အခန်း (၁၇၁) - ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပုံပြင်များ
အော်ရီလီယာသည် နံနက်စာစားပြီးနောက် ကျောင်းသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်တစ်လေမျှ ပါမလာချေ။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ယောက် အောက်ထပ်ခန်းမဆောင်ကို ဖြတ်သွားစဉ် ထိုအချက်ကို ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်သည်။
“ပုံပြင်တစ်ပုဒ်ကို ရွေးပြီးပြီလား”
“ရွေးပြီးပြီ”
“ငါရော နားထောင်လို့ ရမလား”
“အခြေအနေပေါ် မူတည်တာပေါ့”
“ဘာအခြေအနေပေါ် မူတည်တာလဲ”
“ခင်ဗျား ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နိုင်မလားဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပေါ့”
သူမအတွက် တံခါးဖွင့်ပေးရင်း ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ငါက တစ်နိုင်ငံလုံးကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ မင်းတစ်ပါးနော်”
“ဟုတ်ပါတယ်” သူမက ပြုံးရင်း “မေရီက တစ်ခုခုဆို အခါခါ ပြန်ပြောနေရတာကို ကျွန်မ မြင်ဖူးပါတယ်” ဟု ပြန်ပြောသည်။
အဘီเกယ်သည် မီးဖိုဘေးတွင် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပေး၏။
ကလေးငယ်များသည် ၎င်းတို့ ထိုင်လိုသည့်နေရာကို ကောင်းကောင်းသိနေကြသူများပမာ သေသပ်မှုမရှိလှဘဲ စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။
ဒယ်လာကမူ အငယ်ဆုံးကလေးများနှင့်အတူ အနီးနားရှိ စားပွဲဝိုင်းတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ နံရံဘေးနားရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ထိုကုလားထိုင်ရှေ့တွင် ခဏမျှ ရပ်နေခဲ့သည်။
မနေ့က သူမသည် မိမိအား ထောင်ချရန် ကူညီခဲ့သော မိန်းမပျို၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ထိုင်ခဲ့ရသည်။
ယခုမူ ကျောင်းသား ကလေးငယ်တစ်ဦးက သူမ၏ စကတ်စွန်း မညပ်သွားစေရန် သူ၏ ခြေထောက်ကို ရွှေ့ပေးနေသည်။
သူမက ထိုကလေးအား ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။
“ငါ ငယ်ငယ်တုန်းကဆိုရင်လေ...” သူမက စကားစလိုက်သည် “ငါတို့အိမ်က ဘယ်သူ့ထက်မဆို လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပိုပြီး ထိန်းသိမ်းနိုင်တယ်လို့ ယုံကြည်ခဲ့ဖူးတယ်”
ကလေးအချို့က ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။
သူတို့လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်ချက်ရှိကြဟန်တူသည်။
အော်ရီလီယာသည် သူမ၏ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“အဲဒါက ဘဲတစ်ကောင် မပေါ်လာခင်အချိန်ကပေါ့”
ထိုဘဲကြီးမှာ မီးဖိုချောင်အတွက် ဥလာပို့ပေးနေသော မိန်းမကြီးတစ်ဦးပိုင်ဆိုင်သည့် ဘဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာအား ထိုဘဲကြီးကို အစာကျွေးရန် တားမြစ်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် လူကြီးများသည် ဘဲကြီး၏ လိုအပ်ချက်ကို နားမလည်ကြဟု သူမက အလိုလို ဆုံးဖြတ်ခဲ့လေသည်။
သုံးရက်ဆက်တိုက်ပင် သူမသည် အိမ်နောက်ဖေးသို့ ပေါင်မုန့်များ သယ်သွားပြီး ကျွေးခဲ့သည်။
စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင်မူ ထိုဘဲကြီးသည် သူမနောက်ကို လိုက်ပြီး အိမ်ထဲအထိ ဝင်လာခဲ့တော့သည်။
“ဘယ်လောက်ဝေးဝေးထိ လိုက်လာတာလဲ” ဟု မိန်းကလေးငယ် တစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။
“တော်တော်ဝေးဝေးပေါ့”
ထိုအဖြေက မည်သူ့ကိုမျှ ကျေနပ်စေခြင်း မရှိပေ။
