သီစရာ လာသွားပြီးနောက် တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာ အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သင်ခန်းစာပုံစံကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီအကြောင်းကိုတော့ ကျွန်တော် ဖန်တီးထားတဲ့ အကာအကွယ် စွမ်းအင်က အထဲကို ကွေးဝင်သွားပြီး ရေတစ်စုံးကြီးကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေရှည်ဖိနပ်ပေါ် ဖိတ်စင်ချလိုက်မိတဲ့အချိန်မှာမှ သိလိုက်ရပါတယ်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူ့ဆီကမှ စကားသံမထွက်လာပါဘူး။
အဲ့ဒီနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆရာမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒါ တကယ် ဖြစ်သင့်တာလားဟင်”
“မဖြစ်သင့်ဘူး”
ကျွန်တော် အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“စိတ်ချရတဲ့ အဖြေပဲ”
“မင်းက ပထမဆုံး ဖိအားကို ခံနိုင်ခဲ့တယ်” အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောပါတယ်။ “အဲ့ဒီနောက် ကျန်တဲ့ ဘယ်အရာကိုမှ အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ ရပ်သွားတာပဲ”
“ပထမဆုံး ဖိအားက တော်တော်လေး ပြင်းနေလို့ပါ”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
သူမက ရေခွက်ကို ပြန်ဖြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့က အနောက်ဘက် လှေကားထစ်အောက်က အခန်းလွတ်ဆီကို ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ကြပါတယ်။
ကျောက်သားနံရံတွေ။
ပြောင်လက်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ရေထိန်းချုပ်မှု ညံ့ဖျင်းလို့ ဘယ်သူမှ မနိုးသွားစေဖို့အတွက် ကလေးထိန်းခန်းနဲ့ လုံလောက်တဲ့ အကွာအဝေးမှာ ရှိပါတယ်။
ကျမ်းစောင့်တပ်မှူးက မစတင်ခင် အခန်းကို စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ကြား ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ကျောက်တုံးငယ် သုံးတုံးချလိုက်ချိန်မှာ သူက တံခါးနားမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့ပါတယ်။
“ထပ်လုပ်မယ်” သူမက ဆိုပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ အက်ဗလင်က ရေကို ထန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် အကာအကွယ်ကို မြှင့်တင်လိုက်တယ်။
အော်ရီလီယာက အဲ့ဒီအကာအကွယ်ကို ဖိနှိပ်လာပါတယ်။
စစချင်းတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့။
အဲ့ဒီနောက် ပိုပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိလာတယ်။
ကျွန်တော် ခြေထောက်ကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ထောက်ထားလိုက်ပါတယ်။
ကျောက်တုံးတစ်တုံး မြောက်တက်လာတယ်။
အဲ့ဒီနောက် နောက်တစ်တုံး။
တတိယကျောက်တုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ခြေမျက်စိကို လာမှန်ပါတယ်။
အရမ်းတော့ မနာပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ သတိပေးဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။
“မင်းက ငါတို့ကို အာရုံတွေကို ခွဲဝေသုံးစွဲတတ်အောင် လပိုင်းတွေချည်း သင်ပေးခဲ့တာလေ” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
“သင်ပေးခဲ့တာပေါ့”
“ဒါက တမျိုးကြီးပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ တမျိုးပဲလေ”
သူမက အလုပ်လုပ်နေတဲ့ စွမ်းအင်ဆီကို ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် တိုးလာပါတယ်။
အရင်တုန်းကဆိုရင် အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ မှန်ကန်တဲ့ ပုံစံကို ရှာတွေ့ تر တိုင်အောင် လမ်းညွှန်ပေးလေ့ရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်တော်တို့ ပုံဖော်နေတုန်းမှာတင် သူမက အဲ့ဒါကို နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေပါပြီ။
