အခန်း (၁၆၇) - အိမ်နောက်ဘက်က လမ်းမ
ပန်းသီးစေ့လေးတွေက ပန်းကန်ပြားငယ်လေးပေါ်မှာ နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ရှိနေခဲ့သည်။
တတိယမြောက်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ သူတို့ဘေးနားမှာ မှတ်စုစာရွက်လေး တစ်ရွက်ကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရသည်။
ကျေးဇူးပြုပြီး ဒါတွေကို မရှင်းပစ်ပါနဲ့။
အော်ရီလီယာရဲ့ လက်ရေးပင်။
သူ့အောက်ဘက်မှာတော့ လက်ရေးအက္ခရာ အတိတ်တဆယ်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ထပ်ဖြည့်ရေးထားသည်။
သိပါတယ်။
ကျွန်တော် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုကိုင်ပြီး ထိုင်ခန်းထဲကို ဝင်လာခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ပုံဆွဲနေရာကနေ ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။
“ဘာလဲဟင်”
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
“အဖေ ပြုံးနေတယ်နော်”
“ငါတို့ရဲ့ဆရာမက အိမ်သူအိမ်သားတွေနဲ့ ရင်းနှီးသွားပြီထင်တယ်”
မနက်စာစားပြီးတဲ့နောက် သစ်ပင်စိုက်မယ့်နေရာကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
မြေကြီးတွေက သစ်ပင်စိုက်ဖို့အတွက် တောင့်တင်းမာကျောနေပေမယ့် အဲဒီအတွက်နဲ့တင် ဆွေးနွေးတိုင်ပင်မှုတွေက အကြီးအကျယ် ဖြစ်ပွားခဲ့ပါတယ်။
အော်ရီလီယာက ကလေးတွေ သစ်သီးကို လက်လှမ်းမီနိုင်မယ့်နေရာမှာ စိုက်ချင်သည်။
ဥယျာဉ်မှူးကတော့ သစ်ပင်နေရောင်လုံလုံလောက်လောက် ရမယ့်နေရာကို လိုချင်သည်။
ကျွန်တော်က သစ်တော်သီးပင်တွေရဲ့ ကျော်လွန်ပြီး နေရာလပ်ရှိတဲ့ နေရာကို အကြံပြုလိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော့်ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“အဲဒီနေရာက လှည်းတွေလှည့်တဲ့နေရာလေ”
“လှည့်မှဖြစ်လို့လား”
“ဖြစ်ရတာပေါ့ ဗျ”
ကျွန်တော်တို့ ရှေ့ကို ဆက်လျှောက်သွားကြသည်။
အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာရဲ့ဘေးကနေ လျှောက်လာပြီး သူတို့ရဲ့ ဝတ်ရုံတွေက လမ်းတစ်လျှောက်က သစ်ကိုင်းခြောက်တွေကို ပွတ်တိုက်သွားကြသည်။ ကျွန်တော်တို့နောက်မှာတော့ ဥယျာဉ်မှူးက ညီအစ်ကိုအိုရန်သာ ခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် လက်မီးယားက သစ်ပင်ရဲ့ အကိုင်းအခက်တွေနဲ့ ဘာတွေလုပ်လို့ရမလဲဆိုတာကို ရှင်းပြနေသည်။
အော်ရီလီယာက သေချာနားထောင်နေသည်။
ပြီးတော့ အဲဒီစေ့တွေကနေပါ အပင်ပေါက်အောင် စမ်းကြည့်လို့ရမလားလို့ မေးလာသည်။
“စမ်းတော့ စမ်းကြည့်လို့ရပါတယ်”
သူ အဲဒီလိုပြောတော့ အော်ရီလီယာ ကျေနပ်သွားပုံရသည်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ခုံတန်းလျားလေး တစ်ခုတောင် ဆံ့နိုင်လောက်တဲ့ နေရာလပ်ရှိတဲ့ အောက်ဘက်လမ်းလေးရဲ့ ဘေးနားမှာပဲ နေရာသေချာ တပ်လိုက်ကြသည်။
ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ်ကို သစ်တိုင်ငယ်လေး တစ်တိုင် စိုက်လိုက်သည်။
စိုက်လိုက်တာက စောင်းနေသည်။
ကျွန်တော် ဖယ်သွားပြီးနောက်မှာ ဥယျာဉ်မှူးက အဲဒါကို ပြန်ပြီး ဖြောင့်ပေးလိုက်သည်။
တက်ဆာက နေ့လယ်မတိုင်ခင် ရောက်လာခဲ့သည်။
