မုန်တိုင်းတိုက်ခတ်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် စတုန်းဖอร์ดဆီသို့ အစားထိုးသီးနှံများ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။
ဘရန်က လှည်းများနှင့်အတူ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက စာရင်းချုပ်၊ ဗန်ထံမှပေးလိုက်သည့် စာတစ်စောင်နှင့် ကျွန်ုပ်၏လက်အိတ်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းတို့ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“ပန်းပဲဖိုမှာလေ”
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
ဘရန်က သူမအား ထိုလက်အိတ်များကို ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်ကို လုံလောက်သော တန်ဖိုးမထားတတ်ကြသူများကြားတွင် ဤအရာက သဘောတူညီချက်တစ်ခုသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့ပြီဟု ခံစားမိရသည်။
ရွာသူရွာသားများသည် ပျက်စီးသွားသော သီးနှံများကို သီးခြားစီ ဖယ်ထုတ်သိမ်းဆည်းထားခဲ့ကြသည်။
အီလီနော်က နောက်တစ်ကြိမ် နှင်းမကျမီ ဘာတွေပြုပြင်နိုင်သေးသည်ကို စစ်ဆေးရန် လက်သမားနှစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။
တည်ဆောက်ရေးဘောင်သည် အလုပ်ရုံဆီသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် ပယ်ရင်က သစ်သားခြေတံငယ်လေးများကို ပြုလုပ်ကာ စိုစွတ်သောသဲများ ထည့်ထားသည့်ဗန်းတစ်ခုထဲတွင် စမ်းသပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ် ဖြတ်သွားစဉ် ထိုအထဲမှ တစ်ခု လဲကျသွားသည်။
သူက အဲဒါကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ရာကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူ့အလိုအတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။
မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှု အချို့က အသုံးဝင်တတ်ကြသည်ပင်။
မွန်းတည့်ခါနီးအချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမက ခြေလျင် လျှောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
မြင်းလည်း မပါလာပေ။
လှည်းလည်း မပါပေ။
ဂိတ်စောင့်များက သူမကို ပခုံးပေါ်တွင် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို လုံလုံခြုံခြုံခြုံ၍ ရှင်းလင်းထားသော လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်ကြရသည်။
လှည်းတစ်စင်း ဖြတ်သွားစဉ် သူမက ခေတ္တရပ်စောင့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်တောင်းခဲ့သည်။
ထိုအချက်တစ်ချက်တည်းနှင့်တော့ အီလီဇာကို ကျွန်ုပ်၏အခန်းဆီသို့ ခေါ်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ဒုတိယအချက်ကမှ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“သူ့နာမည် သက်စြာ (Thesra) တဲ့ရှင်”
ကျွန်ုပ်၏ ဖောင်တိန် ရပ်သွားသည်။
ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် အက်ဗလင် လှည့်လာသည်။
“အခု သူ ဘယ်မှာလဲ”
“အပြင်ဘက်က ကင်းစခန်းအခန်းထဲမှာပါ”
“အော်ရီလီယာကို တင်ပြပြီးပြီလား”
“သူ့ကို သွားခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါပြီ”
ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ မရောက်မီပင် အော်ရီလီယာသည် စင်္ကြံထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမသည် ဆေးခန်းထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပုံရသည်။
လက်တစ်ဖက်၏ လက်ေမာင်းစကိုပင် မတင်ရသေးဘဲ ခေါက်ထားဆဲပင်။
ခဏတာမျှ သူမသည် အီလီဇာကို နာမည်အသစ်တစ်ခုခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည့်အလား စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက်မှ လက်မောင်းစကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“သူ ဘာပြောလဲ”
“ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ချင်လို့တဲ့”
