ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူ၏အမည်မှာ ဘယ်သော် အိုရန် (Brother Oren) ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်က ကျွန်ုပ်တို့တွင် အိုရန်အမည်ရှိသူ တစ်ဦးဦးကို သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ပါသလားဟု မေးလိုက်သည်။
မေရီက မှတ်စုများထဲမှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“နာမည်တူ ရှိနေတာကို ခွင့်ပြုထားတဲ့ လူတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။”
“ငါက စစ်ကြည့်တာပါ။”
“ဒီလူက လက်သမီး (Lethmere) ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အိမ်တစ်လုံးကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်နေသူပါ။ အသက် ခြောက်ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ လက်ထောက်နှစ်ယောက်ရှိပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ စာရင်းအင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကျွန်ုပ်တို့ လက်ခံရရှိနိုင်မလားလို့ မေးလာပါတယ်။”
“အဲ့ဒါက အလားအလာရှိပုံပဲ။”
“သူက အဲ့ဒီစာအုပ်မှာ ကြွက်နံ့ နံနေတယ်လို့လည်း ပြောပါတယ်။”
ကျွန်ုပ် စဉ်းစားလိုက်သည်။
“အလားအလာ နည်းသွားတာပဲ။”
စားပွဲတစ်ဖက်မှ အော်ရီလီယာက ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းသိမယ့်သူ ခင်ဗျားမှာ ရှိမယ်လို့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောထားလိုက်တယ်။”
မေရီ၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။
ထို့နောက် သူမသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
စာအုပ်ကို အထည်အလိပ် အထပ်နှစ်ထပ်နှင့် ရွက်ဖျင်စုတ်စ ပုဆိုးစတစ်စတို့ဖြင့် ပတ်လျက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အိုရန်က ၎င်းကို စတုန်းဖอร์ด (Stoneford) သို့ လာမည့် သိုးမွှေးကုန်သည်တစ်ဦးနှင့်အတူ ပို့လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုမှတစ်ဆင့် ဝင်ပေါက်မှတဆင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မေရီက ၎င်းကို လူလွတ် အလုပ်ခန်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
မည်သူ့ကိုမျှ အနားသို့ စုဝေးခွင့်မပြုပေ။
ကျွန်ုပ်သည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်ုပ်၏ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။
ယခုအခါ သူမသွားလိုရာ မည်သည့်နေရာကိုမဆို သွားလာနိုင်ပြီဖြစ်သော အော်ရီလီယာကိုမူ မြေမှုန်များ သန့်စင်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းရန် ညွှန်ကြားထားခဲ့သည်။
သူမက သိသာထင်ရှားသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ဤညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာခဲ့သည်။
“ဟက်သန် (Hethan) သူ့ ကုလားထိုင်မှာ ဘာကြောင့် အိပ်ပျော်သွားလဲဆိုတာကို ငါနားလည်ပြီ” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
မေရီက ခေါင်းမမော့လာပေ။
“ဒါဆိုရင် ဒီစာအုပ် ချုပ်နှောင်ပုံနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူ့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို ခင်ဗျား တန်ဖိုးထားမိလိမ့်မယ်။”
သူမသည် စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာကို အထူးဂရုတစိုက် လှန်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။
ထိုစာရင်းအင်းစာအုပ်မှာ ယခင်ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူဟောင်းတစ်ဦး ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အိုရန် မဟုတ်ပေ။
သူ့ဘိုးဘေးလည်း မဟုတ်ပေ။
ဖုံးအုပ်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် လက်ရေးစနစ်နှစ်မျိုးဖြင့် အမည်ပေါ်လာခဲ့သည့် အလွန်ရှေးကျသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သီလရှင် အာဗက် (Sister Aveth) ပင်တည်း။