သူမက ဖိအားပေးတဲ့ ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းပစ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အကာအကွယ်နဲ့ အက်ဗလင်ရဲ့ စွမ်းအင်ကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ တည်ဆောက်ပြီးသမျှ ဘာတစ်ခုမှ စွန့်လွှတ်လိုက်ရခြင်းမရှိဘဲ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်နိုင်အောင် ဖန်တီးပေးပါတယ်။
တကယ် သောက်လို့ရတဲ့ ရေကို ရပ်ပြီး သောက်ချိန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီက ကျောပြင်မှာ ချွေးတွေနဲ့ ကပ်နေပါပြီ။
ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ အခြေအနေကလည်း သိပ်မထူးပါဘူး။
အော်ရီလီယာကတော့ စဉ်းစားခန်းဝင်နေတဲ့ ပုံစံပေါ်နေပါတယ်။
အဲ့ဒီအမူအရာကို ကျွန်တော် စပြီး ကြောက်လာပါပြီ။
အက်ဗလင်ရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခန်းကတော့ ကျွန်တော် သိပ်တောင် မခံစားမိလောက်အောင် သေးငယ်လွန်းတဲ့ စွမ်းအင်ကြိုးမျှင်လေးနဲ့ လုပ်ရတာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူမက ရေစက်သုံးစက်ကို အချင်းချင်း မထိမိအောင် ဆက်လက်ဆွဲထားရင်းနဲ့ ရွေ့လျားနေတဲ့ ကွင်းစက်တစ်ခုထဲကို အဲ့ဒီစွမ်းအင်ကြိုးကို ဖြတ်သန်းပို့ဆောင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကွင်းကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် အဲ့ဒီရဲ့ အရွယ်အစားကို ပြောင်းလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် ဆေးရုံဆောင်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး အက်ဗလင်ကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ဖြေလိုက်ပါတယ်။
ရေစက်တွေ ထိမိသွားကြပါတယ်။
ရေတွေ ကြမ်းပြင်ပေါ် ကျလာတယ်။
အက်ဗလင်က အဲ့ဒါကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“အဲ့ဒါ မတရားဘူးလေ”
“လူတွေက မင်းအလုပ်လုပ်နေတုန်း စကားပြောကြလိမ့်မယ်”
“သူတို့က ပုံမှန်ဆိုရင် သိမ်မွေ့တဲ့ အလုပ်တစ်ခု လုပ်ပြီးသွားမှပဲ စကားစတတ်ကြတာပါ”
အော်ရီလီယာက ভ্রုတစ်ဖက် ပင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီး သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“အချို့လူတွေပေါ့လေ”
အက်ဗလင်က ရေစက်တွေကို မလွတ်စေဘဲ စွမ်းအင်ကြိုးကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တဲ့အခါ အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“တော်ပြီ”
ကျွန်တော် အမောဖြေလိုက်ပါတယ်။
“အက်ဗလင်အတွက်တော့ ပြီးပြီပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခုံတန်းပေါ်က တဘက်တစ်ထည်ကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး လုံလောက်တဲ့ သနားကြင်နာမှု မရှိလှတဲ့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။
“ငါ ဆက်စောင့်ရမလား”
“သူ့ကို အရေးပေါ်အခြေအနေ ရှိနေပြီလို့ သွားပြောပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်လောက်ကိုများ သွားခေါ်ပေးရင် ပိုကောင်းမလားလို့ပါ”
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးသုံးတုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပါတယ်။
“အရေးပေါ်အခြေအနေ ဘာမှ မရှိပါဘူး”
“ငယ်ငယ်လေးတော့ ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“မနက်စာစားပွဲမှာ တွေ့မယ်နော်”
အော်ရီလီယာက ကျောက်တုံးတွေကို ထပ်မြှောက်ခိုင်းပါတယ်။
ကျွန်တော်လည်း လုပ်လိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် သူမက စတုတ္ထမြောက် ကျောက်တုံးကို ထပ်ထည့်လိုက်တယ်။
ပဉ္စမမြောက်ပေါ့။
ဆယ်တုံးမြောက် ရောက်တဲ့အထိ သူမက လိုအပ်တာထက် ပိုခက်ခဲတဲ့ ပုံစံတစ်ခုနဲ့ စီခိုင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်နေခဲ့မိတာပါ။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအစား သူမက “အဲ့ဒီအတိုင်း ထားထားပါ။ စွမ်းအင်က ဘယ်က စတင်တယ်ဆိုတာကို ငါ့ကို ပြပါ” လို့ ပြောလာပါတယ်။
“ကျွန်တော့်ဆီကနေပေါ့”
“ဘယ်နားမှာလဲ”
ကျွန်တော် တုံ့ဆိုင်းသွားပါတယ်။
စွမ်းအင်ကို ကျွန်တော် ခံစားမိပါတယ်။
ဘယ်လို ဆွဲထုတ်ရမယ်ဆိုတာလည်း သိပါတယ်။