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ့အဖေ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နဲ့ တွေ့ဆုံနေတဲ့ အခန်းထဲအထိပေါ့”
အဘီဂေးလ်မှာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်ရသည်။
ကျွန်တော်လည်း နံရံကို မှီထားရာမှ ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားအောင် ပြင်ထိုင်လိုက်သည်။
ဒီနေ့နံနက်ခင်းအတွက်တော့ ဒါဟာ အကောင်းဆုံး အသုံးချမှုတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘဲကြီးက လာရောက်လည်ပတ်သည့် မြို့စားတစ်ဦးကို ကိုက်လိုက်သည်။
ပြင်းပြင်းထန်ထန်တော့ မဟုတ်ပါ။
အော်ရီလီယာက ဤအချက်ကို အသေအချာ ပြောပြခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဘဲကြီးသည် ဗန်းတစ်ဗန်းကို ကိုင်ဆောင်လာသော အစေခံတစ်ဦးနောက်သို့ လိုက်ကာ စားပွဲငယ်တစ်ခုကို တိုက်မိလဲစေပြီး သူမ၏ အဖေထိုင်နေသည့် ကုလားထိုင်အောက်တွင် ဝင်ရောက် ခိုအောင်းသွားခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့အဖေက ဘာလုပ်လိုက်လဲ” ဟု မီးဖိုနှင့် အနီးဆုံးရှိ ယောကျာ်းလေးငယ်က မေးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ အစည်းအဝေးကို ဆက်လုပ်ခဲ့တာပေါ့”
“ဘဲကြီးနဲ့အတူတူလား”
“ဘဲကြီးနဲ့အတူတူပေါ့ကွယ်”
“သူ ဒေါသထွက်လား”
“နောက်ဆုံးတော့လည်း ထွက်တာပေါ့”
ကလေးအချို့ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာသည် ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါသာ အလွန်တရာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေမယ်ဆိုရင် ဒီဖြစ်ပျက်သမျှတွေနဲ့ ငါနဲ့ လုံးဝမပတ်သက်တော့ဘူးလို့ တွေးပြီး တံခါးဝမှာ ရပ်နေခဲ့တာကို အမှတ်ရနေမိတယ်”
“မိသွားလား”
“ငါခေါ်လိုက်တော့ ဘဲကြီးက ထွက်လာတာကိုး”
အဘီဂေးလ်ကို အထိနာစေခဲ့သည်မှာ ထိုအပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင်မူ မေးခွန်းများမှာ မျိုးစုံသို့ လွင့်ပျံ့သွားကြတော့သည်။
အော်ရီလီယာက ဘာဝတ်ထားခဲ့သနည်း။
မြို့စားက ဘဲကြီးကို ပြန်ကိုက်ခဲ့သလား။
ဘုရင်တွေက စာရေးစာဖတ် သင်ယူရသလား။
ဘဲကြီးက အခုထိ အသက်ရှင်သေးသလား။
အော်ရီလီယာက မေးခွန်းတစ်ခုချင်းစီကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် မီးဖိုဘေးနားရှိ စကားနည်းသော မိန်းကလေးငယ်က “ရှင် အားလုံးကို မှတ်မိနေတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
အခန်းတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်လေထုက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ကလေးအများစု သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် သိမ်မွေ့လွန်းလှသည်။
အော်ရီလီယာသည် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“မမှတ်မိဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ရှင်က—”
“ငါက တချို့ဟာတွေကို မေ့တတ်တယ်။ တစ်ခါတလေကျရင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို မှတ်မိနေပေမဲ့ ကျန်တဲ့ အပိုင်းကို ရှာမတွေ့တော့ဘူး”
ထိုမိန်းကလေးငယ်က ၎င်းကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အဘွားလည်း သီချင်းတွေရဲ့ အဆုံးသတ်ကို မေ့တတ်တယ်”
“အဲဒါတွေကို သိတဲ့သူ တခြားရှိသေးလား”
“ကျွန်မ ဦးလေးကတော့ မှားနေတဲ့ အဆုံးသတ်ကို သိတယ်”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နှစ်ခုစလုံးကို ရေးမှတ်ထားသင့်တယ် ထင်တယ်”
ကလေးများ သူတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများဆီသို့ ပြန်သွားကြပြီးနောက်တွင်လည်း ကျွန်တော် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
