အခန်း (၁၆၈) - ဂယ်ရစ် ကြိုက်တဲ့ မြင်းများ
အော်ရီလီယာက အညိုရောင် မြင်းမတစ်ကောင်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
မြင်းမကတော့ မြင်းထိန်းရဲ့ အိတ်ကပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
မြင်း στάble (တင်းကုပ်) ရ당ဆီသို့ ကျွန်ုပ်တို့ ရောက်ရှိသွားချိန်မှာတော့ နှစ်ဦးစလုံးက ဒီအစီအစဉ်အပေါ် ကျေနပ်နေပုံရကြသည်။
တက်ဆာက သူတို့ဘေးမှာ ရပ်ရင်း ကြိုးကို စည်းနေသည်။
“သူ ကိုက်တတ်လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“မြင်းကို ပြောတာလား” ဟု တက်ဆာက ပြန်မေးသည်။
အော်ရီလီယာက သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ဇက်အိတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရိက္ခာပစ္စည်းများကို နော့သ်ဝော့ချ်သို့ ပို့ပြီးနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ဆားနှင့် မီးခွက်ဆီ။
စိုထိုင်းမှုမှ ကာကွယ်ရန် ပတ်ထားသော အပ်များ။
လွှသွားကိုတော့ ဘေးက အရာမှန်သမျှကို မဖြတ်မိစေရန် ပါးလွှာသော သစ်သားပြားနှစ်ခုကြားထဲ ညှပ်ထည့်ထားသည်။
အိုင်လန်က တောင်းဆိုထားသော ဆေးတစ်မျိုးကို ပြောင်းလဲပေးလိုက်ပြီး ဒေသခံဆေးကုဆရာဝန်ကို မေးစရာ မေးခွန်းအချို့ ရေးထားသည့် စာတစ်စောင်ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကျန်ဆေးတစ်မျိုးကိုမူ သူမ မှတ်မိသဖြင့် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပြီး မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်မှာပင် ဖတ်လို့ရလောက်အောင် စာလုံးကြီးကြီးဖြင့် ညွှန်ကြားချက်များကို ရေးပေးထားခဲ့သည်။
တက်ဆာက ၎င်းတို့အားလုံးကို အစအဆုံး နားထောင်ခဲ့သည်။
ထို့နောက် မည်သူကမျှ ပြန်ပြောခိုင်းခြင်း မရှိဘဲ ညွှန်ကြားချက်များကို တစ်ဆင့်ချင်း ပြန်ရွတ်ပြခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာကမူ သိသိသာသာ ပစ္စည်းပါးပါးပါးသာ ယူလာခဲ့သည်။
အဝတ်တစ်စုံ။
သူမ၏ ဘီး။
အက်ဗလင် ရှာပေးထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်။
စာအုပ်ကို ကျွန်ုပ် သတိထားမိသည့်အခါ အပြုံးပေါ်လာသည်။
“ဘာလဲ”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ခရီးထွက်တဲ့အခါ ခင်ဗျား စာအုပ်ပါ တစ်ခါမှ မယူသွားဖူးဘူးလို့ ထင်လို့ပါ”
“ဒီတစ်ခါတော့ ညဘက်တွေ ရှိလာမယ်လို့ ထင်လို့လေ”
ရှိလည်း ရှိပေလိမ့်မည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ညအချိန်တွေမှာ သူမ ဘာတွေလုပ်ရမယ်ဆိုတဲ့ အစီအစဉ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြိုတင် မချမှတ်ထားခဲ့ကြပေ။
အက်ဗလင်က ကလေးများကို ခေါ်ချလာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားဖြစ်သူက ပထမခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်နှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို မတ်တပ်ရပ်လျက် သွားလာနိုင်ပြီဟု ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။
သို့သော် သူက အဲဒီလို မလုပ်နိုင်သေးသောကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ဇယားက သူ့ကို ချီလာရသည်။
သူမ လမ်းလျှောက်တာ ရပ်လိုက်တိုင်း သူက အော်ငိုတတ်သည်။