“ဒါပဲလား”
“တစ်ဦးတည်း သီးသန့်တဲ့”
အက်ဗလင်က သူမဘေးသို့ လာရပ်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အကြည့်တို့က ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ရွေ့လျားသွားသည်။
“မရဘူး” သူမက ဆိုသည်။
အီလီဇာ စောင့်နေလိုက်သည်။
“တောင်ဘက် ဧည့်ခန်းမှာ တွေ့မယ်။ ယူရီယာနဲ့ အက်ဗလင်က ဆက်နေလိမ့်မယ်”
“မေရီရောလား” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက စဉ်းစားလိုက်သည်။
“ပါရမယ်”
ထို့နောက် သူမသည် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ကြယ်သီးကို ထိကိုင်လိုက်သည်။
၎င်းသည် သာမန်ကြယ်သီးတစ်လုံးသာ ဖြစ်သည်။
လက်လွှတ်လိုက်မည့်အစား သူမ၏လက်ချောင်းလေးများက ထိုနေရာတွင် ခဏတာ တွယ်ငြိနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အီလီဇာနှင့်အတူ အောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
သက်စြာသည် ကင်းစခန်း မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေခြင်းလည်း မရှိသလို ထူးဆန်းထွေထူး ဖြစ်နေခြင်းလည်း မရှိပေ။
မီးခိုးရောင်သမ်းနေသော ဆံပင်နက်များ။
မျက်နှာသွယ်သွယ်။
အစွန်းများတွင် နှင်းစက်များ မကပ်နေသည့် ခရီးသွားဝတ်ရုံအောက်မှ ရိုးရှင်းသောဂါဝန်တစ်ထည်။
သူမ၏လက်များမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်သွားကြသောအခါ သူမ လှည့်လာသည်။
“ယူရီယာဂရေး”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကျွန်မက သက်စြာပါ”
“ကြားပါတယ်”
သူမက ကျွန်ုပ်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။
သူမ၏ အကြည့်များတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။
အော်ရီလီယာ၏ သားဖြစ်သူထံမှ ကျွန်ုပ်၏မျက်နှာတွင် မည်မျှအထိ တူနေသည်ကို သူမ မည်မျှမျှော်လင့်ထားသည်ကို ကျွန်ုပ် တွေးမိသည်။
ထို့နောက် မည်သို့မှ ဂရုမစိုက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“သူမ တွေ့လိမ့်မယ်” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
သက်စြာ၏ ပခုံးများ ပြေလျော့သွားသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့တွေ ရှိနေတဲ့အချိန်မှာပေါ့”
သက်သာရာရသွားခြင်း ရပ်တန့်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင် သူမ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် သာမန်လှေကားထစ်အတိုင်း တက်ခဲ့ကြသည်။
ကြက်သွန်နီခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားသည့် မီးဖိုချောင်ကောင်လေးတစ်ယောက် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဖြတ်သွားသည်။
အမျိုးသမီးနှစ်ဦးက အဝတ်စစုတ်များကို ခေါက်လျက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးကြသည်။
အခန်းရှည်ကြီးထဲမှ ကလေးများ ကျယ်လောင်စွာ စာဖတ်သံများ မညီညာစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သက်စြာ ခြေစုံရပ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ် နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ပွင့်နေသော ကျောင်းခန်းတံခါးကို ငေးကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့ကြသည်။
အပေါ်ထပ် ရောက်ခါနီးတွင် သူမက “သူ ဒီမှာ နေတာလား” ဟု မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒီရဲတိုက်ထဲမှာလား”
ကျွန်ုပ် ဧည့်ခန်းပြင်နားတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒီစင်္ကြံအတိုင်း သွားရင် သူ့အခန်းရှိပါတယ်”
သက်စြာက ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က သူမအနီးတွင် ထိုင်နေသည်။
မေရီကတော့ စားပွဲငယ်လေးကို ရွေးချယ်ထိုင်နေပြီး သူမရှေ့တွင် စာရွက်ဖြူတစ်ရွက် ချထားသည်။
နံရံတစ်ဖက်တွင် ပုံတူပန်းချီကား ချိတ်ဆွဲထားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကလေးများကို ရင်ခွင်ပိုက်ထားသည့် အော်ရီလီယာ၏ပုံ။