သူက ခေါက်ထားတဲ့ စာအိတ်တစ်စောင်၊ အလေးချိန်လေးတဲ့ အထုပ်တစ်ထုပ်နဲ့ တံခါးဝနဲ့ ရဲတိုက်ကြားက လမ်းကြောင်းအကြောင်း သူ့ရဲ့ အမြင်သဘောထားတွေကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
“အောက်ဘက်ကွေ့နားက ရေမြောင်း ပိတ်နေတယ်”
“လူတစ်ယောက်လောက် လွှတ်ပြီး ကြည့်ခိုင်းလိုက်မယ်”
“သစ်ရွက်တွေပေါ့၊ အများစုကတော့လေ”
“သေချာသွားကြည့်တာလား”
“ရေထဲမှာ ကိုယ်တိုင် ရပ်ကြည့်ခဲ့တာလေ”
သူက ကျွန်တော့်ကို စာပေးလာသည်။
အထုပ်ကတော့ အသံတိုးတိုးနဲ့ မေရီရဲ့ စားပွဲပေါ်ကို ရောက်သွားသည်။
မေရီက အဲဒီအထုပ်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ကျွန်မ စိုးရိမ်ရမယ့်ဟာမျိုးလား”
“ဒိန်ခဲကို မကြိုက်မှပဲပေါ့”
မေရီက မင်အိုးကို ပိုပြီး ဘေးဖယ်လိုက်သည်။
စာက မြောက်ဘက်စောင့်တပ်က မယ်ရိုးဆီကနေ လာတာဖြစ်ပါတယ်။
ပထမပိုင်းကတော့ နှင်းတွေအကြောင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယပိုင်းကတော့ လမ်းဘေးတည်းခိုစခန်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။
သူက ရှေးဟောင်းဝင်ပေါက်တွေမှာ သတိပေးချက်စာတမ်းတွေ ကပ်ထားခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့ တွေ့ရှိခဲ့တာတွေကို အနီးအနားက အိမ်ထောင်စုတွေ သိရှိနိုင်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ ရာသီဥတု မကောင်းမချင်း အပျက်အစီးတွေဆီ ဘယ်သူ့ကိုမှ အလုပ်လုပ်ဖို့ စေလွှတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒီနောက်မှာတော့ အကြောင်းအရာက ပြောင်းသွားသည်။
တံတားနဲ့ပတ်သက်ပြီး လာမေးတဲ့သူ သုံးယောက် ရှိလာခဲ့တယ်တဲ့။
အဲဒီစာပိုဒ်ကို ကျွန်တော် နှစ်ခါတောင် ဖတ်လိုက်ရသည်။
“ဘာတံတားလဲ” အက်ဗလင်က မေးလာသည်။
“ရှေးဟောင်းလမ်းမပေါ်က တံတားလေ”
အဲဒီအချိန်တုန်းက အီလီနော်လည်း ရောက်လာနှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် စာကိုကမ်းပေးလိုက်တော့ သူမက ယူဖတ်လိုက်သည်။
“ပျက်နေတဲ့ တံတားကို ပြောတာလား”
တက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘုရင်ကြီးက တည်ဆောက်ရေးသမားနဲ့အတူ အဲဒီဘက်ကို ရောက်သွားတယ်ဆိုတာ သူတို့ ကြားသွားကြလို့တဲ့”
“ဒါနဲ့ ငါတို့က အဲဒါကို ပြန်ပြင်မှာလို့ ယူဆလိုက်ကြတာပေါ့” ကျွန်တော်က ပြောလိုက်သည်။
“တချို့ကလည်း မျှော်လင့်နေကြတယ်”
အဲဒါကတော့ အဓိပ္ပာယ် တစ်မျိုးပေါ့လေ။
အဲဒီလူတွေက အရှေ့ဘက် တောင်စွယ်ကို ကျော်လွန်ပြီး နေထိုင်ကြတဲ့သူတွေ ဖြစ်သည်။
အဲဒီဘက်မှာ လူနေရပ်ကွက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မြေပုံတွေပေါ်မှာတော့ သူတို့တွေက မြစ်နှစ်စင်းနဲ့ တောင်တန်းတွေကြားက နေရာလွတ်မှာ နေထိုင်ကြပြီး အသေးစိတ်ထက် အတည်ပြုချက်အပေါ်မှာပဲ ပိုပြီး အခြေခံ ဆွဲထားကြတာ ဖြစ်သည်။
တက်ဆာက ဘယ်အမိုးတွေ ယိုစိမ့်နေလဲဆိုတာကို သိနေသည်။
သူမက သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မြေပုံကို မေရီရဲ့ စာအုပ်ဘေးမှာ ဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။
“ဒါက သူတို့ အခု သုံးနေတဲ့ လမ်းပဲ”
သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးက တောင်ဘက်က မြေနိမ့်ပိုင်းကို ခြေရာခံလိုက်သည်။
အဲဒီနောက် အနောက်ဘက်ကို သွားသည်။
ပြီးတော့ မြောက်ဘက်ကို ပြန်ကွေ့သည်။
အက်ဗလင်က ပိုပြီး နားကို တိုးကပ်လာသည်။
“အဲဒီလောက်အထိ ဝေးလား”