ကာရော့က ဟယ်လီနာ့လက်ထဲကနေ မြင်းများကို တည်ကြည်လေးနက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို နမ်းလိုက်သည်။
ဂယ်ရစ်က သူမရဲ့ ဝတ်ရုံကြိုးကို ဆွဲကိုပ်ထားသည်။
သူမက သူ့လက်ချောင်းများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဖယ်ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ ပြန်လာတဲ့အထိ မင်းတို့အမေကိုပဲ လိမ္မာအောင် ထိန်းထားကြဦး”
“ဒီတာဝန်ကိုတော့ သူ လက်ခံပြီးသားပါ” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကို ဖက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇယားက ပုံမှန်ထက် အနည်းငယ်ပိုကြာအောင် ဖက်ထားသည်။
“ခရီးကောင်း ဖြစ်ပါစေ”
“ဖြစ်ရမှာပေါ့”
သူတို့ မြင်းစီးထွက်သွားသည်ကို တံခါးပေါက်ဆီမှနေ၍ ကျွန်ုပ်တို့ ငေးကြည့်နေကြသည်။
တက်ဆာက တစ်ခုခုပြောရန် တစ်ချက်လှည့်လာသည်။
အော်ရီလီယာက ကြားရအောင် ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့သည် ရ당ဝင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားကြတော့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း အက်ဗလင်ဘေးတွင် ဆက်လက် ရပ်နေလိုက်သည်။
ခဏကြာတော့ သူမက ကျွန်ုပ်၏လက်ကို လာတို့သည်။
“ရှင် စောင့်နေတာလား”
“ဘာကိုလဲ”
“ရှင်ကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူး ထင်တယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း လူသွားလမ်းမရှိတော့သော တံခါးဝလွတ်ကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြောတာ မှန်ပေသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်တို့အမြင်ကွယ်ရာသို့ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျွန်ုပ်၏အာရုံအချို့က သူမနောက်သို့ ပါသွားတတ်သည်။
သူ ပင်ပန်းနေမလား။
အဆက်အသွယ် အားနည်းသွားပြီလား။
သူမ ပြန်လာနိုင်ပါ့မလား။
ဒီတစ်ခါတော့ သူမက မိတ်ဆွေတစ်ဦးနဲ့အတူ မြင်းလျှောက်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“စာ早餐 (မနက်စာ) စားမလား”
“စားမယ်လေ”
ဂယ်ရစ်က တံခါးပေါက်ဆီသို့ လက်လှမ်းပြသည်။
သူက မြင်းများကို ပိုကြိုက်နေပုံရသည်။
လှေကားဆီသို့ မရောက်မီ အဘီเกယ် (Abigail) က ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။
သူမ၏ လက်စွပ်အတွင်းတွင် ခေါက်ထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို ထိုးိုထည့်ထားပြီး ရှင်းပြရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်လာသူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာပေးမျိုး ဖြစ်နေသည်။
“ကျွန်မ နောက်မှ ပြန်လာခဲ့ရမလား”
အက်ဗလင်က ဂယ်ရစ်ကို သူမ၏ အခြားလက်တစ်ဖက်သို့ ပြောင်းချီလိုက်သည်။
“ငါတို့နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ရင်း ပြောလေ”
အဘီဂယ်လည်း လိုက်လာသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ်ကြာသည်အထိ သူမ ဘာမှမပြောပေ။
ထို့နောက် သူမက စက္ကူကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့မှာ ဆရာတစ်ယောက် ထပ်လိုနေပါပြီ”
ကျွန်ုပ်လည်း စက္ကူကို တစ်ချက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
အဲ့ဒီပေါ်မှာ နာမည်တွေ ရေးထားသည်။
