အခန်း (၁၈၀) - မီးထွန်းကျန်ရစ်ခဲ့သော အလင်းတန်း
မေရီထံမှ ပထမဆုံး စာစောင်က ပဉ္စမမြောက်နေ့တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူတို့အဖွဲ့ ရွာများသို့ ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိသွားကြပြီဖြစ်သည်။
လမ်းခရီးက တက်ဆာ မှတ်မိနေသည်ထက် နှစ်နေရာတွင် ပို၍ ဆိုးရွားနေပြီး တစ်နေရာတွင် ပို၍ ကောင်းမွန်နေသည်။
ဖန် က ကျောက် quarry စာရင်းများကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
အီလီဇာကမူ အစောင့်များ အိပ်စက်ရန်အတွက် ခြောက်သွေ့သောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
ဟန်းနေးကတော့ မေရီ မီးဖိုဘေးတွင် သူမ၏ဝတ်ရုံကို ချိတ်ဆွဲပုံနှင့်ပတ်သက်ပြီး အပြစ်တင်စရာ ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။
စာမျက်နှာ၏ အောက်ဆုံးနားတွင် မေရီက ဤသို့ ထပ်ဖြည့်ရေးထားခဲ့သည် -
ဖိနပ်တွေက သိပ်ကောင်းတယ်။ တက်ဆာသာ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အထိ ဖြစ်လာရင် ဒါကိုသူ့ကို ပြောပြလို့ရပါတယ်။
ကျွန်တော် စာကို အက်ဗလင်ထံ ပေးလိုက်သည်။
သူမက စာကို နှစ်ခေါက်ဖတ်သည်။
ထپسွ် သေသေချာချာ ခေါက်လိုက်ပြီး ပြုံးလေသည်။
ဆွေးနွေးပွဲများကို ဟန်းနေး၏ ရွာတွင် စတင်ခဲ့ကြသည်။
လက်မှတ်ထိုးသူများထက် မေးခွန်းများက ပိုများနေခဲ့သည်။
ထိုအချက်က အလားအလာ ကောင်းနေသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မြင်မိသည်။
အိမ်ထောင်စုတစ်ခုက ဂရေးကိပ် (Greykeep) သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် သာမန်မြေကွက်လပ်ပေါ်တွင် ဆိတ်မွေးမြူခွင့် ဆုံးရှုံးရခြင်း ရှိ၊ မရှိကို သိလိုကြသည်။
နောက်ထပ် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုက ကျောင်းတစ်ကျောင်း လိုချင်ကြသည်။
စက်မှုလုပ်ငန်းလုပ်ကိုင်သူ ကြိတ်စက်ပိုင်ရှင်ကမူ ကင်းလှည့်သူများကြောင့် သူ၏ကြိတ်စက် ပျက်စီးသွားပါက မည်သူက လျော်ကြေးပေးမည်ကို မေးမြန်းလိုသည်။
မေရီသည် ထိုမေးခွန်းများကို အဖြေမပေးမီကတည်းက စာအုပ်ထဲတွင် သေသေချာချာ မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုနေရာတွင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။
သူမကို ထွက်သွားခိုင်းသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိသေးပေ။
မည်သူကမျှလည်း အဖွဲ့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ယခုထိ သဘောတူညီခြင်း မရှိသေးပေ။
ကျွန်တော် စာကို မြေပုံဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီးနောက်ပိုင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မြောက်ဘက်သို့ အကွာအဝေးကို အလွန်အမင်း တိုင်းတာနေခြင်းကို ကျွန်တော် ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်ခန်းစာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
ကျောက်တုံးများ မပါတော့ပါ။
ရေကန်ခွက်များလည်း မပါတော့ပါ။
သူမက စားပွဲပေါ်တွင် မီးအိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး တင်လိုက်ပြီး ထွန်းညှိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ტော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။
“မီးတောက်ကို အာရုံစိုက်ထားပါ”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ”
“ရှင် တခြားဘာတွေကို သတိထားမိသလဲဆိုတာကို ကျွန်မကို ပြန်ပြောနိုင်တဲ့အထိပဲ”
ကျွန်တော် မီးတောက်ကို စိုက်ကြည့်နေလိုက်သည်။
မီးစာက နည်းနည်းလေး ကွေးသွားသည်။
မီးခိုးမျှင်လေးတစ်မျှင် ထွက်လာပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရေပုံးကို ရွှေ့နေသည်။
“ရေသံ ကြားရတယ်”
“တခြားဘာတွေလဲ”
“ခြေသံတွေ”
“တခြားရော”
“တံခါးအောက်က ဝင်လာတဲ့ လေကြမ်းပြင်”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မီးတောက်ကို ဆက်ပြီး အာရုံစိုက်ထားပါ”
ပြောရသလောက်တော့ မလွယ်ကူလှပေ။
အထွက်အဝင် လမ်းကြောင်းဘက်ကို ကျွန်တော် အာရုံစိုက်လိုက်တဲ့ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ မီးတောက်က ကျွန်တော် ရိုးရိုးစင်းစင်း ငေးကြည့်နေတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