“အောက်ဘက်က ရေဖြတ်လမ်းကို ဖြတ်လို့ရတဲ့အချိန်ဆိုရင်ပေါ့”
“ဒါဆို မဖြတ်နိုင်တဲ့အချိန်ကျရင်ရော”
“စောင့်နေကြတာပေါ့”
အီလီနော်က ရှေးဟောင်း တံတားဖြတ်ကူးရာနေရာကို သေချာလေ့လာနေသည်။
“သူတို့ ဘာတွေ သယ်လာကြလဲ”
“သိုးမွှေး၊ ဒိန်ခဲ၊ တောင်စွယ်အောက်ဘက်က သစ်သားတွေနဲ့ သံထည်ပစ္စည်းလေးတွေပေါ့”
တက်ဆာက အထုပ်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါက ရှေးဟောင်းတံတားပေါ်ကို သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားကို ပွေ့ပြီး ဖြတ်ခဲ့ဖူးတာကို မှတ်မိနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဆီကနေ ရလာတာပါ”
“ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ”
“အငယ်ဆုံးသားကိုက မြေးတွေတောင် ရှိနေပြီလေ”
ရှေးဟောင်းလမ်းမကြီးရဲ့ စာရင်းဇယားတွေကို ယူလာပေးဖို့ ခန်းမှူးကို ကျွန်တော် တောင်းဆိုလိုက်သည်။
သူက မြောက်ဘက်ကို မသွားခင်က ကျွန်တော်တို့ စစ်ဆေးခဲ့ဖူးတဲ့ စာမျက်နှာတွေရဲ့ မိတ္တူတွေကို ယူပြီး ပြန်လာခဲ့သည်။
သစ်တုံး အချောင်းလေးဆယ်။
အလုပ်သမား အမျိုးသား တစ်ကျိပ်နှစ်ဦး။
မြည်း ခြောက်ကောင်။
အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်တော်တို့ အစောပိုင်းတုန်းက ဖတ်ခဲ့စဉ်ကနဲ့ အဓိပ္ပာယ် တစ်မျိုးစီ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အဲဒီတုန်းကဆိုရင် ကျွန်တော်က အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေနေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အခုကျတော့ တံတားအလုပ်အကိုင်တွေအောက်က စာရင်းတွေကို သတိထားမိလာသည်။
ဆားထုပ်တစ်ထုပ်။
မြည်းတွေအတွက် ဖိနပ်အသစ်များ။
အလုပ်သမားတွေကို ထမင်းကျွေးခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်စုအတွက် လုပ်အားခ။
အီလီနော်က စာမျက်နှာကို လက်ညှိုးနဲ့ ခေါက်လိုက်သည်။
“ဒါက အဲဒီနှစ်တုန်းက ဘာတွေ ပြင်ဆင်ခဲ့လဲဆိုတာကိုပဲ ပြောပြနေတာလေ။ ဘာတွေ ကျန်နေသေးတယ်ဆိုတာကိုတော့ ပြောပြမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ရှာလို့ ရမလား”
“နှင်းတွေ ပျော်သွားတဲ့အခါကျရင်ပေါ့”
ကျွန်တော် မြေပုံကို တစ်ချက် ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။
လမ်းမကြီးက တံတားကို ကျော်လွန်ပြီး ဆက်သွားနေသည်။
အဲဒါကို ကျွန်တော် သိထားပြီးသားပါ။
ဒါပေမဲ့ တက်ဆာက အိမ်တွေဆီကို လက်ညှိုးထိုးပြတဲ့အထိကိုပဲ အဲဒီအပျက်အစီးနေရာကို လမ်းဆုံးလို့ ကျွန်တော် သတ်မှတ်ထားခဲ့မိတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အီလီနော်က ပုံဆွဲလို့လောက်မယ့် ရွက်ဖျင်ပျဉ်ပြားကြီး တစ်ချပ်ကို လိုချင်တယ်ဆိုတာကြောင့် လက်သမားရုံဆီကို သွားခဲ့ကြသည်။
ပယ်ရင်က ပျဉ်ပြားတစ်ချပ်ကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သစ်စို့တွေကို အမျိုးအစားခွဲပြနေဟန်ဆောင်ရင်း ကြားနိုင်လောက်တဲ့အနားမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
အီလီနော်က ချောက်ကမ်းပါးကို အမှတ်တရနဲ့ ပုံဖော်ဆွဲနေသည်။
ပျက်စီးနေတဲ့ ဝင်ပေါက်။
လက်ရာမပျက် ကျန်ရစ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးလက်ရာများ။
ရှေးဟောင်း ပြားချပ်ပေါ် ပျက်ကျသွားတဲ့နေရာ။