အဘီဂေးလ်က စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ကျောက်သင်ပုန်းငယ် အချို့ကို လိုက်လံ သိမ်းဆည်းနေသည်။
“သူတို့ မင်းကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖိတ်ကြလိမ့်ဦးမယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျေနပ်ပါတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ဒယ်လာသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျွန်တော်တို့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“ညဘက် စာသင်သားတွေထဲက တစ်ယောက်က သူ့အဖေကို ခေါ်လာလို့ရမလားလို့ လာမေးနေတယ်”
“စာသင်ဖို့အတွက်လား” ဟု အဘီဂေးလ်က မေးသည်။
“တစ်ခုခု လာပြောပြချင်လို့တဲ့”
သူမက စာရွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
ထိုစာရွက်ပေါ်တွင် စာကြောင်းရေ အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည်။
ထိုအမျိုးသားသည် သူ၏ ဘဝသက်တမ်းအများစုကို မြစ်ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကာ ကုန်ဆုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူသည် မြစ်ကွေ့များ၏ ရှေးဟောင်းအမည်များနှင့် ရေထုသည် သီးခြား အိမ်တံခါးဝများအထိ ရောက်ရှိခဲ့ဖူးသည့် နှစ်ကာလများကို သိရှိထားသူ ဖြစ်သည်။
သူ့သမီးဖြစ်သူက ၎င်းတို့ကို လိုက်လံ ရေးမှတ်ပေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူ့သမီးက အဲဒါကို မှားပြီး လုပ်နေတယ်လို့ အဲဒီလူက ထင်နေတယ်” ဟု ဒယ်လာက ဆိုသည်။
“မှားနေလို့လား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“သူက အဖေဖြစ်သူပြောတာတွေက အခေါက်ခေါက်အခါခါ ပြောင်းလဲနေတယ်လို့ ပြောတယ်”
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်တော်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာထက် ပိုလိုလိမ့်မယ် ထင်တယ်”
မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အဘီဂေးလ်၏ သာမန်စာသင်ချိန်လေးသည် ဖိတ်ကြားချက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သေးငယ်သော ဖိတ်ကြားချက်လေး တစ်ခုပေါ့။
ညဘက် စာသင်တန်းကို တက်ရောက်နေသူတိုင်းသည် ပုံပြင်တစ်ပုဒ်၊ သီချင်းတစ်ပုဒ် သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးဦးအား တစ်ခုခု လုပ်ပြတတ်စေလိုသည့် အရာတစ်ခုခုကို ယူဆောင်လာနိုင်ကြသည်။
ဒယ်လာက သူတို့အား အပြည့်အစုံပါဝင်သည့် ဝါကျများကို ရေးသားကျင့်သုံးစေလိုသည်။
အဘီဂေးလ်ကမူ အကြီးတန်း ကလေးများကို ဖြတ်ပြောခြင်းမရှိဘဲ နားထောင်တတ်ရန် သင်ယူစေလိုသည်။
ဒုတိယမြောက် ရည်မှန်းချက်က ပို၍ ခက်ခဲလိမ့်မည်ဟု ကျွန်တော် ထင်မြင်မိသည်။
မေရီက အဆိုပြုထားသည့် ကြော်ငြာစာရွက်ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတွေကို ဘယ်မှာ သိမ်းထားမှာလဲ”
“ပထမတော့ ကျောင်းမှာပဲပေါ့” ဟု အဘီဂေးလ်က ဖြေသည်။
“အကယ်၍ လူတွေက သူတို့ဟာ သူတို့ ပြန်တောင်းချင်ကြရင်ော”
“ပြန်ပေးလိုက်မှာပေါ့”
မေရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ယူဆောင်လာသူတိုင်း ၎င်းတို့၏ ပစ္စည်းပေါ်တွင် နာမည်ရေးထိုးကြရန် တောင်းဆိုသည့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။
ဒါက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။
