ဖာသာအိုရင်း ၏ စာစောင်သည် ပန်းသီးပင် ကိုင်းဆက်များပါသော ထုပ်ပိုးပစ္စည်းနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဥယျာဉ်မှူးက ထုပ်ကို ယူလိုက်သည်။
မေရီက စာစောင်ကို ယူသည်။
ကြိုးကို သယ်လာခွင့်ရသူကတော့ ကျွန်ုပ်ပင် ဖြစ်သည်။
“အကျိုးရှိတဲ့ မနက်ခင်းပါပဲ” ဟလို့ ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်းထဲဖြတ်လျှောက်လာစဉ် အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“ကျွန်တော့်ကို တစ်ခုခု တာဝန်ပေး ယုံကြည်လာကြပြီလေ”
သူမက ကျွန်တော့်လက်ထဲကို ငဲ့ကြည့်သည်။
“ပျောက်မသွားအောင်တော့ ဂရုစိုက်ဦး”
ကိုင်းဆက်များမှာ သေးသွယ်၍ အပင်စိမ်းသက်သက်သာဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ် စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သော သစ်ပင်ကြီးလောက် မည်သို့မျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည် မဟုတ်ပေ။
ဥယျာဉ်မှူးက ဖြည်ချနေစဉ် အော်ရီလီယာက စိုက်ပျိုးခုံဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူက တစ်ကိုင်းချင်းစီကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် အဝတ်စအတွင်း ထိုးထည့်ထားသော မှတ်စုတိုကို ဖတ်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ဟု သူက ဆိုသည်။
လက်ရှိအခြေအနေအရ သူတို့၏ အလားအလာကို ဤသို့ဖြင့် အတည်ပြုလိုက်ပုံရသည်။
အော်ရီလီယာက တစ်ကိုင်းကို လက်ဖျားဖြင့် တို့ထိကြည့်သည်။
“သူ့ရဲ့ သချိုင်းဘေးက သစ်ပင်ကနေ ယူလာတာလား”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“လမ်းဘက်ကို ကိုင်းထွက်နေလို့ ဖြတ်တောက်ပေးရတာလို့ ဘာသာအိုရင်းက ရေးထားတယ်”
သူမက ထိုစကားကြောင့် ပြုံးလိုက်သည်။
လူတွေ မျက်နှာကို ကိုင်းနဲ့ရိုက်မိမယ့်အန္တရာယ်ကနေ ကာကွယ်ပေးရင်းနဲ့တင် လူတွေရဲ့ သတိရအောက်မေ့မှုကို ခံရတာကို အဗက်ဒ် သဘောကျလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဥယျာဉ်မှူးကို သူ့အလုပ်သူ ဆက်လုပ်ခွင့်ပေးခဲ့လိုက်သည်။
မေရီက အပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေသည်။
အိုရင်းက စာမျက်နှာသုံးမျက်နှာ ရေးထားသည်။
သီစရာ လက်မီးယားသို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် သူ့ကိုရော အစေခံနှစ်ဦးကိုပါ ပြောဆိုခဲ့သည်။
သူမ၏ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။
အိုရင်းက မီးခွက်ဆီနှင့် ပျက်စီးနေသော ပြတင်းပေါက်များကို ဖော်ပြသည့်အခါ သုံးလေ့ရှိသည့် လက်ရေးမူအတိုင်းပင် ဤအကြောင်းကိုလည်း တင်ပြထားသည်။
ထို့နောက် သူ ပယ်ဖျက်ထားခဲ့သော ဝါကျတစ်ကြောင်း ပါရှိသည်။
သူက ၎င်းကို အောက်နားတွင် ပြန်လည်ရေးသားထားသည်။
*သူမအသံကို ကြားရတာ ဝမ်းသာမိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ ပြောဆိုခဲ့တဲ့ စကားတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် ဒေါသထွက်မိပါတယ်*။
အော်ရီလီယာက ထိုအပိုင်းကို နှစ်ခေါതി ဖတ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
နှစ်ဦးစလုံး ဘာမှ မပြောကြပေ။
မှတ်တမ်းများ ရှိနေသည်။
သီစရာ ကတိပေးခဲ့သမျှ မှတ်တမ်းအားလုံးတော့ မဟုတ်သော်လည်း စတင်ရန်အတွက် လုံလောက်ပေသည်။
အိမ်ခြေအချို့သည် ပြင်းထန်သော နာကျင်ကိုက်ခဲမှုခံစားနေရသည့် လူနာများအတွက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော မှော်အိပ်စက်ခြင်းကို တစ်ချိန်က အသုံးပြုခဲ့ဖူးကြသည်။
အချို့နေရာများတွင် ထိုစွမ်းအားကို ဖျက်သိမ်းခဲ့ကြသည်။