သက်စြာက ၎င်းကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရသည်။
အော်ရီလီယာ စကားမပြောမချင်း သူမ၏ အကြည့်တို့က ထိုပန်းချီကားပေါ်တွင်သာ စွဲမြဲနေခဲ့သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို တွေ့ချင်တယ်ဆို”
သက်စြာ လှည့်လာသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
မည်သူမျှ မည်သူ့ဆီသို့မျှ မလျှောက်သွားကြပေ။
ကျွန်ုပ် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး အက်ဗလင်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ထိုင်သည်။
ခဏအကြာတွင် သက်စြာလည်း ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် အိမ်ကနေ ထွက်သွားပြီဆိုတာကို ကျွန်မ ကြားခဲ့ရတယ်” ဟု သက်စြာက ဆိုသည်။
“အခန်းကို ပြောတာလား”
သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တင်းသွားသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဘယ်တုန်းက ကြားတာလဲ”
“ရှင်တို့ရဲ့ သတင်းစကား မရောက်လာခင်ကတည်းကပါ”
အော်ရီလီယာက သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ပြီးတော့ ဘုန်းတော်ကြီး အိုရန်ရော? သူ့ဆီကော ကြားခဲ့ရသေးလား”
သက်စြာ မျက်လွှာချလိုက်သည်။
မေရီ၏ ဖောင်တိန် ရွေ့သွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“ကျန်တဲ့သူတွေကော”
“အချို့ပေါ့”
“ဘာလို့ မတုံ့ပြန်ခဲ့တာလဲ”
“ကျွန်မ ဘာပြောရမလဲ မသိလို့ပါ”
အော်ရီလီယာ ကျောမှီလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့မှာ တူတာတစ်ခု ရှိတာပဲ”
သက်စြာက မေရီ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဒါတွေကို ရေးမှတ်နေရဦးမှာလား”
“ဟုတ်တယ်” အော်ရီလီယာက ဖြေသည်။
“အကြောင်းအရာတွေက—”
“ဟုတ်တယ်”
ဒုတိယအဖြေက ပို၍ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။
၎င်းက သူမကို ပို၍ ထိရောက်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။
မေရီက စာမျက်နှာပေါ်တွင် ဖောင်တိန်ကို ကိုင်လျက် စောင့်နေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ဒူးပေါ်တင်ထားလိုက်သည်။
“သူ ရေးသမျှကို ရှင် ဖတ်လို့ရလိမ့်မယ်”
သက်စြာ တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“သတ္တုပြားပေါ်မှာ ရှင်တို့ရဲ့ အမှတ်အသား ပါနေတယ်” ကျွန်ုပ် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“ရှင် မသိဘဲနဲ့ရော ဘယ်သူ့ကိုမှ သုံးခိုင်းခဲ့တာမျိုး ရှိသေးလား”
“မရှိပါဘူး”
ကျွန်ုပ်က ရှင်းလင်းချက်တစ်ခုခုကို မျှော်လင့်ထားခဲ့မိသည်။
ခြားနားချက်တစ်ခုခုပေါ့။
အထောက်အထားနဲ့ လုပ်ရပ်ကြားမှာ ကြားညှပ်လို့ရလောက်မယ့် အချက်မျိုးပေါ့။
သို့သော် ဤအဖြေကမူ နေရာလပ် အလွန်နည်းပါးသွားစေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာ အမူအရာ မပြောင်းလဲသွားပေ။
“ဆိုဖာအောက်က တွယ်ဆက်ခလုတ်ကို ရှင်ပဲ ပုံစံထုတ်ခဲ့တာလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“အဲဒါက ပြန်လာခြင်းကို တားဆီးပေးတယ်ဆိုတာ ရှင် သိခဲ့လား”
သက်စြာက သူမကို စိုက်ကြည့်သည်။
“ပြန်မလာနိုင်အောင်လို့ ကျွန်မ လုပ်ခဲ့တာပါ”
မေရီက ၎င်းကို ရေးမှတ်လိုက်သည်။
မင်မည်းတို့ စာရွက်ပေါ်တွင် စွဲထင်လာသည်ကို ကျွန်ုပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ဆက်ပြောသည်။
“ဘာလို့လဲ”
သက်စြာ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာ တစ်ဖက်နှင့် တစ်ဖက် ပွတ်သပ်နေကြသည်။
“သူမ အနားယူနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။
“သူမဟာ ကျွန်ုပ်တို့ ပတ်လည်မှာ တည်ဆောက်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ” သက်စြာ ဆက်ပြောသည်။ “သူမ လူတွေရဲ့အသံကို ကြားတယ်။ သူတို့ကို ပြန်ဖြေတယ်။ ကြိုးစားမှုတိုင်းက အားနည်းသွားစေ—”