မီးတောက်ဆီကို အာရုံပြန်ပြောင်းလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အခန်းရဲ့ ကျန်တဲ့နေရာတွေက ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားသလို ဖြစ်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် ရုန်းကန်နေရတာကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
ခဏကြာတော့မှ သူမက စကားစလာသည်။
“ရှင်က အရာတစ်ခုကို လှမ်းယူဖို့နဲ့ ကျန်တာတွေကို ဘေးဖယ်ထားဖို့ အကျင့်ဖြစ်နေပြီ”
“အဲဒါက များသောအားဖြင့် အသုံးဝင်ခဲ့ပါတယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အခုတော့ ရှင်က နည်းလမ်းသစ်တစ်ခုကို သင်ယူဖို့ လိုနေပြီ”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက မီးအိမ်ဘက်ကို ညွှန်ပြသည်။
ကျွန်တော် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထပ်ကြိုးစားကြည့်သည်။
သင်ခန်းစာ ပြီးခါနီးတွင် အက်ဗလင် ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ကြားနေရတဲ့ အရာတွေကို လိုက်နာပြောပြနေစဉ်မှာ သူမက နံရံဘေးမှာ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေခဲ့သည်။
ခြံထဲက လှည်းတစ်စီး။
အပြင်တံခါးရဲ့ ပတ္တာသံ။
စားပွဲနဲ့ ထိမိနေတဲ့ အော်ရီလီယာရဲ့ လက်စွပ်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မီးတောက်က မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက နှုတ်ခမ်းကို အသာတွန့်ပြုံးသည်။
“အဲဒါကတော့ လေ့ကျင့်ခန်း လိုအပ်ဦးမှာပဲ”
“ကျွန်တော့်ဇနီးကို ပြန်ဖြေခွင့်တော့ ရှိတယ် မဟုတ်လား”
“ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားအရာအားလုံးကို လုံးဝ မေ့လျော့ပစ်လိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြန်ဖြေနိုင်ရင် ပိုကောင်းမယ်လို့ ကျွန်မကတော့ ထင်တယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ သဘောကျပါတယ်”
သူတို့နှစ်ဦး မဟာမိတ်ဖွဲ့နေကြပုံ ပေါ်နေသည်။
ကျွန်တော် ဒါကို သတိထားမိနေတာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီသင်ခန်းစာက ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေခဲ့သည်။
အားအင်ကုန်ခမ်းသွားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါ။
စာလုံး အသေးစားလေးတွေနဲ့ ရေးထားတာကို တစ်နာရီလောက် ဆက်တိုက်ဖတ်လိုက်ရသလိုမျိုး ပိုပြီး ခံစားရသည်။
အော်ရီလီယာက မီးအိမ်ကို ငြှိမ်းလိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ တော်ပြီ”
“ဒါက ဘာကို သင်ပေးချင်တာလဲ”
“ဒီမှာ ရှိနေရင်းနဲ့ ဒီကနေ ကျော်လွန်တဲ့ အရာတစ်ခုကို ဘယ်လို သတိထားရမလဲဆိုတာပါပဲ”
ကျွန်တော် လမ်းကြောင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဆုတောင်းသံတွေကို ကြားရတာမျိုးလား”
“နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနေ့တော့ ရေပုံးသံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် တုံ့ပြန်သင့်တဲ့ အသံတစ်ခုခုကို ကြားခဲ့ရင်ရော”
“ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ ရှင် ဘာကြားလိုက်လဲဆိုတာကို နားလည်အောင် လုပ်ပါ”
သူမက သေသေချာချာ ပြောပြသည်။
လမ်းဘေးတည်းခိုခန်းကို ကျွန်တော် သတိရသွားသည်။
ကာရိုလိုင်းရဲ့ အသံ။
မလှုပ်ရှားခင်က ကျွန်တော် လှမ်းခဲ့တဲ့ ခြေလှမ်း။
အော်ရီလီယာက ထိုမှတ်ဉာဏ် ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်” သူမက ပြောသည်။ “အဲဒါကလည်း အရေးကြီးပါတယ်”
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် အနောက်ဘက်အခန်းအတွက် စားပွဲသစ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
၎င်းက အောက်ထပ် ရုံးခန်းတစ်ခုပိုင်ဖြစ်ပြီး ခိုင်ခံ့သော ခြေထောက်လေးချောင်း ပါရှိသည်။
အစကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု ကျွန်တော် ယူဆလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စက္ကူနှင့် မီးသွေးဘူးကို ယူလာပေးသည်။
ကျွန်တော်က စာအုပ် နှစ်အုပ် ယူလာခဲ့သည်။