အဲ့ဒါ ဘာတွေ လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပဲ အခြေခံပြီး စဉ်းစားဖို့ ကျွန်တော် ကျင့်သားရနေခဲ့တာပါ။
မြှောက်တင်တယ်။
ထိန်းသိမ်းတယ်။
ဖယ်ရှားတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ကို လိုက်သွားပြီး အတွင်းပိုင်းကို ရှာဖွေရတာကတော့ ကွဲပြားခြားနားနေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ အာရုံတွေ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
ကျောက်တုံး သုံးတုံး ပြုတ်ကျသွားတယ်။
အော်ရီလီယာက အဲ့ဒါတွေကို ဖမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း” သူမက ဆိုပါတယ်။
မနက်စာစားပွဲ ခေါင်းလောင်းထိုးတဲ့အထိ ကျွန်တော်တို့ ဆက်လက် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို စွမ်းအင်ဖြန့်ကျက်ထားတာတွေကို မပျံ့နှံ့စေဘဲ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကို ရပ်တန့်ခိုင်းပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် အဲ့ဒီစွမ်းအင်ကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာပဲ ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခိုင်းပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် အဲ့ဒါကို ထပ်သုံးခိုင်းပါတယ်။
ပထမအကြိမ် ကြိုးစားမှုက ကျွန်တော့်ကို အမောစိုက်သွားစေပါတယ်။
ဒုတိယအကြိမ်မှာတော့ လက်တွေ တုန်ယင်လာပါတယ်။
တတိယအကြိမ်မှာတော့ ဘာတစ်ခုက တည်ငြိမ်သွားပါတယ်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ရင်ဘတ်အောက်ကနေ သိနေကျ တင်းမာတဲ့ ဆွဲငင်အား မပါဘဲနဲ့ ကျောက်တုံး မြောက်တက်လာလောက်အောင်တော့ လုံလောက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
“ဒီမှာ”
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ”
“မင်း ပိုလိုချင်တိုင်း မင်းကိုယ်ကိုကျော်ပြီး လက်လှမ်းဆွဲနေတာကို ရပ်လိုက်လို့ပဲ”
အဲ့ဒီစကားကို ကျွန်တော် နားလည်အောင် ကြိုးစားကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ကျောက်တုံးကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“ကလေးတွေရဲ့ မွေးနေ့ပြီးရင် ဆက်လုပ်ကြမယ်”
“ဘာလို့လဲ”
အဲ့ဒီစကားလုံးက ကျွန်တော် ရည်ရွယ်ထားတာထက် ပိုပြီး ပြတ်သားသွားပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော် စားပွဲကို မှီလိုက်ပါတယ်။
“ဘာလို့ ဒါတွေ အားလုံးကို လုပ်နေရတာလဲ။ သင်ခန်းစာတွေက ပိုရှည်လာတယ်။ အက်ဗလင် ထွက်သွားပြီးတာတောင် ကျွန်တော့်ကို ဆက်ထားတယ်။ အရင်တုန်းက ဘယ်တုန်းကမှ ရှာတွေ့ဖို့ မလိုခဲ့ဖူးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးတွေကို ကျွန်တော့်ကို ခံစားလာရအောင် လုပ်နေတယ်”
သူမက ကျောက်တုံးကို ချလိုက်ပါတယ်။
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်နေ့ကျရင် မင်းက ဘုရားစင့်တစ်ပါး ဖြစ်လာချင်လာနိုင်တဲ့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးနေတာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
အခန်းပြင်ဘက်ကနေ လူသွားသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ ရယ်မောသံတွေ ပေါ်လာတယ်။
သာမန်အသံတွေက သူမရဲ့ အဖြေကို နားလည်ရ ခက်ခဲစေပါတယ်။
“ဆယ်တုံးမြောက် ကျောက်တုံး မတိုင်ခင်ကတည်းက အဲ့ဒါကို ပြောပြခဲ့သင့်တာ”
“ဟုတ်တယ်” သူမက ဆိုပါတယ်။ “ငါ ပြောခဲ့သင့်တာပေါ့”
အော်ရီလီယာက နံရံနားက ခုံတစ်ခုံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ထိုင်လိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ခဏတာ ဆက်ရပ်နေပြီးမှ နောက်ထပ်ခုံတစ်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့က ရဲတိုက်ကို ကာကွယ်ဖို့ သင်ယူနေကြတယ်လို့ ထင်နေတာ”
“ဟုတ်ပါတယ်။ အက်ဗလင်အတွက် ပိုကြီးတဲ့ ခွန်အားနဲ့ ပိုသိမ်မွေ့တဲ့ ထိန်းချုပ်မှုတွေ လိုအပ်တယ်။ မင်းလည်း အဲ့အတိုင်းပဲ လိုတယ်။ အဲ့ဒီအရာတွေက မင်း ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်သည်ဖြစ်စေ မင်းအတွက် အသုံးဝင်လာမှာပါ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအင်က ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသွားတယ်ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“သီစရာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့တာတွေကြောင့်လား”