“ဘာကို အားနည်းစေတာလဲ” ကျွန်ုပ် မေးလိုက်သည်။
“ချုပ်နှောင်ထားမှုကိုပေါ့”
အော်ရီလီယာ မျက်လုံးများကို ပြန်ပွင့်လာသည်။
“ရှင် အဲဒီနောက်မှာ ကျွန်မဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ရှင် ကျွန်မဘေးမှာ ထိုင်ခဲ့တယ်”
သက်စြာ၏ အသံမှာ သေးငယ်သွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
“ရှင် ကျွန်မကို အိပ်ပျော်အောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ကျွန်မ လုပ်နိုင်ပါတယ်”
“ရှင်လည်း လုပ်ပေးခဲ့တယ်”
သက်စြာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
ခဏတာမျှ ထွက်ပေါ်လာသမျှ အသံဟူ၍ မေရီ၏ ဖောင်တိန်သံသာ ရှိတော့သည်။
ကျွန်ုပ် ကျောက်ဆိုဖာကို ပြန်သတိရမိသည်။
ထိုပေါ်ရှိ ပုံသဏ္ဌာန်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှတ်တရများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည့် အသံများ။
ကျွန်ုပ် မပြောရသေးခင်မှာပင် အော်ရီလီယာက စကားစလာသည်။
“သူတို့ တံခါးပိတ်တုန်းက ရှင် အဲဒီမှာ ရှိနေခဲ့လား”
“မရှိပါဘူး”
“သူတို့ ပိတ်ကြလိမ့်မယ်ဆိုတာ ရှင် သိလား”
“သိပါတယ်”
“အကာအရံနံရံ တည်ဆောက်တဲ့အချိန်ရော?”
သက်စြာ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာသည်။
“နံရံ ဟုတ်စ”
အော်ရီလီယာက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
သူမ မသိနိုင်သေးသော အချက်တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရခြင်းအတွက် မည်သည့် ကျေနပ်မှုမျိုးမှ မရှိပေ။
“ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို လွတ်မြောက်အောင် လုပ်ပေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့က အဝင်ဝကို အပြီးအပိုင် ပိတ်ပစ်လိုက်ကြတယ်”
“အဲဒါကို ကျွန်မကို မပြောပြကြပါဘူး”
“ရှင် မေးရော မေးခဲ့လို့လား”
သက်စြာ ပြန်မဖြေပေ။
အော်ရီလီယာက မေရီ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။
“အာဗက် ရဲ့ မှတ်တမ်း မိတ္တူကို ပေးပါ”
မေရီက သူမဘေးရှိ ဖိုင်တွဲထဲမှ ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။
သူမက စာရွက်စာတမ်း အချို့ကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
ထိုအချိန်အထိ ကျွန်ုပ် သတိမထားမိခဲ့ပေ။
အော်ရီလီယာက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။
မေရီက စာရွက်များကို သူမအား ပေးလိုက်သည်။
သူမက ကုလားထိုင်များကြားမှ နေရာလပ်ကိုဖြတ်၍ ၎င်းတို့ကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဖတ်ကြည့်လိုက်”
သက်စြာက ပထမစာကြောင်းကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် နောက်တစ်ကြောင်းကို ဆက်ဖတ်သည်။
သူမ ဖတ်နေစဉ်အတွင်း လက်တစ်ဖက်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဆီသို့ မြောက်တက်လာသည်။
သို့သော် တစ်ဝက်တစ်ပျက်နှင့် ရပ်သွားသည်။
တိတ်ဆိတ်မှုကြီးထဲတွင် မည်သူမျှ သူမအား ကူညီမပေးခဲ့ကြပေ။
“သူမဟာ ကိုယ်ပိုင်ထိုက်တန်တာတွေ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာမယ့် နည်းလမ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီလို့ သူမ ထင်ခဲ့တာ” သက်စြာက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလာသည်။
“သူမက လက်ကိုင်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာပါ” အော်ရီလီယာက ပြန်ပြောသည်။ “ရှင်လုပ်ထားတဲ့ တွယ်ဆက်ခလုတ်က မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် တားဆီးထားခဲ့တာလေ”
သက်စြာက ထိုစာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“သူမ သုံးကြိမ်တိုင်အောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ဘူး”
အော်ရီလီယာ ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
“ကျွန် လည်း မသိခဲ့ပါဘူး”
ထိုအချိန်သည် သက်စြာ ငိုကြွေးလာသည့် ပထမဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။