၎င်းကပင်လျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် ပိုင်ရှင်ဘယ်သူမှန်း မသိရဘဲ ထူးဆန်းသော သိုးအကောင် ၁၇ ကောင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်လာမည့် အရေးမှ ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။
ထိုအကြောင်းကို မနက်စာ စားရင်း အက်ဗလင်ကို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်သည်။
ကာရယ်က ကျွန်တော့်လက်စွပ်ပေါ်မှ ဖုန်မှုန့်တစ်ခုကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားနေစဉ် သူမက နားထောင်နေခဲ့သည်။
“အော်ရီလီယာက ကလေးတွေကို ဘဲတစ်ကောင်အကြောင်း ပြောပြလိုက်တာလား”
“ဟုတ်တယ်”
“အဲဒါကို လက်လွတ်သွားတာပဲ”
“ကလေးအများကြီးက မင်းကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြန်ပြောပြကြလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်”
“တိတိကျကျနဲ့ပေါ့လေ”
“စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ပေါ့”
ကျွန်တော့်ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် စဉ်းစားတွေးတောဟန် ရှိသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ငါတို့လည်း တချို့အရာတွေကို ရေးမှတ်ထားသင့်တယ်”
“ကျောင်းအတွက်လား”
“ကလေးတွေအတွက်ပေါ့”
ကျွန်တော် ကျွန်တော်တို့သမီးလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူမသည် ဖုန်မှုန့်ကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူမသည် နောက်ထပ် အရာတစ်ခုကို ထပ်ရှာနေပြန်သည်။
“ဘယ်လို အရာမျိုးတွေလဲ”
အက်ဗလင်က သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကာရယ်၏ ကျောပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ငါတို့ မှတ်မိသမျှတွေပေါ့။ သူတို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေ မှတ်မိသမျှတွေပေါ့လေ”
ထို့နောက် နူးညံ့စွာဖြင့် “ရှင် မှတ်မိသမျှတွေပေါ့” ဟု ဆက်ပြောသည်။
သူမ ဆိုလိုသည်ကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်သည်။
ကာရိုလိုင်းအကြောင်းကို ကျွန်တော် သူမအား ပြောပြဖူးသည်။
ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အပိုင်းအစလေးတွေပေါ့။
ဆောင်းရာသီ တဲတစ်တဲ။
ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြတာ။
ကျွန်တော့်ကို အကူအညီတောင်းတော့မည့်အကြောင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်နေချိန်မှာ ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အသံထွက်ပုံစံမျိုးလေးတွေပေါ့။
အချို့သော အမှတ်တရများက အလွယ်တကူပင် ပေါ်လာတတ်သည်။
အချို့ကမူ မိမိတို့ ရှိသင့်သည့်နေရာကိုပင် ခံစားမိနေပါသော်လည်း လက်လှမ်းမမီနိုင်ဘဲ ကျန်ရစ်နေခဲ့တတ်သည်။
“ဘယ်ကနေ စရမယ်မှန်း ငါမသိဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က စားပွဲဝိုင်းပေါ်မှနေ၍ လက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
“သူတို့ သိစေချင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုပေါ့”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ကာရယ်က သူမ၏ လက်ချောင်းများကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှအတွက် ထိုအရာကပင် စကားစမြည်ပြောဆိုမှုကို အဆုံးသတ်သွားစေခဲ့သည်။
ပထမဆုံး ညနေခင်းတွင် အဘီဂေးလ် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် လူများ ပိုမို ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။
လူအုပ်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါ။
သို့သော် နောက်ထပ် ခုံတန်းတစ်ခုကို သွားယူရလောက်အောင်ပင် လူပြည့်သွားခဲ့သည်။
