
သင်ခန်းစာရဲ့ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကိုတော့ ရပ်တန့်ဖို့အတွက် သင်ယူရင်းနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
အဲဒါက အသံကြားဖို့ သင်ယူရတာထက် ပိုပြီး ထူးဆန်းနေသည်။
အက်ဗလင်က ထပ်ခေါ်တဲ့အခါမှာ အနည်းငယ် ဆွဲငင်အားကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က အဲဒီနောက်ကို လိုက်သွားချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေအောက်က စားပွဲစွန်းပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်ထားဖို့ တောင်းဆိုလာသည်။
ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက်။
နောက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်တဲ့ ကိုယ့်အသံကိုယ် ကြားရတာတွေပေါ့။
“ငါ ဒီမှာ ရှိတယ်”
အဲဒီဆွဲငင်အားက ခဏတာ ဆက်ရှိနေသေးသည်။
ပြီးတော့ ပြေလျော့သွားသည်။
ကျွန်တော်က အက်ဗလင်ကို ပိတ်ပင်ထားလိုက်တာ မဟုတ်ပါ။
နောက်ထပ် လက်လှမ်းဖို့ကို ရပ်တန့်လိုက်ရုံပါပဲ။
ကျွန်တော့် ပခုံးတွေ ကျသွားသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ထပ်စမ်းမလား”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“တစ်ခါလောက်တော့ ထပ်လုပ်ဦးမယ်”
မွန်းတည့်ချိန် ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ သာမန်ဂဏန်းသင်္ချာတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက အမှားတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဘီထရစ်က အရှေ့ဘက် ဂိုဒေါင် ရေမြောင်းအတွက် ကုန်ကျစရိတ် စာရင်းကို ယူလာပေးသည်။
အဲဒီအလုပ်က ကုန်တင်စင်စင်အောက်က ပုပ်ဆွေးနေတဲ့ ထောက်တိုင်တွေကို ဖော်ထုတ်မိစေခဲ့သည်။
အီလီနော်က ဘယ်သူမှ လှည်းထပ်မတင်ခင်မှာ အဲဒါတွေကို အစားထိုးလဲလှယ်ချင်နေသည်။
ဂိုဒေါင်ပိုင်ရှင်တွေကတော့ ရေမြောင်းရှင်းတာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကုန်ကျစရိတ် များသွားရတာလဲဆိုတာကို သိချင်နေကြသည်။
ကျွန်တော် ခန့်မှန်းခြေစာရင်းကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ အဲဒီအောက်က မှတ်စုကိုပါ ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ရဲ့ စင်စင်က ပြိုကျတော့မလို့ ဖြစ်နေလို့လား”
ဘီထရစ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
“သူတို့ကို ရှင် ကိုယ်တိုင် ပြောပြရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်လို့ပါ”
“ဘာလို့လဲ”
“သူတို့က ကျွန်မ ပြောတာကို နားထောင်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ပါ”
ကျွန်တော်တို့ သွားကြည့်ကြသည်။
စင်စင်ရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာက ညွတ်ကျနေသည်။
ပေါ်နေတဲ့ ရေမြောင်းဘေးမှာ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ သစ်သားစတစ်စ ကျနေသည်။
အီလီနော်က သူမရဲ့ ဖိနပ်နဲ့ အဲဒါကို ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။
သစ်သားဖြစ်ရမယ့် နေရာတွေကနေ တစ်ဆင့် အပြင်ဘက်က လင်းရောင်ကိုတောင် လှမ်းမြင်နေရသည်။
ပိုင်ရှင်တစ်ယောက်က သူမဘေးမှာ လက်ပိုက်ပြီး ရပ်နေသည်။
“ဒီဟာက ကြာပြီလေ၊ အခုထိ ခံနေတာပဲကိုး”
အီလီနော်က မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“အခုတော့ အဆုံးသတ်သွားပြီလေ”
ကျွန်တော် ပါးစပ်ကို အတွင်းဘက်ကနေ ကိုက်ထားလိုက်သည်။
ပြုပြင်မှုတွေ လုပ်နေစဉ်အတွင်း ကုန်တင်ကုန်ချ လုပ်ငန်းတွေကို တခြားဘက်ကို ရွှေ့ပြောင်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
