အော်ရီလီယာက သူမ၏ကတိကို တည်ခဲ့သည်။
မွေးနေ့ပွဲအပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် သင်ခန်းစာ ပို့ချခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ဂါရစ်က နံနက်မိုးလင်းခါစအချိန်၌ပင် နိုးလာခဲ့သည်။
သူက ပုခက်ထဲတွင် ရပ်လျက် လက်ရန်းကို ကိုင်ထားကာ၊ အမှောင်ထုကို မကြိုက်ကြောင်း အသံကုန်ဟစ်၍ ဆန္ဒပြနေလေသည်။
အက်ဗလင်က မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင့်သားပဲလေ”
“မနေ့တုန်းကတော့ အားလုံးက ဘယ်လောက်ချောလဲ ချီးကျူးကြတုန်းက ကျတော့ ခင်ဗျားသားပဲလေ”
“အခုလည်း ဟုတ်တုန်းပါပဲ။ ကိုင်ပြီး ချော့မြူနိုင်ပါတယ်ရှင်”
ကျွန်တော် ထလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏သားလေးက ကျွန်တော့်ကို အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် နှုတ်ဆက်လေသည်။
အသက်တစ်နှစ်ပြည့်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် အချိန်အကြာကြီး အော်ဟစ်နေလျှင် နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေရာရာသို့ ပို့ဆောင်ပေးတတ်ကြသည်ကို သူ နားလည်သွားပုံရပေသည်။
ကျွန်တော်တို့ နေ့လယ်စာကို နောက်ကျမှ စားဖြစ်ကြသည်။
မုန့်ကျန်လေးတွေ ရှိနေသေးသည်။
ဘီထရစ်က ၎င်းကို စားပွဲ၏ အစွန်ဘက်ဆုံးတွင် တင်ထားပေးခဲ့ရာ ကလေးတွေ လှမ်း၍မမီနိုင်သော်လည်း မြင်တော့ မြင်နိုင်ကြသည်။
ထိုသို့ လုပ်ထားခြင်းက မလိုအပ်ဘဲ ရန်စသလို ဖြစ်နေသည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မိသည်။
ကာရိုလည်း ထိုအတိုင်း သဘောတူလေသည်။
အော်ရီလီယာက ဆံပင်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စုစည်းလျက် ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ကျွန်တော်တို့ကို အနားယူခွင့်ပေးခဲ့မိသည်ကို နောင်တရနေပုံမပေါ်ပေ။
သူမက လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သည်။
ထို့နောက် မုန့်တစ်စခန်းငယ်ကို ယူစားသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေနပ်နေပုံရပါလား” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“အိပ်ရေးဝသွားလို့လေ”
“တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါပဲ”
“မင်းလည်း စမ်းကြည့်သင့်တယ်”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော်က ဂါရစ်ကို ပေါင်မုန့်တစ်စကို ထပ်ပေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရဲတိုက်ထိန်း (Castellan) က ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ကာကွယ်ရေး စုန်းကွက် (Wards) တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပထမအကြိမ် နှိုင်းယှဉ်စစ်ဆေးမှုကို လုပ်ပြီးပါပြီ”
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ?”
“ရှင်တို့ ကြည့်သင့်တဲ့ အရာတစ်ခု ရှိပါတယ်”
ကျွန်တော် ကလေးလှည့်တောင်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကာရိုက အီလီနော်ရဲ့ အတုံးအရုပ်တစ်ခုကို ကျွန်တော့်ရဲ့ ရိက္ခာဘွတ်ဖိနပ်ထဲ ထည့်ထားခဲ့သည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ခုကို ထပ်တွေ့ရပြန်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။
“သွားလေ။ ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားရင် ကိုယ် လိုက်လာခဲ့မယ်”
ရဲတိုက်ထိန်းက ကျွန်တော်တို့ကို အရှေ့ဘက် တံတိုင်းအောက်ဘက်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဒီလမ်းကို ကျွန်တော် အရင်ကလည်း သွားဖူးပေမယ့် သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်မိခဲ့ပေ။
ပစ္စည်းသိမ်းစင်တွေ။
သော့ခတ်ထားတဲ့ တံခါးတစ်ချပ်။
လှေကားဘေးနားမှာ ကျောက်သားအရောင် ပြောင်းသွားတဲ့ နေရာတစ်ခု။
အခုတော့ သူက အဲ့ဒီအရောင်ဖျော့ဖျော့ ဆက်စပ်နေတဲ့နေရာမှာ ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီအပိုင်းက ရှေးဟောင်းပျက်စီးမှုတွေ ဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားခဲ့တာပါ”
အော်ရီလီယာက တံတိုင်းကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ မာကျူရီ (အင်္ဂတေ) ပေါ်တွင် ရွေ့လျားနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“ဘယ်သူက ပြန်ဆောက်ခဲ့တာလဲ?”