ရိုနာက သေသပ်စွာ ခေါက်ထားသော စာရွက်များစွာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်လာခဲ့သည်။
စည်ပိုင်းပြုလုပ်သူ တစ်ဦးက တစ်ခုခုကို ရှင်းပြရန်အတွက် ကျိုးနေသော စည်ကွင်းတစ်ခုကို ယူလာခဲ့သည်။
ရှေးဟောင်းမြစ်လုပ်သားကြီးကမူ သူ၏ သမီးဖြစ်သူက အမြဲတမ်း ခါးပတ်ပတ်ပေးရန် ကြိုးစားနေသည့် ကုတ်အင်္ကျီကြီးကို ဝတ်ဆင်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
“ငါက အိမ်ထဲမှာပါကွာ” ဟု သူက သမီးဖြစ်သူအား ပြောလိုက်သည်။
“အဖေက အပြင်ကို ထပ်ထွက်ဦးမှာလေ”
“ချက်ချင်းကြီးတော့ မဟုတ်သေးပါဘူး”
ဒယ်လာက ၎င်းတို့ကို မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်စေခဲ့သည်။
မယ်လိုဒီက တံခါးဝအနီးတွင် ကျွန်ტော့်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
“ငါတို့ ဘာတွေ သင်ယူနေကြတာလဲ”
“လူတွေ ယူလာသမျှ အရာရာတိုင်းကိုပေါ့”
သူမက ကျိုးနေသော စည်ကွင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“အားရစရာပဲ”
မြစ်လုပ်သားကြီး၏ နာမည်မှာ ဟားလ်ဒန် ဖြစ်သည်။
သူ့ကို လူအိုကြီးဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို သူ မနှစ်မြို့ပေ။
သူမစတင်ပြောဆို시기 မတိုင်မီကပင် သူ့သမီးဖြစ်သူက ဤအချက်ကို ကျွန်တော်တို့အား ကြိုတင် ပြောပြထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူက ရေကြီးခဲ့စဉ်က အဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ပြောပြလေသည်။
ပထမပိုင်းတွင် လိုက်နာမှတ်သားရန် ခက်ခဲလှသည်။
သူက ယခုအခါ မရှိတော့သည့် ဆုံချက်တစ်ခု၊ ယခုအခါ ကုန်လှောင်ရုံအောက်တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည့် လမ်းငယ်တစ်ခု၊ နှင့် အခန်းတွင်းရှိ မည်သူမျှ မသိကြသည့် မောင်နှမသုံးယောက်တို့၏ နာမည်များကို ရွတ်ပြနေခဲ့သည်။
အဘီဂေးလ်က သူ့ကို အမြန်နှုန်းကို လျှော့ပေးရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
ဒယ်လာက နောက်ထပ် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။
ကျွန်တော်က သစ်သားပြားတစ်ခုကို သွားယူလာခဲ့သည်။
ရေများ မည်သည့်နေရာမှ ဖောက်ထွက်လာခဲ့သည်ကို သူ ရှင်းပြပြီးဆုံးချိန်တွင် ကျွန်တော်တို့ ရှေ့တွင် မြစ်ကြောင်း၏ ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံကြမ်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဟားလ်ဒန်က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွှတ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ရေမြောင်းက အဲဒီမှာ ရှိတာ”
ကျွန်တော် မြဉ်ကြောင်းကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“အဲဒီနေရာမှာ သူတို့က ဖို့ပစ်ခဲ့တာ”
“ဘယ်တုန်းကလဲ” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
သူက နှစ်တစ်နှစ်ကို ပြောပြလိုက်သည်။
တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သော မေရီက ကျွန်တော့်ပုခုံးစွန်းမှနေ၍ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ရေဖို့ခံထားရသည့် ရေမြောင်းသည် အရှေ့ဘက် ကုန်လှောင်ရုံများနှင့် အနီးဆုံးတွင် တည်ရှိသည်။
မုန်တိုင်းကျစဉ်က လှည်းချော်ထွက်သွားခဲ့သည့် ကွေ့စပ်အနီးတွင်ပေါ့။
ကျွန်တော် မေရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမလည်း သတိထားမိလိုက်သည်။
ဟားလ်ဒန်က သစ်သားပြားကို လက်ဖြင့် တောက်လိုက်သည်။
“အရင်တုန်းကတော့ ရေတွေက အဲဒီ မြက်ခင်းပြင်ထဲကို ဖြတ်စီးသွားတာပဲ။ လမ်းကို မမြှင့်ခင်တုန်းကပေါ့”
“အခုရော စီးသေးလား”
