ဝီလိုကုတ် (Willow Court) မှ ပေးစာက လေးရက်အကြာတွင် ရောက်လာခဲ့သည်။
မာရာက သူမ၏ မောင်လေးကို အခန်းထဲမှ ထွက်သွားခိုင်းခဲ့သည်။
ထို့နောက် အန်ဝင်ကိုပါ သူ့နောက်မှ ထပ်လွှတ်လိုက်ရသည်မှာ သူက မာရာ၏ ပဝါကို မှားယူသွားမိသောကြောင့်တည်း။
အီလင်က ထိုစာပိုဒ်ကို နံနက်စာစားပွဲဝိုင်းတွင် အသံထွက်၍ ဖတ်ပြလေသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် သူတို့ စကားပြောဖြစ်ကြပြီပေါ့”
“တစ်လှည့်စီတော့ ပြောဖြစ်ကြတယ်”
“သူ့ ზောရိုးကော သက်သာရဲ့လား”
“နာနေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မနေ့ကတော့ သူ ပြတင်းပေါက်နားမှာ ထိုင်နေတာ တွေ့ရတယ်”
အော်ရီလီယာက စာကိုင်ရန် သူမ၏လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
စာအောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ကောက်ကွေးနေသော လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည့် မှာကြားချက်တစ်ခု ပါရှိသည်။
*လိုက်ကာကို ဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။*
သူမက ၎င်းကို တိတ်တဆိတ် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် စာမျက်နှာကို မူလခေါက်ရိုးအတိုင်း ပြန်ခေါက်လိုက်လေသည်။
အခြားအိပ်ဆောင်များအတွက် အီလင် စီစဉ်ထားသည်များမှာလည်း လုပ်ငန်းစတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လုပ်ငန်းခွင် မပြောင်းလဲမီ အတွေ့အကြုံရင့် ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်သူများက လာရောက်ကြည့်ရှုကြမည်။
သီစရာ (Thesra) က လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးလိမ့်မည်။
ခုတင်ပေါ်ရှိ လူနာများအနေဖြင့် ၎င်းတို့ ပြန်လည်ဖြေကြားနိုင်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် စကားပြောဆိုပေးသွားမည် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက မာဂျစ်စွမ်းအားများကို စစ်ဆေးရာတွင် ကူညီပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းထားခဲ့သည်။
သို့သော် သူမက ကုတင်တိုင်းနားတွင် အမြဲရှိနေမည်ဟု မကမ်းလှမ်းခဲ့ပေ။
ကျွန်တော်ကတော့ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ခြင်းအတွက် ဝမ်းသာမိသည်။
မည်သည့် မနက်ခပိုင်းများကို အလုပ်ကင်းကင်း လွတ်လွတ် ထားလိုသလဲဟု မေရီက မေးမြန်းသောအခါ ကျွန်တော်တို့၏ ဆရာမက ထိုမေးခွန်းကို အလေးအနက် စဉ်းစားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ရက်သုံးရက်ကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည်။
ကျောင်းအတွက် တစ်ရက်။
သူမကိုယ်တိုင်အတွက် တစ်ရက်။
“တတိယရက်ကောရှင်” ဟု မေရီက မေးသည်။
“ဘယ်နေ့ထားရမလဲ မဆုံးဖြတ်ရသေးဘူး”
မေရီက ထပ်မံမမေးတော့ဘဲ ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
ထိုနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဟယ်လီနာက ကျွန်တော်တို့ အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်ကြောင်း အကြောင်းကြားလာသည်။
ကျွန်တော် နာရီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာအတွက် နောက်ကျတာလဲ”
“ဘာလုပ်ရမလဲ ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက်လေ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်သည်။
“အမေ”
“သူတို့ရဲ့ မွေးနေ့က ရောက်လာတော့မှာလေ”
ခဏတာမျှ ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ဇနီးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေးမှာလည်း ကျွန်တော့်အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။
ဟယ်လီနာ၏ မျက်နှာပေးမှာ ပျော့ပြောင်းသွားခဲ့သည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “တစ်နှစ်တောင် ပြည့်တော့မယ်လေ”