အခန်းက အေးစက်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ပြတင်းပေါက်များကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ထားပြီး အဆိုးဆုံး လေကြမ်းတိုက်ခတ်မှုများကို တားဆီးထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကလေးတွေ အိပ်ပျော်နေစဉ် မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျွန်တော်တို့ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော့်ဇနီးက မြို့ကို ရေးဆွဲနေသည်။
ကျွန်တော်က စာပိုဒ် သုံးပိုဒ်ကို ဘာမှန်း မသိဘဲ ဖတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် စာအုပ်ကို ချထားလိုက်သည်။
“ရှင် နားထောင်နေတယ်နော်” သူမက ပြောသည်။
“သင်ခန်းစာက ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်လာတယ် ထင်တယ်”
“ရှင် ဘာတွေ ကြားနေရလို့လဲ”
“လှည်းတစ်စီး။ ခွေးတစ်ကောင်ကို အော်ခေါ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်”
“ပြီးတော့ရော”
“ရှင်လေ”
သူမက ခေါင်းမဖော်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ”
မကြာခင်မှာပဲ ပြတင်းပေါက်အောက်တွင် ခွေးတစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။
၎င်းက သူ့ကို ခေါ်နေတဲ့သူ ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ကိုက်ချီလာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ပုံဆွဲခြင်းကို အစပြုသည်။
ဒီတစ်ခါ ပုံက အချိန်သိပ်မယူလိုက်ရပါ။
သူမ ကျွန်တော့်ကို ပြတဲ့အခါ ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်သည်။
ခွေးက ကျေနပ်နေပုံရသည်။
လိုက်ဖမ်းနေတဲ့ လူကတော့ ကျေနပ်ပုံ မပေါ်ပေ။
“အဲဒါ ကလေးတွေရဲ့ စာအုပ်ထဲ ထည့်မှာလား”
“အဟင့်အင်း။ ကျွန်မအတွက်ပဲ သိမ်းထားမယ် ထင်တယ်”
သူမက ပုံကို မြို့ပုံကြမ်းအောက်တွင် ထည့်သိမ်းလိုက်သည်။
အဲဒီအဖြေကို ကျွန်တော် သဘောကျသည်။
ထိုနေ့ နှောင်းပိုင်းတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ ဆေးခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူတို့ကို အောက်ထပ် စင်္ကြန်တွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာသည်။
သူ့လက်တစ်ဖက်က သူမရဲ့ပခုံးကို ဖက်ထားသည်။
အိုင်ဗီက သူတို့ကို တံခါးဝတွင် ကြိုဆိုပြီး အထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
၎င်းက သာမန် ရောက်ရှိလာမှုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ဂရေးကိပ်မှာ ဒီလိုမျိုးတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။
သာမန်အချိန်သာဆိုရင် ကျွန်တော် ဒီဖြစ်ရပ်အသေးစားလေးကို မေ့သွားလောက်ပေမယ့် ကျွန်တော့်နာမည်ကို ကြားလိုက်ရလို့သာ မမေ့ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
တိုးတိုးလေး။
ထိုအမျိုးသမီးဆီက မဟုတ်ပါ။
စင်္ကြန်ထဲက ဘယ်သူ့ဆီကမှလည်း မဟုတ်ပါ။
ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းကြီး ယူရီယာ..။
ကျွန်တော် လှမ်းနေရာကနေ ရပ်တန့်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးနားမှာ လျှောက်လာနေခဲ့သည်။
သူမက လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ကျွန်တော် ဆေးခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထိုလင်မယားနှစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“တစ်ယောက်ယောက်ကို ကြားလိုက်လို့လား”
“ဘယ်သူလဲ”
“ငါ့နာမည်ကို ခေါ်တာ”
သူမ နားစွင့်ကြည့်သည်။
ကျွန်တော်လည်း နားစွင့်နေခဲ့သည်။
ဆေးခန်းတံခါးနောက်ဘက်မှ လူသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။
အပေါ်ထပ်တစ်နေရာရာတွင် ပြေးလွှားနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်။
ကုလားထိုင် ရွေ့သံ။
ဘာမှ ထပ်မရှိတော့ပါ။
ဇနီးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို လာကိုင်သည်။
“ဘယ်လို အသံမျိုးလဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ပြောပြလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို စိတ်ကူးယဉ်နေတာလို့ မပြောခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာကိုလည်း သူမ မပြောခဲ့ပေ။
