အခန်း (၁၆၉) - အသုံးဝင်ခြင်း
ဆောင်းရာသီရဲ့ ပထမဆုံး စစ်မှန်တဲ့ ရာသီဥတုဆိုးရွားမှုက ညစာစားချိန်မှာပဲ ဂရေးကိပ်ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
လေပြင်းက ပြတင်းပေါက်တံခါးရွက်တွေကို ရိုက်ခတ်နေပါတယ်။
အောက်ထပ်တစ်နေရာမှာတော့ ခွက်တွေတောင် တုန်ခါသွားလောက်အောင် တံခါးကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်လိုက်သံ ကြားလိုက်ရပါတယ်။
ကာရ် က အသံလာရာဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ သူမရဲ့ဇွန်းနဲ့ စားပွဲခုံကို ခေါက်လိုက်ပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ဖိတ်ခေါ်သလိုမျိုး သဘောပေါက်သွားပုံပါပဲ။
ဂယ်ရစ် ကလည်း သူမနဲ့အတူ လိုက်လုပ်ပါတယ်။
အက်ဗလင် က ဇွန်းနှစ်ချောင်းစလုံးကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ကလေးတွေက ဆန္ဒပြကြပါတော့တယ်။
စားပွဲတစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ အော်ရီလီယာ က သူမရဲ့ပေါင်မုန့်ပေါ်ကို ထောပတ်သုတ်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“အစိုးရရဲ့ အလုပ်လုပ်ပုံ အများစုဟာ ညစာစားပွဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတတ်တယ်ဆိုတာကို ကျွန်မ မေ့နေလိုက်တာပဲ”
မနက်လင်းလာတဲ့အခါ အောက်ထပ်ဝင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွေးနေပါပြီ။
မြင်းဇလုံခေါင်မိုးတွေပေါ်မှာ ဆิม်းပွင့်ထူထူတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဂိတ်ပေါက်သွားတဲ့ လမ်းလေးလည်း ချောမွေ့နေတဲ့ ဆီးနှင်းပုံကြီးအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ပြတင်းပေါက်နားမှာ ဂယ်ရစ်ကို ပခုံးပေါ်တင်လျက်နဲ့ ရပ်နေမိပါတယ်။
သူ့ရဲ့လက်ကလေးကို ဖန်သားပြင်ပေါ် ဖိကပ်ထားလိုက်ပါတယ်။
“နှင်းတွေလေ” လို့ ကျွန်တော်က သူ့ကို ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့အသက်ရှူသံက ဖန်သားပြင်ကို ထိမှန်သွားပါတယ်။
လေငွေ့လေးအနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒါက သူ့အတွက် ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေပုံပါပဲ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်မှာတော့ အက်ဗလင်က ကာရ်ရဲ့လက်ကို လက်စွပ်ထဲ ထည့်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့သမီးလေးက သင့်တော်တဲ့အချိန်မှာ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရင် ဝတ်ရတာ ပိုကြာသွားတယ်ဆိုတာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခဲ့ပါပြီ။
“သူ သဘောပေါက်နေပြီထင်တယ်” လို့ ကျွန်တော့်ဇနီးက ပြောပါတယ်။
“သေချာတာပေါ့၊ သူ သဘောကျနေပုံပဲ”
“လာပါ၊ အသုံးဝင်အောင် လုပ်ကြရအောင်”
ကျွန်တော် ကလေးနှစ်ယောက်ကို လဲလှယ်လိုက်ပါတယ်။
ကာရ်က သူမရဲ့လက်ကို လက်စွပ်ထဲကို ချက်ချင်း ထည့်လိုက်ပါတယ်။
အက်ဗလင်က သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ဘာမှမပြောတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးမိပါတယ်။
မေရီက မနက်ခင်းစာရင်းဇယားတွေကို မနက်စာစားခန်းထဲ ယူလာပေးပါတယ်။
အများစုက စိတ်အေးချမ်းရမယ့် သတင်းတွေပါပဲ။
ရိက္ခာသိုလှောင်ရာနေရာတွေ ခြောက်သွေ့နေပါတယ်။
ခေါင်မိုးတွေလည်း ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိနေပါတယ်။