“အဲဒီမှတ်တမ်းကိုတော့ ကျွန်တော် မသိရှိရပါဘူး”
သူက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ ကြေးပြားလေးတစ်ခုကို လက်ညှိုးနဲ့ လက်မတို့ဖြင့် ဖိလိုက်သည်။
ကျောက်သားထဲကနေ တစ်စုံတစ်ရာ ဂျပ်ခနဲ မြည်သွားသည်။
ဘောင်တစ်ခုက အပြင်ဘက်ကို ရွေ့ထွက်သွား၏။
သူ့ရဲ့နောက်ကွယ်မှာ သတ္တုပြားများဖြင့် စီခြယ်ထားသော အခန်းငယ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ပုံဆောင်ခဲကြီး တစ်ခုမှ မရှိပါ။
တောက်ပတဲ့ သရဖူလည်း မရှိပါ။
အရမ်းကြာရှည်စွာ အဲဒီနေရာမှာ ဆက်ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ယုံကြည်သူတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ လမ်းကြောင်းတွေထဲမှာ တပ်ဆင်ထားတဲ့ အလုပ်လုပ်ပြီးသား ကြေးချပ်ပြားအချို့ကိုသာ တွေ့ရသည်။
အချို့က မှောင်မည်းနေသည်။
အချို့ကတော့ မှိန်ဖျော့ပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အလင်းရောင်ကို ပေးစွမ်းနေကြသည်။
သူတို့ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားကိုယ်တိုင် ပါဝင်နေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိသည်။
အက်ဗလင်ရဲ့ စွမ်းအားလည်း ပါဝင်နေသည်။
ရဲတိုက်အတွက် ကျွန်တော်တို့ ပေးအပ်ခဲ့တဲ့ သေးငယ်တဲ့ အထောက်အပံ့လေးတွေက အရမ်းရင်းနှီးနေပြီဖြစ်လို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပြောင်းလဲသွားမှသာ ကျွန်တော် သတိထားမိတတ်ပါတယ်။
ဒီနေရာမှာတော့ စွမ်းအားစီးကြောင်း နှစ်ခုက အတူတူ ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုတည်းကနေ ဖြတ်သန်းသွားကြပါတယ်။
ထို့နောက် ကွဲထွက်သွားကြသည်။
အော်ရီလီယာက ပိုပြီး နီးနီးကပ်ကပ် တိုးဝင်လာသည်။
“ဒါက လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဝင်ခွင့်ပေးဖို့ လုပ်ထားတာပဲ”
“ဘယ်သူ့အတွက်လဲ?”
သူမက အပေါ်ဘက်အစွန်းတစ်လျှောက်မှာ ပါတဲ့ အမှတ်အသားတွေကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ပထမဆုံး သက်သေခံ (First Witness) အတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော် သဘောတူညီချက် ခန်းမဆောင် (Hall of Accord) ကို တွေးမိလိုက်သည်။
အဲဒီ ရုံးခန်းလွတ်ကိုပေါ့။
ကျင့်သုံးမယ့်သူ ဘယ်သူမှ မရှိတော့တာတောင် လူတွေက ဆက်လက်ကိုးကားနေကြဆဲဖြစ်တဲ့ ရှေးဟောင်း အာဏာကိုပေါ့။
“အခုရော ဘယ်သူမဆို သုံးလို့ရသေးလား?”