“အော်ရီလီယာဆီ သွားကြရအောင်”
ကျွန်တို့ရဲ့ ဆရာမက ကြားဖြတ်မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ဘယ်နေရာမှာ ရပ်နေခဲ့သလဲဟု မေးသည်။
အနီးအနားမှာ ဘယ်သူတွေ ရှိနေသလဲ။
စွမ်းအားကို သုံးနေခဲ့သလား။
စကားသံတွေက ဘယ်ဘက်ဒေသကနေ ထွက်လာသလို ထင်ရသလဲ။
ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ သေသေချာချာ ဖြေခဲ့သည်။
“ဘယ်ဘက်မှန်း မသိရဘူးလား”
“ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်တော့ ဘယ်ဘက်မှန်း မသိရပါဘူး”
“ပြီးတော့ အသံကို သတိထားမိလိုက်လား”
“မသိလိုက်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက ကျောမှီလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ မေးကြည့်ရမယ်”
“အဲဒီလင်မယားကိုလား”
“တစ်ယောက်ယောက်က ရှင် သတိမထားမိဘဲ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးတိုး ပြောခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် တခြားဘာဆိုဘာမှ ဖြစ်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
သူမ ပိုပြီး အသေအချာ ပြောပြင်ပေးစေချင်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ပေ။
ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် သူမကို ယုံကြည်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူမ၏ခင်ပွန်း အနားယူပြီးနောက် အိုင်ဗီက ကျွန်တော်တို့ကို ထိုအမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောခွင့်ပေးခဲ့သည်။
သူမ၏နာမည်မှာ ဆယ်လာ (Sella) ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမ ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။
မျက်နှာပေါ်မှာ မေးခွန်းတွေ အပြည့်နဲ့ ဝင်လာမိတာကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း နောင်တရသွားသည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ခင်ပွန်းကို ဆေးကုသပေးနေပါပြီ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
ဆယ်လာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သိပါတယ်။ သူတို့က သိပ်သဘောကောင်းကြပါတယ်”
“ခင်ဗျားတို့ ရောက်လာတုန်းက အကြောင်းကို မေးချင်လို့ပါ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
သူမ စောင့်နေခဲ့သည်။
“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်တာလား”
သူမ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပြောင်းသွားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ်”
“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူး”
“စင်္ကြန်တစ်ဖက်မှာ ရှင့်ကို မြင်လိုက်ရလို့ပါ”
“စကားပြောလိုက်တာလား”
သူမက ခုတင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာပဲ ပြောမိတာပါ”
အခန်းတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။
ဆယ်လာက သူမရဲ့အဖြေက ဘာတွေ ဖြစ်သွားစေတယ်ဆိုတာကို မသိဘဲ ဆက်ပြောနေခဲ့သည်။
“သူက လာချင်စိတ် မရှိဘူးလေ။ ကျွန်မတို့ကို ပြန်လွှတ်လိုက်မယ် ထင်နေတာ”
“ဘာလို့လဲ”
“ကျွန်မတို့ ရောက်တာ မကြာသေးတော့လေ”
အက်ဗလင်က သူမအတွက် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို နီးနီးကပ်ကပ် ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဆက်ပြီး ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
တစ်ခဏမျှမှာတော့ ကျွန်တော် ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားလုံးတွေကလިޔာ တခြားဘာကိုမှ မတွေးနိုင်တော့ပေ။
ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်က လူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ကို စိုးရိမ်တကြီး ငေးကြည့်နေသည်။
ကျွန်တော် အခန်းတွင်းသို့ သတိပြန်ကပ်လိုက်သည်။
“ဆေးကုသမှု တောင်းဆိုဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော်တို့ကို သိနေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