တက်ဆာက တစ်ဖက်ကမ်းက မြေနားကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။
အီလီနော်က အဲဒါကို ဖျက်လိုက်ပြီး ထပ်ဆွဲလိုက်သည်။
ဘရပ်ရှ်ချက် သုံးချက်နဲ့တင် တံတားတစ်စင်းရဲ့ တန်ဖိုးက အများကြီး မြင့်တက်သွားတာကို ကျွန်တော် ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။
“လူတွေအတွက်ပဲ အရင် ကူးလို့ရမယ့် တံတားမျိုးကိုရော ဆောက်လို့ မရဘူးလား” အက်ဗလင်က မေးလာသည်။
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” အီလီနော်က ပြန်ဖြေသည်။ “ကျောက်သားက ခံနိုင်ရည်ရှိမယ်ဆိုရင်ပေါ့”
“မြည်းတွေအတွက်ရော”
“အဲဒါကတော့ နောက်တစ်ချက် မေးစရာပဲ”
“လှည်းတွေအတွက်ကော”
အီလီနော်က ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“အဲဒါကတော့ ကုတ်အင်္ကျီဝတ်ထားတဲ့ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားပြီ”
ပယ်ရင် ရယ်မောလိုက်သည်။
ပြီးတော့ သစ်စို့တစ်ချောင်း မြေပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော် ကျောက်တုံးကို မြှောက်နိုင်ပါတယ်။
ပုံစံဖော်နိုင်ပါတယ်။
အီလီနော် ပုံဆွဲနေတုန်း ခဏလောက်ဆိုသလို ကျွန်တော်က ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှာ ရပ်နေပြီး ကျွန်တော့်လက်တွေနဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ဘက်နှစ်ဖက်ကို စုစည်းနေရုံလေး စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်မိသည်။
သန့်ရှင်းပြန့်ပြွန်းတဲ့ တံတားတစ်ခု။
ဘာမှမရှိတဲ့ လေဟာနယ်နေရာမှာ လမ်းမတစ်ခု ပေါ်လာတာမျိုးပေါ့။
အဲဒီနောက် သူမက ရေခဲပျော်တဲ့အချိန်အတွင်းက ရေစီးကြောင်းအကြောင်းကို တက်ဆာကို စမေးလာသည်။
ရေခဲတွေ ဘယ်နားမှာ စုပုံလာသလဲ။
အနောက်ဘက် တည်နေရာအထက်က မြေနားတွေ ပြိုကျသွားသလားဆိုတာတွေကိုပေါ့။
ကျွန်တော့်စိတ်ကူးယဉ်တံတားက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သလို ဖြစ်လာသည်။
“ကျွန်တော့်အကူအညီက အဲဒါကို ပိုပြီး စောစောပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးနိုင်မလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အလုပ်တချို့ကိုတော့ ပိုမြန်သွားစေနိုင်ပါတယ်”
“တချို့ ဟုတ်လား”
“သယ်တာ၊ တပ်ဆင်တာပေါ့။ ဒါတွေ တပ်ဆင်မယ့်အရာက ဘာလဲဆိုတာကို သေချာသိပြီးတဲ့နောက် ပုံစံဖော်တာမျိုးတွေပေါ့လေ”
သူမက မြေဖြူခဲကို ချလိုက်သည်။
“ယူရီယာ၊ ကျောက်တုံးတွေကို မတင်ပေးဖို့ကိုတော့ ကျွန်မ ခင်ဗျားကို အပ်ချင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တောင်တန်းကြီးက အဲဒါတွေကို ဆက်ထိန်းထားချင်သေးရဲ့လားဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ သိချင်သေးတယ်”
အဲဒါကတော့ သင့်တော်သလိုပါပဲ။
အသုံးဝင်တဲ့ အဖြေတွေက အမြဲလိုလို ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေတတ်တာကို ကျွန်တော် မကြိုက်လှပါဘူး။
အပေါ်ထပ်ကို ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ တံတားအကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတယ်ဆိုတာကို ဘီထရစ် ကြားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ဆောင်းရာသီ စာရင်းဇယားတွေကို ကိုင်ပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။
ကျွန်တော် သူမကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။