ကျွန်တော် ထိုအခန်းကို ပြန်သတိရမိသည်။
စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ရခြင်းများကို။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်များကို။
ပထမဆုံး ငိုသံငယ်လေး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် နောက်ထပ် ငိုသံတစ်ခု ထပ်ထွက်လာပုံများကို။
ခြေအိတ်တောင် ကိုယ်တိုင်မဝတ်တတ်သေးသော ကလေးငယ်နှစ်ဦးထံတွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် များပြားလှသည့် အရာများစွာ ပါဝင်နေနိုင်ကြောင်း လွန်ခဲ့တဲ့ လများအတွင်း ကျွန်တော် လေ့လာသိရှိခဲ့ရသည်။
ယခုအခါတွင်မူ ဂါရစ်က ခြေထောက်ဖြင့် နေရာအနည်းငယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကာရယ်ကမူ ကျွန်တော် အာရုံလွှတ်နေချိန်တွင် ပို၍ကျယ်ဝန်းသည့် နေရာအထိ လျှောက်သွားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်နှစ်ဆိုသော အချိန်ကာလမှာ မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်ဟု ထင်ရသည်။
သို့သော် ထိုကာလအတွင်း ကျွန်တော် မည်မျှပင် ပင်ပန်းခဲ့ရသည်ကို ပြန်စဉ်းစားမိသောအခါ...။
တစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်တရာ တိုတောင်းလှသည်ဟု ထင်မိပြန်သည်။
“မိသားစုတွေနဲ့အတူ ကျင်းပသင့်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“သေချာတာပေါ့”
“အီလင်ကိုလည်း ဖိတ်ရမယ်”
ဟယ်လီနာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“နက်ဆာ လာနိုင်မယ်ဆိုရင် သူလည်းပါတယ်။ မေရီ၊ မယ်လိုဒီ၊ အီလီဇာတို့လည်း ပါရမယ်”
ကျွန်တော် စိတ်ထဲတွင် ကုတင်ခုံများကို လိုက်ရေတွက်နေမိသည်။
“အဘီเกယ်လ်က သူတို့ကို မြင်ချင်နေမှာသေချာတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆက်ပြောသည်။ “အီလီနော်လည်း ပါတာပေါ့”
“ကျွန်တော့်အဖေကိုပါ ထည့်ရမယ်” ဟု ကျွန်တော် ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်သည်။
“သူ့ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ပါပြီးသားလို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ”
“အဖေအတွက်ဆိုရင် ဂါရစ် သူ့ဆီ လွယ်လွယ်ကူကူ သွားလို့ရမယ့်နေရာမျိုး ဖြစ်ဖို့ ပြောတာပါ”
“အဲဒါတော့ စီစဉ်လို့ရပါတယ်”
ဟယ်လီနာက သူမ၏ စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော်တို့အနေဖြင့် ကျွန်တော်တို့ မပါဘဲ စတင်ခဲ့ပြီးသား စကားဝိုင်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် တဖြည်းဖြည်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော်တို့သည် အော်ရီလီယာကို အောက်ဘက်ဥယျာဉ်ခြံထဲတွင် တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။
နှင်းများမှာ နေသာသော နံရံစပ်မှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး ၎င်း၏အောက်ဘက်တွင် အမည်းရောင် စိုစွတ်နေသော မြေဆီလွှာများကို ချန်ရစ်ထားခဲ့သည်။
သူမသည် ဥယျာဉ်မှူးနှင့်အတူ အာဗက် (Aveth) ၏ ပင်စည်ပိုင်းဖြတ်စများကို စိုက်ပျိုးထားသည့် ပန်းအိုးငယ်တန်းလေး၏ ဘေးတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
ကြည့်စရာ အသစ်အဆန်းတော့ ဘာမှမရှိပေ။
သို့သော် သူတို့က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ငေးကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ဥယျာဉ်မှူး သူ့အလုပ်သူ ပြန်လုပ်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့ ကလေးတွေရဲ့ မွေးနေ့ပွဲအတွက် စီစဉ်နေကြလို့ပါ”
အော်ရီလီယာက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးယောင်သန်းလာသည်မှာ ချက်ချင်းပင်။
“ဒီလောက်စောစောစီးစီးလား”