“ဖြစ်နိုင်ချေတော့ ရှိပါတယ်” ဟု ရဲတိုက်ထိန်းက ဆိုသည်။
အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော် ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ အဖြေတော့ မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့စွမ်းအားကို မထိဘဲ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်စမ်းကြည့်နေသည်။
“အာဏာပိုင် တံဆိပ်ကို မှတ်မိနိုင်တယ်”
“လူတစ်ယောက်ချင်းစီကို မဟုတ်ဘူးလား?”
“မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် အခန်းငယ်ထဲကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့က တံတိုင်းတွေကို ဖောက်ထွင်းနိုင်လောက်အောင် သန်မာတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
ဒီမှာကျတော့ ဖွင့်လှစ်ပေးဖို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေလေရဲ့။
အက်ဗလင်က မေရီနဲ့အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ ရှင်းပြနေတာကို ကျွန်တော့်ဇနီးက နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် သူမက “သုံးပြီးသား ဖြစ်ဖူးလား?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“လတ်တလော မှတ်တမ်းတွေထဲမှာတော့ အသုံးပြုထားတာ မတွေ့ရပါဘူး” ဟု ရဲတိုက်ထိန်းက ပြန်ဖြေသည်။
“ဘယ်လောက်ထိ လတ်တလောလဲ?”
“ကျွန်တော်ထိန်းသိမ်းထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေထဲမှာပေါ့”
မေရီက အဲဒါကို အတိအကျ ရေးမှတ်ထားလိုက်သည်။
သူ့ကို အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
အော်ရီလီယာက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါက အိုသယ်လော့စ်ရဲ့ အမှတ်အသားတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမဲ့ သင့်လျော်တဲ့ အာဏာကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့သူတစ်ယောက်က ဖြတ်သွားနိုင်မလား?”
“ဟုတ်တယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက အလင်းစီးကြောင်း နှစ်ခုကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် လက်ခံမယ့်အရာကို ကျွန်တော်တို့ ပြောင်းလဲပစ်သင့်တယ်”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး အကြံဉာဏ်ကတော့ ကြေးပြားတွေကို ဆွဲခွာပစ်ဖို့ပါပဲ။
အဲဒါက ဆွဲဆောင်မှု ရှိတဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခုပါပဲ။
ရိုးရှင်းတယ်။
ပြတ်သားတယ်။
ကြေးတပ်ဆင်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် စိုက်ကြည့်နေတာကို ရဲတိုက်ထိန်းက ကြည့်နေသည်။
“ဒီအခန်းငယ်က အရှေ့ဘက် ကာကွယ်ရေးစုန်းကွက်တွေကနေတဆင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထောက်ပံ့မှုကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးတာကိုလည်း ထိန်းချုပ်ပေးပါတယ်”
ကျွန်တော် လက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်မှာပေါ့လေ”
မေရီက မော့ကြည့်လာသည်။
“အဲဒါကို ဖျက်ဆီးလိုက်ရင် ပြုပြင်ရ ခက်ခဲမလား?”