“ရေတွေ အရမ်းတက်လာတဲ့အခါမျိုးပေါ့”
“ကုန်လှောင်ရုံ ပိုင်ရှင်တွေကို ဘယ်သူမှ မပြောပြထားဘူးလား”
သူက ကျွန်တော့်ကို သည်းခံခြင်းကင်းမဲ့ဟန်ဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါက ခင်ဗျားတို့ကို ပြောပြနေတာလေ”
ဒါကလည်း မှန်ပေသည်။
လမ်းသွားလမ်းလာ အခြေအနေ ကောင်းမွန်လာသည့်အခါတွင် သူသည် အီလီနော်နှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ လိုက်သွားပေးနိုင်မလားဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူ့သမီးဖြစ်သူ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။
“လိုအပ်ရင် ကုလားထိုင်သယ်ပေးမယ့် လူတစ်ယောက်နဲ့ပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ဟားလ်ဒန်က ထိုပုံဆွဲထားသည်ကို စဉ်းစားတွေးတောနေသည်။
“လုပ်နိုင်ပါတယ်”
ထို့နောက် သူက ဒယ်လာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဆုံချက်အကြောင်းကို ရေးထားတာ မှန်ရဲ့လား”
ထို့နောက် ရိုနာက ဆက်၍ ဖတ်ပြသည်။
သူမက မထရပ်ပေ။
စာရွက်များကို ဖြန့်ချလိုက်စဉ် သူမ၏ လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
ပထမပိုင်းတွင် သူမသည် အလွန်တရာ တိုးညှင်းစွာ ဖတ်ပြခဲ့သဖြင့် ကျွန်တော်တို့ ပိုမို နီးကပ်စွာ တိုးဝင် နားထောင်ကြရသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ အသံ တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် ရက်ဆာနှင့်အတူ ပေါင်မုန့်လုပ်ခဲ့ကြသည့် အကြောင်းကို ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ အသုံးပြုခဲ့ကြသည့် ဇလုံ။
သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူက မုန့်နှစ်ကို ထိတွေ့ရုံဖြင့် အနေအတော်အကျကို ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပုံ။
မီးဖိုက လုံလောက်အောင် ပူရဲ့လားဆိုသည့် အငြင်းပွားမှုလေးများ။
ဆိုးရွားလှသည့် မည်သည့်အရာမှ ဖြစ်မလာခဲ့ပါ။
မည်သူမျှ ထွက်ပြေးသွားခြင်း မရှိကြပေ။
တံခါးဝတွင် စကားပြောရင်း အာရုံလွဲသွားခဲ့ကြသော မိန်းမနှစ်ယောက်ကြောင့် ပေါင်မုန့်များသာ မီးလောင်သွားခဲ့ရသည်။
ရိုနာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက ဒါ ငါ့အပြစ်လို့ ပြောမှာပဲ”
“မင်းအပြစ်လား” ဟု မယ်လိုဒီက မေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်”
လူတွေ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
ရိုနာလည်း လိုက်ရယ်သည်။
သူမ ကျန်ရှိသည်များကို ဆက်ဖတ်ပြလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် အက်ဗလင်နှင့်အတူ အနောက်ဘက်နားတွင် ထိုင်နေသည်။
စည်ပိုင်းတစ်လုံးသည် ကြည့်ကောင်းနေပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ယိုစိမ့်နိုင်သည်ကို စည်ပိုင်းပြုလုပ်သူ ရှင်းပြနေသည်ကို သူမ ငြိမ်ငြိမ်လေး နားထောင်နေသည်။
ရိတ်သိမ်းခြင်း သီချင်းတစ်ဝက်ကို ဆိုပြပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားကာ နောက်ပိုဒ်အတွက် မတူညီသော ဗားရှင်းသုံးမျိုးကို လက်ခံသွားခဲ့သည့် မိန်းမတစ်ဦး၏ အသံကို သူမ နားထောင်နေခဲ့သည်။
အဘီဂေးလ်က နောက်ထပ် ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ထပ်ပြောပြလိုခြင်း ရှိမရှိ မေးမြန်းလိုက်သောအခါ အော်ရီလီယာက ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဒီပုံပြင်လေး အဆုံးသတ်သွားတာကိုပဲ နားထောင်ချင်ပါတယ်”
သို့သော် ထိုပုံပြင်က ဘယ်တော့မှ အဆုံးမသတ်သွားခဲ့ပေ။