အရှေ့ဘက်ကုန်လှောင်ရုံဘေးမှာ လှည်းတစ်စီးချော်ကျသွားခဲ့ပေမဲ့ လှည်းသမားကတော့ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာအနည်းငယ်နဲ့သာ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ကျောက်စရစ်ခဲတွေ မဖြန့်ကြဲခဲ့တဲ့သူတွေကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီနောက် မေရီက ကျွန်တော့်ပန်းကန်ပြားဘေးမှာ မှတ်စုတိုလေးတစ်ခုကို တင်ပေးလာပါတယ်။
စတုန်းဖို့ဒ်။
မြောက်ဘက်လမ်းမပေါ်က ရွာတစ်ရွာမှာ ရ اجتماစည်ဝေးခန်းမရဲ့ ခေါင်မိုး ပြိုကျသွားခဲ့ပါတယ်။
ဘယ်သူမှလည်း အတွင်းမှာ မရှိခဲ့ပါဘူး။
ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ အဲဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ရွာရဲ့ဆောင်းရာသီ စပါးအများစုလည်း ပါသွားခဲ့ပါတယ်။
“ဘလောက်တောင် ပျက်စီးသွားတာလဲ” လို့ အက်ဗလင်က မေးပါတယ်။
“သူတို့လည်း မသိသေးဘူး။ သတင်းပို့တဲ့သူက ရိက္ခာတွေကို ရွှေ့နေတုန်း ထွက်လာခဲ့တာ”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဆီးနှင်းတွေက ဆက်လက်ធ្លាក់နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
“ဂိတ်ပေါက်နဲ့ ဘလောက်ဝေးလဲ”
“ရာသီဥတုကောင်းရင် တစ်ဝက်လောက် ကြာမယ်”
ယနေ့ ရာသီဥတုကတော့ ရာသီဥတုကောင်းဖို့ စိတ်ဝင်စားပုံမပေါ်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အောက်ထပ်ခန်းမဆောင်မှာ စုဝေးခဲ့ကြပါတယ်။
အီလီဇာက ဂိတ်စောင့်တွေကို သတင်းပေးပို့ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
ဘီထရစ်က အလွတ်အိတ်တွေပါတဲ့ စာရင်းကို ယူလာပါတယ်။
အီလီနော်က ဘယ်သူမှ တောင်းဆိုမထားတဲ့ ပုံဆွဲစက္ကူလိပ်ကြီးကို ကိုင်ပြီး ပယ်ရင်နဲ့အတူ ရောက်လာပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့မျက်နှာပေးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူတို့တွေ အဲဒါကို ချထားလိုက်ပါတယ်။
“သူတို့ဘာတွေ လိုအပ်နေတာလဲ” လို့ အီလီနော်က မေးပါတယ်။
“အမိုး” လို့ ကျွန်တော်က ဖြေလိုက်ပါတယ်။ “စပါးတွေ ရွှေ့ဖို့အတွက် ခြောက်သွေ့တဲ့နေရာတစ်ခုပေါ့”
“ပြီးတော့ လူအင်အားလည်း လိုတယ်” လို့ ဘီထရစ်က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
ရဲတိုက်မှူးက စားပွဲဘေးမှာ ရပ်နေပြီး သူ့ရဲ့ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေက မှတ်စုပေါ်မှာ ကျရောက်နေပါတယ်။
“ကျွန်တော် ဆောက်လုပ်ရေးဘောင်တစ်ခုကို လွှတ်ပေးနိုင်ပါတယ်”
အီလီနော်က သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ခရီးသွားဖို့အတွက်လား”
“ရွာမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက်ပေါ့”
ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ ဒီဘောင်တွေကို ရင်ပြင်တွေမှာ သုံးဖူးပါတယ်။
ပြင်ဆင်ထားတဲ့လမ်းတွေအတိုင်းပေါ့။
ကြမ်းပြင်တွေကို အရင်စစ်ဆေးထားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေရဲ့ အတွင်းဘက်မှာပေါ့။
အခု ရွာက အဲဒီနေရာတွေအားလုံးရဲ့ ဟိုဘက်မှာ ရှိနေတာပါ။
“ဂိတ်ပေါက်ကို ဖြတ်ပြီး သွားနိုင်မလား” လို့ ကျွန်တော်က မေးပါတယ်။
“သွားနိုင်ပါတယ်”
“ရွာကို ရောက်နိုင်မလား”
ရဲတိုက်မှူးက အီလီနော်ဘက်ကို လှည့်လာပါတယ်။
သူမက လက်ပိုက်လိုက်ပါတယ်။
“လမ်းအခြေအနေပေါ် မူတည်တာပေါ့”
“ဒါဆိုရင် ရသလောက် သွားမယ်”