တံတားတွေဆိုတာ လူတွေကိုပါ ဆွဲခေါ်လာနိုင်တယ် ထင်ပါတယ်။
“ငါတို့မှာ တာဝန်ဝတ္တရားတွေ ရှိတယ်” သူမက ပြောသည်။
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ကျွန်မရဲ့ အလုပ်သမားတွေလည်း အဲဒီအတိုင်းပါပဲ”
ကျွန်တော် စားပွဲဝိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်တော် ဆောက်ပေးမယ်လို့ မကတိထားရသေးပါဘူး”
“ကောင်းတာပေါ့” ဘီထရစ်က ပြောပြီး ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
မေရီက စာမျက်နှာသစ် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းကို လုံလုံခြုံခြုံ သွားလာလို့ရတဲ့အခါ မြေပြင်စစ်တမ်းအတွက် အခကြေးငွေ ပေးချေဖို့ သဘောတူလိုက်ကြသည်။
တောင်စွယ်ဘက်က အိမ်ထောင်စုတွေကို သူတို့ ဘယ်လိုတံတားတွေကို သွားလာရာမှာ သုံးနေကြလဲ၊ ဘာတွေ သယ်ဆောင်ကြလဲ၊ ဘယ်ကို သွားချင်ကြလဲဆိုတာတွေကို မေးမြန်းသွားမှာ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က သူမနဲ့အတူ ကျောက်သမား တစ်ယောက်ကို လိုချင်သည်။
တက်ဆာကတော့ ရေခဲပျော်တာကို သိတဲ့ တစ်ဖက်ကမ်းက လူတစ်ယောက်ကို လိုချင်သည်။
ဘီထရစ်ကတော့ မြည်းခြောက်ကောင်ကို မငှားခင်ကတည်းက စစ်တမ်းကုန်ကျစရိတ်ကို သိချင်နေသည်။
ခန်းမှူးကတော့ ရှေးဟောင်းလမ်းကြောင်းနဲ့ ယခုလက်ရှိ သုံးနေတဲ့လမ်းတွေကို နှိုင်းယှဉ်ပြဖို့ ကမ်းလှမ်းလာခဲ့သည်။
အဲဒါက တံတားဆောက်မယ်လို့ ကြေညာတာလောက်တော့ စိတ်ကျေနပ်စရာ မကောင်းလှပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ တကယ်တမ်း စတင်လုပ်ဆောင်နိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။
“နွေဦးရာသီမတိုင်ခင် ခင်ဗျားတို့ လုပ်လို့ရမယ့် အရာတစ်ခုတော့ ရှိပါတယ်” တက်ဆာက ပြောသည်။
ကျွန်တော်တို့ သူမဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ဒိန်ခဲပို့တဲ့ မိန်းမကြီးက ဆားလိုနေတယ်”
“ဘယ်လောက်လိုတာလဲ”
“သူ့အတွက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် တောင်းတဲ့အချိန်မှာ ပိုက်ဆံထည့်ပေးခဲ့တဲ့ လူတွေအတွက်ပါလား”
မေရီရဲ့ ဘောပင် ရပ်သွားသည်။
တက်ဆာက သူမရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီထဲကို လက်နှိုက်ပြီး ခေါက်ထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
အီလီနော် ရယ်မောလာသည်။
“ခင်ဗျား စာရင်းပါ ယူလာတာကိုး”
“မမေးဘဲနဲ့တော့ သူက ဒိန်ခဲကို ပို့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ပမာဏက သိပ်မများလှပါဘူး။
ဆား။
မီးအိမ်ဆီ။
အပ်များ။
လွှအတွက် ဓားသွားအသစ် တစ်လက်။
ဆေးဝါး အမျိုးအစား နှစ်မျိုး၊ အဲဒါတွေက ဘာမှန်း အတိအကျ မသိရဘဲ ပုံစံကိုပဲ ဖော်ပြထားတာကြောင့် အဘယ်အရာမှ မပို့ခင် အက်ဗလင်က စာရွက်ကို အိုင်ယန်ဆီကို ယူသွားပြခဲ့ရပါတယ်။
ခေါက်ရိုးကြားထဲမှာ ပိုက်ဆံတွေ ထည့်ပတ်ထားသည်။
ဒင်္ဂါးပြားငယ်လေးတွေ။
သေချာ ရေတွက်ထားတာ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် စာရွက်အနားသတ်ကို လက်နဲ့ ထိကိုပ်လိုက်သည်။
“မြောက်ဘက်စောင့်တပ်ကနေတဆင့် ဒါတွေကို စီစဉ်ပေးလို့ ရမလား”
တက်ဆာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“နောက်ထပ် ပြင်းထန်တဲ့နှင်းတွေ မကျခင်မှာ ရိက္ခာထုပ်တွေနဲ့ အဖွဲ့က အဲဒီဘက်ကို သွားမှာပါ”