“သူမ ပြောပြခဲ့တာတွေနဲ့ မင်းဆီမှာ ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရတာတွေကြောင့်ပေါ့”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်လက်တွေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သနားစရာကောင်းလောက်အောင် သာမန်အတိုင်းပါပဲ။
လက်သည်းတစ်ဖက်မှာ အလုပ်ရုံက ကပ်ပါလာတဲ့ မြေမှုန်လေးတွေ အနည်းငယ် ရှိနေပါတယ်။
“အဲ့ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်လာအောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလား”
“ငါ့ဆီမှာ ဘယ်လိုဖြစ်လာခဲ့လဲဆိုတာတော့ သိတယ်”
“အဲ့ဒါက အတူတူတော့ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
“စွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းထားတာ၊ အဲ့ဒါကို ပြန်လည်ရယူတာနဲ့ မင်းရဲ့ ခူနာကိုယ် သက်တောင့်သက်သာ မခံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလာတဲ့အခါမှာတောင် မင်းကိုယ်မင်း ဖြစ်တည်မှုကို မပျောက်ပျောက်အောင် ထိန်းသိမ်းထားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ နားလည်သလောက်ကို မင်းကို သင်ပေးနိုင်တယ်။ ငါ ပြောင်းလဲတဲ့အချိန်မှာ ဘာတွေကို နားမလည်ခဲ့လဲဆိုတာကိုလည်း ပြောပြနိုင်ပါတယ်”
“အဲ့ဒီနောက်မှာရော”
“အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မင်းနဲ့ ဘာတွေ သက်ဆိုင်လဲဆိုတာကို ဆက်သင်ယူကြတာပေါ့”
ကျွန်တော် လက်ဖဝါးချင်း ပွတ်လိုက်ပါတယ်။
“သီစရာက ကျွန်တော်မှာ အဲ့ဒီစွမ်းရည် ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်”
“ရှိတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ ဒီမနက်ကတော့ ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်လာဖို့ တစ်ဝက်တောင် ရောက်အောင် မပို့ပေးနိုင်ခဲ့ဘူး မဟုတ်လား”
အော်ရီလီယာရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ ပျော့ပြောင်းသွားပါတယ်။
“ဒီမနက်က မင်းကို မနက်စာစားပွဲဆီ ရောက်ဖို့ တစ်ဝက်တောက် ပို့ပေးခဲ့တာပါ”
ကျွန်တော် မတတ်သာဘဲ ရယ်မိသွားပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် အခန်းထဲမှာ ပြန်ပြီး ငြိမ်ကျသွားပါတယ်။
“ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ဖြစ်စေချင်လား”
သူမက မဖြေခင် အဲ့ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ပါတယ်။
“မင်း နားလည်ထားတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကို မင်း ပိုင်ဆိုင်စေချင်တယ်”
“အဲ့ဒါက ကျွန်တော် မေးတာနဲ့ တိုက်ရိုက်တော့ မကျဘူးနော်”
“ဟုတ်တယ်”
သူမက တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဩသလို့စ်ကို သူ အလွယ်တကူ လျစ်လျူမရှုနိုင်တဲ့ ခွန်အားနဲ့ မင်း ရင်ဆိုင်နိုင်မယ်ဆိုတာကို ငါ သိခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းအတွက် စိုးရိမ်ရတာ နည်းသွားမှာပေါ့”
အဲ့ဒီမှာ ရှိနေပါတယ်။
သူမရဲ့ စိုးရိမ်မှု။
ကျွန်တော့်ရဲ့ စိုးရိမ်မှုက သူမဆီကနေ တစ်ဆင့် ပြန်ဟပ်နေပါတယ်။
“ဒါပေမဲ့” သူမ ဆက်ပြောပါတယ်။ “အဲ့ဒီစိုးရိမ်မှုကို အသုံးချပြီး မင်းရဲ့ ဘဝအတွက် ငါ့ဖက်ကနေ ဝင်ရွေးချယ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ ငါ ရှက်မိမှာပဲ”
ကျွန်တော် နောက်ကို မှီလိုက်ပါတယ်။
“တစ်ကယ်လို့ ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မလိုချင်ဘူးဆိုရင်ရော”
“အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ မင်းကို သာလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် ငါတို့ လုပ်ပေးပြီးသား ဖြစ်သွားတာပေါ့”
“ပြီးတော့ တကယ်လို့များ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားက ပိုပြီး အားနည်းသွားမှာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲ့ဒါကို သိရက်နဲ့များ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးမှာလား”