“လမ်းတစ်ဝက်မှာ ရပ်သွားရင်ရော”
အဲဒါက ကျေနပ်စရာကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က မြေပုံပေါ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်ပါတယ်။
“လူတွေက အရင်သွားမယ်။ လမ်းပေးရင် ဘောင်က လိုက်လာမယ်”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်မပါ လိုက်မယ်”
ပယ်ရင်က ပါးစပ်ဟလိုက်ပါတယ်။
သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ထပ်ကြိုးစားကြည့်ပါတယ်။
“ကျွန်မ သယ်ယူရေးကြိုးကို သိပါတယ်”
“သိတာပေါ့”
“ပြီးတော့ အပိုဆက်စပ်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း သိတယ်”
“ဟုတ်ပြီ”
“စတုန်းဖို့ဒ်ထက် ပိုမိုမသွားနိုင်ရင်တောင် ကျွန်တော် ပစ္စည်းတွေ သယ်သွားပေးနိုင်ပါတယ်”
အီလီနော်က သူ့ကို စဉ်းစားတွေးတောလိုက်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့ဆောင်းရာသီဖိနပ်ကို သွားယူတော့”
သူမ ဘာမှထပ်မပြောရသေးခင်မှာပဲ သူ ထွက်သွားပါတော့တယ်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံကြိုးကို တပ်ဆင်ပေးနေတုန်း ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာပါတယ်။
“ရှင် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့”
“ခေါင်မိုးအတွက် ကူညီပေးလို့ရတယ်လေ”
“ဟုတ်ပါပြီ”
သူမက သိုးမွှေးပေါ်မှာ ငြိနေတဲ့ ကြိုးကို လှမ်းပြင်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ရှင် လိုက်သွားမှာလား”
“အိုင်လင်ဆီကို ပြင်ပလယ်ယာတွေကနေ လူနှစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်။ တစ်ယောက်က ဖျားနေတာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပြီ။ သူတို့အကြောင်း ပိုမိုမသိရမချင်း ကိုယ် ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူမကို ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေစေချင်ရုံနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောဖို့က လွယ်ကူပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို မလုပ်ဘဲ သူမကိုပဲ ချိတ်ကို ပြင်ခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
“ဘယ်လောက်ကြာမလဲ”
“ဖြစ်နိုင်ရင် ညနေပိုင်းလောက်ပေါ့”
“မဖြစ်နိုင်ရင်ရော”
“ကိုယ် သတင်းပို့လိုက်ပါမယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်ကို လက်ဖဝါးတင်လိုက်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို နမ်းလိုက်ပါတယ်။
“လက်ကို နွေးနွေးထွေးထွေး ထားပါ”
ခါးပတ်မှာ ထိုးထားတဲ့ လက်အိတ်ကို ကျွန်တော် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“သတိရပါတယ်”
“ရှင် ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပဲ”
အော်ရီလီယာက ဂိတ်ပေါက်မှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လာပူးပေါင်းပါတယ်။
သူမက မြောက်ဘက်ကို သွားတုန်းက ဝတ်ခဲ့တဲ့ ခရီးသွားဝတ်ရုံကိုပဲ ဝတ်ထားပါတယ်။
“ရှင်တို့ သွားကြမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ထားတာ” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
“ကိုယ့်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တာပဲ”
သူမနဲ့ ရင်းနှီးဖို့ ကြိုးစားစရာ မလိုပါဘူး။
သေချာပြင်ဆင်စရာလည်း မလိုပါဘူး။