“အလွန်တရာကို ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်”
အော်ရီလီယာရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ခင်ဗျား ရှေ့ကို ကိုင်းလာလို့လေ”
ကျွန်တော်က ဖတ်ရလွယ်တဲ့သူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ထင်ပါတယ်။
ဘာမှ မလုပ်ခင်မှာ တင်စားချက် (Inscription) ရဲ့ မိတ္တူတစ်ခုကို ကျွန်တော်တို့ ယူထားလိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ရဲတိုက်ထိန်းက ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းကြောင်းတွေကို ပြသပေးခဲ့သည်။
ပထမဆုံး သက်သေခံအတွက် ဖွင့်ထားတဲ့ ပုံစံက ပိုဟောင်းတဲ့ စနစ်တစ်ခုထဲမှာ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းထားတာ ဖြစ်သည်။
သူက တံတိုင်းကို ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့ အပိုင်းနဲ့ ချိတ်ဆက်မှု သုံးခုကို မျှဝေသုံးစွဲနေသည်။
အက်ဗလင်က အခန်းငယ်လေးရဲ့ ဘေးမှာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
“ဒီမှာ”
သူမက ကြေးပြားနှစ်ခု ထပ်နေတဲ့နေရာကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ပြီးတော့ သူ့အောက်မှာလေ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ဒုတိယလမ်းကြောင်းကို လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို ကျွန်မ ခွဲထုတ်လို့ရတယ်”
“ဘယ်လောက်ကြာကြာလဲ?” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ထောက်ပံ့မှုကို တည်ငြိမ်အောင် ဆက်ထိန်းထားနိုင်ရင် လုံလောက်တဲ့ အချိန်အထိပေါ့”
မှိန်ဖျော့နေတဲ့ အလင်းရောင်ကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည်။
အဲဒါက သင်ခန်းစာတစ်ခုနဲ့ အလွန်တရာ ဆင်တူနေသည်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး လုပ်ဆောင်ချက်ကို တွေ့ရှိတဲ့အထိ အော်ရီလီယာက စောင့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အထောက်အပံ့ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးဖို့ တောင်းဆိုလာသည်။
တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲပေါ့။
တံတိုင်းကြီးက တိုးတိုးလေး မြည်သံထွက်လာသည်။
ကျွန်တော့်ဖိနပ်ေအာက်ကနေ တစ်ဆင့် အဲဒါကို ကျွန်တော် ခံစားမိလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ကွာဟချက်ဆီသို့ ကျွန်တော် စွမ်းအားတွေကို ပိုပြီး ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
“ရှင် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ပမာဏအတိုင်းပဲ ဆက်ထားပါ” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“သူ ရွေ့သွားတယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“တံတိုင်းက—”
“ယူရီယာ။ ဘယ်နားမှာ ရွေ့သွားလဲဆိုတာ ခံစားကြည့်ပါ”
အရာရာတိုင်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ကျွန်တော် ရပ်လိုက်သည်။
မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုက သေးသေးလေးပါ။
ဌာနခွဲတစ်ခုတစ်လျှောက်က ဖိအားပြောင်းလဲမှုတစ်ခုပါပဲ။
ကျွန်တော် အဲဒါကို ဆက်ထိန်းထားလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အက်ဗလင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒီမှာ။ အခုတော့ ကျွန်မ မြင်ရပြီ”
သူမက ငှားရမ်းထားတဲ့ အာဏာကို တခြားလမ်းကြောင်းတွေကနေ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။
ကြေးပြားကို မဟုတ်ဘဲ။
သူ့ထဲမှာ သယ်ဆောင်လာတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကိုပေါ့။
တစ်စက္ကန့်လောက်မှာတင် အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ တစ်စုံတစ်ရာရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
ရောက်ရှိလာခြင်းက လုံလောက်သင့်တယ်ဆိုတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုးပေါ့။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က အဲဒါကို ဘက်သို့ လွှဲဖယ်လိုက်သည်။
အလင်းရောင် ပြောင်းလဲသွားသည်။