သူတို့ဘေးနားမှာတော့ ရက်စွဲတွေ။
အချို့နာမည်တွေဘေးမှာ အမှတ်အသားငယ်လေးတွေ ပါရှိသည်။
“ကလေးတွေ ထပ်တိုးလာလို့လား”
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါနဲ့တင် မပြီးသေးဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ထမင်းစားခန်းငယ်လေးထဲတွင် စကားပြောကြသည်။
အဘီဂယ်က လက်ဖက်ရည်ကို လက်ခံသောက်သည်။
သို့သော် အက်ဗလင်က ခွက်ကို သူမဘက်သို့ ပိုတိုးပေးမှသာ သူမက လက်လှမ်းသောက်သည်။
“ကြီးတဲ့ကလေးတွေက ဝိုင်းကူပေးကြပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အချို့ဆိုရင် အဲ့ဒါကို အရမ်းတော်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သေးတဲ့ကလေးတွေကို စာဖတ်ပြခိုင်းနေရလို့ သူတို့ကိုယ်ပိုင်သင်ခန်းစာတွေ လွတ်သွားကြတယ်”
“ဘယ်လောက်တောင် မကြာခဏ ဖြစ်တတ်လဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
အဘီဂယ် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“အရမ်းကို မကြာခဏ ဖြစ်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း စက္ကူကို အပြည့်အစုံ ဖြန့်လိုက်သည်။
သူမက ကျောင်းသားများကို သူတို့လုပ်နိုင်စွမ်းအလိုက် ခွဲခြားထားသည်။
အကူအညီမပါဘဲ စာပိုဒ်ဖတ်နိုင်သူများ။
အက္ခရာရေးနိုင်သူများ။
သူတို့ကိုယ်တိုင် မှတ်မိထားသည်ထက် ပိုမိုရေတွက်နိုင်သူများ။
ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဖတ်နိုင်သော ကလေးအချို့ထက် အသက်ကြီးသော်လည်း သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကိုပင် မမှတ်မိသေးဘဲ ရုန်းကန်နေရဆဲဖြစ်သော ကလေးငယ်များလည်း ရှိနေသည်။
“သူတို့ရဲ့အသက်အုပ်စုတွေက ကျွန်မတို့အတွက် အသုံးဝင်တဲ့ အုပ်စုတွေ ဖြစ်မလာနိုင်ဘူး” ဟု အဘီဂယ်က ဆိုသည်။
“ဟုတ်တယ်” ဟု အက်ဗလင်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါဆို ညဘက်စာသင်ချိန်တွေကော”
အဘီဂယ် တွေဝေသွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ရိုနာ (Rona) မီးအောက်မှာ ထိုင်ရင်း သူမရဲ့ အဒေါ်နာမည်ကို သေသေချာချာ ရေးနေသည်ကို ပြန်မြင်ယောင်မိသည်။
“အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “အဲ့ဒါကပဲ အခက်အခဲရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာပေါ့”
ထိုမနက်က ကျွန်ုပ်တို့သည် အခန်းရှည်ကြီးဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။
တံခါးဘေးနားရှိ ကလေးငယ်လေးတစ်ဦးက ကျောက်သင်ပုန်း ပေါက်သွားမတတ် အားစိုက်ကာ သူ၏နာမည်ကို ရေးနေရန် ကြိုးစားနေသည်။
မိန်းကလေးငယ်နှစ်ဦးက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အတူတူ ဖတ်နေကြသည်။
အခန်းတစ်ဖက်စွန်းရှိ စားပွဲဝိုင်းတွင်မူ ကလေးကြီးတစ်ဦးက အဘီဂယ်ကို ပုခုံးကျော်လှည့်ကြည့်ရင်း ပုစ္ဆာတစ်ပုဒ်ကို ရှင်းပြနေသည်။
အဘီဂယ်လည်း အဲ့ဒါကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် ဆက်လုပ်ပါကွယ်။ ကိုယ် လာခဲ့မယ်”
သူက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းသည်။
အက်ဗလင်က သူ ကျောက်သင်ပုန်းပေါ် ကိုင်းညွတ်နေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤအခန်းကို ပစ္စည်းအစုံအလင် တပ်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။