ဒယ်လာက ဗားရှင်းသုံးမျိုးစလုံးကို လိုက်လံ ရေးမှတ်ပေးလိုက်သည်အထိ သူတို့သည် နောက်ဆုံးပိုဒ်နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားနေခဲ့ကြဆဲပင် ဖြစ်သည်။
မနက်ပိုင်းက စကားနည်းသော မိန်းကလေးငယ်မှာမူ အလွန်တရာ ကျေနပ်နေဟန် ရှိသည်။
ထိုညတွင် အက်ဗလင်သည် ကျွန်တော်တို့၏ စားပွဲပေါ်တွင် စာအုပ်ငယ်တစ်အုပ်ကို တင်ပေးခဲ့သည်။
သာမန် အညိုရောင် သားရေဖုံး။
အရည်အသွေးကောင်းသော စက္ကူ။
ခေါင်းစဉ် မပါရှိပါ။
“ဘယ်က ရလာတာလဲ”
“မေရီဆီကပေါ့”
“ဘာအတွက်လဲဆိုတာ သူ သိရဲ့လား”
“ငါ ပြောပြထားပါတယ်”
ကျွန်တော် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။
ပထမဆုံး စာမျက်နှာက စောင့်ဆိုင်းနေ၏။
ထိုအချက်ကပင် စာအုပ်အပေါ် မမျှတသလို ခံစားရစေသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ အပ်ချုပ်လက်စဖြင့် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက မည်သည့်နေရာမှ စရမည်ကို ညွှန်ပြခြင်း မရှိပေ။
ခဏကြာပြီးနောက် ကျွန်တော် မှင်ဘူးထဲသို့ ဘောပင်ကို ဆွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရပ်တန့်သွားသည်။
“စောင်ရဲ့ အရောင်ကို ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး”
“တဲထဲမှာ သုံးခဲ့တဲ့ဟာကို ပြောတာလား”
“အင်း”
“ပုံပြင်အတွက် အဲဒါ လိုလို့လား”
ကျွန်တော် ဗလာဖြစ်နေသော စာမျက်နှာကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး”
ကျွန်တော် ကာရိုလိုင်း၏ နာမည်ကို ရေးလိုက်သည်။
အသက်ရှူသံ အနည်းငယ်မျှကြာသည်အထိ ထိုအမည်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။
ထို့နောက် သူမသည် ကျွန်တော့်ထက် တစ်နှစ်ခွဲ ပိုကြီးခဲ့ပြီး ဤအချက်ကိုပင် အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့်ရှိသည့် အရည်အချင်းတစ်ခုအဖြစ် ခံယူခဲ့ကြောင်း ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပို၍ နီးကပ်စွာ တိုးဝင်လာသည်။
“မှန်ရဲ့လား”
“နာကျင်ရလောက်အောင်ကို မှန်နေတယ်”
ကျွန်တော် တဲအကြောင်းကို ဆက်ရေးလိုက်သည်။
ခိုးယူလာခဲ့သော စောင်များ။
ကျွန်တော် သယ်လာပေးရန် တောင်းဆိုခံရသည့် အစားအစာများ။
ကျွန်တော့်အခ的ပင်မနေရာအများစုကို ယူထားသော နေရာထဲသို့ သူမ မဝင်ခွင့်မပြုမီ တံခါးကို အရင်ခေါက်ခိုင်းခဲ့ပုံများ။
စာလုံးများမှာ သေသပ်မှု မရှိလှပေ။
နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျွန်တော် အချို့ကို ခြစ်ထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။
အကြောင်းရင်းကို မရှင်းပြနိုင်မီမှာပင် တစ်ကြိမ် ရယ်မောမိလိုက်သေးသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက စာကြောင်း ဆုံးသည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။
“သူ့အခန်းထဲကို ပြန်ဝင်ဖို့အတွက် မင်းကို တောင်းဆိုခဲ့တာလား”
“ဘီစကွတ်တွေနဲ့ပေါ့”
“မင်းက အစားအစာတွေ သယ်သွားပြီးသားလေ”
“အဲဒါ အခန်းခ လို့ သူက ပြောတယ်”
အက်ဗလင်က သူမ၏ အပ်ချုပ်လက်စကို ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်အထိ ကျွန်တော် စာရေးခြင်းကို ရပ်ထားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် ဘီစကွတ်အကြောင်းကို ထပ်ဖြည့်ရေးလိုက်သည်။
တောင်ပေါ်တဲငယ်လေးထဲတွင် ထိုပုံပြင်ကို ပြောပြစဉ်က ကျွန်တော် မမှတ်မိခဲ့သည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
စောင်အောက်မှနေ၍ သူမ ဆန့်ထုတ်လာခဲ့သည့် လက်၏ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အတူ ၎င်းက ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် စာမျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