အလုပ်တွေကို နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ စတင်မှာ ဖြစ်သည်။
မှော်ပညာ ဘာမှ မလိုပါ။
ငွေကြေး၊ သစ်သားနဲ့ ဘယ်သူမှ သိပ်မနှစ်မြို့ကြတဲ့ ဆွေးနွေးမှုတစ်ခုလောက်ပဲ လိုအပ်တာပေါ့။
အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို စိတ်သက်သာရာ ရစေသည်။
ညနေစောင်းခါနီးမှာ မေရီဆီက ဒုတိယမြောက် မက်ဆေ့ချ် ရောက်လာသည်။
ရွာလေးရွာက သူတို့အတွက် ကိုယ်စားလှယ်ပြောဆိုမယ့်သူတွေကို ရွေးချယ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
သုံးရွာက ဂရေးကိပ်နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ ဆက်လုပ်ချင်ကြသည်။
စတုတ္ထရွာကတော့ အချိန်အနည်းငယ် ထပ်လိုချင်နေသည်။
မေရီက သူတို့ကို အချိန်ပေးလိုက်ပြီလို့ ပြောပြထားသည်။
ကျောက်ခဲထုတ်ယူတဲ့ နေရာက ရွာတစ်ရွာတည်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘဲ အိမ်ခြေအများစု ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်တာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဖန်းက တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။
ကျောက်တုံးတွေကို သုံးစွဲဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ သီးသန့်သဘောတူညီချက်တစ်ခု လိုအပ်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
အီလီဇာက အောက်ဘက် ချိုင့်ဝှမ်းကနေ ရောက်လာတဲ့ အခွန်ကောက်ခံသူနဲ့ စကားပြောခဲ့သည်။
အဲဒီမှာ အသံတွေ ကျယ်လောင်ခဲ့ကြသည်။
ဒါပေမဲ့ လက်နက်ထုတ်တာတော့ မရှိခဲ့ပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီစာကြောင်းကို ထပ်ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။
အခွန်ကောက်ခံသူက ကျသင့်ငွေစာရင်းကို ယူလာခဲ့သည်။
ဖန်းက အဲဒီစာရင်းကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ တရားဝင်စာတမ်းကို ပြဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အဲဒီလူက နောက်မှ ပြန်လာခဲ့မယ်လို့ ကတိပေးခဲ့သည်။
အဲဒီနောက်မှာတော့ မေရီရဲ့ ဖော်ပြချက်က အရမ်းကို တိကျသွားသည်။
အီလီဇာက ကောက်ခံပြီးသား ငွေတွေကို သိမ်းဆည်းတာမျိုးလည်း မလုပ်ခဲ့သလို အဲဒီတောင်းဆိုမှုကိုလည်း တရားဝင်တယ်လို့ အသိအမှတ် မပြုခဲ့ပေ။
သူတို့ရဲ့ အစည်းအဝေးတွေ လုပ်နေစဉ်အတွင်း နောက်ထပ် အခွန်ကောက်ခံမှုမှန်သမျှကို ရွာကိုယ်စားလှယ်တွေရှေ့မှာ ရှင်းပြရလိမ့်မယ်လို့ သူမက ပြောခဲ့သည်။
ကျွန်တော် စာကို အက်ဗလင်ဆီ ပေးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုထင်လဲ”
“သူတို့ လုပ်စရာရှိတာကိုပဲ လုပ်နေကြတာလို့ ထင်တယ်”
“အင်း”
ဇနီးဖြစ်သူက စာရွက်ပေါ်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ရှင်ကတော့ စိုးရိမ်နေတုန်းပဲပေါ့”
“ဒီလို စိုးရိမ်ခွင့်လေးတော့ ရှိနေသေးတယ်လို့ မျှော်လင့်မိတာပါ”
အထဲမှာ သေးငယ်တဲ့ မှတ်စုလေးတစ်ခု ပါလာသေးသည်။
ဟန်းက အော်ရီလီယာရဲ့ စာက တိုလွန်းတယ်လို့ ပြောတယ်။ သူမက မေးခွန်းတွေ ထည့်ပေးလိုက်တယ် တဲ့။
ညစာစားပြီးတဲ့နောက် အော်ရီလီယာက အဲဒီပါလာတဲ့ စာကို ဖတ်ကြည့်သည်။
သူမရဲ့ မျက်နှာထားက ပိုပြီး အာရုံစိုက်လာတဲ့ ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။
“သူ ဘာတွေ သိချင်နေတာလဲ” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ငါ အိပ်စက်ရရဲ့လားတဲ့။ ကလေးတွေ လမ်းလျှောက်တတ်ပြီလားတဲ့။ ဥယျာဉ်မှူးဆီကို ကိုင်းဆက်တွေ ရောက်ရဲ့လား တဲ့”