ပိုပြီး နွေးထွေးအောင် လုပ်ပေးခဲ့သည်။
မယိမ်းမယိုင်သော ခုံတန်းများကို သွင်းပေးခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်လောက်အထိ အောင်မြင်ခဲ့ပြီလဲဆိုတာကို တွေးပြီး ကျွန်ုပ် ကျေနပ်မိခဲ့သည်။
အခန်းတစ်ဖက်တွင်မူ အဘီဂယ်ကို မေးခွန်းသုံးခု တစ်ပြိုင်နက်တည်း မေးနေကြသည်။
မေရီက နေ့လယ်ပိုင်းလောက်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် နာမည်တစ်ခု ရှာတွေ့လာခဲ့သည်။
“လိုင်ဆာ (Lysa) လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“မေရိုးဒင်းရဲ့ စာရေးက အရမ်းဝေးနေလို့ပါ”
“ဒါဆို ဘယ်သူ့နာမည်လဲ”
“ဒယ်လာမာ (Della Marr)”
သူမက စာတစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ မုဆိုးမတစ်ယောက်ပါ။ ကလေးနှစ်ယောက်ရှိပြီး နှစ်ယောက်စလုံး ကြီးကောင်ဝင်နေပြီ။ ဝက်စ်မီးယားမှာရှိတဲ့ ကောက်ပဲသီးနှံ ကုန်သည်တစ်ယောက်အတွက် စာရင်းကိုင်ခဲ့ဖူးပြီး အလေးချိန်နဲ့ စာရင်းသွင်းပုံတွေကို ဖတ်တတ်အောင် သူ့ရဲ့ ငယ်သား စာသင်သားတွေကို သင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်”
“သူ ကလေးတွေကို သင်ဖူးလား”
“သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်သားသမီးတွေနဲ့ အိမ်နီးချင်းအချို့ကိုပေါ့။ သူ ဒီကိုရောက်လာတုန်းက အလုပ်ရှိလား လာမေးဖူးတယ်”
“အခု သူ ဘာလုပ်နေလဲ”
“ပိတ်စစာရင်းတွေကို ကိုင်တွယ်နေတယ်”
အက်ဗလင်က တံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“ငါတို့ လူတစ်ယောက်ကို ခိုးယူတော့မှာ ဖြစ်န်း ဟယ်လီနာ သိရဲ့လား”
“ကျွန်မ ပြောပြထားပြီးပြီ”
“ဘယ်လိုပြောလဲ”
“ကျောင်းက ပိတ်စစာရင်းတွေပါ အားလုံးကိုပါ ယူချင်လို့လားလို့ သူက မေးတယ်”
ဒယ်လာက နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် ရောက်လာသည်။
သူမက ဆံပင်တွေ ဖြူစပြုနေပြီဖြစ်ပြီး လက်ခ្នမ်းတစ်ဖက်တွင် မီးလောင်ရာ အမာရွတ်ငယ်တစ်ခု ပါရှိသည့် ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့် မိန်းမကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူမက ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ချပ်ကို ယူလာခဲ့သည်။
သူမ ဘာမှမပြောရသေးမီကတည်းက ကျွန်ုပ် အဲ့ဒီအချက်ကို သဘောကျသွားသည်။
ထို့နောက် သူမက ကျွန်ုပ်မှသည် အက်ဗလင်ဆီသို့ အလှည့်ကျ ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မက မှန်ကန်တဲ့ ကျောင်းမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မသင်ဖူးပါဘူး”
“ကျွန်မ စစလုပ်တုန်းကလည်း အဲ့ဒီလိုပါပဲ” ဟု အဘီဂယ်က ဆိုသည်။
ဒယ်လာက သူမဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
အဲ့ဒီစကားက ကျွန်ုပ် ပေးနိုင်သမျှ မည်သည့်စကားထက်မဆို ပိုပြီး အားဖြစ်စေခဲ့သည်။
သူတို့သည် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့်ကို ပထမအက္ခရာကိုကြည့်ပြီး စကားလုံးခန့်မှန်းတတ်သော ကလေးများ၊ စာလုံးများကို ပြောင်းပြန်ရေးတတ်သော ကလေးများ၊ နှင့် ညစာစားပြီးနောက် လုံလောက်သော နေ့အလင်းရောင် ရှာတွေ့ရန် ခက်ခဲမှုတို့အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရင်း ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုအထဲမှ ထက်ဝက်လောက်ကိုသာ နားလည်မည် ထင်သည်။