အချို့မှာမူ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူများ သေဆုံးသွားကြပြီး ၎င်းတို့၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံသူများက နည်းလမ်းအသစ်များကို သင်ယူခဲ့ကြသဖြင့် အသုံးမပြုတော့ဘဲ မှေးမှိန်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လတ်တလော မှတ်တမ်းများအရ အိမ်ခြေသုံးအိမ် ကျန်ရှိနေသေးသည်။
အိုရင်းက နှစ်အိမ်ထံ စာရေးခဲ့သည်။
တတိယအိမ်မှာမူ ဝက်စ်မီးယားအပြင်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။
သူက အကြောင်းပြန်စာကို လက်ခံရရှိပြီးဖြစ်သည်။
မေရီက နောက်ဆုံးစာရွက်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်သည်။
“အဲဒီမှာ နိုးထလာဖို့ တောင်းဆိုနေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူရဲ့ စာထဲမှာတော့ မှော်စွမ်းအားကို လျှော့ချလိုက်တိုင်း သူမက စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာတယ်လို့ ရေးထားတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က မှော်စွမ်းအားကို ပြန်မြှင့်ပေးလိုက်ကြတယ်”
“ကျွန်တော် မေးတာ အဲဒါ မဟုတ်ဘူးလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်” မေရီက ဆိုသည်။ “အဲဒီမေးခွန်းအတွက် အဖြေမပါလာပါဘူး”
အော်ရီလီယာက စာရွက်များကို ချလိုက်သည်။
သူမ ထရပ်လိမ့်မည်ဟု ခဏမျှ ကျွန်ုပ် ထင်လိုက်မိသည်။
သို့သော် သူမသည် အက်ဗလင်ကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အိုင်လန်ကို လိုအပ်တယ်”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ပြီးတော့ သူမ အရင်တုန်းက ဘယ်လိုနေထိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သိတဲ့သူတစ်ယောက်လည်း လိုတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
မေရီက စာကို သူမဆီသို့ ပြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။
“အဲဒါအတွက်ပါ တောင်းဆိုပေးပါ့မယ်”
စာမျက်နှာပေါ်ရှိ အမည်များကို ကျွန်ုပ် ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုအိမ်ကို ဝီလိုကုတ်ဟု ခေါ်သည်။
လူနာအမည်မှာ မာရာဖန်ဝစ် ဖြစ်သည်။
သမီးတစ်ယောက် ရှိသည်။
မောင်တစ်ယောက် ရှိသည်။
ခါးနာနေသူ ဖြစ်သည်။
ထိုထက်ပို၍ ကျွန်ုပ်တို့ မသိကြပေ။
စောင့်ဆိုင်းရမည့်အချိန်ကို ခက်ခဲစေရန်အတွက် ၎င်းက လုံလောက်နေပေပြီ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ အသင့်ဖြစ်နေပြီဟု ဆိုနိုင်ရန်အတွက်ကား မလုံလောက်သေးပါ။
အိုင်လန်က ဆေးရုံဆောင်ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်လျက် စာကိုဖတ်သည်။
ထို့နောက် သူမ ထပ်ဖတ်သည်။
“အိပ်စက်ခြင်းက သူမကို နာကျင်မှုတွေကနေ ကာကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ပါလိမ့်မယ်” သူမက ဆိုသည်။ “ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပြုစုကုသပေးဖို့ လိုအပ်နေတဲ့အရာတွေကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားခဲ့မိလိမ့်မယ်”
“လိုက်ခဲ့နိုင်မလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“လိုက်ခဲ့နိုင်ပါတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမ၏နောက်ဘက်ရှိ ကုတင်များဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
အိုင်လန်က ၎င်းကို သတိထားမိသည်။
“နက်ဆာက ဒီမှာ တစ်ရက်လောက် တာဝန်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဆိုရန်ကလည်း ဆက်နေပေးမှာပါ”
ငြင်းခုံနေခြင်း မရှိပေ။
ညစာမစားမီတွင် မေရီက ဝက်စ်မီးယား တံခါးဝမှ မြင်းလှည်းတစ်စီးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး ကြိုတင်အကြောင်းကြားစာ ပို့ထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မနက်ဖြန် ထွက်ခွာကြမည်။
မှော်စွမ်းအားအတွက် ညွှန်ကြားချက်များနှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာတွေ့ရန် သီစရာကို တောင်းဆိုထားသည်။