“အဲဒါတွေကတော့ ဖြေရှင်းလို့ ရလောက်ပါတယ်”
“နောက်ပြီး ငါ့ကို မဆဲဆိုနိုင်လောက်အောင် အသက်ကြီးသွား시기 မတိုင်ခင်မှာ လာလည်ဖို့ အကြံရှိရဲ့လား တဲ့”
အက်ဗလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲဒါ မကြာခင် ဖြစ်လာမယ်လို့ သူမ ယုံကြည်နေတာလား”
“ပုံစံကြည့်ရတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို အကြောင်းပြပြီး နောက်မဆုတ်ဖို့ သူမ ရေးထားတယ်”
အော်ရီလီယာက စာရွက်အသစ် ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ စာရေးနေတုန်းမှာ ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်းဘက်ကို သွားလိုက်သည်။
ကာရိုက နိမ့်တဲ့ စားပွဲငယ်လေးနားမှာ ရပ်နေသည်။
ဂါရစ်ကတော့ ကော်ဇောပေါ်မှာထိုင်ပြီး သစ်သားလှေလေးကို လက်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ကြည့်နေသည်။
သူက လှေရဲ့ အောက်ခြေကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။
အဲဒါက လက်ရာကို သဘောကျနေလို့ ဖြစ်မှာပါလို့ပဲ ကျွန်တော် တွေးလိုက်ချင်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက လှေဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ စားပွဲကို လွှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် အသာလေး ငြိမ်ပြီး ကြည့်နေလိုက်သည်။
ခြေထောက်တစ်ဖက် လှမ်းလိုက်သည်။
နောက်ပြီး နောက်တစ်ဖက်ပေါ့။
သူမက သူမရဲ့ အစ်ကိုဆီ ရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်ချလိုက်ကာ လှေကို ယူလိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကန့်ကွက်လိုက်သည်။
ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်နဲ့ပေါ့။
အက်ဗလင်က တံခါးဝမှာ ပေါ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တာလေ”
သူမ ရပ်သွားသည်။
“ကာရိုလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးငယ်လေးက လှေကို ရင်ခွင်ထဲမှာ ပွေ့ထားသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်လေးက အဲဒါကို လှမ်းယူနေသည်။
အက်ဗလင်က သူတို့ဘေးမှာ လာထိုင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ” သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “မင်းတို့မှာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခု လိုနေတာကိုး”
ကျွန်တော် သစ်သားမြင်းငယ်လေးကို ရှာတွေ့ပြီး ဂါရစ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူက အဲဒါကို လက်မခံဘဲ ပယ်ချလိုက်သည်။
ဒီနိုင်ငံမှာ ပိုင်ဆိုင်လို့ထိုက်တန်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပစ္စည်းက ဒီလှေလေး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ။
မိနစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ မိဘနှစ်ပါးစပ် ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့ ဘဝရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်မရှိတော့ပါဘူး။
နောက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော်တို့ အော်ရီလီယာကို ပြောပြလိုက်ကြသည်။
သူမက သူမရဲ့ စာထဲကို ကြောင်းရေတစ်ကြောင်း ထပ်ဖြတ်ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ အသံထွက်ပြီး ဖတ်ပြသည်။
ကာရို လမ်းလျှောက်စပြုနေပါပြီ။ သူမရဲ့ ပထမဆုံး ခရီးစဉ်ကတော့ လှေတစ်စင်းအတွက် အငြင်းပွားမှုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပါတယ် တဲ့။
“မှန်လိုက်တာ” အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ဟန်း သဘောကျပါ့မလား”