လမ်းကြောင်းက အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက သူမရဲ့လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို အပြင်ဘက်အစွန်းမှာ တင်ထားပြီး၊ ရဲတိုက်ထိန်းက ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ပင်နံပါတ်ငယ်လေးကို ဖြုတ်ထုတ်နေစဉ်မှာ အဲဒီအတိုင်း ဆက်ထိန်းထားပေးခဲ့သည်။
“ပြီးပြီ” ဟု သူက ပြောသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို ပြန်လည် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။
အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သွားသည်။
နံရိုးအောက်မှာ အပူလှိုင်းတစ်ခု ဖြတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားသည်။
ကျွန်တော် အပေါက်ရဲ့ အစွန်းကို လှမ်းဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်ရဲ့လက်က ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း”
သူမပြောတာကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
အခက်အခဲက စွမ်းအားကိုလည်း နားထောင်ဖို့ တိုက်တွန်းရတာပါပဲ။
သွားစရာနေရာတစ်ခုကို စိတ်ထဲမှာ မြင်ယောင်ပြီး စွမ်းအားတွေကို အပြင်ဘက်ကို ပို့လွှတ်ရတာက လွယ်ကူခဲ့ပါတယ်။
ပြန်သိမ်းယူရတာကတော့ ရေအပြည့်ပါတဲ့ ရေခွက်ကြီးကို ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ တံခါးပေါက်ကနေ သယ်လာရသလို ခံစားရစေသည်။
ကျွန်တော် အဲဒါကို အကုန်သွန်ထုတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။
ပိုလျှံနေတာတွေကို လွှင့်ပစ်ချင်ခဲ့တာပေါ့။
ထို့နောက် သင်တန်းခန်းထဲက ကျောက်တုံးကို ကျွန်တော် သတိရသွားသည်။
ပြန်ဝင်လာတဲ့ စွမ်းအားစီးကြောင်းကို ကျွန်တော် ပျံ့နှံ့သွားစေလိုက်သည်။
ဖိအားတွေ လျော့ပါးသွားသည်။
လမ်းကြောင်းကလည်း ပုံမှန်အမြင်ဘက်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက နီးနီးကပ်ကပ် ရပ်လျက် စောင့်ကြည့်နေသည်။
“အင်း၊ အဲဒီလိုပဲ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်တော်တို့ လှေကားပေါ်မှာ ထိုင်နေလိုက်ကြသည်။
မေရီက ရေသွားခပ်နေသည်။
ရဲတိုက်ထိန်းကတော့ ပြောင်းလဲထားတဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို စစ်ဆေးရင်းနဲ့ ဖွင့်ထားတဲ့ ဘောင်ဘေးမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
“အဲဒါ အန္တရာယ် ရှိလား?” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“ရှင် ဆက်ပြီး ဆွဲထုတ်နေခဲ့ရင်တော့ ရှိနိုင်တာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ကျွန်တော် ပြီးသွားပြီ ထင်နေတာ”
“ရှင်က တံတိုင်းကို ထိန်းထားတာပဲ ပြီးသွားတာ။ ရှင်သုံးလိုက်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို ကိုင်တွယ်တာတော့ မပြီးသေးဘူး”
ကျွန်တော် လက်ဖဝါးနဲ့ ဒူးခေါင်းတွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းအားတွေထဲက ဘလောက်အများကြီးကို ပြန်သိမ်းယူနိုင်လဲ?”
“အကုန်လုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အချို့က အလုပ်လုပ်ရာမှာ ကုန်သွားတယ်”
“ဒါဆို ပြန်ရောက်လာတာက—”
“ရှင် အဲဒီမှာ ဆက်ပြီး ကိုင်ထားဆဲဖြစ်တဲ့ အရာတွေပေါ့”
ကျွန်တော် အခန်းငယ်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ဘာမှန်းတောင် မသိဘဲနဲ့ အများကြီး အလဟဿ ဖြစ်စေခဲ့မိတာပဲ။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်သည်။
“ရှင် ဖန်တီးခဲ့ဖူးသမျှ အကာအကွယ်တိုင်းအတွက် တစ်နေ့လယ်လုံး လိုက်ပြီး နောင်တရမနေနဲ့”
“နည်းနည်းပါးပါးကို တွေးမိရုံပါ”
“ရှင် လိုအပ်တဲ့အရာကို သုံးတတ်အောင် သင်ယူခဲ့ပြီးပြီပဲ”
“ဒါဆို အခုရော?”
“အခုကတော့ အဲဒါကို လုပ်နေစဉ်မှာ တခြား ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို သင်ယူနေတာပေါ့”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ လာထိုင်သည်။
“တောင်ဘက်တံတိုင်းမှာ တခြားချိတ်ဆက်မှုတစ်ခု ရှိသေးတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ရဲတိုက်ထိန်းက ဘာမှ မပြောင်းလဲခင် အဲဒါကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ချင်နေတယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်လား?”