စောင့်တွေက လှည်းတွေကို စစ်ဆေးနေတုန်း သူမက မယ်လိုဒီရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေပြီး လေပြင်းက အခြေအနေကို ပိုကောင်းစေမလားဆိုတာကို ဆွေးနွေးနေပါတယ်။
သူတို့ရဲ့နောက်မှာတော့ ဆောက်လုပ်ရေးဘောင်က ရင်ပြင်ပေါ်ကို ခြေချလာပါတယ်။
သူ့ရဲ့ကျယ်ပြန့်တဲ့ခြေထောက်တွေက ဆီးနှင်းတွေပေါ်မှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှတ်အသားတွေ ချန်ထားခဲ့ပါတယ်။
ပယ်ရင်က သူ့ရဲ့ရင်ဘတ်နဲ့ အရွယ်အစားတူလောက်နီးပါးရှိတဲ့ အထုပ်ကြီးတစ်ခုကို ကိုယ်ပေါ်တင်ပြီး ဘေးကနေ လိုက်ပါလာပါတယ်။
အီလီနော်က အဲဒီအထဲက တစ်ဝက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့မျက်နှာက စိတ်ပျက်သွားတဲ့ပုံ ပေါ်လာပါတယ်။
“နောင်ကျရင် မင်း ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်လိမ့်မယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။
စတုန်းဖို့ဒ်မှာ ဆီးနှင်းနည်းပြီး ရေခဲတွေ ပိုများနေပါတယ်။
အဲဒါက တိုးတက်လာတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ရွာကို လမ်းပြပေးမယ့်သူက ဂိတ်ပေါက်ဘေးမှာ မြင်းငယ်နှစ်ကောင်နဲ့ လေတိုက်လို့ နီရဲနေတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြိုနေပါတယ်။
သူ့နာမည်က ဘရန် ဖြစ်ပါတယ်။
ခေါင်မိုးပြိုကျကတည်းက သူ မအိပ်ရသေးပါဘူး။
“ဘယ်လောက် ဒဏ်ရာရကြလဲ” လို့ အော်ရီလီယာက မေးပါတယ်။
“လက်ကောက်ဝတ် တစ်ခုပါ။ လက်မှာ ပြတ်ရှတာ နည်းနည်းပေါ့။ ဘယ်သူမှ ပိမနေပါဘူး”
“စပါးတွေကရော”
“အချို့က အိမ်တွေထဲမှာ၊ အချို့က ပန်းပဲဖိုထဲမှာပေါ့။ လုပ်နိုင်သလောက်တော့ အမိုးအကာ လုပ်ထားပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
ဘောင်ကြီးက အီလီနော်ရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ဘရန် စကားပြောတာ ရပ်သွားပါတယ်။
ပယ်ရင်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က မပြုံးပါဘူး။
“မင်းတို့ရဲ့ တံတားတွေအကြောင်း ပြောပြပါဦး” လို့ သူမက ဆိုပါတယ်။
တံတား ဒုတိယအကွေ့မှာ ကျွန်တော်တို့ ဘောင်ကို ချန်ထားခဲ့ကြပါတယ်။
တံတားငယ်လေးက လူတွေနဲ့ ဝန်အနည်းငယ်ပါတဲ့ လှည်းတွေကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်ပါတယ်။
အီလီနော်က အောက်က ရေစီးကြောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။
ပယ်ရင်က တံတားကနေ စက်ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ကျွန်တော်တို့—”
“နေ့အလင်းရောင်ရှိတုန်း တံတားကို ပြင်တာက ပိုကောင်းမယ်” လို့ သူမက ပြောပါတယ်။ “မဟုတ်ရင် စပါးဆီကို သွားရမယ်”
သူ့မျက်နှာ ငိုက်ကျသွားပါတယ်။
ပြီးတော့ ဘောင်ရဲ့သယ်ဆောင်ရေးဘောင်ကနေ ပစ္စည်းကိရိယာတွေကို ဖြုတ်ဖို့ စတင်လုပ်ဆောင်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။
စက်ကြီးက သစ်ပင်ဗလာတွေအောက်မှာ စောင့်တွေနှစ်ယောက်နဲ့အတူ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
ခရီးစဉ်ရဲ့ကျန်ရှိတဲ့ အပိုင်းတွေအတွက် ကျွန်တော်တို့ ဆွဲယူသွားခဲ့ကြပါတယ်။
ရွာကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဘာမှ မပြောဘဲ ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ သတ္တဝါတစ်ကောင်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ကျွန်တော် နားလည်လာခဲ့ပါတယ်။
မြင်းတွေက ကြိုးတွေကို တင်းင်းဆွဲလိုက်ကြပါတယ်။