“လူတိုင်းရဲ့ သဘောဆန္ဒက အဲဒီလို ဖြစ်နေကြပုံပါပဲ” ဟု ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“မွန်းလွဲစာစားပွဲလေး လုပ်ကြရင် ကောင်းမေလို့ စဉ်းစားထားကြတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆက်ပြောသည်။ “ခန်းမဆောင်ထဲမှာပေါ့။ ကလေးတွေ တွဲခိုသွားလာလို့ရအောင် နေရာလည်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ရှိတာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်မလည်း ကူညီချင်ပါတယ်”
“ဘာလုပ်ပေးချင်လဲ ဟင်”
သူမက စကားစပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။
သို့သော် ခဏမျှ တန့်သွားသည်။
“ဘာလုပ်ရမှန်း မသိသေးဘူး”
ကျွန်တော်တို့ အတူတကွ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
လှေကားထစ်နား ရောက်သောအခါ အော်ရီလီယာက ရပ်လိုက်သည်။
“အသုံးဝင်တဲ့ ပစ္စည်းမျိုး ဖြစ်မှ ဖြစ်ရမယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာလား”
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘာကိုလဲ”
“လက်ဆောင်ကိုလေ”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာထား ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“မဟုတ်ပါဘူး”
“သူတို့မှာ လိုအပ်တာမှန်သမျှ အကုန်ရှိပြီးသားလေ”
“သူတို့မှာ တစ်ယောက်ကို သစ်သားဇွန်းတစ်လက်စီ ရှိတယ်” ဟု ကျွန်တော်က ဆိုသည်။ “တခြားသူများက အဲဒီဇွန်းကို သုံးလိုက်ရင် လူတွေကိုယ်တိုင်က သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းကို လုယူသွားသလိုမျိုး သူတို့က ပြုမူပြတတ်ကြတယ်”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
သို့သော် ကျွန်တော်တို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားကြစဉ်တွင် သူမက အတွေးထဲ နစ်မြောနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော့်လက်ဆောင်အတွက် အစပျိုးရသည်မှာ အဆင်မပြေလှပေ။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ကျွန်တော် သစ်သားစ အသေးစားလေးကို သူ၏ ခုံတန်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲ”
“လှေတစ်စင်း လုပ်နေတာ”
သူက ၎င်းကို ငေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့် တံတောင်ဆစ်နားတွင် ရှိနေသည့် ပုံကြမ်းကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒါက ထိပ်ပိုင်းလား”
“အဲဒီလို ဖြစ်စေချင်လို့ လုပ်ထားတာပေါ့”
သူက ပုံကြမ်းကို ယူပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ အဆင်ပြေသွားလောက်မယ်”
ကျွန်တော် ၎င်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
သူက သူထွင်းထုနေဆဲဖြစ်သော မြင်းရုပ်ငယ်ဆီသို့ ပြန်သွားသည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် အလုပ်ရုံလေးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက “အောက်ခြေကို ပြားပြားလေး လုပ်လိုက်လို့ရတာပဲ” ဟု ပြောလာသည်။
“ရေပေါ် ပေါ်နေမလား”
“အခုဟာထက်တော့ ပိုပြီး သေချာပေါ့”
ကျွန်တော် အောက်ခြေကို ပြားသွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။
နေ့လွဲပိုင်း ကုန်ဆုံးသွားချိန်တွင်မူ လှေတစ်စင်းဟု ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ခေါ်ဆိုနိုင်မည့် အရာတစ်ခုကို ကျွန်တော် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ၎င်း၏ လက်မဖြင့် လှေ၏ အနားသတ်များကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပို၍ချောမွေ့သော သဲစက္ကူစကို ကျွန်ტော့်ထံ ကမ်းပေးလာသည်။
“နောက်တစ်ခေါက် လုပ်ဦး”
“ငါ လုပ်ပြီးသွားပြီလေ—”
သူက မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို စ်ပင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် ၎င်းကို တစ်ခေါက် ထပ်မံချောမွေ့အောင် လုပ်လိုက်ရသည်။