“မနက်ဖြန်ပေါ့”
ကျွန်တော် အော်ရီလီယာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက အပြစ်ကင်းစင်နေဟန် ရှိသည်။
“ဒါက သင်ခန်းစာ မဟုတ်ဘူးနော်” ဟု သူမက ပြောသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး ရယ်မောလိုက်သည်။
အဲဒီနေ့ နေ့လယ်ခင်းမှာ ကျွန်တော် အောက်ဘက်ခြံဝန်းထဲမှာ အီလီနော်နဲ့အတူ သစ်သားတွေကို ရွှေ့ပေးခဲ့သည်။
ဝန်စည်စولလေးပါ။
အလုပ်သမားတွေ ကြိုးတွေနဲ့ မလုပ်နိုင်တာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
မနက်ခင်းက အမှားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသေးတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကွာခြားချက်ကို နားလည်ချင်လို့ ကျွန်တော် တောင်းဆိုပြီး လုပ်ခဲ့တာပါ။
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်သည်။
ထို့နောက် လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒီကနေ ဒီအထိ။ ကျွန်မ ပခုံးထက်တော့ မမြင့်စေနဲ့”
ကျွန်တော် သစ်သားကို မလိုက်သည်။
အထောက်အပံ့တွေကို လူနှစ်ယောက်က ချိန်ညှိနေစဉ်မှာ ကျွန်တော် ဆက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် ချလိုက်သည်။
ပြီးတော့ စောင့်နေလိုက်သည်။
အလုပ်လုပ်နေဆဲ စွမ်းအားတွေက ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားတာထက် နည်းပါတယ်။
ကျွန်တော် အဲဒါတွေကို အဆင့်ဆင့် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်တွေ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က သစ်သားကို စစ်ဆေးသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်လာသည်။
“ဘယ်လိုနေလဲ?”
“ပိုကောင်းသွားတယ် ထင်တယ်”
“သစ်သားကလည်း လက်ခံပါတယ်”
ပယ်ရင်က ချိုင်းကြားထဲမှာ ပုံစံငယ်လေးတစ်ခုကို ညှပ်လျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။
သူက တည်ဆောက်ရေးဘောင်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ထပ်ပြီး ပြောင်းလဲထားခဲ့သည်။
ပုံစံအသစ်က ပိုကျယ်တဲ့ အစွန်းတစ်ခုနဲ့ မညီညာတဲ့ မြေပြင်ပေါ်မှာ ငြိမ်ကျသွားစေနိုင်တဲ့ အဆစ်တစ်ခု ပါရှိနေသည်။
သူက အီလီနော်ကို ပြသသည်။
သူမက မေးခွန်း သုံးခု မေးသည်။
သူက နှစ်ခုကို ဖြေလိုက်သည်။
တတိယ မေးခွန်းအတွက်တော့ သူက ရဲတိုက်ထိန်းကို သွားရှာခဲ့ရသည်။
သူ ထွက်သွားတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိသည်။
“ဘာလဲ?” ဟု အီလီနော်က မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
“ရှင် ပြုံးနေတယ်လေ”
“သူ မသိသေးခင်မှာ အရင်ဆုံး ဖြေဖို့ ကြိုးစားတာကို ရပ်လိုက်လို့ပါ”
သူမက လက်သမားရජ်ဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“တချို့အချိန်တွေမှာပေါ့”
ညစာစားပြီးတဲ့နောက်မှာ အော်ရီလီယာက လမ်းကြောင်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမ ကျောက်တုံးတွေ ဘာတွေ ယူမလာခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်တို့က ကပ်လျက်အခန်းဘက်က ကလေးထိန်းခန်း တံခါးကို ဖွင့်ထားလျက် မီးဖိုချောင်ဘေးမှာ ထိုင်နေကြသည်။
“ငါ အရင်ဆုံး ပြောင်းလဲခဲ့တုန်းကလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကူညီချင်စိတ်ရှိရုံနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘယ်လောက်အထိ ပေးဆပ်နိုင်လဲဆိုတာ ပြောပြဖို့ လုံလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်ခဲ့ဖူးတယ်”
အက်ဗလင်က သူမရဲ့ခွက်ကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်လိုက်သည်။
“မင်း အလွန်အမင်း ရောက်သွားခဲ့တာပေါ့”
“မကြာခဏပေါ့”
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲ?”