ဆယ်လာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူ့ခင်ပွန်းက မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ သူတို့ကို အိုင်ဗီနဲ့အတူ ထားခဲ့လိုက်ကြသည်။
စင်္ကြန်လမ်းတွင် ကျွန်တော် နံရံဘေး၌ ရပ်တန့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အနားမှာ ဆက်ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်နေသည်။
“အဲဒါက ဘାကို ဆိုလိုတာလဲ—”
“ရှင် သူမကို ကြားလိုက်ရတယ်ဆိုတာကို ဆိုလိုတာပေါ့”
“အဲဒါက အဖြေကောင်းတစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး”
“အဲဒါက ကျွန်တော်တို့မှာ ရှိတဲ့ အဖြေပဲလေ”
ကျွန်တော် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာမရဲ့ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ယူရီယာ၊ အခိုက်အတန့်လေး တစ်ခုကနေ ပြောင်းလဲနေတဲ့ အရာတွေအားလုံးကို ကျွန်တော်တို့ မသိနိုင်ပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ ပြောင်းလဲနေပြီ မဟုတ်လား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အလင်းတန်း မရှိပါ။
အမှတ်အသား အသစ်လည်း မရှိပါ။
တစ်ဖက်လူရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွေးတွေကြားက အကွာအဝေး ပြောင်းလဲသွားတယ်ဆိုတာကို ပြသဖို့ ဘာမှ မရှိပေ။
“အဲဒါ နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ဦးမလား”
“ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိပါတယ်”
“ကျွန်တော် အဲဒါကို တားဆီးလို့ ရမလား”
“ရှင် အဲဒါကို ဘယ်လို လက်ခံရရှိလဲဆိုတာကို ကျွန်တော်တို့ သင်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်အထိ အာရုံစိုက်ရမလဲ၊ အဲဒီနောက်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လို ပြန်ထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“ရှင် ဒါကို ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်နေတာပေါ့”
“ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း နားထောင်တဲ့ သင်ခန်းစာတွေကို ကျွန်မတို့ စတင်ခဲ့တာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်သည်။
ကျွန်တော် သူမလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော် မော့ကြည့်လာသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
“ရှင် ဒီမှာ ရှိနေတယ်။ ရှင် ဘယ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ရှင် သိတယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရလို့နဲ့တော့ ရှင် ဘာမှ ဆုံးရှုံးသွားတာ မရှိပါဘူး”
သူမ ပြောခဲ့သလိုမျိုး ရိုးရိုးစင်းစင်းနဲ့ ယုံကြည်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့ အခန်းဆီကို ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။
အော်ရီလီယာက မီးအိမ်ကို ထွန်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရယ်မိမလို ဖြစ်သွားသည်။
ဆေးခန်းထဲက အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဒါက သာမန်လွန်းနေသလို ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော် ဘာတွေကို သတိထားမိသလဲဆိုတာကို ပြောပြခိုင်းသည်။
မီးတောက်။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ လက်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်လက်ဖဝါးအောက်က စားပွဲ။
တံခါးအပြင်ဘက်က ခြေသံတွေ။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အသက်ရှူသံ။
ကျွန်တော် ကြားခဲ့ရတဲ့ စကားလုံးတွေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူတို့က နောက်ထပ် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
ခဏကြာတော့ ကျွန်တော့် ပခုံးတွေ ကျသွားသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ကြစို့”
“ထပ်မရှိတော့ဘူးလား”
“ဒီနေ့အတွက်တော့ မရှိတော့ပါဘူး”
ညစာ မစားမီ ထိုလူအကြောင်းကို ကျွန်တော် မေးမြန်းခဲ့သည်။
သူ အנוားယူနေပြီဖြစ်ကြောင်း အိုင်ဗီက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြသည်။
မနက်ကျရင် သူမ ပိုသိရလိမ့်မည်။
သူမကို ဘာများ အကူအညီ လိုသလဲဟု ကျွန်တော် မေးတော့မည့်ဆဲဆဲတွင်..