လှည်းတွေလည်း နောက်ကနေ လိုက်လာပါတယ်။
မြေမြှုပ်ထားတဲ့ ကျောက်တုံးတွေပေါ်မှာ လှည်းဘီးတွေ ငြိနေတဲ့နေရာတွေမှာ ကျွန်တော် အားနည်းနည်း ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ကြီးကျယ်ခမ်းနားတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော့်ဘေးက လူတွေ ခြေချော်မလဲသွားရုံလေးပါပဲ။
ဘရန်က တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ထပ်ကြည့်ပါတယ်။
“အဲဒီလို ဆက်လုပ်နိုင်မလား”
“ခဏလောက်တော့ ရပါတယ်”
“ကောင်းပြီ”
သူ ရှေ့ကိုလှည့်ပြီး မြင်းတွေကို အော်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို သဘောကျမိပါတယ်။
အစည်းအဝေးခန်းမရဲ့ ခေါင်မိုးတစ်ဖက် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါတယ်။
သစ်တုံးရှည်ကြီးတစ်ခုက တံခါးဝကို ဖြတ်橫နေပါတယ်။
ဆီးနှင်းတွေက အပေါက်ကနေ ဝင်လာပြီး ဟိုဘက်နံရံမှာ ပုံထားတဲ့ အိတ်တွေပေါ်မှာ စုပုံနေပါတယ်။
လူတွေက ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ အပေါက်ငယ်လေးကနေ ဝင်လိုက်ထွက်လိုက် လုပ်နေကြပါတယ်။
အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက ကျန်ရှိနေတဲ့ အမိုးစွန်းအောက်မှာ ရပ်ပြီး သူတို့ကို ညွှန်ကြားနေပါတယ်။
သူမက ဘရန်ကို အရင်မြင်ပါတယ်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့လှည်းတွေကို မြင်ပါတယ်။
“ခြောက်သွေ့တဲ့ အဝတ်စတွေလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ကြိုးလား”
“ဟုတ်ပါတယ်”
“ဒါဆိုရင် ဒီကို ယူလာခဲ့ပါ”
ဘရန်က ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ကြိုးကို ယူလိုက်ပါတယ်။
မိတ်ဆက်ပေးတာတွေကတော့ စောင့်လို့ရပါတယ်။
အီလီနော်က အဆောက်အအုံကို ပတ်ကြည့်နေပါတယ်။
တစ်ပတ်ပေါ့။
ပြီးတော့ တံခါးဝကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။
“လူတွေ အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြ”
အမျိုးသမီးကြီးက လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“နောက်ကျောဘက်အထိ ရောက်တော့မှာပါ”
“နံရံက ရွေ့နေပြီ”
ခဏတာ ဘယ်သူမှ မလိုက်နာကြပါဘူး။
အဲဒီနောက် ပြတင်းပေါက်အပေါ်ကနေ ဖုန်မှုန့်အနည်းငယ် ကြွေကျလာပါတယ်။
မယ်လိုဒီက အထဲကို ဝင်သွားပါတယ်။
သူမက အိတ်တစ်အိတ်ကို သယ်လာတဲ့ အမျိုးသားတစ်ဦးနဲ့ နောက်ထပ် တစ်အိတ်တော့ ထပ်သယ်နိုင်တယ်လို့ ငြင်းခုံနေတဲ့ နောက်လူတစ်ယောက်နဲ့အတူ ထွက်လာပါတယ်။
“ကောင်းလိုက်တာ” လို့ သူမက သူ့ကို ပြောပါတယ်။ “ခေါင်မိုးက မင်းကို သတ်ဖို့ မကြိုးစားတော့တဲ့အချိန်ကျရင် မင်း ထပ်သယ်ပေါ့”
သူ အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
အဲဒါနဲ့ပဲ အငြင်းပွားမှု ရပ်သွားပါတော့တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုံး နံရံကို ထောက်ကူလိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က သစ်သားကို ရွေးချယ်ပေးပါတယ်။
လူတွေက သပ်တွေ ထုနေတုန်း ကျွန်တော် အဲဒါကို ကိုင်ထားပေးပါတယ်။
ပယ်ရင်က သူမရဲ့ညွှန်ကြားချက်တိုင်းကို အခါခါ ပြောပြစရာမလိုဘဲ ဘေးကနေ ကူညီပေးနေပါတယ်။
ထောက်တိုင်တစ်ခု မမှန်မကန် ဖြစ်သွားတဲ့အခါ သူက ကျွန်ტော့်ထက် အရင် မြင်ပါတယ်။
“ဘယ်ဘက်ခြမ်း” လို့ သူ အော်ပါတယ်။
ကျွန်တော် ဖမ်းကိုပ်ထားတဲ့နေရာကို ရွှေ့လိုက်ပါတယ်။
သစ်သားက သူ့နေရာသူ ဝင်သွားပါတယ်။