“သူ့မှာတော့ မှတ်ချက်တစ်ခုတော့ ရှိမှာပေါ့” အော်ရီလီယာက ပြန်ဖြေသည်။
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာမက စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး ဘေးမှာ ချထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“မင်းရဲ့ ကျန်တဲ့နေ့ရက်တွေကော ဘယ်လိုနေလဲ”
“အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ”
“ဘာမှ ထူးခြားတာ မရှိဘူးလား”
“ခေါ်သံတွေ ဘာမှ မလာပါဘူး”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
စိတ်သက်သာရာ ရတယ်ဆိုတာ ဒီထက် ပိုကြီးမားတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ထားခဲ့မိတာ။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဒီနေ့မှာ ရေမြောင်းတစ်ခု၊ စာတစ်စောင်နဲ့ သမီးငယ်လေးရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းတွေ ပါဝင်နေတာကိုပဲ ကျွန်တော် ကျေနပ်နေမိသည်။
အက်ဗလင်နဲ့ ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားကြတဲ့အခါ အနောက်ဘက် အခန်းထဲမှာ ညနေခင်းရဲ့ အလင်းရောင် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးသည်။
ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ရပ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော်တို့အောက်ဘက် လမ်းတစ်လျှောက်မှာ မီးအိမ်တွေကို ထွန်းညှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ကိုယ် မင်းရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်”
ဇနီးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ဘေးကို ရောက်လာသည်။
“ဟုတ်လား”
“လမ်းခွဲဂိတ်တုန်းကလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်လား”
“အဲဒီတုန်းကတော့ တစ်ခုခုက ကိုယ့်ကို ဘယ်ကိုဘယ်နား ခေါ်သွားချင်နေသလိုမျိုး ခံစားရတယ်”
“အခုဟာကော”
ကျွန်တော် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မင်းက ကိုယ် ဘယ်နားမှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာ သိနေသလိုမျိုးပဲ”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။
“ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ သိနေကျပါပဲ”
အခန်းထဲမှာ အမှောင်ကျလာတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ ရပ်နေလိုက်ကြသည်။
သူမကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ခေါ်ဖို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုလို့ ရနေတာပါပဲ။
မနက်ခင်းက တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေကို လိုချင်တဲ့ စိတ်က တစ်ပိုင်းပေါ့။
အဲဒီ ချည်မျှင်လေး ပျောက်ကွယ်မသွားခင်အထိ သူမ ဘယ်လောက်အဝေးကို သွားနိုင်လဲဆိုတာကို ကြည့်ချင်တဲ့ စိတ်က တခြားတစ်ပိုင်းပေါ့လေ။
မေးခွန်းတွေကိုတော့ မနက်ဖြန်အတွက် ချန်ထားလိုက်ပါတော့မယ်။
“အောက်ကို ဆင်းကြမလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ခဏနေဦးလေ”
ဒါနဲ့ ကျွန်တော် ဆက်နေလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းမှာ သူမ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အသံထွက်ပြီး ခေါ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် သူမဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်ပြီး ဒီညနေခင်းအတွက်ကတော့ သူမရဲ့ သာမန်အသံကို ကြားရတာကပဲ ကျွန်တော် လိုအပ်သမျှ အကုန်လုံး ဖြစ်နေခဲ့ပါတော့တယ်။