ဘီထရစ်က စာရင်းကို သူမဘက်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါတို့မှာ ဘာတွေရှိလဲဆိုတာကို အရင် ကြည့်ရအောင်”
အော်ရီလီယာက အစည်းအဝေးရဲ့ အများစုကို နားထောင်နေခဲ့သည်။
ကျန်တဲ့သူတွေ ထွက်သွားပြီးနောက်မှာလည်း သူမက မြေပုံဘေးမှာ ဆက်ရှိနေခဲ့သည်။
သူမရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက ရှေးဟောင်းတံတားနားမှာ ရပ်တန့်နေသည်။
“အဲဒီရွာတွေအကြောင်းကို ခင်ဗျား သိသလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တချို့ကိုတော့ သိပါတယ်။ တခြားနာမည်တွေနဲ့ပေါ့”
“ခင်ဗျား အဲဒီကို ရောက်ဖူးလား”
“တစ်ခါတော့ ရောက်ဖူးတယ်၊ ဘုရင်မ မဖြစ်ခင်တုန်းကပေါ့”
ကျွန်တော် စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ့မြင်းက ဖိနပ်ကျွတ်သွားဖူးတယ်။ အဲဒါကြီးကို ငါကတော့ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြီး ကျရောက်သလို ထင်ခဲ့တာ”
“ဘယ်လောက်ကြာအောင် ကြန့်ကြာသွားလဲ”
“နှစ်ရက်ပေါ့”
“ဟုတ်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး။ မိသားစုတစ်စုက ငါတို့ကို လက်ခံပေးခဲ့တယ်။ သူတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးလေးက ငါ့ကို ပိုက်ကွန်ပြင်တာ သင်ပေးခဲ့ဖူးတယ်”
“ခင်ဗျားကိုလား”
“အရာရာကို သိပြီးသားဖြစ်နေတော့လည်း မမွေးလာပါဘူးလေ”
“ကျွန်တော်ကတော့ တစ်ခါတလေ အံ့သြမိပါတယ်”
သူမက ကျွန်တော့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လာသည်။
ပြီးတော့ မြေပုံပေါ်ကို ပြန်ပြီး ငုံ့သွားသည်။
“မြစ်ဘေးမှာ အခြောက်ခံတဲ့ တဲတစ်လုံး ရှိတယ်။ အဲဒီအနံ့ကို ငါ မှတ်မိနေတယ်”
တက်ဆာက အဲဒီနေရာအနားမှာ စက်ရုံတစ်ခုကို အမှတ်အသား လုပ်ထားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက အဲဒါကို ခဏလောက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ငါ သွားချင်တယ်” သူမက ပြောသည်။
“ဘယ်တော့လဲ”
“တက်ဆာ ပြန်တဲ့အချိန်ကျရင်ပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ လမ်းတစ်ဝက်လောက်အထိပေါ့လေ”
ကျွန်တော် ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဥယျာဉ်က သစ်တော်သီးပင်တွေအနားမှာ စိုက်ထားတဲ့ တိုင်ငယ်လေးကို အနည်းငယ် လှမ်းမြင်နေရသည်။
“ဘာတွေ ကျန်နေသေးလဲဆိုတာ သွားကြည့်မလို့လား”
“ပြီးတော့ သူတို့ ဘာတွေ တည်ဆောက်ထားကြလဲဆိုတာကိုပေါ့”
သူမက ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။
အဲဒါက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ရင်ကို ထိရှစေသည်။
“မြင်းတစ်ကောင် စီးသွားမှာလား”
“စီးဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်”
“တက်ဆာကော သိရဲ့လား”
“မြင်းတစ်ကောင် မဝယ်ခင်မှာ သူ့ကို ခွင့်တောင်းရမှာပေါ့”
“ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ”
အော်ရီလီယာက မြေပုံရဲ့ အစွန်းကို ပြန်ခေါက်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်လာသည်။
“ဘယ်သူကမှ ငါ့အတွက် အဆုံးသတ်မှာ တစ်စုံတစ်ရာကို ဝှက်ထားမပေးတဲ့ ခရီးစဉ်မျိုးကို သွားချင်မိတယ်”
နောက်ပိုင်းမှာ အက်ဗလင်ကို ကလေးထိန်းခန်းထဲမှာ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက ပုဂံလုံးလေးတစ်လုံးကို ဒူးနားမှာ ထားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ထိုင်နေသည်။