အော်ရီလီယာ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမက်ဆေ့ဂျ်ကို ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝီလိုကုတ်တွင် အပြာရောင် ပြတင်းပေါက်တံခါးများ ရှိသည်။
တစ်ခုက စောင်းနေသည်။
မီးခိုးတိုင်နှစ်ခုမှ မီးခိုးများ တက်လာနေပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ မြင်းလှည်း မရောက်လာမီကပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရှေ့လှေကားထစ်များကို တံမြက်စည်းလှည်း သန့်ရှင်းပေးထားခဲ့သည်။
လူနာများကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်ပေးနေသည့် နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။
သော့ခတ်ထားသော တံခါးတစ်ခုထက် ထိုအချက်က ကျွန်တော့်ကို ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
သိုးမွေးပုဝါ ခြုံထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဝရန်တာအောက်တွင် စောင့်နေသည်။
သူမက ကီးပါ ဆယ်လ်ဝင်း ဖြစ်ကြောင်း မိတ်ဆက်ပေးသည်။
ထို့နောက် သူမသည် အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ ပြောရန်ရည်ရွယ်ထားသမျှကို မေ့သွားတော့သည်။
အိုင်လန်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“မာရာ ဘယ်မှာလဲ”
ဆယ်လ်ဝင်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို အတွင်းသို့ ခေါ်သွားသည်။
မာရာ၏ သသမီးဖြစ်သူက ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမ အသက် နှစ်ဆယ်ခန့် ရှိပေမည်။
သူမ၏ လက်စွပ်ပေါ်ရှိ အပြစ်အနာအဆာကို အရောင်မတူသော အပ်ချည်ဖြင့် ချုပ်ဖာထားသည်။
“ကျွန်မနာမည် အန်ဝင်ပါ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်တော့်နာမည်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
အိပ်စက်နေသော အခန်းများဆီသို့ ဘုရင်များပင် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စတစ်ခုသကဲ့သို့ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သူ ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ” ဟု အိုင်လန်က မေးသည်။
“နွေနှောင်းပိုင်းကတည်းကပါ”
အော်ရီလီယာက ကုတင်ဘေးရှိ ကြေးနီအိုးငယ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ပါးလွှာသော အလင်းတန်းလေးတစ်ခုသည် ထိုအိုးထဲမှနေ၍ မာရာ၏ ခေါင်းအုံးအောက်ဘက်သို့ သွယ်တန်းဝင်ရောက်နေသည်။
အိုင်လန် ချဉ်းကပ်လာစဉ် အက်ဗလင်က တံခါးဘေးတွင် ဆက်လက်ရပ်နေခဲ့သည်။
“သူမ သဘောတူခဲ့တာလား” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးသည်။
အန်ဝင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တစ်ညတာအတွက်တော့လေ”
သူမ၏ မိခင်မှာ လှည်းပေါ်မှ ပြုတ်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် ထိုအိပ်စက်ခြင်းက အဆိုးရွားဆုံး နာကျင်ကိုက်ခဲမှုများကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် အနားယူစေနိုင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ည ထပ်ဖြစ်လာသည်။
ထပ်၍လည်း ဖြစ်လာသည်။
သူတို့ အပြည့်အဝ နိုးထလာစေရန် ကြိုးစားသည့်အခါ သူမက အော်ဟစ်ငိုကြွေးခဲ့သည်။
သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူက မာရာကို ဆက်လက် အိပ်စက်ခွင့်ပေးရန် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူအား တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အန်ဝင်လည်း သဘောတူခဲ့သည်။
မည်သူမျှ မမေးမီကပင် သူမက ထိုသို့ သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒါ သူမ ပိုဆိုးလာလို့ ဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာ”