ကြီးကျယ်ခန်းနားသော ငိုကြွေးခြင်းမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။
မျက်ရည် အနည်းငယ်သာ ကျလာသည်။
သူမက လက်ဖဝါးဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး စာရွက်များကိုသာ ဆက်လက် ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုကို ဘယ်လို တုံ့ပြန်ရမည်ကို ကျွန်ုပ် လုံးဝမသိခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့် ဘာမှ မလုပ်ဘဲ နေလိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက “ပိုပြီး သနားကြင်နာရာ ရောက်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့မိတာပါ” ဟု ပြောလာသည်။
အော်ရီလီယာ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
လုံလောက်ရုံလေးတော့ ဖြစ်သွားသည်။
“ဘယ်အပိုင်းကိုလဲ”
“အိပ်စက်ခြင်း၊ အိပ်မက်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာတွေကို ရပ်တန့်လို့ရမယ့် နေရာတစ်ခုပေါ့”
“ရှင်က ကျွန်မကို သားလေး ပေးခဲ့တယ်”
သက်စြာက သူမကို ငေးကြည့်သည်။
“သစ်သီးခြံထဲမှာ” အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောသည်။ “အိမ်ထဲမှာ။ တံခါးဝမှာ။ ငြိမ်ငြိမ်လေးသာ နေမယ်ဆိုရင် သူ့ဆီကို ရောက်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်မှတ်သွားအောင် ရှင် လုပ်ခဲ့တယ်”
“အိမ်က ရှင်တောင့်တနေခဲ့တာတွေကနေ စုပ်ယူခဲ့တာပါ”
“ရှင် တည်ဆောက်ခဲ့တာလေ”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ရှင် သိတယ် မဟုတ်လား၊ ကျွန်မ ဘာကို တောင့်တနေခဲ့လဲဆိုတာ”
သက်စြာက စာရွက်များကို ချလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
အက်ဗလင်၏ လက်က ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကုလားထိုင်လက်ရမ်းကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိခဲ့သည်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် အော်ရီလီယာက လုံးဝ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေဆဲပင်။
“အဲဒါ ဘာကြောင့် နာကျင်စေခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရှင်တို့ကို ရှင်းပြနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” သူမက ဆိုသည်။
သက်စြာ ခေါင်းခါပြသည်။
“ကျွန်မ သိပါတယ်”
“မဟုတ်ဘူး။ ရှင် ရည်ရွယ်ခဲ့တာကို ရှင် သိတယ်။ အခုတော့ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာ အချို့ကို ရှင် ကြားခဲ့ရပြီ”
မေရီက စာမျက်နှာလှန်ရန်အတွက် စာရေးနေရာမှ ခဏရပ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ စောင့်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ဆက်ပြောသည်။
“အကယ်၍ ရှင် ခွင့်လွှတ်မှုကို လာရှာတာဆိုရင်တော့ ဒီနေ့တော့ ကျွန်မ မပေးနိုင်ဘူး”
“ကျွန်မ အရင်ကတည်းက လာခဲ့သင့်တာမို့ လာခဲ့တာပါ”
“ဟုတ်တယ်” အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။ “ရှင် လာခဲ့သင့်တာပေါ့”
ထိုသို့ ဝန်ခံချက်က အခန်းတွင်းရှိ လေထုကို ပို၍ လွယ်ကူသွားစေခြင်းတော့ မရှိပေ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ စတင်ရန်အတွက် နေရာတစ်ခုတော့ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည်။
ဒီဇိုင်းကို မည်သူ ရရှိခဲ့သနည်းဟု မေရီက မေးမြန်းသည်။
သက်စြာက ရုံးခန်းတစ်ခု၏ နာမည်ကို ပြောသည်။
ထို့နောက် လူနှစ်ဦး၏ နာမည်ကို ထပ်ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်ရရှိခဲ့သော စာရွက်စာတမ်းများထဲတွင် နာမည်တစ်ခု ပါလာခဲ့သည်။
မေရီက ၎င်း၏ဘေးတွင် အမှတ်အသားငယ်တစ်ခု ခြစ်လိုက်သည်။
မိတ္တူများကို ဘယ်နေရာတွေမှာ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သနည်းဟု သူမက ဆက်မေးသည်။
သက်စြာက ဖြေကြားခဲ့သည်။
တစ်ခါတရံ အမြန်ပင် ဖြေသည်။