အက်ဗလင်က မေးခွန်းများ မေးသည်။
မေရီကတော့ ဒယ်လာ သူမ၏ လက်ရှိအလုပ်မှ ထွက်ရန် လိုအပ်မည့် ပစ္စည်းများကို မှတ်စုရေးထားလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် အဘီဂယ်က သူမ အခန်းရှည်ကြီးထဲတွင် မနက်ပိုင်းအချိန်များကို လာကူပေးနိုင်မလားဟု မေးလိုက်သည်။
ဒယ်လာက ကျောက်သင်ပုန်းအနားသတ်ကို လက်မဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်မ လုပ်ချင်ပါတယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း နေ့လယ်ပိုင်းလောက်တွင် ထပ်သွားခဲ့သည်။
ဒယ်လာက ကျောက်သင်ပုန်းကို ခွဲရန်ကြိုးစားနေသည့် ကလေးငယ်၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူ့ရှေ့တွင် သစ်သားအဝိုင်းပြား သုံးခု ရှိနေသည်။
သူမက နောက်ထပ် နှစ်ခု ထပ်ပေးလိုက်သည်။
သူက ၎င်းတို့ကို ရေတွက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် သူမက တစ်ခုကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။
သူ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
“ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”
“ငါ ပန်းသီးတစ်လုံး ဝယ်လိုက်လို့လေ”
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အဝိုင်းပြားနဲ့လား”
“မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားနဲ့ပေါ့”
“ဒါ ပိုက်ဆံပြားမှ မဟုတ်တာ”
“မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ဒီသင်ခန်းစာတွေက စရိတ်စက ကြီးသွားမှာပေါ့”
သူက အဲ့ဒီအကြောင်းကို စဉ်းစားနေသည်။
ထို့နောက် တစ်ခေါက် ထပ်ရေတွက်သည်။
အခန်းတစ်ဖက်စွန်းတွင်မူ အဘီဂယ်က ကလေးကြီးများနှင့်အတူ စာဖတ်နေသည်။
ဒီမနက်အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ၏ ကုလားထိုင်ဘေးတွင် စောင့်နေသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပုံမှန် မနက်ပိုင်းအချိန်များအတွက် လုပ်ခလစာနှင့် ပိတ်စစာရင်းများကို အပ်နှံရန် အချိန်ပေးကာ ဒယ်လာကို အလုပ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။
သူမက ထိုလုပ်ပမာဏကို ပြန်ပြောပြခိုင်းသည်။
မေရီကလည်း ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
ဒယ်လာက အဘီဂယ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မ သင်ယူနေတုန်း ကာလမှာတောင် ပေးမှာလား”
“ခင်ဗျားက သင်ယူရင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတာ ဖြစ်မှာပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ဒယ်လာ လက်များကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကြာရှည်စွာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် သူမက “စာအုပ်တွေ ဘယ်နားမှာ သိမ်းထားလဲဆိုတာ ပြပေးမယ့်သူ လိုတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
အဘီဂယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မနဲ့အတူ လག་လာပါ”
သူတို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် ကျွန်ုပ်လည်း မေရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ပိတ်စပြဿနာ ဘလောက်တောင် ဖြစ်သွားပြီလဲ”