ပထမဆုံး မှတ်တမ်းတင်ချက်များမှာ အစားအသောက်အကြောင်း ဖြစ်သည်။
အထည်အလိပ်။
ဆီ။
ခေါင်မိုးတန်းအသစ်အတွက် ပေးချေငွေ။
ထို့နောက် ဗေယာ့စ်ရက်စ် (Veyr’s Rest) သို့ ခရီးထွက်ခဲ့ခြင်းအကြောင်း ရောက်ရှိလာသည်။
မေရီက ခေတ္တရပ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“ကြည့်လို့ ရမလား။”
မေရီက မီးအိမ်ကို ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက ရက်စွဲကို ဖတ်ရှုလိုက်သည်။
ထို့နောက် အနီးဆုံး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး ထိုင်ချလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ် (Greykeep) ကျဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ။”
“ဘလောက်ကြာလို့လဲ။”
“သတင်းကြားရဖို့တောင် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့တဲ့အထိ ကြာသွားပြီးတဲ့နောက်မှာပေါ့။”
အာဗက်သည် ရိက္ခာများနှင့် အစေခံနှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ပေါ်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
ထိုစဉ်က အောက်ဘက် တံတားမှာ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ခረက်ခရက်ဖြင့် ဖြစ်သည်။
ပုပ်နေသော သစ်သားပြားများ၊ နုံးချိနေသော လားများနှင့် တောင်ပေါ်သို့ ဂျုံမှုန့်သယ်ယူရသည့် ကုန်ကျစရိတ်တို့နှင့် ပတ်သက်ပြီး ညည်းညူးသံများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် သာမန် အဆင်မပြေမှုတိုင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်မိသလို ဖြစ်သွားရသည်။
၎င်းတို့က သူမအား ပို၍ မြင်ယောင်ရလွယ်ကူစေခဲ့သည်။
စိုစွတ်သော ဖိနပ်ကို စီးထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး။
ရိက္ခာစာရင်း။
တံတားတစ်ခုအပေါ် သူမ၏ အမြင်သဘောထား။
ထို့နောက် မေရီသည် အခြားစာသားများထက် ပိုမိုလေးလံသော လက်ရေးဖြင့် ရေးထိုးထားသည့် မှတ်တမ်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
အတွင်းခန်းကို ပိတ်ဆို့ထားဆဲဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ အခန်းနေသူအား အနှောင့်အယှက်မပေးရန် ကျွန်ုပ်အား ညွှန်ကြားထားသည်။
အက်ဗလင်၏ လက်တစ်ဖက်သည် အော်ရီလီယာ၏ ကုလားထိုင်ကျော받ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
မည်သူမျှ စကားမဆိုကြပေ။
နောက်တစ်မျက်နှာမှာ ပျက်စီးနေခဲ့သည်။
စာကြောင်းအချို့ ပျောက်ကွယ်နေသည်။
ကျန်ရှိနေသေးသည်များမှာ အကြီးတန်း နေအိမ်သို့ ပေးပို့ခဲ့သော မေးခွန်းများကို ဖော်ပြနေသည်။
အဖြေမရှိပါ။
နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု။
ပြည်တွင်းထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူတစ်ဦး၏ အာဏာစက်နယ်ပယ်ထက် ကျော်လွန်နေကြောင်း သတိပေးချက်။
ထို့နောက် -
အခြားသူများ အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ငိုကြွေးနေသံကို ကျွန်ုပ် ကြားခဲ့ရသည်။
အော်ရီလီယာက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် တံခါးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ទလာဆန်သော အလုပ်ခန်း။
စာအုပ်အောက်ရှိ စားပွဲ။
ထိုခဏတာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဤစာအုပ်ကို ပို၍ နွေးထွေးသော နေရာတစ်ခုခု၌ ဖတ်ရှုခဲ့ကြပါလျှင်ဟု ကျွန်ုပ် ဆန္ဒပြုမိသည်။
သို့သော် နွေးထွေးမှုက အကူအညီဖြစ်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် သဘောပေါက်လိုက်သည်။
အာဗက်သည် အတွင်းခန်းကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။
ထိုမှတ်တမ်းတွင် သူမ သော့ကို မည်သို့ရယူခဲ့သည်ဟူ၍ မပါရှိပေ။
သို့သော် အစေခံများ စမ်းရေတွင်းဘက်သို့ ဆင်းသွားသည်အထိ သူမ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ကြောင်းကိုမူ ရေးသားထားသည်။
သူမသည် ဆိုဖာကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ပန်းကန်ပြားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