အိုင်လန်က မာရာ၏ လက်များကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက် စောင်ကို ဂရုတတစုတ် ဖယ်လိုက်သည်။
အန်ဝင်က သူမ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“အရင်တုန်းက အလုပ်ကဆင်းလာရင် ကျွန်မ လာခဲ့တယ်။ အခုတော့ အလုပ်မသွားခင်မှာပါ လာဖြစ်တယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
“သူ စကားပြောလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“တစ်ခါတလေတော့ ပြောပါတယ်”
“ဘာတွေ ပြောတတ်လဲ”
အန်ဝင်က သူမ၏ မိခင်ကို ငေးကြည့်သည်။
“ပြတင်းပေါက် တံခါးကို ဖွင့်ပေးဖို့ သူ တောင်းဆိုတတ်ပါတယ်”
ပြတင်းပေါက် တံခါးများကို ပိတ်ထားသည်။
ကျွန်ုပ် အခန်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
“ဖွင့်လို့ရမလား”
အန်ဝင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။
မီးခိုးရောင်နေ့အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။
အခန်းက သာမန်အခန်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ရေဆေးစင်။
ကူရှင်ပျက်နေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံး။
ခေါက်သိမ်းထားသော အဝတ်အစားများနှင့် အစွန်းကွဲနေသော အစိမ်းရောင် ခွက်ကလေးတစ်လုံး တင်ထားသည့် စင်ငယ်လေးတစ်ခု။
ကုတင်ပေါ်တွင် မာရာ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားလာသည်။
သူမ၏ သမီးက ပို၍ တိုးကပ်သွားသည်။
“အမေ”
အဘယ်အသံမျှ ထွက်မလာပေ။
သို့သော် လက်တစ်ဖက်က စောင်ပေါ်တွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အိုင်လန်က ရှေးဟောင်းဒဏ်ရာကို စစ်ဆေးနေစဉ် သီစရာ ရောက်ရှိလာသည်။
အော်ရီလီယာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ ရပ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမသည် ကုတင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ရပ်နေသည်။
“အဲဒီမှာ” ဟု အော်ရီလီယာက အိုးငယ်ကို ညွှန်ပြလျက် ဆိုသည်။
သီစရာက ၎င်းဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်။
သူမ ဘာကိုမျှ မတို့ထိပေ။
“ဒါ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ”
“ညင်ညင်သာသာနဲ့ ရပ်တန့်လို့ ရမလား”
“ရပါတယ်”
အိုင်လန်က မော့ကြည့်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကိုယ်တို့ အသင့်ဖြစ်ပြီလို့ မပြောမချင်း စောင့်နေပေးပါ”
သီစရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သေချာပါတယ်”
အော်ရီလီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အာရုံကို မာရာဆီသို့ ပြန်လည် ပို့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ကုတင်ကို အလင်းရောင်နှင့် ပိုနီးသောနေရာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။
ဆယ်လ်ဝင်းက ခြေထောက်များကို ချိန်ညှိနေစဉ်နှင့် အန်ဝင်က ကုတင်အောက်ရှိ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ကျွန်ုပ်က ကုတင်ကို ကိုင်ထားပေးသည်။
ဖိနပ်များ ရှိသည်။
အဖုံးပါသော ဇကာတောင်းတစ်လုံး။
ချုပ်ဖာစရာ အိတ်တစ်လုံး။
အန်ဝင်က နောက်ဆုံးပစ္စည်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုက်ယူလိုက်သည်။
“သူ ဒီဟာကို တောင်းလိမ့်မယ်”
“ဒီနေ့ပဲလား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် အပြုံးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
“သူသာ ကျွန်မတို့ကို မုန်းသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
ကျွန်တော့်ဆီမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ အဖြေမရှိခဲ့ပါ။
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ဘာကြောင့် ကြောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာကို သူ့ကို ရှင်းပြလို့ရပါတယ်”