ကြိုးစားပြီး အဆုံးသတ်ဖို့ မလုပ်တော့ဘဲ လုပ်နေချိန်မှာတော့ ထိုအလုပ်က အတော်လေး ငြိမ်သက်အေးချမ်းလှသည်။
သစ်ခေါက်လွှာ ကောက်ကြောင်းလေးများမှာ ကျွန်တော့်လက်ဘေးတွင် စုပုံလာသည်။
ခုံတန်းပေါ်တွင် အလင်းရောင်များ ရွေ့လျားနေသည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက္ခမဖြစ်သူက အسرع (အလျင်စလို) မလုပ်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ဆောင်နေသည်။
“ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“ဘာကိုလဲ”
“ဒီမွေးနေ့ပွဲကိုလေ”
သူက သူ၏ ဓားကို ချလိုက်သည်။
“မင်းအတွက်လား၊ ငါ့အတွက်လား”
“ဘယ်သူ့အတွက်ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့”
သူ ပြုံးလိုက်သည်။
“အင်းပေါ့လေ”
ထို့နောက် သူက အက်ဗလင်၏ ပထမဆုံး ဆောင်းရာသီအကြောင်းကို ပြောပြလေသည်။
သူမက စောင်တစ်ထည်ကို အထူးသဖြင့် ငြင်းဆန်ခဲ့ဖူးသည်။
ဘာမှ ချို့ယွင်းချက်ရှိနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
ဟယ်လီနာက ၎င်းကို လျှော်ဖွပ်ပေးခဲ့သည်။
နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။
တခြားစောင်တစ်ထည်အောက်တွင် ထည့်ခင်းပေးကြည့်ခဲ့သည်။
သူတို့၏ သမီးဖြစ်သူက ထိုလှည့်ကွက်ကို အကြိမ်တိုင်း ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“အဲဒီစောင်က ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ”
“ငါကတော့ အလုပ်လက်စ ကိရိယာတွေ ထည့်ထားတဲ့ခြင်းတောင်းကို ပတ်ထားလိုက်တယ်”
“အဲဒါက တော်တော် ဆိုးရွားတာပဲ”
“သူက အဲဒီစီစဉ်မှုကို သဘောကျခဲ့ပါတယ်”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ထဲရှိ လှေကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အဖေရော တစ်ခုခု မေ့သွားမလားဆိုပြီး စိုးရိမ်တာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးလား”
“ငါလည်း မေ့တာပေါ့”
သူက နူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ပြောလေသည်။
“အဲဒီအခါကျရင် ဟယ်လီနာက သတိရလာတယ်။ ဒါမှမဟုတ် အက်ဗလင်က ဘာတစ်ခုခု လှမ်းမေးလိုက်ရင် တစ်ခုခုက ဦးနှောက်ထဲ ပြန်ပေါ်လာတာပေါ့”
ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ရှိ စာအုပ်ကို ပြန်သတိရလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်လည်း တချို့ဟာတွေကို လိုက်ရေးမှတ်ထားတယ်”
“ကောင်းတာပေါ့”
သူက သူ၏ဓားကို ပြန်ကောက်ယူလိုက်သည်။
“သူမက မင်းနဲ့ သဘောထားကွဲလွဲစရာ ရှိလာရင်လည်း နေရာလေး ပေးထားပါဦး”
အော်ရီလီယာအတွက်မူ သူမ၏ အလုပ်ရှာဖွေမှုက သူမကို ချုပ်လုပ်ခန်းဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် သူမကို ထိုနေရာ၌ အထည်စအပုံငယ်လေးတစ်ခု ရှေ့တွင် ထိုင်နေသည်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက သူမကို ကူညီပေးနေကြသည်။
တစ်ဦးက ပုံစံခွက် ရေးဆွဲပေးနေသည်။
နောက်တစ်ဦးကမူ ကာရယ်ကသာ အားနဲ့ဆွဲလိုက်ပါက ကျဉ်းမြောင်းသည့် အပိုင်းလေးက ပြဲထွက်သွားမည့် အကြောင်းကို ရှင်းပြနေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ အကျွမ်းမဝင်သော မာဂျစ်ပညာများကို သင်ယူချိန်ကဲ့သို့ အာရုံစိုက်မှုအပြည့်ဖြင့် နားထောင်နေသည်။
“ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“စာအုပ်တစ်အုပ်လေ”
ကျွန်တော် အထည်စများကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အဲဒါက ကျွန်တော် ထင်ထားတဲ့ ပထမဆုံးအဖြေတော့ မဟုတ်ပေ။
သူမက အထည်စနှစ်ခုကို ဘေးချင်းယှဉ်လျက် တင်လိုက်သည်။
တစ်ခုက အပြာရောင်။
တစ်ခုက အစိမ်းရောင်။
“သူတို့ ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ကစားလို့ရမယ့်ဟာမျိုးလေ”