ထိန်းချုပ်ခလုတ်များကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
သူမသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိမှုကို မှတ်မိခဲ့သည်။
မေရီ ဖတ်ရှုနေရာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
ထို့နောက် နောက်စာကြောင်းကို အစမှ ပြန်ဖတ်သည်။
တတိယမြောက်က မရွေ့နိုင်ပါ။ ကုတင်အောက်တွင် ကျွန်ုပ်၏ လက်ထဲရှိ ကိရိယာများဖြင့် မမီနိုင်သော ချိတ်ဆွဲဖုံးအကာတစ်ခု ရှိနေသည်။
အီလီနော်သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် လုံးဝလှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။
စာအုပ်တွင် ပါရှိသည့်အကြောင်းအရာများကို ကြားသိရပြီးနောက် သူမသည် ကျွန်ုပ်တို့ထံသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ သူမသည် အော်ရီလီယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါ သူမပဲ။”
နောက်ထပ် ကြိုးစားမှု သုံးကြိမ် ရှိခဲ့သေးသည်။
ပထမအကြိမ်တွင် အာဗက်သည် ချိတ်ဆွဲမှုကို လွတ်မြောက်စေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။
ဒုတိယအကြိမ်တွင် သူမသည် ပိုရှည်သော ကိရိယာတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
တတိယအကြိမ်တွင်မူ လက်ကိုင်ရိုး ကျိုးသွားခဲ့သည်။
သူမသည် ၎င်းကို စာကြောင်းတိုလေး တစ်ကြောင်းဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့သည်။
ရှင်းလင်းချက်မရှိပါ။
ဆင်ခြေပေးချက်မရှိပါ။
ထို့နောက် သူမသည် အခြေအနေများကို ပိုဆိုးသွားစေခဲ့ပြီး မည်သူ့ကို မေးရမည်ကို မသိတော့ကြောင်း ရေးသားခဲ့သည်။
အီလီနော်၏ ကိရိယာအောက်ရှိ လိမ်ကောက်နေသောရိုးတံကို ကျွန်ုပ် တွေးမိလိုက်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ၎င်း လှည့်သွားခဲ့ပုံကိုလည်း တွေးမိသည်။
“သူမ အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားအောင် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ အသံသည် အလွန် ကျယ်လောင်နေသလို ထင်ရသည်။
အီလီနော်က ခေါင်းခါပြသည်။
“မဟုတ်ဘူး။”
မေရီသည် ဆက်မဖတ်မီ ကျွန်ုပ် ထိုင်ချသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့သည်။
အာဗက်သည် သတ္တုပညာရှင်တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ရန် အစေခံတစ်ဦးကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။
အခြားတစ်ဦးကမူ သူမ ဘာလုပ်နေသည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။
ရုန်းကန်ရမှုများနှင့် ပတ်သက်သည့် ရုပ်ရှင်ဆန်ဆန် ဖော်ပြချက်မျိုး မရှိပေ။
အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ရေးထိုးထားခဲ့သည့် နောက်ထပ် မှတ်တမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့သည်။
သူမအား တောင်ပေါ်အိမ်မှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည်။
ပြန်လာခွင့်ကို ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရသည်။
ကိရိယာများသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးရန် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်များကို မမေးမြန်းရန် သူမအား အစောပိုင်းကတည်းက ပြောကြားခဲ့ဖူးသည့် ရုံးခန်းမှတစ်ဆင့်ပင် ပေးပို့ရမည် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။
“အခန်းကို ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သူမ ပြောထားတာ ရှိသေးလား။”
မေရီက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
အောက်ခြေနားတွင် စာကြောင်းတိုလေး တစ်ကြောင်း ရှိနေသည်။
သနားကြင်နာမှုကို ခွင့်ပြုချက်အဖြစ် နောက်တစ်ကြိမ် မမှားမိစေရန်အတွက် ၎င်းတို့သည် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
ပိတ်ဆို့ထားသော နံရံ။
ပြတင်းပေါက်မရှိသော အခန်း။