“အဲဒါက သူ့ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လတွေကို ပြန်ယူပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
“မှန်ပါတယ်” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက ဆိုသည်။
အန်ဝင်က အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က သူမဘေးတွင် ဆက်လက်ထိုင်နေသည်။
အိုင်လန်က စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူနှင့် စကားပြောနေသည်။
ကျွန်ုပ် အပိုင်းအစလောက်သာ ကြားလိုက်ရသည်။
မာရာကို ဘယ်လောက်အကြိမ် ရွှေ့ပြောင်းပေးခဲ့ရသလဲ။
တစ်ပိုင်းတစ်စ နိုးလာစဉ်က သူမ ဘာတွေ စားခဲ့သလဲ။
ငြိမ်ငြိမ်လေး နေရခြင်းကြောင့် သူမနာကျင်ခဲ့ရသည့် နေရာများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စစ်ဆေးပေးခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ စသည်တို့ ဖြစ်သည်။
ဆယ်လ်ဝင်းက တိုးတိုး ငြိမ်ငြိမ်သာ ဖြေသည်။
တစ်ကြိမ်တွင် သူမတို့ လူအင်အား မလုံလောက်ခဲ့ပုံကို ရှင်းပြစပြုလာသည်။
ထို့နောက် သူမ ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။
အိုင်လန်က အသံကို မြှင့်မပြောခဲ့ပေ။
သူတို့ ပြန်လာကြသောအခါ သူမက လူတိုင်းကို လုပ်စရာ အလုပ်တစ်ခုစီ ချပေးလိုက်သည်။
ရေသန့်။
သန့်ရှင်းသော အဝတ်အထည်များ။
ဒူးခေါင်းအောက်တွင် ခံရန် ကူရှင်တစ်လုံး။
သူမ၏ မိခင် မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် အန်ဝင် ဆက်လက်နေပေးရန် သူမက တောင်းဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမသည် သီစရာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်လိုက်ပါ”
ခေါင်းအုံးအောက်ရှိ အလင်းရောင် ပါးသွားသည်။
မာရာ၏ အသက်ရှူသံ ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများ ကွေးသွားသည်။
အန်ဝင်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အမေ။ သမီး ဒီမှာရှိပါတယ်”
အိုမင်းသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ ခေါင်းကို ရွှေ့လိုက်သည်။
လည်ချောင်းထဲတွင် အသံတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသည်။
သီစရာ၏ လက်က အိုးငယ်ဆီသို့ မြောက်တက်လာသည်။
“ခဏနေဦး” ဟု အိုင်လန်က ဆိုသည်။
“သူ နာကျင်နေပြီလေ”
“အင်း။ ကိုယ် ကုသပေးနေပါတယ်”
အက်ဗလင်က အိုင်လန်၏ဘေးတွင် ရေဇလုံကို ကိုင်လျက် ရပ်နေသည်။
အော်ရီလီယာက မှေးမှိန်လာသော အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်က ကုတင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေပြီး ထိုအခန်းငယ်လေးထဲတွင် ခွန်အားဆိုသည်မှာ မည်မျှပင် သေးငယ်လှကြောင်း သဘောပေါက်လာရသည်။
မာရာ မျက်လုံးပွင့်လာသည်။
အစပိုင်းတွင် သူမ၏ အကြည့်တို့က မည်သည့်အရာကိုမျှ တည်တံ့စွာ မကြည့်နိုင်သေးပေ။
ထို့နောက် သူမ အန်ဝင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“ဘယ်မှာ—”
“ဝီလိုကုတ်ပါ”
မာရာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
အိုင်လန်က ရေသောက်ရန် ကူညီပေးသည်။
သူမ၏ အကြည့်တို့က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“အရွက်တွေ…”
မည်သူမျှ ချက်ချင်း မဖြေကြပေ။
အပြင်ဘက်တွင် ဥယျာဉ်နံရံအထက်၌ ကိုင်းတုံးကိုင်းပုပ်များ လေထဲတွင် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
အန်ဝင်က ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်သည်။
“ဆောင်းရာသီ ရောက်နေပြီ အမေ”
မာရာက ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ သမီးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
အန်ဝင် ငိုကြွေးလာသည်။