“သင့်ရဲ့ ယောက္ခမကတော့ အစားထိုးမယ့်သူကို ရွေးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ”
“ဒါပေါ့၊ သူ လုပ်မှာပေါ့”
အော်ရီလီယာက ပဉ္စမမြောက် ညနေခင်းတွင် ပြန်ရောက်လာသည်။
သူမက ဇက်အိတ်များနှင့် အဖုံးပါသော ပန်းကန်တစ်ချပ်ကို ကိုင်လျက် လမ်းမပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကလေးထိန်းခန်းထဲမှ ထွက်လာချိန် ဖြစ်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်း ငေးကြည့်နေမိကြသည်။
ထို့နောက် သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ နောက်ကျသွားလို့လား”
“ညစာအတွက်လား”
“အင်း”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ကောင်းပြီလေ”
သူမက ပန်းကန်ပြားလေးကို အနည်းငယ် မြှောက်ပြလိုက်သည်။
“ဒါကို ပူပူနွေးနွေးလေးနဲ့ စားရမယ်လို့ မှာလိုက်တယ်”
ကျွန်ုပ်လည်း သူမလက်ထဲမှ ယူလိုက်သည်။
ကြက်သွန်နီရနံ့နှင့် ထူထဲသော အပေါ်ယံအလွှာအောက်တွင် ဖုတ်ထားသည့် အရာတစ်ခု၏ ရနံ့ ရနေသည်။
“ခရီးက ဘယ်လိုနေလဲ”
“အဝတ်အစားလဲပြီးမှ ပြောပြမယ်လေ”
ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ အခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ညစာကို ကိုင်ရင်း လမ်းပေါ်တွင် ရပ်နေမိသည်။
သူမက မြင်းမကို နော့သ်ဝော့ချ်ရှိ တက်ဆာ့ထံတွင် ထားခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။
“မြင်းထိန်းက သိပါတယ်” ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ထိုင်စားကြစဉ် သူမက ပြောသည်။ “ရှင် ရှာဖို့ ကြံစည်တော့မယ့်အချိန်မတိုင်ခင် ကြိုပြောပြတာပါ”
“ငါ မကြံစည်ပါဘူး”
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ကျွန်မကတော့ မေးမိမလားပဲ”
အော်ရီလီယာက အာလူးများကို ခပ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခရီးလမ်းအကြောင်းကို စတင်ပြောပြလေသည်။
ပထမညက တည်းခိုခန်းက သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။
ဒုတိယညကတော့ အလွန်တရာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံဖြင့် သူမ ဖော်ပြသည့် မွေ့ယာတစ်ခု ပါဝင်သည်။
သီးချင်းသံလို မိုးသီးများ ကျသည်။
လှည်းဘီးပြင်ဆရာက ထုပ်ပိုးသည့်ကုန်းနှီးကို ပြင်ပေးခဲ့သည်။
ဒိန်ခဲပို့ပေးသော မိန်းမကြီး၏နာမည်မှာ ဟန်းနေး (Hanne) တဲ့။
သူမက လူပုပု၊ မျက်စိရှင်ရှင်နှင့် ကျေနပ်ကြောင်း မပြောမီ အပ်တိုင်းကို စစ်ဆေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“သူ ဟောင်းတံတားကို မှတ်မိသေးလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“အရမ်းကောင်းကောင်း မှတ်မိတာပေါ့။ သစ်သားပြားတွေကြားက ကွက်လပ်တွေကို ကြောက်ခဲ့ရတာကို သူ မှတ်မိနေတုန်းပဲ”
“အခြောက်ခံတဲ့ စက်ရုံကော”
“မရှိတော့ဘူး”
အော်ရီလီယာက တစ်လုပ် ထပ်စားလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီမှာ အခု စက်ရုံတစ်ရုံ ရှိနေပြီ။ ကလေးငယ်တစ်ယောက်က အိတ်တွေကို ဘယ်လိုမလဲဆိုတာကို ကျွန်မကို ပြပေးသေးတယ်”
“သူတို့က ခင်ဗျား ဘယ်သူဆိုတာ သိကြလား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“တက်ဆာက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်တာပေါ့”
“ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ”
အော်ရီလီယာက ခက်ရင်းကို ချလိုက်သည်။
“အစတုန်းကတော့ နည်းနည်း အကြပ်အတည်း ဖြစ်သွားတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း စောင့်နေလိုက်သည်။
“ဟန်းနေးက ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒူးနာနေတာကိုး။ ကျွန်မက ဆက်ထိုင်နေဖို့ ပြောခဲ့တယ်”
“ပြီးတော့ော”
“သူက နောက်ထပ် ပန်းကန်တစ်ချပ် သွားယူဖို့အတွက် ထရပ်တာပါလို့ ကျွန်မကို ဝင်ပြောတယ်”
အက်ဗလင် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မ သူ့လမ်းကနေ ဖယ်ပေးလိုက်ရတာပေါ့” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ညစာစားပြီးနောက် ဟန်းနေး၏ မြေးဖြစ်သူက ဘုရားသခင်တစ်ပါးအနေဖြင့် ကျိုးနေသော သွားတစ်ချောင်းကို ကုသပေးနိုင်သလားဟု မေးလာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာလည်း အဲ့ဒါကို စစ်ဆေးကြည့်ပေးခဲ့သည်။
သူမက နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ထိုထိခိုက်မှုကို လာကြည့်ပေးရန် ဆေးကုဆရာဝန်အတွက် ညွှန်ကြားချက်များ ချန်ထားခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဟန်းနေးက မုန်လာဥနီများကို အခွံခွာလို့ ရမလားဟု မေးခဲ့သည်။
“ခွံခွာခဲ့ရလား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“ခွံခွာခဲ့တာပေါ့၊ ယူရီယာ”
“အောင်မြင်ပါ့မလား”
အော်ရီလီယာက မုန့်ဖုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“ညစာစားဖို့အတွက် ကျွန်မကို ရှိနေခွင့်ပြုခဲ့ပါတယ်”
နောက်ပိုင်းတွင် သူမက ခေါက်ထားသော ပုံဆွဲကားတစ်ချပ်ကို ထုတ်ပြခဲ့သည်။
စက်ရုံက ကလေးလေးက ရေးဆွဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မြစ်တစ်စင်း ပါရှိသည်။
ဘီးတစ်ခု။
အမိုးက အိမ်ခေါင်မိုးလောက်နီးပါး မြင့်မားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ရုပ်ပုံ သုံးခု။
ရုပ်ပုံများထဲမှ တစ်ခု၏ ခေါင်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းပုံ ပါရှိနေသည်။
“စက်မှုလုပ်ငန်းရှင်လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်နေတယ်”
“ခင်ဗျား ဘာကိုင်ထားလဲ”
“အိတ်တစ်အိတ်လေ”
အက်ဗလင်က ပိုပြီး နီးကပ်လာသည်။
“သူက ခင်ဗျားရဲ့ ဝတ်ရုံကို ရေးထားတာပဲ”
“သူက အဲ့ဒီအပေါ်မှာ အတော်လေး သေသေချာချာ လုပ်ထားတာ”
အော်ရီလီယာက စက္ကူကို ချောမွေ့အောင် ပြင်လိုက်သည်။
အောက်ခြေတွင် ကလေးလေးက သူ့နာမည်ကို ရေးထားသည်။
စာလုံးတွေက အစွန်းဘက်သို့ တက်သွားကြသည်။
သူမက စက္ကူကို မပျက်စီးစေဘဲ ခေါက်ရာများကို ဘယ်လို ပြန်ပြန့်အောင် လုပ်ရမလဲဆိုတာကို အက်ဗလင်ကို မေးသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးလည်း သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကို သွားယူလေသည်။
ကျန်သူများ ထွက်သွားကြသည့်အခါ အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူမ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ခရီးသွားလာမှုက သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရောင်အသွေးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။