တံခါးကိုပင် အခွင့်အလမ်းတစ်ခုအဖြစ် အလွန်အမင်း ကြီးမားလှသည်ဟု တစ်စုံတစ်ဦးက ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည့် အချိန်ကို ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်တန့်လိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက ရပ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မေရီက ဖွင့်ထားသော စာအုပ်ကို သန့်ရှင်းသော အဝတ်စတစ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။
အက်ဗလင်က ကုလားထိုင်ဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်သည် အော်ရီလီယာ၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။
သူမသည် သူမကိုယ်တိုင် မည်သည့်နေရာတွင် ရောက်ရှိနေသည်ကို ယခုမှ သတိထားမိလိုက်သကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်လာသည်။
“တစ်စုံတစ်ယောက်က ကြိုးစားခဲ့တယ်။”
“အင်း။”
“ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။”
ကျွန်ုပ်သည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ အေးစက်နေသည်။
“သူမ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ပြန်လာခဲ့တယ်။”
အော်ရီလီယာက ဖုံးအုပ်ထားသော စာအုပ်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။
ကြာရှည်စွာပင် သူမ ဘာစကားမှ မဆိုပေ။
ထို့နောက် နောက်ထပ် ဘာတွေ ရှိသေးသလဲ ဟု မေးလာသည်။
“ရှိသေးတယ်” ဟု မေရီက ပြောသည်။
“သူမအကြောင်းလား။”
“အင်း။”
အော်ရီလီယာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ကြားချင်ပါတယ်။ ခဏနေရင်ပေါ့။”
အာဗက်ကို လက်သမီး (Lethmere) သို့ စေလွှတ်ခဲ့သည်။
ထိုအိမ်မှာ ပို၍ သေးငယ်သည်။
ယင်း၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာများမှာ သာမန် အိပ်မောကျနေသူများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။
ဖျားနာခြင်းမှ ပြန်လည်သက်သာလာသူများ။
ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အနားယူရန် ခက်ခဲနေသူများ။
သူမသည် ၎င်းတို့ကို ဆက်လက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။
စာရင်းဇယားများမှာ အစားအအေးနှင့် အိပ်ရာနေရာများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဥယျာဉ်ထဲသို့ ဆိတ်တစ်ကောင် ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။
မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှ မီးခိုးများ အူထွက်နေခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီတစ်ခု။
အခြားသူများ အိပ်ရာဝင်သွားကြပြီးနောက် စာအုပ်ဖတ်နေစဉ် မီးအိမ်ဆီ အလွန်အမင်း သုံးစွဲခဲ့သော လူငယ် သင်တန်းသားလေးတစ်ဦး။
ထိုအချက်ကြောင့် အော်ရီလီယာ နှုတ်ခမ်းစွန်းလေး တွန့်ကွေးကာ အနည်းငယ် ပြုံးသွားသည်။
ထို့နောက် မေရီသည် အာဗက်၏ လက်ရေးဖြင့် ရေးထိုးထားသော နောက်ဆုံးမှတ်တမ်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။
တောင်နှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ် တောင်းဆိုချက်တစ်ခု ပေးပို့ခဲ့သည်။ မိတ္တူတစ်စောင် သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။
ထိုနောက်ပိုင်း စာမျက်နှာများမှာမူ အခြားသူတစ်ဦးပိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဆက်ခံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
အာဗက်သည် နွေဦးပေါက်စတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
သူမကို အိမ်ဘေးရှိ ပန်းသီးပင်အောက်တွင် မြှုပ်နှံခဲ့ကြသည်။
သူမ၏ သင်တန်းသားက သူမသည် အဝတ်ပြင်နေစဉ် အနှောင့်အယှက်ပေးခံရခြင်းကို မနှစ်မြို့ကြောင်းနှင့် အဖော်မပါဘဲ လဲကျသွားသော လူနာတစ်ဦးဦးကို အပြစ်တင်ခြင်းမျိုး တစ်ကြsိမ်မှ မရှိခဲ့ကြောင်း ရေးသားခဲ့သည်။
သူမ သေဆုံးရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြရာတွင် တောင်နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့် အမှတ်အသားမျှ မပါရှိပေ။
အောက်ဘက်တွင် ထည့်သွင်း ရေးသားထားသည့် စာကြောင်းတစ်ကြောင်းသာ ရှိသည်။