“ပြီးတော့ ပါးစပ်နဲ့ ကိုက်ကြည့်လို့ရမယ့်ဟာမျိုးပေါ့” ဟု သူမဘေးရှိ အမျိုးသမီးက ဝင်ပြောသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို စောင်းငဲ့ကြည့်သည်။
“တကယ် လုပ်ကြမှာပါ” ဟု ထိုအမျိုးသမီးက ဆိုသည်။
“သဘောပေါက်ပါပြီ”
သူမက ပုံစံခွက်ထဲမှ အလှဆင်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။
စာအုပ်ထဲတွင် ငှက်ငယ်တစ်ကောင် ပါဝင်မည်။
ငါးတစ်ကောင်။
သစ်ပင်တစ်ပင်။
တံခါးပေါက်လေးအတွက် အဖုံးဟောင်းလေးပါရှိသည့် အိမ်ကလေးတစ်လုံး။
ဆွဲထုတ်လိုက်ပါက ပြုတ်ထွက်သွားနိုင်လောက်သည့် ချောင်နေသော အရာများ ဘာမှမပါဝင်ပေ။
တောက်ပြောင်နေသော ဖန်သီးခလုတ်မျက်လုံးများလည်း မပါရှိပေ။
အော်ရီလီယာက ညစာစားပွဲတွင် ဤအကြောင်းကို ရှင်းပြသောအခါ မယ်လိုဒီက စိတ်ပျက်သွားဟန်ပင် ရှိသည်။
“ခလုတ်လေးတွေ ပါတာကို ကြိုက်တာ”
“ကာရယ်ကလည်း အဲဒါကိုပဲ သဘောကျမှာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“အဲဒါကြောင့် ဒီလို အခက်အခဲတွေ ဖြစ်နေရတာပဲလေ” ဟု အော်ရီလီယာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
ဂါရစ်က သူ့ခွက်ကို လွတ်ကျသွားစေသည်။
ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မကျရောက်မီ ကျွန်တော် လှမ်းဖမ်းလိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သားလေးက ခွက်ကျသွားသင့်သည့်နေရာကို စူးစမ်းရန်အတွက် ဘက်စောင်းပြီး ငုံ့ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်လာသည်။
သူ့မျက်နှာပေးက ကျွန်တော်က အရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခုကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ဖိတ်စာများ ပို့ဆောင်ခြင်းက လက်တွေ့ကျသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အီလင်က နေ့လယ်ပိုင်း လှည့်လည်စစ်ဆေးမှုများ ပြီးဆုံးမှ လာနိုင်မည်။
နက်ဆာက ညမရောက်မီ ပြန်ထွက်ရမည်။
အီလီဇာက ကင်းလှည့်ပြောင်းလဲမှုများကို ဦးစွာ အပြီးသတ်စေချင်သည်။
အီလီနော်က အလုပ်လုပ်သည့် ဝတ်စုံများဖြင့် လာလျှင် အဆင်ပြေပါ့မလားဟု မေးမြန်းသည်။
ဘီထရစ်က မည်မျှသော လူဦးရေကို ကျွေးမွေးရမည်ကို မေးမြန်းလာသည်။
မေရီကမူ “အနည်းငယ်သော သူများ” ဆိုသည့် စကားစုထဲတွင် နံနက်စာစားချိန်ကတည်းက ကျွန်တော်တို့ စကားပြောခဲ့ကြသူ အားလုံး ပါဝင်နေဆဲ ဖြစ်မဖြစ်ဆိုသည့် အချက်ပေါ်တွင် မူတည်နေကြောင်း ပြောသည်။
အက်ဗလင်က စာရင်းကို သူမ၏လက်ထဲမှ လှမ်းယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထိပ်ဆုံးမှ စကားစုကို ဖြတ်ချလိုက်သည်။
“ရပြီ”
မေရီက ၎င်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။
“မွန်းလွဲစာစားပွဲတစ်ခု”
“ဒီလိုဆို ပိုပြီး တိကျသွားတာပေါ့”
ကျန်တာတွေကိုတော့ ဆက်ထားလိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက ထိုညတွင် ခေါက်ထားသော စာရွက်စလေးတစ်စက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ကျွန်တော်တို့အခန်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“တစ်ခုလောက် မေးလို့ရမလား”
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို ဖယ်ပေးလိုက်သည်။
“မေးလေ”
အော်ရီလီယာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
စာရွက်က သူမ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“မိသားစုပုံတူပန်းချီထဲမှာ ကျွန်မ ပါသင့်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား”
ကျွန်တော် ဇနီးဖြစ်သူဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပုံကြောင်သစ်တစ်ပုံကို ရေးဆွဲရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။