“ငါက လူတစ်ယောက်ကို ဖြေတယ်၊ ပြီးတော့ တခြားတစ်ယောက်ကိုပေါ့။ အဲဒီနောက်မှာ ခဏလောက်ကြာတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားရတာထက် လိုအပ်ချက်တိုင်းရဲ့ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလာရတယ်”
တံတိုင်းထဲက ဆွဲငင်အားကို ကျွန်တော် တွေးမိလိုက်သည်။
အဲဒါက ခဏတာလောက်ပဲ ကြာခဲ့တာပါ။
“ဘာက မင်းကို ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့တာလဲ?”
“အစတုန်းကတော့လား? ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုပေါ့”
သူမက မီးပုံထဲကို ငေးကြည့်နေသည်။
“နောက်ပိုင်းမှာတော့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ ပြန်လာဖို့ ငါ သင်ယူခဲ့တယ်။ တစ်နေရာရာကို သယ်သွားပြီးပြီဆိုရင်တောင်မှ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာကို အသိအမှတ်ပြုတတ်ဖို့ပေါ့”
“အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးနေတာလား?”
“တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေါ့”
“ကျန်တာတွေကော?”
“အဲဒါကို လုပ်နေစဉ်မှာ ဘယ်လို ဆက်လက်တည်ရှိနေမလဲဆိုတာပေါ့။ သူတို့ ဆောင်ယူလာတဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတိုင်း ဖြစ်မသွားဘဲနဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့စကားကို ဘယ်လို နားထောင်ရမလဲဆိုတာပေါ့။ အဲဒါကို ပြီးမြောက်ချင်တဲ့ဆန္ဒက ရှင် စဉ်းစားနိုင်သမျှ တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်လာမသွားခင်မှာ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုကို ဘယ်လို ရပ်တန့်ရမလဲဆိုတာတွေကိုပေါ့”
အက်ဗလင်က နောက်ကိုမှီချလိုက်သည်။
“အဲဒါက ကုသရေးသင်ခန်းစာတွေထဲမှာလည်း ပါသင့်တာပဲ”
“ပါတာပေါ့”
တညားက သူမရဲ့လက်တွေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမဘာသာသူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ထွက်သွားရတော့မှာလား?” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ လှည့်လာသည်။
“ကျွန်မ တက်လှမ်းသွားခဲ့ရင်ပေါ့။ ကျွန်မ တခြားနေရာမှာ သွားနေရတော့မှာလား?”
“မဟုတ်ပါဘူး”
အဖြေက အရမ်းမြန်ဆန်လွန်းလို့ ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် လိုချင်နေခဲ့လဲဆိုတာကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
“တခြားသူတွေမှာ သူတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ နေရာတွေ ကိုယ်စီရှိကြတယ်” ဟု သူမက ဆက်ပြောသည်။ “အချို့က မသေမျိုးကမ္ဘာနဲ့ ကင်းကင်းနေကြတာကို ပိုသဘောကျကြတယ်။ အဲဒါက သူတို့ ရွေးချယ်တဲ့ နေထိုင်ပုံပါပဲ”
“အိုသယ်လော့စ်ကော?”
“သူသာဆိုရင် ရွေးချယ်မှုက ပြီးသွားပြီလို့ ပြောလိမ့်မယ်”
ကျွန်တော် ကလေးထိန်းခန်း တံခါးဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အဲဒီဘက်ကနေ ဖုန်းခနဲ အသံတစ်ခု ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့သားလေးကို မြင်းတစ်ကောင်က ပုခက်ထဲကနေ ဘယ်လိုလုပ် မြေပြင်ပေါ် ရောက်လာတာလဲလို့ မေးနေတဲ့ ဟယ်လီနာရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ မြင်ပြီးသားပဲ၊ ကျွန်မ ဆက်နေလို့ရတယ်”
“မင်းအတွက် ဘယ်အရာက အရင်ဆုံး ပြောင်းလဲသွားလဲ?” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
အော်ရီလီယာ စဉ်းစားနေသည်။
“ငါ့ရဲ့ အကြားအာရုံပဲ”
ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“လူတွေလား?”
“ဟုတ်တယ်။ ဘယ်လိုမှ မကြားနိုင်လောက်တဲ့ နေရာကနေ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တယ်”
“ဖြစ်ပျက်နေတာကို မင်း သိလား?”