သူမ တောင်းဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း သူမ၏ စာရွက်စာတမ်းများသည် အောက်ဘက်သေတ္တာထဲတွင် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
မေရီက ခေါင်းမော့လာသည်။
“ကျွန်ုပ်တို့ အိုရန်ဆီကို စာရေးသင့်တယ်။”
အော်ရီလီယာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် “ကျွန်မ အဲ့ဒီကို သွားချင်တယ်” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ လိုက်သွားနိုင်မလားဟု သူမ မေးလိမ့်မည်ဟု ကျွန်ုပ် ထင်ထားခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူမသည် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ညစာစားပြီးရင် ငါနဲ့ လမ်းလျှောက်ပေးမလား။ မထွက်ခွာခင်မှာ ပြောစရာရှိလို့ပါ။”
“ရပါတယ်ရှင်။”
အော်ရီလီယာ ထရပ်လိုက်သည်။
သူမသည် စာအုပ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဝတ်စကို လက်ဖြင့် ထိတွေ့လိုက်သည်။
ထို့နောက် အလုပ်ခန်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မည်သူမျှ ချက်ချင်း လိုက်မသွားကြပေ။
အီလီနော်က သူမ၏ မျက်နှာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
“လက်ကိုင်ရိုးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အပိုင်းရဲ့ မိတ္တူကို လိုချင်တယ်။”
မေရီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အလုပ်ရအတွက်လား။”
“ငါ့အတွက်။”
သူမ ပြောသည်မှာ အဲ့ဒါပါပဲ။
မေရီက သန့်ရှင်းသော စာမျက်နှာတစ်မျက်နှာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်သည် အိမ်မှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ကျိုးနေသည့် ရိုးတံကို စစ်ဆေးနေသည့် အီလီနော်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
၎င်းသည် သူမ ပြုလုပ်ထားသော ကိရိယာဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသည်။
ကျွန်ုပ်သည် အလုပ်ခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်နေခဲ့သည်။
“သူမမှာ အလေးစက်ကို ထိန်းနိုင်စွမ်း လိုအပ်လိမ့်မယ်” ဟု အီလီနော်က ပြောသည်။
ကျွန်ုပ် ပို၍ နီးကပ်လာခဲ့သည်။
“သူမမှာ ရှိခဲ့လား။”
“ရိုးတံကို လိမ်ကောက်နိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ ရှိတာပေါ့။ ကြမ်းပြင်ကို အားပြုပြီး ခြေကုပ်ယူခဲ့မယ် ထင်တယ်။”
အီလီနော်က ကိရိယာအသစ်ကို ယူလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါဆိုရင် ၎င်း လျော့သွားတာကို သူမ ခံစားမိလိမ့်မယ်။”
သက်သာရာရသွားပုံကို ကျွန်ုပ် မြင်ယောင်ကြည့်မိသည်။
ထို့နောက် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျိုးနေသော သတ္တုကို မြင်ယောင်မိသည်။
ကျွန်ုပ်သည် ခုံတန်းဘေးရှိ ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပိုင်းအစ နှစ်ခုကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။
“သူမ ဆက်ပြီး တောင်းဆိုနေခဲ့တယ်” ဟု ကျွန်ုပ်က ပြောလိုက်သည်။
“အင်း။”
အီလီနော်က ကိရိယာကို ချထားလိုက်သည်။
“သူမ လုပ်ခဲ့တာပေါ့။”
ညစာစားပွဲတွင် အော်ရီလီယာက အမွှာညီအစ်ကိုအကြောင်း မေးမြန်းခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာက ကာရိုး (Carol) ခြင်းတောင်းပေါ် တက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ပုံကို ရှင်းပြနေသည်ကို သူမ စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ခဲ့သည်။
ဂါရစ် (Garrick) က ပေါင်မုန့်စကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ၎င်းမရှိတော့ခြင်းအပေါ် ကိုယ်တိုင်တောင် ယုံကြည်ရခက်နေသည့် ပုံစံဖြင့် ငေးကြည့်နေစဉ် သူမ ရယ်မောခဲ့သည်။
သူမ စားသည်။
အများကြီးတော့ မဟုတ်ပေ။
အက်ဗလင် သူမ၏ ပန်းကန်ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်းမှ ရပ်တန့်သွားလောက်သည့် ပမာဏတော့ စားခဲ့သည်။
ထိုနောက်တွင် ကျွန်ုပ်၏ဇနီးသည် သူမနှင့်အတူ အောက်ဘက် ဥယျာဉ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် ကလေးများနှင့်အတူ အပေါ်ထပ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