သို့မဟုတ် မီးဖိုကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
“ခင်ဗျား မှတ်မိတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို တွေ့ခဲ့ရလား”
“မြစ်ကွေ့တစ်ခုပေါ့။ စက်ရုံပေါ်က ကုန်းမြင့်လေး”
“အဲ့ဒါ ခက်ခဲခဲ့လား”
“ခဏလောက်တော့ ဖြစ်တာပေါ့”
သူမက သူမ၏ လက်များကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဟန်းနေးက ဟင်းရည် ပိုလိုချင်လား မေးချင်နေတာ”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ဘေးစားပွဲပေါ်ရှိ အဖုံးပါသော ပန်းကန်ပြားဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်မ မလာခင် သူ ဒါကို ထုပ်ပေးခဲ့တာ။ အိမ်မှာရှိတဲ့ လူတွေလည်း နည်းနည်းပါးပါး စားလို့ရအောင်လို့တဲ့”
အိမ်မှာရှိတဲ့ လူတွေတဲ့။
ကျွန်ုပ်လည်း ထိုစကားလုံးများကို စိတ်ထဲတွင် စွဲမှတ်ထားလိုက်သည်။
“ကျုပ်တို့ အမှန်တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ရှင်တို့ ကျေးဇူးတင်မှာပါလို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့ပါတယ်”
အပေါ်ထပ်တွင် အက်ဗလင်က ကလေးထိန်းခန်းတံခါးဘေးတွင် စောင့်နေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ သားဖြစ်သူက ထိုနေ့ မနက်ပိုင်းက နောက်တစ်ကြိမ် လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ သုံးလှမ်းတောင် ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ၎င်းကို လွတ်သွားခဲ့သည်။
“သူက ဟယ်လီနာရဲ့ အပ်ချုပ်ခြင်းတောင်းကို လှမ်းယူဖို့ ကြိုးစားနေတာ” ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“အန္တရာယ်များတဲ့ ရည်မှန်းချက်ပါလား”
“သူမက ဖယ်လိုက်တာပေါ့”
“ပြီးတော့ သူ ရပ်သွားလား”
“သူ ထိုင်ချပြီး အော်နေတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်လည်း ကလေးထိန်းခန်းထဲသို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးနှစ်ဦးစလုံး အိပ်ပျော်နေကြသည်။
ကာရော့က သူမ၏ စောင်အပြင်ဘက်သို့ ခြေထောက်တစ်ဖက် ထွက်နေသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သိုးမွှေးစောင်အောက်သို့ ခြေထောက်ကို ပြန်သွင်းပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကျွန်ုပ်၏လက်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
စင်္ကြံလမ်း အတန်ဝေးဝေးမှ အော်ရီလီယာ သူမ၏ အဝတ်ဗီရိုကို ဖွင့်လိုက်သည့် အသံ တိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။
ថត (ပုံး) ပိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ခြေသံများ။
သူမက ကလေး၏ ပုံဆွဲကားနှင့် အက်ဗလင် ရှာပေးခဲ့သော သစ်သားပြားကို ကိုင်လျက် ရောက်လာသည်။
“ရှင်တို့နှစ်ယောက်ဆီမှာ ပိုနေတဲ့ ဖဲကြိုးတစ်ချောင်းလောက် ရှိမလား”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘယ်အရောင်လဲ”
“ဘာအရောင်မဆို ရပါတယ်”
အက်ဗလင်လည်း သူမကို ကြည့်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်သွားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ဘက်တွင် ကလေးထိန်းခန်းတံခါးက ကလေးများ၏အသံကို ကြားနိုင်စေရန် အနည်းငယ် ဟထားလျက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။