မာရာ လက်ခံနိုင်သမျှ လက်ခံလာနိုင်သည်အက် ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
သူမက မောင်ဖြစ်သူကို မေးသည်။
သူက သိုးမွေးဝယ်ရန် ထွက်သွားနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက အိမ်အကြောင်း မေးသည်။
အန်ဝင်က ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
သူမက ရက်စွဲကို နှစ်ကြိမ်တိုင် မေးသည်။
ထို့နောက် သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
သီစရာက အိုးငယ်ဘေးတွင် ကိုယ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
မာရာ၏ လက်က အန်ဝင်၏ လက်ကို တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့”
ကုတင်၏ တစ်ဖက်မှနေ၍ အော်ရီလီယာက ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ ပြောတာကို ကျွန်မတို့ ကြားခဲ့ရပါတယ်”
မာရာ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
သူမ အော်ရီလီယာကို ခဏတာမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျန်ရှိနေသော အလုပ်များက မွန်းလွဲပိုင်းအချိန် အများစုကို ယူလိုက်သည်။
နာကျင်မှုများ ရှိသည်။
ဒေါသထွက်မှုများ ရှိသည်။
တစ်ကြိမ်တွင် မာရာက အားလုံးကို ထွက်သွားခိုင်းခဲ့ဖူးသည်။
အန်ဝင်လည်း ပါသလားဟု အိုင်လန်က မေးသည်။
မာရာက မပါဘူးဟု ဖြေသည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဆယ်လ်ဝင်းက သူမချထားရန် မေ့သွားခဲ့သော သန့်ရှင်းသော အဝတ်အထည်များကို ကိုင်လျက် နံရံကိုမှီကာ ရပ်နေသည်။
သီစရာက တံခါးဝအနီးတွင် ဆက်ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာက ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးဆီသို့ ပို၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏အောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြာများကို ဥယျာဉ်ဘက်သို့ သယ်ဆောင်သွားနေသည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ် မေးသည်။
သူမက လမ်းလေးကို ဆက်ကြည့်နေဆဲပင်။
“ဒီနေရာကနေ တခြားကို သွားချင်လိုက်တာ”
“ထွက်သွားကြရမလား”
“ခဏနေဦးလေ”
ကျွန်ုပ် သူမဘေးတွင် စောင့်နေလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူမက “သူ အဲဒီလို ပြောလိုက်တာ ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်လည်း ဝမ်းသာပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ မာရာအတွက် ရွေ့ပြောင်းရာတွင်ရော စားသောက်ရာတွင်ပါ ပုံမှန် အကူအညီရရှိစေရန်နှင့် ဝက်စ်မီးယားမှ ကုသသူတစ်ဦးက မနက်ဖြန်မနက်တွင် ထပ်မံလာရောက် စစ်ဆေးပေးရန် အိုင်လန်က စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။
ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူက အားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်သည်။
သီစရာက အိုးထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော အလင်းရောင်များကို ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ထိုသတ္တုပစ္စည်းကို နောက်ပိုင်းတွင် စစ်ဆေးနိုင်လိမ့်မည်။
မာရာ သူမ၏ ကုတင်ဘေးတွင် ၎င်းကို ဆက်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
ဆယ်လ်ဝင်းက ၎င်းကို တံခါးဘေးသို့ သယ်သွားစဉ် မာရာက ခြေလှမ်းတိုင်းကို လိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ အန်ဝင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အစိမ်းရောင် ခွက်ကလေးလေ”
“ဒီမှာ ရှိပါတယ်”
“ငါ မြင်တာပေါ့။ ဒီကို ယူခဲ့စမ်း”
အန်ဝင်က အံ့သြတုန်လှုပ်သွားပုံဖြင့် အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ရယ်လိုက်သည်။