အော်ရီလီယာက အဲ့ဒီမေးခွန်းကြောင့် အံ့သြသွားပုံ ရပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် သူမရဲ့ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
“တခြားသူတွေရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ထက် သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက ပိုအရေးကြီးတယ်လို့ ထင်နေတဲ့ လူတွေဆီမှာ ငါ အရာရာကို ဆုံးရှုံးခဲ့ဖူးပြီးပြီလေ”
သူမက လက်လှမ်းပြီး ကျွန်တော့်လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိလိုက်ပါတယ်။
“စွမ်းအင်တချို့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့အတွက် ငါ ဝန်မလေးပါဘူး ယူရီယာ”
ကျွန်တော် တံတွေး မျိုချလိုက်ပါတယ်။
မနက်စာစားပွဲ ခေါင်းလောင်း ထပ်မြည်လာပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ စင်္ကြံလမ်းထဲကနေ ဘယ်သူက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းခေါ်နေပါတယ်။
မေရီပဲ။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
“သူ မရှာလာခင် သွားကြရအောင်”
“မေရီကို ကြောက်လို့လား”
“သူအချိန်ဇယား ကိုင်ထားတဲ့အချိန်ဆိုရင်တော့ပေါ့”
မနက်စာစားပြီးတဲ့အခါ အက်ဗလင်ကို ကျွန်တော် ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
အကုန်လုံးကိုပေါ့။
ကျွန်တော် ခြောက်သွေ့တဲ့ ဖိနှပ်ကို ပြောင်းစီးနေတုန်း သူမက ကျွန်တော်တို့ အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်ပြီး နားထောင်နေပါတယ်။
ပြောလို့ ပြီးသွားတဲ့အခါ သူမက အိပ်ယာစွန်းမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“မင်း လုပ်ချင်လား”
“မသိသေးဘူး”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
အဲ့ဒါက အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်။
ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်နဲ့ မသေချာမရေရာ ဖြစ်နေတာကို သူမ ကြားသွားမှာကို ကျွန်တော် စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ။
“မင်းကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ချင်တယ်” ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
“ငါလည်း အဲ့ဒါကိုပဲ လိုချင်တယ်”
“ပြီးတော့ ကလေးတွေကိုလည်းပေါ့”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ဒါပေမဲ့ ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်လာတာက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ဘဝကို ဘယ်လို သက်ရောက်စေမလဲဆိုတာ မသိဘူး”
ကျွန်တော့်ဇနီးက လက်ကို ကမ်းပေးပါတယ်။
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါက မင်း သင်ယူရမယ့် အရာတွေထဲမှာ ပါသွားတာပေါ့”
“တကယ်လို့ အဲ့ဒါက ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ပြောင်းလဲသွားစေရင်ရော”
“ငါတို့အပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်ကိုလား”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က စင်္ကြံလမ်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“အော်ရီလီယာက မနေ့က ဘယ်လို အဝတ်တံခါးမှာ ချုပ်ရိုးက အောင်မြင်မလဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်နေခဲ့တာလေ”
“မှန်တယ်”
“သူမက သူမရဲ့ သားကို လွမ်းနေတုန်းပဲ။ မင်းကိုလည်း စိတ်တိုနေတုန်းပဲ”
“အဲ့ဒါက ဘာနဲ့မဆို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာပါ”
ကျွန်တော့်ဇနီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် သူမရဲ့ မျက်နှာ တည်ကြည်သွားပါတယ်။
“မေးခွန်းတွေ မရှိဘူးလို့တော့ ငါ မပြောဘူး။ အများကြီး ရှိတယ်။ အဲ့ဒီထဲက အချို့ကို ငါ ကိုယ်တိုင်လည်း မေးဦးမှာ”
“မင်း မေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ထားတာပေါ့”
“ကောင်းပြီ။ ပြီးတော့ သင်ခန်းစာတွေကိုလည်း ဆက်လုပ်ဖို့ ငါ ရည်ရွယ်ထားတယ်”