တစ်ခါတရံတွင်မူ ကြာရှည်စွာ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေသည်။
သူမ မမှတ်မိတော့သည့်အခါ မေရီက ၎င်းကိုပါ မှတ်တမ်းတင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အကျဉ်းစခန်းကို တည်ဆောက်ရန် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏သမီးလေး တစ်ချိန်က အော်ရီလီယာ၏ ပခုံးပေါ်တွင် မှီ၍ အိပ်ပျော်ခဲ့ဖူးသည့် ထိုအခန်းထဲတွင်ပင် ထိုလုပ်ငန်းအကြောင်း ရှင်းပြနေသည်ကို ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပန်းချီကား ရှိနေတာကိုပင် ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
သက်စြာ မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင် ရှိနေခြင်းကိုလည်း ကျွန်ုပ် ကျေးဇူးတင်မိပေသည်။
“ဒီတွယ်ဆက်ခလုတ်ကို တခြားအိမ်တွေရော ဘယ်နှစ်အိမ်မှာ သုံးခဲ့ကြလဲ” အက်ဗလင်က မေးသည်။
သက်စြာက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဆိုဖာအောက်က ချုပ်နှောင်မှုကို အော်ရီလီယာအတွက် သီးသန့် လုပ်ခဲ့တာပါ”
“ဒါဆို သူတို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အခါ အိပ်ပျော်နေသူတွေ မနိုးလာအောင် တားဆီးပေးတဲ့ အပိုင်းကော”
ခဏတာ ရပ်တန့်သွားသည်။
“ဒါက ရှေးကျတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုပါ”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး လက်ချောင်းများက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လာသည်။
“ဘယ်မှာလဲ”
“ကျွန်မ လိုက်ရှာကြည့်ရမယ်”
“ဒါဆို ရှာကြည့်လိုက်” အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
သက်စြာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်မ ရှာပါ့မယ်”
အော်ရီလီယာက မေရီ့ဘက်သို့ တစ်ချက် လှကြည့်လိုက်သည်။
“သူ လိုအပ်မယ့် မှတ်တမ်းတွေကို ရေးမှတ်ထားလိုက်ပါ”
မေရီက ရေးမှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီပင်။
အော်ရီလီယာ ရပ်ခိုင်းမှသာ ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်လိုက်ကြသည်။
သက်စြာကို ကြည့်ရသည်မှာ ပြောစရာများ ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်။
သူမ ထပ်ပြောကြည့်မည့်အလားပင် ထင်ရသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် စုလိုက်သည်။
“ကျွန်မ နောက်တစ်ခါ ပြန်လာလို့ ရမလား”
အော်ရီလီယာက ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“မှတ်တမ်းတွေနဲ့အတူတူပေါ့”
“ဟုတ်ကဲ့”
“ပြီးတော့ ရှင့်ကို ခေါ်နေကြတဲ့ လူတွေအတွက် အဖြေတစ်ခုနဲ့ပေါ့”
သက်စြာ ခေါင်းငုံ့သွားသည်။
“ကျွန်မ အိုရန်နဲ့ ဆွေးနွေးပါ့မယ်”
“သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါ”
“ပြောပါ့မယ်”
သက်စြာ မထွက်ခွာမီ မေရီက မှတ်တမ်းကို ပြန်ဖတ်ပြခဲ့သည်။
အမှားပြင်ဆင်ချက် နှစ်ခု ပါဝင်သည်။
သို့သော် မည်သည့်အရာကမျှ သူမ ဝန်ခံခဲ့သည်များကို ပြောင်းလဲသွားစေခြင်း မရှိပေ။
သက်စြာက ၎င်းတို့၏ အောက်တွင် လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူမအား ဂိတ်ဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
ကျောင်းခန်းလေးမှာ ယခုအခါ ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မည်သူူ့ကို ကောင်လေးတစ်ယောက်က လှည်းကျင်းနေသည်။
သက်စြာက တံခါးပေါက်မှတစ်ဆင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
အောက်ဘက် လှေကားထစ်နားတွင် သူမ ရပ်လိုက်သည်။
“ပန်းချီကားထဲက ကလေးတွေလေ”
“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကလေးတွေပါ”
“သူမက တူလိုက်တာ—”
ကျွန်ုပ် စောင့်နေလိုက်သည်။
သက်စြာက စင်္ကြံအတိုင်း အပေါ်ဘက်သို့ ပြန်လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လေထုမှာ ညနေခင်းဘက်သို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ချွန်ထက်အေးမြလာသည်။