သူမက ခွက်ကို ယူဆောင်လာပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မထွက်ခွာမီ အော်ရီလီယာက အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်က ပွင့်နေသော တံခါးဝတွင် ဆက်ရပ်နေခဲ့သည်။
မာရာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရှင် သူမကို သိတယ်ပေါ့”
မေးခွန်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
“သိပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“သူက အိပ်မက်တွေက အကူအညီဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ”
“အစပိုင်းတုန်းကတော့ ခင်ဗျား အနားယူနိုင်ဖို့အတွက် အကူအညီဖြစ်ခဲ့မှာပါ”
“ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်ခဲ့တာ”
အော်ရီလီယာက ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
မာရာက သူမ၏ မျက်နှာကို သေချာ စိုက်ကြည့်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ စကားလုံးများက သူမထံသို့ တကယ်ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။
သူမက ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အခု ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲလေ”
“ရှင် ဘာလုပ်ခဲ့လဲ”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် စင်္ကြံလမ်းဘက်သို့ အော်ရီလီယာ ချက်ချင်း ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ လူတချို့ကို ဆက်နေခွင့် ပေးခဲ့တယ်”
ကျွန်ုပ်တို့ ဂရေးကိပ်သို့ ညမထိုးမီ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
အိုင်လန်က ဆေးရုံဆောင်ဆီသို့ တန်းသွားသည်။
အက်ဗလင်က လယ်ယာမှ လူနာကို သွားရောက်ကြည့်ရှုပြီးမှ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာသည်။
အော်ရီလီယာနှင့် ကျွန်ုပ်က သူမ၏ အခန်းတံခါးဝအထိ အတူတကွ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
သူမက သော့ခလောက်ပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။
“ညစာစားဖို့ မလာတော့ဘူး”
“ဗန်းနဲ့ ယူလာခိုင်းရမလား”
“ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် သူငယ်တန်းဘက်ရှိ စင်္ကြံလမ်းဆီသို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“သူတို့ နိုးနေကြပြီလား”
“နိုးနေကြလောက်ပါတယ်”
“ဒါဆို ပထမဆုံး သူတို့နဲ့ပဲ သွားထိုင်လိုက်ဦးမယ်”
ကာရ်က သစ်သားကွင်းများနှင့် အဝတ်ငါးတစ်ကောင်ကို တောင်းထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ ထိုင်ချလိုက်စဉ် သူမက အားလုံးကို ယိုဖိတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ငါးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်ပေးသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက ၎င်းကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
စောင်းနေသော မျက်လုံးတစ်ဖက်က အမိုးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကျေးဇူးပါပဲ”
ကာရ်က ၎င်းကို ထပ်ဆွဲယူသည်။
အော်ရီလီယာက ပြန်ပေးသည်။
ဤကဲ့သို့ ခဏတာမျှ ဆက်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်က အနီးအနားတွင် ထိုင်လျက် ကျွန်တော့်ဖိနပ်ကြိုးများကို ဖြေနေလိုက်သည်။
အက်ဗလင် ရောက်လာသောအခါ တံခါးဝတွင် ခဏ ရပ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမ လာ၍ ကျွန်ုပ်တို့ဘေးတွင် ထိုင်သည်။
မည်သူမျှ အော်ရီလီယာကို ထိုနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြောပြရန် မတောင်းဆိုခဲ့ကြပေ။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့၏ သမီးက ပျော့ပျောင်းသော ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို သူမအား အမြဲပေးနေခဲ့ပြီး အော်ရီလီယာကလည်း ၎င်းကို အမြဲ ပြန်ပေးနေခဲ့သည်။