ကျွန်တော် သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“နောက်ဆုံး အပိုင်းလေးကိုတော့ မင်း ရှောင်ထွက်သွားတာ သတိထားမိလိုက်တယ်”
“ငါ လုပ်စရာရှိတာ ပြီးသွားပြီလေ”
အဲ့ဒါက သူမ နှစ်သက်ပုံရတဲ့ ခွဲခြားမှုတစ်ခုပါပဲ။
အဲ့ဒီနေ့ရဲ့ ကျန်တဲ့အချိန်တွေကတော့ မွေးနေ့ပွဲအတွက်ပါပဲ။
ရွှေ့စရာ ခုံတွေ ရှိပါတယ်။
ချရမယ့် စားပွဲတွေ ရှိပါတယ်။
ဘယ်သူကမှ အရောင်စုံ အထည်စတွေကို ယူလာပေးခဲ့ပြီး ဟယ်လီနာက အဲ့ဒါတွေကို ကလေးတွေ ဆွဲမချနိုင်ဘဲ မြင်နိုင်မယ့်နေရာမှာ ချိတ်ဆွဲထားလို့ ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်။
ကာရ် လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မယ်လိုဒီက သဘောမတူပါဘူး။
သူမမှာ သက်သေလည်း ရှိပါတယ်။
ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းပေါ့။
အဲ့ဒါကို ကူရှင်အောက်ကနေ တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။
ကျွန်တို့ရဲ့ သမီးလေးက အဲ့ဒီလို ရှာတွေ့တာကို နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင်မှ မရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် အထည်စတွေကို လှမ်းဖို့ ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော့်လက်တွေက ငြင်းဆန်နေပါတယ်။
အီလီနော်က အဲ့ဒါကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
“လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်နေတာလား”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ကောင်းပြီ။ အဲ့ဒီအစွန်းကို ပိုမြင့်မြင့် ကိုင်ထား”
မွေးနေ့မနက်မှာ ကလေးတွေ စောစော နိုးလာကြပါတယ်။
သူတို့အတွက် ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မျှော်လင့်နေတယ်ဆိုတာကို သူတို့ သတိမထားမိကြပါဘူး။
ဂါရစ်က မနက်စာ စားချင်နေပါတယ်။
ကာရ်ကတော့ ဂါရစ်ရဲ့ ခွက်ကို လိုချင်နေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးကို သူမမှာလည်း အသုံးဝင်တဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခွက်တစ်ခု ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ရှင်းပြနေတုန်း အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်သားနဲ့ အတူ ထိုင်နေပါတယ်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော့်ဇနီးက စားပွဲတစ်ဖက်ကနေ ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်ပါတယ်။
“တစ်နှစ်ပြည့်ပြီ”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“တစ်နှစ်ပြည့်ပြီ”
ဂါရစ်က သူ့ရဲ့ ယာဂုထဲကို လက်ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။
ကာရ် ရယ်မောလိုက်တယ်။
ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးက အဲ့ဒီအချိန်လေးကို ပိုကောင်းအောင် ပြုပြင်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ပါဘူး။
မွန်းလွဲပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ ခန်းမဆောင်ထဲမှာ နွေးထွေးနေပါပြီ။
လူတွေက သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေကြားကနေ ပါဆယ်ထုပ်တွေ ကိုယ်စီနဲ့ ဒါမှမဟုတ် လက်ဗလာနဲ့ လာရောက်ပြီး ကလေးတွေကို မြင်ရလောက်တဲ့အထိ ကြာကြာနေခဲ့ကြပါတယ်။
အီလန်က ထိုင်ချလိုက်မယ့်အချိန်မှာ အက်ဗလင်ကို ဖက်လိုက်ပါတယ်။
နက်ဆာက ဂါရစ်ရဲ့ သွားအသစ်တွေကို စစ်ဆေးပါတယ်။
သူက ကန့်ကွက်ပါတယ်။
မေရီက လက်ဆောင်စားပွဲပေါ်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ လာမယ့်နှစ်တွေအတွက် ရည်စူးပြီး စာအုပ်ငယ်နှစ်အုပ် တင်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အီလီနော်ကတော့ ထပ်လို့ရပြီး ကျွန်တော့်သားရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်လို့ သူမ အာမခံထားတဲ့ သစ်သားတုံးကြီးတွေကို ယူလာပေးခဲ့ပါတယ်။
ပယ်ရင်က အဲ့ဒါတွေကို ပွတ်တိုက်ချောမွေ့အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကူညီခဲ့တာပါ။
ကာရ်က အဲ့ဒါတွေထဲက နှစ်ခုကို ရိုက်ခတ်မိတဲ့အထိ သူက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။