အီလီနော်က အဲဒါကို စစ်ဆေးပါတယ်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်ခုကို ထပ်စစ်ပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှသာ ပြိုကျနေတဲ့ သစ်တုံးကို ရွှေ့ခွင့်ပေးပါတယ်။
ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း တင်နိုင်ပါတယ်။
ခေါင်မိုးတွေ ပိုမိုပြိုမကျလာစေဘဲ တံခါးဝကနေ ထုတ်ယူဖို့အတွက်တော့ ကျွန်တော် လုပ်ရမယ့်အရာတွေကို ပြောပြနေတဲ့ လူခြောက်ယောက် လိုအပ်ပါတယ်။
အပြင်ဘက်ကို ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ လည်ပင်းက ချွေးတွေ စိုရွဲနေပါပြီ။
အမျိုးသမီးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ခွက်တစ်ခွက် လာပေးပါတယ်။
“သောက်လိုက်ပါ”
“ဘာလဲဟင်”
“ပူပူနွေးနွေးပဲ”
အဲဒါက လုံလောက်ပုံရပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ပန်းပဲဖိုရဲ့ထောင့်စွန်းကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပါတယ်။
လက်ကောက်ဝတ် ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူက ပန်းပဲဖိုဘေးမှာ ထိုင်နေပါတယ်။
ပန်းပဲဆရာက စပါးအိတ်တွေ မီးပွားတွေနဲ့ နီးလာနိုင်မလားဆိုပြီး သူ့သမီးနဲ့ ငြင်းခုံနေတုန်း သူမက သူ့ကို စစ်ဆေးပေးနေပါတယ်။
မရပါဘူး။
ကျွန်တော် ဖြတ်သွားစဉ်မှာ အော်ရီလီယာက မော့ကြည့်လာပါတယ်။
“အဆောက်အအုံက ဘယ်လိုနေလဲ”
“တည်နေပါတယ်”
“ကောင်းပြီ”
“လက်ကောက်ဝတ်ကရော”
“နာနေတယ်”
လူနာက ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
“အရမ်းပဲ”
သူမ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ဆီကို အာရုံစိုက်လိုက်ပါတယ်။
ခဏတာ သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေကြားမှာ နွေးထွေးမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒီနောက် အဝတ်စတစ်စကို ယူပြီး သူ့သမီးကို လက်ကို ဘယ်လို ထိန်းပေးရမလဲဆိုတာ ပြသပေးပါတယ်။
ကောင်မလေးက အနီးကပ် စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။
စပါးတွေအားလုံးကိုတော့ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
အချို့က ဘယ်သူမှ မရောက်လာခင်ကတည်းက စိုရွဲနေခဲ့ပါပြီ။
အချို့ကတော့ ကျိုးပဲ့နေတဲ့ အုတ်ကြွပ်ပြားတွေနဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ဆီးနှင်းတွေအောက်မှာ ရှိနေပါတယ်။
ဘီထရစ်က ပျက်စီးနေတဲ့ အိတ်တွေကို သီးသန့်ခွဲထားဖို့ ညွှန်ကြားချက် ပို့ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဗန်လို့ခေါ်တဲ့ အမျိုးသမီးကြီးက အဲဒါကို လုပ်ပြီးသား ဖြစ်ပါတယ်။
နေ့လယ်ပိုင်းလောက်မှာတော့ ကောင်းမွန်တဲ့စပါးတွေကို အိမ်သုံးအိမ်၊ ပန်းပဲဖိုရဲ့သိုလှောင်ခန်းနဲ့ အထဲကနေ ရွှေ့ပြောင်းခံရလို့ အလွန်စိတ်ဆိုးနေတဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေရှိတဲ့ မြင်းဇလုံတို့မှာ သိုလှောင်ထားလိုက်ပါတယ်။
ကျန်ရှိနေတဲ့ အမိုးအပေါက်ပေါ်မှာ အဝတ်စထူထူကြီးကို ဆွဲဆန့်ပြီး အမိုးအကာ လုပ်လိုက်ပါတယ်။
အီလီနော်က သင့်တော်တဲ့ ပြုပြင်မှုတွေ မလုပ်နိုင်သေးခင်အထိ ရာသီဥတုဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုပါတယ်။
သူမက အဲဒါကို ခေါင်မိုးလို့တော့ မခေါ်ပါဘူး။
ဗန်ကတော့ အဲဒီကွာခြားချက်ကို လက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိပုံပါပဲ။