“မသိဘူး။ ငါ အိပ်မက်မက်နေတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ ဟယ်လီနာရဲ့အသံကိုပဲ ကြားခဲ့ရတာပါ။
မီးပုံကိုပေါ့။
ပြတင်းပေါက်တွေအောက်ကနေ ဖြတ်သွားတဲ့ လှည်းတစ်စီးကိုပေါ့။
သာမန်အရာလေးတွေပါ။
ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားရသည်။
အော်ရီလီယာက သတိထားမိသွားသည်။
“ကျွန်တော်တို့မှာ မေးခွန်းတွေ မေးဖို့ အချိန်ရှိပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ ပြောတာ မှန်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။
အိပ်ရာဝင်ခါနီးမှာ အက်ဗလင်က မေရီ ကလေးတွေကို ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်နှစ်အုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမက စာအုပ်တိုင်းမှာ ရက်စွဲကို ရေးထားခဲ့သည်။
သူတို့ရဲ့ ပထမဆုံး မွေးနေ့။
ဘယ်သူတွေ လာခဲ့တယ်ဆိုတာ။
ဘာတွေ လက်ခံရရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။
ကာရိုရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာတော့ သူမက အထည်တံခါးလေးအကြောင်းကို စတင်ရေးသားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်ရဲ့ စာအုပ်ထဲမှာတော့ လှေကလေးအကြောင်းကိုပေါ့။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ဘောပင် ကမ်းပေးသည်။
“ရှင် တစ်ခုခု ဖြည့်ရေးသင့်တယ်”
ကျွန်တော် သူမဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာလောက်မှာ အိုသယ်လော့စ်အကြောင်း ရေးဖို့ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိသည်။
သစ်ဆရာ (Thesra) နာမည်ပေးခဲ့တဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေပေါ့။
သူတို့ကို လုံလုံခြုံခြုံ ဖြစ်စေဖို့ ကျွန်တော်တို့ လုပ်ဆောင်နေတဲ့ အရာတွေကိုပေါ့။
ထို့နောက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့သားလေးက သူ့ရဲ့လှေဦးကို မြည်းစမ်းနေတာကို အက်ဗလင် သေသေချာချာ မှတ်တမ်းတင်ထားတာကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူ့အဘိုးက အဲဒါကို လေးကြိမ်တိုင်တိုင် ချောမွေ့အောင် လုပ်ခိုင်းခဲ့တယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာကြောင်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“လေးကြိမ်တောင် ဟုတ်လို့လား?”
“အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလောက်ပေါ့”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက မီးအိမ်တစ်လုံးကို ကိုင်လျက် ကျွန်တော်တို့အခန်းရှေ့ကနေ ဖြတ်သွားသည်။
စာအုပ်တွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမ ရပ်သွားသည်။
“ရေးနေကြတာလား?”
“အတိအကျ မှတ်မိဖို့ ကြိုးစားနေတာပါ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။
“အဲဒါက ခက်ခဲနိုင်တယ်”
“အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို ပြင်ပေးဖို့ ရှိနေတာပဲဟာ”
“ဒါဆိုရင်တော့ ရှင် ကံကောင်းတာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော်တို့ကို ညချမ်းသာယာကြောင်း ဆုတောင်းပေးပြီး သူမရဲ့အခန်းဘက်ကို ဆက်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူမရဲ့ ခြေသံတွေ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားတာကို ကျွန်တော် နားထောင်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဘောပင်ကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ဇနီးရဲ့ ပခုံးပေါ်ကို ခေါင်းမှီချလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန်ကျရင်လေ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောသည်။ “ရဲတိုက်အကြောင်း မပါတဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုကို လိုချင်တယ်”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဆံပင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
“ရေသန့်ခွက်ကို တောင်းလိုက်လေ”
ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖိနပ်တွေကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အရှေ့ဘက် တံတိုင်းကိုပေါ့။
“ရေသန့်ခွက်ပေါ့လေ” ဟု ကျွန်တော် သဘောတူလိုက်သည်။