အမြွှာနှစ်ဦး တစ်နှစ်ပြည့်သည့် အထိမ်းအမှတ်အဖြစ်ပေါ့။
သူတို့၏ ဘိုးဘွားများက နောက်ဘက်တွင် ရှိနေမည်။
ကျွန်တော်တို့ကမူ သူတို့ ထွက်မသွားအောင် တားဆီးနိုင်လောက်သည့် အနီးအနားတစ်နေရာတွင် ရှိနေကြမည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
“တချို့ဟာတွေကို ကျွန်မ ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ—”
“ကျွန်မ ဆိုလိုတာ ခင်ဗျားကိုပါပဲ”
အော်ရီလီယာက အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ သူမက စာရွက်ကို ဖြန့်မကြည့်ဘဲ ငြိမ်နေခဲ့သည်။
“ကြာလှပြီပေါ့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“မွေးနေ့ပွဲတစ်ခုနဲ့ ကြုံရတာ ကြာပြီမို့လို့လား”
“ဘယ်နေရာမှာ ကိုယ်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်ဆိုတာကို စဉ်းစားရတာမျိုး မလုပ်ခဲ့ရတာ ကြာပြီမို့လို့ပါ”
အက်ဗလင်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလာသည်။
“ခင်ဗျား ထိုင်ချင်တဲ့နေရာမှာ ကုတင်ကို ထားလို့ရပါတယ်”
ထိုစကားကြောင့် သူမ နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြုံးသွားခဲ့သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက်အောက်ကို သုတ်လိုက်သည်။
“မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တဲ့ အရာတွေကိုမှ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြန်တွေ့နေရတယ်”
ဘယ်သူမှ သူမကို အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းကြပေ။
ပျိုးခင်းခန်းထဲမှ တိုတောင်းပြီး မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
သူနာပြု၏ ငြိမ်သက်ပျော့ပြောင်းသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာက အဆက်လုပ်ထားသော တံခါးပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့အနားမှာ ထိုင်ချင်ပါတယ်”
“ထိုင်ရမှာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
စာရွက်ပေါ်တွင် အထည်စာအုပ်အတွက် စာသားများ ရေးသားထားသည်။
စာသားတိုလေးများ ဖြစ်ကြသည်။
မနက်ခင်းအချိန် ငှက်ကလေးတစ်ကောင်။
ရေအောက်တွင် ငါးတစ်ကောင်။
အိမ်ကလေးတစ်လုံးကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် သစ်ပင်တစ်ပင်။
အက်ဗလင်က ၎င်းတို့ကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် မော့ကြည့်လာသည်။
“ဒါတွေကို ခင်ဗျား ရေးတာလား”
“အရင်တုန်းက ဒါগুলোর အစိတ်အပိုင်းတချို့ကို ကျွန်မရဲ့ သားလေးကို ပြောပြဖူးပါတယ်”
“သူ့အတွက် အဲဒါကို သိမ်းထားချင်လား”
အော်ရီလီယာက ၎င်းကို စဉ်းစားကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“အဲဒါကို ပြန်ပြောပြချင်ပါတယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာရွက်ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် စာသားတွေအတွက် နေရာလွတ် ချန်ထားပေးမယ်”
လှေ၏ ပထမဆုံး ရေကြောင်းခရီးကို ရေကန်စည်ပိုင်းတစ်ခုထဲတွင် စတင်ခဲ့သည်။
၎င်း ပေါ်နေခဲ့သည်။
သက်သေများကိုပါ ခေါ်ယူသင့်သလားဟုပင် ကျွန်တော် စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
ထို့နောက် လှေက တစ်ဘက်သို့ တိမ်းစောင်းသွားသည်။
ဂါရစ် ဗေးလ်ဝုဒ်က ၎င်းအနားစပ်သို့ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိသွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အပေါ်ပိုင်းက အရမ်းများနေလို့ ဖြစ်မယ်”
“ဖြုတ်လိုက်လို့ ရပါတယ်”
“လုပ်လိုက်လေ”
ကျွန်တော် ၎င်းကို ခုံတန်းဆီသို့ ပြန်ယူလာခဲ့သည်။
တတိယအကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင်မူ ရေကို လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း လှေက မယိုင်မလဲဘဲ မတ်မတ်ကြီး ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက္ခမဖြစ်သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဤမျှလောက် မာဂျစ်စွမ်းအား ကြီးမားသည့် အလုပ်များလုပ်ခဲ့စဉ်ကထက် ဤကဲ့သို့သော ချီးကျူးမှုကို ပို၍ပင် ကျေနပ်အားရမိသည်။
ကျွန်တော် လှေကို အဝတ်စဖြင့် ပတ်ကာ အပေါ်ထပ်သို့ သယ်လာခဲ့သည်။
ကာရယ်က ဟယ်လီနာ၏ ပေါင်ပေါ်မှ ထုပ်ပိုးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လှမ်းကိုင်ရန် လက်လှမ်းသည်။
“အခုထိတော့ မရသေးဘူး”
သူမက ပို၍ ရှေ့သို့ တိုးပြီး လက်လှမ်းသည်။
လူတွေက လက်ဆောင်များကို သော့ခတ်ထားသည့် ဗီရိုများထဲတွင် ဘကြောင့် ဝှက်ထားကြသည်ဆိုသည့် အကြောင်းကို ကျွန်တော် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
မွေးနေ့မတိုင်မီ ရက်အနည်းငယ်အလိုတွင် မြောက်ဘက်ရွာများမှ စာတစ်စောင် ရောက်လာခဲ့သည်။
ဆားများကို ခွဲဝေပေးပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
လွှသွားကို တပ်ဆင်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။
စက်ရုံက ကလေးလေးက အော်ရီလီယာက သူ့ပုံကို သိမ်းထားဆဲလားဟု သိလိုနေသည်။
စာအောက်ဆုံးတွင် ဟန်း (Hanne) က ကလေးများအကြောင်း မေးမြန်းထားသည်။
အော်ရီလီယာက အကြောင်းပြန်စာကို သူမကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့သည်။
သူမက ထိုကလေးငယ်အား ပုံကြမ်းကို မည်သည့်နေရာတွင် ထောင်ထားကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
ဟန်းကိုလည်း မွေးနေ့အကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘီထရစ်အား နော့သ်ဝေါ့ချ် (Northwatch) သို့ မုန့်ကျွေးရန် ခရီးပေါက်နိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“မုန့်သေးသေးလေးဆိုရင်တော့ ရပါတယ်။ သေသေချာချာ ထုပ်ပိုးပေးရမယ်လေ” ဟု ဘီထရစ်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာက နောက်ထပ် စာကြောင်းတစ်ခုကို ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။
ဘာတွေ ရေးထားသည်ကို ကျွန်တော် မမေးခဲ့ပေ။
သူမ ပြုံးနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
ထို့ညတွင် အထည်စာအုပ်ကို နောက်ဆုံးချုပ်လုပ်ခြင်း မပြုလုပ်မီ ကျွန်တော်တို့ စမ်းသပ်ကြည့်ကြသည်။
အပ်ချုပ်ခန်းမှ အမျိုးသမီးများက တောင်းဆိုကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကာရယ်ကို ပွေ့ထားသည်။
ကျွန်တော်က ဂါရစ်ကို ပွေ့ထားသည်။
အော်ရီလီယာက ပထမစာမျက်နှာကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သمီးလေးက အစိမ်းရောင် အနားစကို ချက်ချင်း ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့၏ သားလေးက ငှက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။
သစ်ပင်ကတော့ သေချာ ဂရုမစိုက်ခံရပေ။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက အထည်စတံခါးငယ်လေးကို လှန်တင်လိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ယောက်စလုံး ရှေ့သို့ ကိုင်းလာကြသည်။
“ဟောဒီမှာ” ဟု သူမက နူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ပြောသည်။ “ဘယ်သူ အိမ်ပြန်လာတာလဲ ဟင်”
ကာရယ်က သူမ၏ လက်ချောင်းများကို အဖုံးအောက်ဘက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ဂါရစ် ရယ်မောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော်တို့ဘက်သို့ မော့ကြည့်လာသည်။
သူမက စာအုပ်ကို မပြီးသေးပေ။
မွေးနေ့ပွဲကလည်း ရက်အနည်းငယ် လိုနေသေးသည်။
သို့သော် ခဏတာမျှအတွက် ကျွန်တော်တို့ထဲမှ မည်သူမျှ သူမက ထိုတံခါးငယ်လေးကို ထပ်ဖွင့်ပြနေစဉ်မှာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရခြင်းထက် ပို၍ လိုချင်သည့်အရာ ဘာမှမရှိတော့ပေ။