အဲဒီနောက် သူမက အိတ်တွေကို စတင်ရေတွက်ပါတယ်။
ဘရန်က သူမရဲ့ဘေးမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ဘယ်သူမှ ခဏတာ စကားမပြောကြပါဘူး။
ဗန်က အိတ်တွေကို ထပ်ရေတွက်နေတာကို ကျွန်တော် ကြည့်နေမိပါတယ်။
“ဘလောက် လျော့သွားလဲ” လို့ ကျွန်တော် မေးပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါတယ်။
အရေးပါလောက်အောင် လုံလောက်ပါတယ်။
ရွာကို စွန့်ပစ်ရလောက်အောင်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။
သူတို့က မုန်တိုင်းမတိုက်ခင်ကတည်းက သတိထားခဲ့ကြတာပါ။
အခုတော့ သတိထားရုံနဲ့ မလုံလောက်တော့ပါဘူး။
“ကျွန်တော်တို့ စတုန်းဖို့ဒ်ကနေ စပါးတွေ ပို့ပေးလို့ရပါတယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဘရန်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
“နောက်ဈေးကွက်အထိပေါ့”
“ပျက်စီးသွားတာတွေကို အစားထိုးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ မေရီက မင်းနဲ့အတူ ပမာဏကို တွက်ချက်ပေးပါလိမ့်မယ်”
ဗန်က သူမရဲ့အေးစက်နေတဲ့လက်တွေကို ပွတ်သပ်လိုက်ပါတယ်။
“ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်ရင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆပ်ပါမယ်”
“ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်ရင် ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သိမှပဲ ဆုံးဖြတ်ကြတာပေါ့”
သူမက ကျွန်တော့်မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပါတယ်။
ပြီးတော့ တစ်ချက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့နောက်မှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးရှည်တစ်ခွေကို ထပ်တောင်းနေပါတယ်။
အလုပ်တွေ ပြန်လည်စတင်လာပါတယ်။
ညနေစောင်းခါနီးမှာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဘောင်ဆီကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
သူက ကျွန်တော်တို့ ထားခဲ့တဲ့အတိုင်း ရှိနေဆဲပါပဲ။
သူ့ရဲ့ပခုံးတွေပေါ်မှာ ဆီးနှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေပါတယ်။
ပယ်ရင်က သူ့ဘေးမှာ ရပ်လိုက်ပါတယ်။
စက်ကို သူ တောင်းပန်လိုက်မလားလို့ ကျွန်တော် ခဏတာ ထင်မိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီအစား သူက အီလီနော်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ပျော့တဲ့မြေကြီးတွေပေါ်မှာ သူ့အလေးချိန်ကို သယ်ဆောင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခု လိုအပ်တယ်”
“လိုတာပေါ့”
“ပြီးတော့ ဒီလိုလမ်းတွေအတွက် ပိုသေးငယ်တဲ့ ဝန်တွေကိုလည်း ပေါ့”
“ဟုတ်တယ်”
သူက တံတားဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“ဒါကို ယူလာတာနဲ့ အရာအားလုံး ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ”
အီလီနော်က သူ့ဆီက ပစ္စည်းအထုပ်ကို ယူလိုက်ပါတယ်။
“ဒီနေ့တော့ ဘာမှ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါဘူး”
သူ့မျက်နှာ ငိုက်ကျသွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူမက “မင်း နံရံကို ကူထောက်ခဲ့တယ်၊ စပါးတွေ ရွှေ့ခဲ့တယ်၊ ဘယ်သူမှ မထိခိုက်ရခင်မှာ လျှောကျနေတဲ့ ထောက်တိုင်ကို သတိပြုမိခဲ့တယ်။ အဲဒီအရာတွေကို သီးသန့်ထားလိုက်ပါ” လို့ ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