“ကောင်းတဲ့ ပုံစံပါပဲ” လို့ မယ်လိုဒီက သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
သူ စိတ်အေးသွားပါတယ်။
ကျွန်တော်လုပ်ပေးတဲ့ လှေငယ်လေးကတော့ အားပေးမှု အများဆုံး ရခဲ့ပါတယ်။
အဓိကကတော့ ဂါရစ်က အဲ့ဒါရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ လှေသီးကို သူ့ပါးစပ်ထဲ ထည့်လို့ ရလို့ပါပဲ။
ကျွန်တော်ကတော့ အဲ့ဒါရဲ့ ပုံစံကို ချီးကျူးခံရဖို့ မျှော်လင့်ထားခဲ့တာပါ။
သူ့ရဲ့ အဘိုးဖြစ်သူက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် လက်တင်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒါကြောင့်မို့လို့ ငါတို့ အဲ့ဒါကို ချောမွေ့အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပေါ့”
သစ်သားနဲ့ ထုလုပ်ထားတဲ့ မြင်းရုပ်ငယ်လေးက အထည်စာအုပ်ကို တွေ့သွားတဲ့အထိ ကရ်ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် ကျန်တဲ့အရာတွေ အားလုံးက စောင့်ဆိုင်းလို့ ရသွားပါပြီ။
အော်ရီလီယာက သူမ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း ကရ်ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အိမ်ပုံပါတဲ့ စာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးက ချက်ချင်း လက်လှမ်းလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်သူတွေ အိမ်ပြန်လာကြတာလဲ” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
သူမရဲ့ အသံကြောင့် ဂါရစ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူ့ကို သူ့ညီမလေးဘေးမှာ ချပေးလိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက် စာအုပ်ကို အတူတူ ငုံ့ကြည့်နေကြပါတယ်။
ကိတ်မုန့်ကတော့ ကျွန်တော်တို့ မနက်က ကျင့်ခဲ့တဲ့ ဘယ်လေ့ကျင့်ခန်းထက်မဆို ပိုပြီး အနီးကပ် ကြီးကြပ်မှု လိုအပ်ပါတယ်။
ကာရ်က သူမရဲ့ မုန့်စမလေးထဲကို လက်နှစ်ဖက်စလုံး ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့မုန့်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် သူမရဲ့ မုန့်ကို စစ်ဆေးပါတယ်။
ပြဿနာတစ်ခုရဲ့ အစကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါ မကြီးထွားလာခင်မှာပဲ ဟယ်လီနာက ပန်းကန်တွေကို ပိုပြီး ဝေးဝေး ရွှေ့ပေးလိုက်ပါတယ်။
အတွေ့အကြုံဆိုတာ ကြောက်ခမန်းလိမ္စာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
မီးဖိုနားမှာ ဂီတသံ စတင်ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
တယောသံ။
ဒူးပေါ်လက်တင်ပြီး အချိန်ကိုက်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်ရဲ့ အသံ။
ကျမ်းစောင့်တပ်မှူးက နံရံနားမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေက ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရွေ့လျားနေတဲ့ ကလေးတွေကို လိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ကာရ်က သူ့ကို စိုစွတ်နေတဲ့ မုန့်ဖတ်လေး တစ်ဖတ် ကမ်းပေးတဲ့အခါ သူက သတ္တုလက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ပေးပါတယ်။
သူမက အဲ့ဒါကို သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်မှာ သေသေချာချာ တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူက သူမကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပါတယ်။
ကလေးတွေ ပင်ပန်းမလာခင် အက်ဗလင်က မိသားစု ပုံတူဆွဲဖို့ ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားပါတယ်။
သုံးမိနစ်လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
ဂါရစ်က သူ့အဘိုးကို လိုချင်နေပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် ကျွန်တော့်ကိုပေါ့။
အဲ့ဒီနောက် ကြမ်းပြင်ကို လိုချင်ပြန်ပါတယ်။
ကာရ်ကတော့ အော်ရီလီယာရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ဆက်ထိုင်နေပြီး အထည်စာအုပ်ကို သူမရဲ့ မျက်နှာရှေ့မှာ တင်ပြီး မြှောက်နေပါတယ်။
ဟယ်လီနာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒါကြောင့် အက်ဗလင်က သူမကို လှည့်ကြည့်နိုင်ဖို့အတွက် ပုံဆွဲတာကို ရပ်လိုက်ပါတယ်။