ရပ်တန့်လိုက်သည်။
သူမက သတိထားမိလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ရှင့်ကို လိုအပ်ရင် လူလွှတ်ခေါ်ပါမယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် အက်ဗလင်က လှေကားဘေး၌ စောင့်နေသည်။
“တစ်ညလုံး တံခါးဝမှာ ရပ်မနေဘဲနဲ့လည်း သူ့အတွက် စိုးရိမ်ပေးလို့ ရပါတယ်”
“သိပါတယ်”
“ရှင် ရပ်နေမယ့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေလို့ပါ”
“ကုလားထိုင်တစ်လုံး ထိုင်ဖို့ စဉ်းစားနေတာပါ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို တွဲချိတ်လိုက်သည်။
“လာပါ၊ စားရအောင်”
ကျွန်တို့ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတဲ့အခါ ကလေးတွေက နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ဘလောက်တုံးကို ကိုင်ပြီး လျှောက်တာက ဘလောက်တုံး မပါဘဲ လျှောက်တာထက် အများကြီး ပိုခက်ခဲတယ်ဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားသည်။
သူကတော့ ဆက်ပြီး ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ခါးပတ်အိတ် စာအုပ်လေးနဲ့ ကာရ်က ပုံစံငယ် စားပွဲဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
အက်ဗလင်ကို မြင်တဲ့အခါ သူမက လက်နှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက သူမကို မီုးတင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဖျာပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်သားလေးက အကွာအဝေးကို တွက်ချက်နေသည်။
ထို့နောက် ရင်ဘတ်မှာ ဘလောက်တုံးကို ပိုက်လျက်နဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာတဲ့ ခြေလှမ်း ခြောက်လှမ်းနဲ့ ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူ ကျွန်တော့်ပေါင်ပေါ်ကို လဲကျလာသည်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကော်လာထဲကို ဘလောက်တုံးကြီး လှမ်းထိုးထည့်ဖို့ ချက်ချင်း ကြိုးစားတော့သည်။
ခဏလောက်တော့ ကျွန်တော် နားစွင့်နေခဲ့သည်။
သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံ။
အက်ဗလင်က အဝတ်စာအုပ်လေးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ ကာရ်ရဲ့ ဝမ်းသာအားရ ငယ်သံလေး။
မီးဖိုမီး။
လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လာနေတဲ့ အော်ရီလီယာ။
တခြားဘာမှ မရှိပါ။
သူမ ဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘာမှ ရှင်းပြခိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ကလေးတွေဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က သူမကို ဘလောက်တုံးကို ကမ်းပေးသည်။
သူမက ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက အဲဒါကို ပြန်တောင်းသည်။
ကျွန်တော် ရယ်မိလိုက်သည်။
ထိုအသံက ကျွန်ტော့်ကိုပါ အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်၍ လှဲနေသည်။
“ကြောက်နေပြီလား”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ပါးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း ကြောက်နေတာပါပဲ”
“ဘာလုပ်ရမလဲ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး”
“သိပါတယ်”
“တက်လှမ်းမယ့်ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးလေ”
“ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
ကျွန်တော် ပုခက်စင်တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ကျွန်တော့်အတွက် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချပေးလိုက်တာ ဖြစ်သွားမလား”
ကျွန်တော့်ဇနီး ခဏလောက် စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် သူမက “ရှင် ဘယ်လို ရွေးချယ်စရာတွေ ကျန်သေးလဲဆိုတာကို အော်ရီလီယာကို မေးကြည့်ကြတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ သဘောပေါက် နားလည်လာတဲ့အထိ မေးနေမှာပါ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်လက်နဲ့ ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လေက ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်တွေကို တိုက်ခတ်နေသည်။
အထဲတွင်မူ သေးငယ်သော တစ်စုံတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေရင်း သက်ပြင်းချသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဘယ်ကလေးဖြစ်မလဲဆိုတာကို သိတဲ့အထိ ကျွန်တော် နားစွင့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တော့သည်။