အဲဒီနောက်မှာ ပယ်ရင် တိတ်ဆိတ်သွားပါတော့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဂိတ်ပေါက်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူက ခြေထောက်တွေအကြောင်း မေးမြန်းနေပါပြီ။
ပိုကျယ်တဲ့ ခြေထောက်တွေပေါ့။
အီလီနော်က နားထောင်ပေးနေပါတယ်။
အက်ဗလင်က အောက်ထပ်ခန်းမဆောင်မှာ ကျွန်တော်တို့ကို စောင့်ကြိုနေပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ဝတ်ရုံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တဘက်တွေ ယူခိုင်းလိုက်ပါတယ်။
“ခေါင်မိုးအောက် ရောက်သွားသေးလား”
“အချို့နေရာတွေပေါ့”
“ယူရီယာ”
“လူတိုင်း လုံခြုံပါတယ်”
အဲဒီတော့မှ သူမ အသက်ရှူချောင်သွားပါတယ်။
စိုစွတ်နေတဲ့ သိုးမွှေးဝတ်ရုံကို ချွတ်ပေးနေတုန်း ကျန်တဲ့အကြောင်းတွေကို ကျွန်တော် ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
စပါးတွေအကြောင်း။
ထောက်ကူခဲ့တာတွေအကြောင်း။
တံတားဘေးမှာ စောင့်နေတဲ့ စက်ကြီးအကြောင်း။
သူမက ဖြတ်မပြောဘဲ နားထောင်နေပါတယ်။
ပြီးတော့ “လယ်ယာက လူနာတွေ အခြေအနေ တည်ငြိမ်သွားပြီ။ တစ်ယောက်ကတော့ ရက်အနည်းငယ်လောက် ကျွန်တော်တို့နဲ့အတူ ဆက်နေလိမ့်မယ်” လို့ ပြောပါတယ်။
“စားပြီးပြီလား”
“စားပြီးပါပြီ”
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
“မင်းရဲ့အမေနဲ့အတူတူပေါ့” လို့ သူမက ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
အဲဒါထက် ပိုခိုင်မာတဲ့ အာမခံချက်ကတော့ ရှားလှပါတယ်။
ကလေးတွေက မအိပ်သေးပါဘူး။
ဂယ်ရစ်က သူ့ရဲ့ဘိုးအဘိုးရဲ့ ဒူးခေါင်းနားမှာ ရပ်နေပါတယ်။
ကာရ်က ခြင်းတောင်းဘေးမှာထჯပြီး ခေါက်ထားတဲ့ အဝတ်စတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု တည်ကြည်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ဆွဲထုတ်နေပါတယ်။
ကျွန်တော် ဖျာပေါ်ကို ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်သားလေးက လှည့်ကြည့်ပါတယ်။
ခဏတာ သူ ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူ လက်လွှတ်လိုက်ပါတယ်။
တစ်လှမ်း။
နောက်တစ်လှမ်း။
သူ့လက်တွေကို ရှေ့ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်တွေကို ဆန့်ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
သူ တတိယမြောက် ခြေလှမ်းကို လှမ်းပြီး ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ပေါ်ကို လဲကျလာပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းပွေ့လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်တော့်နောက်မှာတော့ အက်ဗလင်က သဘောကျတဲ့ အသံလေးတစ်ခု ထွက်လာပါတယ်။
“ရောက်လာပြီ” လို့ သူမ တိုးတိုးလေး ပြောပါတယ်။
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ဆံပင်ပေါ်ကို ပါးပြင် အပ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့ဆီကနေ သန့်ရှင်းတဲ့ ပိတ်စနဲ့ ညစာရဲ့ ရနံ့တွေ ထွက်ပေါ်နေပါတယ်။
တစ်နေ့တာလုံး ကျွန်တော် အေးစက်နေခဲ့ပါတယ်။
အခုတော့ သားလေးနဲ့အတူ ပုခက်စောင့်ခန်းရဲ့ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေပြီး ကျွန်တော့်လည်ပတ်ကို တင်းင်းဆွဲထားတာကို ခံစားရရင်း ကျွန်တော် လုံးဝ အေးစက်မနေတော့ဘူးဆိုတာကို နောက်ဆုံးတော့ သတိထားမိလိုက်ပါတော့တယ်။