ကယ်ရယ်က အဲဒီထဲကို ကွင်းစွပ်တစ်ခု ထည့်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။
ပြီးတော့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
အဲဒီအလုပ်က သေချာတိကျလွန်းနေပုံရသည်။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သားငယ်က ရင်ဘတ်စင်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေသည်။
ဟယ်လီနာကတော့ အနားမှာ ထိုင်ပြီး အပ်ချုပ်နေသည်။
“တံတား ဆောက်ပြီးပြီလား ရှင်” ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးလာသည်။
“မဆောက်ရသေးပါဘူး”
“ဒါဆို နေ့လယ်ခင်းက အလုပ်ဖြစ်သွားတာပေါ့”
“ဆား ဝယ်ခဲ့ကြတယ်”
“အဲဒါက တစ်ယောက်ယောက်ကိုတော့ ဝမ်းသာသွားစေမှာပါ”
ကျွန်တော် သူမဘက်မှာ ထိုင်လိုက်သည်။
ဂါရစ်က ကျွန်တော့်အသံကြားတာနဲ့ လှည့်လာသည်။
လက်တစ်ဖက်က စင်ပေါ်မှာ တင်လျက်သား ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
နောက်လက်တစ်ဖက်က ကျွန်တော့်ဆီကို လှမ်းလာသည်။
ကျွန်တော် လက်ညှိုးကို ထိုးပေးလိုက်သည်။
သူက အဲဒါကို စဉ်းစားနေသည်။
ပြီးတော့ သစ်သားပုဂံလေးဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က အဲဒါကို ပိုပြီး နားနားကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော်တို့သားငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
သူက စင်ကို လွှတ်လိုက်သည်။
ခဏလောက်တော့ သူက လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို လေထဲမှာ မြှောက်လျက်သားနဲ့ ရပ်နေခဲ့သည်။
ကျွန်တော့်ဇနီး တော်တော်လေး တိတ်ဆွတ်သွားသည်။
ကျွန်တော်လည်း တိတ်သွားသည်။
ဂါရစ်က ခြေတစ်လှမ်း ရွှေ့လိုက်သည်။
ပြီးတော့ နောက်တစ်လှမ်းပါ။
သူ့ရဲ့ အလွန်အမင်း အံ့သြနေတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့အတူ အက်ဗလင်ရဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေတဲ့ လက်တွေထဲကို မှောက်ကျသွားသည်။
ပုဂံလုံးက လိမ့်ထွက်သွားသည်။
ဘယ်သူမှ အဲဒါကို ဂရုမစိုက်ကြပါဘူး။
“ဩ” အက်ဗလင် ရေရွတ်လိုက်သည်။
အဲဒါက စကားတစ်ခွန်းတောင် မဟုတ်ပါဘူး။
သူမက သူ့ကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ ကျောပေါ်ကို လက်တင်လိုက်သည်။
သူက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ပုဂံလုံးကတော့ သူ့လက်လှမ်းမမီတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ့ကို အဲဒီလို ထပ်လုပ်ခိုင်းဖို့ ကျွန်တော်တို့ ကြိုးစားကြည့်ကြသည်။
သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ သူက ငြင်းဆန်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ရောက်လာသည်။
ပြီးတော့ ဂါရစ်။
နောက်ပြီး စင်္ကြံထဲကနေ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရလို့ ဘယ်သူမှ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရသွားဘူးလားဆိုတာကို သိချင်လို့ လာကြည့်တဲ့ မယ်လိုဒီလည်း ရောက်လာသည်။
ကျွန်တော်တို့သားငယ်က အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ ပေါင်ပေါ်မှာ သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေပြီး သစ်သားကွင်းကို ဝါးစားနေသည်။
“ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းပေါ့” ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
“ပုဂံဆီကို သွားတာလေ” အက်ဗလင်က ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
မယ်လိုဒီက သူ့ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ။ အဲဒါက အထောက်အကူ ဖြစ်စေပါတယ်”
ကယ်ရယ်က ကော်ဇောပေါ်မှာ တွားသွားလာပြီး ပုဂံလုံးကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကာ ကျွန်တော့်ဖိနပ်နဲ့ ထုလိုက်သည်။
သူ့အစ်ကိုက အဲဒါကို ထိုင်ကြည့်နေသည်။
အားပေးမှုနဲ့ မဖြစ်ခဲ့တဲ့ အရာကို ပြိုင်ဆိုင်မှုက လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည်။
သူမက ကလေးမလေးဘက်ကို လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ပြီးတော့ အဘိုးဖြစ်သူရဲ့ လက်မောင်းထဲကို ပိုပြီး တိုးဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
ထင်ရတာတော့ လမ်းလျှောက်တာက နည်းနည်း စောင့်ဆိုင်းနိုင်သေးပုံရပါတယ်။
အဲဒီညနေမှာတော့ မေရီက မြောက်ဘက်စောင့်တပ်အတွက် စာကို ယူလာပေးခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော်တို့သမီးလေးကို အိပ်ပျော်အောင် ချော့မြူနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်တော်က မီးအိမ်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး အဲဒါကို ဖတ်နေလိုက်သည်။
စစ်တမ်း။
ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ။
တောင်စွယ်ဘက်က အိမ်ထောင်စုတွေအတွက် မေးခွန်းများ။
အောက်ဘက်နားမှာတော့ ကျွန်တော့်လက်မှတ်ထိုးဖို့ နေရာ လွတ်နေသည်။
“သူတို့ စိတ်ပျက်သွားကြမလား” ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“တံတားဆောက်ပေးမယ်လို့ မကတိထားခဲ့လို့လား”
“အင်းလေ”
“ဖြစ်နိုင်တာပေါ့”
တက်ဆာနဲ့အတူ ပါသွားမယ့် ပစ္စည်းစာရင်းကို ကျွန်တော် ကြည့်လိုက်သည်။
“သူတို့မှာ အဖြေတစ်ခုတော့ ရသွားမှာပါ”
“ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ဆားလည်း ရသွားမယ်လေ” မေရီက ပြောသည်။
ကျွန်တော် လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
သူမ ထွက်သွားပြီးနောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ပခုံးပေါ်ကို မှီလာသည်။
အခန်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာတော့ ကျွန်တော်တို့သားငယ်က မျက်နှာဘေးမှာ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြန့်ထားလျက်နဲ့ အိပ်ပျော်နေသည်။
“ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းတဲ့ဗျာ” ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“ကျွန်မလည်း အဲဒီမှာ ရှိနေတာပဲလေ”
“သိပါတယ်။ ကိုယ်ကပဲ ထပ်ပြောနေမိလို့ ဖြစ်မှာပါ”
“ပြောနေကျပါပဲရှင်”
သူမရဲ့ ဆံပင်တွေကို ကျွန်တော် နမ်းလိုက်သည်။
အပြင်ဘက်မှာတော့ အောက်ဘက်ဥယျာဉ်ကြီးက အမှောင်ထုထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သစ်ပင်စိုက်ဖို့အတွက်တော့ နွေဦးရာသီအထိ စောင့်ရပါလိမ့်မယ်။
မနက်ကျရင် ကလေးထိန်းပုဂံလုံးလေးကို နည်းနည်း ပိုပြီး ဝေးတဲ့နေရာကို ရွှေ့ထားလိုက်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် တွေးလိုက်မိသည်။