ကျွန်တော့်ဇနီးက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လာတို့သည်။
“ယူရီယာ”
“ငါ တခြားဟာ တစ်ခုကို ထပ်မှတ်မိသွားပြီ”
ကျွန်တော် ရေးချနေစဉ် သူမက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် အီလီနော်သည် ရှေးဟောင်းရေမြောင်းကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရန် ဟားလ်ဒန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
မွန်းတည့်ချိန် မတိုင်မီကပင် သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
သူမက ရွှံ့ပေနေသော ဖိနပ်များနှင့် ပုံဆွဲကားအသစ် တစ်ချပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။
ဟားလ်ဒန်ကမူ ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ရှိခဲ့သော မိမိ၏ မှန်ကန်မှုကို ပြသနိုင်ခဲ့သည့် လူတစ်ဦးကဲ့သို့သော ကျေနပ်မှုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“ရေခဲမပျော်ခင်မှာ ရေထွက်ပေါက်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရလိမ့်မယ်” ဟု အီလီနော်က ဆိုသည်။
“လုပ်လို့ ရနိုင်မလား”
“ရပါတယ်။ ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ကုန်လှောင်ရုံ ပိုင်ရှင်တွေနဲ့ စကားပြောကြည့်ကြတာပေါ့”
ဟားလ်ဒန်က ကျွန်တော့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဟိုအရင်ကောင်ကိုလည်း ငါ ပြောပြဖူးပါတယ်”
“ဘယ်ကောင်ကိုလဲ”
“မုတ်ဆိတ်မွေးနဲ့ လူလေ”
ထိုအချက်က ကိစ္စကို လုံလောက်စွာ ကျဉ်းမြောင်းသွားစေခြင်းတော့ မရှိပေ။
မေရီကမူ ထိုလုပ်ငန်းဆောင်တာများကို စာရင်းလုပ်၍ ရေးမှတ်ထားလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ဘက်ထိုင်ခန်းတွင် အော်ရီလီယာကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
ဆုံချက်ကျောင်းသားလေး၏ ပုံဆွဲကားသည် ဖဲကြိုးဖြင့် ဖိဖိချွတ်ချွတ် လုပ်ထားလျက် စင်ပေါ်တွင် တည်ရှိနေသည်။
သူမက မှတ်စုစာအုပ်ငယ် တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားသည်။
ကျွန်တော် အထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ သူမက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် ဘဲတစ်ကောင်လား” ဟု ကျွန်တော်က မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်တော် မီးဖိုဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
သူမက စာအုပ်အဖုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မရဲ့ သားလေးဆိုရင် သူ့ဖိနပ်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ဝှက်တတ်တယ်”
“ဘာပစ္စည်းတွေလဲ”
“ကျောက်တုံးတွေ၊ ကြိုးစတွေ၊ တစ်ခါဆိုရင် အရမ်းသေးတဲ့ ဖားတစ်ကောင်တောင် ပါသေးတယ်”
ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း သိလိုက်ရလား”
“သူ့ကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါတိုင်းလိုလိုပေါ့”
သူမက မှတ်စုစာအုပ်ကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည်။
“ဒီမနက်ကျတော့ အဲဒီဖားကို သတိရသွားတယ်”
ခဏတာမျှအတွက် ပြတင်းပေါက်မပါသော အခန်းနှင့် ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်တော် တွေးမိသွားသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာသည် ၎င်းကို ပထမဆုံး တွေ့ရှိခဲ့သည့် အစေခံအကြောင်းကို စတင် ရှင်းပြလေသည်။
ကျွန်တော် နားထောင်နေခဲ့သည်။
သူမ မပြီးဆုံးမီမှာပင် ကျွန်တော် ကျွန်တော့်ရဲ့ စာအုပ်ကို သွားယူလိုက်တော့သည်။