သူမက ဝတ်ရုံကို လုံလုံခြုံခြုံ ဆွဲစေ့လိုက်သည်။
“ကျွန်မကို သူမဆီ ခေါ်လာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“သူမက ရှင့်ကို တွေ့ချင်လို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာပါ”
“ဟုတ်ကဲ့”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်ုပ် ရှင်းပြစရာမလိုဘဲ ထိုခြားနားချက်ကို သူမ နားလည်သွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် ပြန်လာသောအခါ အော်ရီလီယာသည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။
မေရီက စာရွက်စာတမ်းများကို သိမ်းဆည်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမဘေးတွင် လက်ချင်းချိတ်လျက် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်ုပ် တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မော့ကြည့်လာသည်။
“သွားပြီလား”
“အင်း သွားပြီ”
ကျွန်ုပ် သူမ၏ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
အသက်ရှူသံအချို့မျှ အချိန်အတော်ကြာအောင် မည်သူမျှ စကားမပြောခဲ့ကြပေ။
ထို့နောက် သူမက “သူ ရောက်လာတိုင်း ကျွန်မ ဝမ်းသာခဲ့ဖူးတယ်” ဟု ပြောလာသည်။
အက်ဗလင်က သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“အစည်းအဝေး မလုပ်ခင်ကလား”
“အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာလည်း ပါတာပေါ့”
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်များကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ သားလေး ဆုံးပါးသွားတုန်းက ကျွန်မဘေးမှာ ထိုင်ပေးခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးကို ကျွန်မ အမြဲ သတိရနေခဲ့မိတယ်”
ကျွန်ုပ်၏ နံရိုးအောက်ဘက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ နာကျင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“သူကလည်း အဲဒီအမျိုးသမီးပါပဲ” ဟု အက်ဗလင်က တိုးညှင်းစွာ ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမ ငိုကြွေးလာတော့သည်။
မီးအိမ်များ ထွန်းညှိရမည့် အချိန်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။
ထိုနေ့အတွက် အသုံးဝင်မည့် မေးခွန်းများ ထပ်မရှိတော့ပေ။
နောက်ဆုံးတွင် အော်ရီလီယာ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ညစာ သွားရှာသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ညဘက်အတွက် ပြတင်းပေါက်များကို မပိတ်မီ အနည်းငယ် ပို၍ ဟပေးလိုက်သည်။
အောက်ဘက် ဥယျာဉ်ငယ်လေးမှာ ပါးလွှာသော နှင်းဖတ်လွှာအောက်တွင် တည်ရှိနေသည်။
သစ်တော်ပင်များ ကျော်လွန်၍ အာဗက်၏ သစ်ပင်ကို အမှတ်အသားပြုထားသော တိုင်ကလေးမှာ ဆက်လက် မတ်တပ်ရပ်နေဆဲပင်။
အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်ဘေးသို့ ရောက်လာသည်။
“ကိုင်းကပ်ကို ယူလာတဲ့အခါ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို ပြောပြပေးပါနော်”
“ပြောပြမှာပေါ့”
“ကျွန်မလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေချင်တယ်”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်မောင်းကို လာတို့သည်။
“ပြီးတော့ ယူရီယာ?”
“ပြောလေ”
“မနက်ဖြန် ကျောင်းကို ဆက်သွားချင်သေးတယ်”
ကျွန်ုပ် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဘီဂေးလ် ဝမ်းသာသွားမှာပါ”
“သူမက ကျွန်မကို ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ပါလာခဲ့ပေးဖို့ တောင်းဆိုဖူးတယ်”
“ရွေးပြီးပြီလား”
“မရွေးရသေးပါဘူး”
စင်္ကြံဘက်မှ အက်ဗလင်၏အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး စွပ်ပြုတ်မအေးမီ မည်သူစားချင်သေးသနည်းဟု မေးနေသည်။
အော်ရီလီယာ ဥယျာဉ်ဘက်သို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။
ထို့နောက် တံခါးဖွင့်ရန် ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။