“အဲ့ဒီအတိုင်းလေး နေပေးပါ”
“ရယ်နေတာကိုလား”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“အမိန့်ပေးတာနဲ့တော့ ငါ မလုပ်နိုင်ဘူးလေ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်သားကို ဒူးပေါ်မှာ ပိုပြီး မြင့်မြင့် တင်လိုက်ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော့်နားကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပါတယ်။
ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အမူအရာက ကျွန်တော့်ဇနီးကို အလွန်အမင်း သဘောကျသွားစေပါတယ်။
သူမက ပုံဆွဲတာကို ပြန်စလိုက်ပါတယ်။
နောက်ပိုင်းမှာ စားပွဲတွေကို သန့်ရှင်းပြီး ဧည့်သည်အများစု သူတို့ရဲ့ တာဝန်တွေဆီ ပြန်သွားကြတဲ့အခါ အော်ရီလီယာကို မီးဖိုနားမှာ ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
အထည်စာအုပ်က သူမရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ ပွင့်လျက်သား ရှိနေပါတယ်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး အပေါ်ထပ်မှာ အိပ်ပျော်နေကြပါပြီ။
“မင်း ပင်ပန်းနေပုံပဲ” သူမက ဆိုပါတယ်။
“အဲ့ဒါအတွက် ခင်ဗျားမှာလည်း တာဝန်ရှိချင် ရှိနေမှာပေါ့”
“နည်းနည်းတော့ ပါမှာပေါ့”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပါတယ်။
ခန်းမတစ်ဖက်မှာ အက်ဗလင်က အီလန်နဲ့ စကားပြောနေပါတယ်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အဲ့ဒီနောက် စကားပြောတာကို ဆက်လုပ်ပါတယ်။
“ကျွန်တော် ဆက်လုပ်ချင်ပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
“လေ့ကျင့်ခန်းကိုလား”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ကျန်တဲ့အရာတွေအတွက်တော့ ငါ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး”
“နားလည်ပါတယ်”
ကျန်နေတဲ့ ဆံပင်မျှင်လေးတစ်ချင်ကို အက်ဗလင်က နားသန့်ထဲ ထိုးထည့်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပါတယ်။
“တစ်ခါတလေကျရင် ကျွန်တော် မဖြစ်ခင်မှာတောင် မေးချင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ ရှိပါတယ်”
“အဲ့ဒါဆိုရင် အဲ့ဒါတွေအတွက် အချိန်ပေးကြတာပေါ့”
အော်ရီလီယာက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
“မနက်ဖြန် မနက်တော့ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာလို့လဲ”
“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက တစ်နေ့ကုန်လုံး ကလေးတွေကို ထမ်းပိုးလာခဲ့ရပြီး ငါကလည်း နောက်ကျမှ အိပ်ချင်လို့လေ”
“အဲ့ဒါက ထူးထူးဆန်းဆန်းကို သနားကြင်နာရာ ရောက်နေပါရောလား”
သူမ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
“ခံစားကြည့်လိုက်လေ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့ဆီ လျှောက်လာပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ထိုင်ခုံလက်ရမ်းပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သူမရဲ့လက်ကို ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။
“ဘာတွေ ဆွေးနွေးနေကြတာလဲ”
“ငါတို့ရဲ့ ဆရာမက ငါတို့အတွက် မနက်ခင်း တစ်ခုကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပြီလေ”
“တစ်ခုတည်းလား”
“သူမ စိတ်မပြောင်းခင် လက်ခံလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ငုံ့ပြီး ကျွန်တော့်ပါးကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတော့ အော်ရီလီယာက လက်ဆောင်တွေပေါ်က ဖဲကြိုးတွေကို သေသေချာချာ စုသိမ်းနေပါပြီ။
သူမက အဲ့ဒါတွေကို သိမ်းထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံပါပဲ။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းတွေကြားမှာ အပြာရောင်ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းကို ခေါက်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပါတယ်။
တစ်နေ့ကျရင် ဘာပဲ ဖြစ်လာပါစေဦး၊ သူမက ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိပါတယ်။