လော့ဒ် ဂါရစ် (Lord Garrick) က ကျွန်ုပ်၏ ဘေးရှိ စောင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူသည် အာဗက်အကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရသည်။
အစပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး သူမအကြောင်း မပြောဖြစ်ကြပေ။
ထို့နောက် သူက “ကျေးဇူးတင်ဖို့ နောက်ကျသွားတဲ့အချိန်မှ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူဆီက မေတ္တာခံယူရတာ ခက်ခဲတဲ့ကိစ္စပဲ” ဟု ပြောသည်။
ကျွန်ုပ်သည် သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း။”
သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သားဖြစ်သူ သစ်သားကွင်းကို လက်ထဲတွင် လှည့်ပေးရန် ကူညီပေးသည်။
“ဒါပေမဲ့ သိလိုက်ရတာက ပိုကောင်းပါတယ်။”
ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားကြပြီးနောက် အက်ဗလင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမ ဝင်လာစဉ် ကျွန်ုပ် ထရပ်လိုက်သည်။
“သူ ဘယ်လိုနေလဲ။”
“ဝမ်းနည်းနေတယ်။”
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက သူမ၏ ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သည်။
“ဒေါသလည်း ထွက်နေတယ်။”
“ပြီးတော့ကော။”
“မနက်ဖြန် လက်သမီး (Lethmere) ကို သွားမယ်တဲ့။”
“တစ်ယောက်တည်းလား။”
“သူ့ကို လာတွေ့ဖို့ အိုရန်ကို သူမ တောင်းဆိုထားတယ်။”
ကျွန်ုပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာတွင် အမည်တစ်ခု ရှိသည်။
နေရာတစ်ခု ရှိသည်။
ဝင်ပေါက်မှ ပန်းသီးပင်ဆီသို့ သွားရာလမ်းကို သိသည့်သူ ရှိသည်။
ခရီးစဉ်တိုင်း ဖြစ်မြောက်စေရန် သူမအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ မလိုတော့ပြီ ဖြစ်ပေ။
ကျွန်ုပ်၏ အဝတ်အထည်ကို မလှမ်းမိဘဲ ထိုအချက်အတွက် ပျော်ရွှင်ရမည့်ပုံစံကို ကျွန်ုပ် ဆက်လက် သင်ယူဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမသည် နံနက်စာစားပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
မထွက်ခွာမီ သူမသည် အိုရန် ၎င်းကို မည်သို့ ပြန်လည်ပေးပို့လိုကြောင်း ပြောပြသည်အထိ အာဗက်၏စာအုပ်ကို လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်းထားပေးရန် မေရီကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။
မေရီက သဘောတူခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်သည် မီးဖိုဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“အဆင်ပြေရဲ့လား” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးလိုက်သည်။
သူမသည် ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားလိုက်သည်။
“သွားခဲ့တာ ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရမယ် ထင်ပါတယ်။”
အဖြေအပြည့်အစုံတော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် လုံလောက်နေပါပြီ။
ကျွန်ုပ်သည် သူမကို ဖက်კနဲ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။
ထို့နောက် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
သူမသည် သင်းပျံ့သော ဇော်ဂျီပန်းနံ့သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
သူမသည် ညနေစောင်းခါနီးတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမ၏ ဝတ်ရုံအောက်ခြေတွင် ဗွက်ညွန်များပေကျံနေသည်။
သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပန်းသီးငယ်လေးတစ်လုံး ပါလာသည်။
အက်ဗလင်က ကာရိုး (Carol) ကို အစားကျွေးနေသည်။
ကျွန်ုပ်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဂါရစ် ရှိနေသည်။
အော်ရီလီယာသည် တံခါးဝတွင် ခဏတာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘေးတွင် လာထိုင်သည်။
“ပင်က ရှိနေဆဲပဲ။”
ကျွန်ုပ်သည် ပန်းသီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အိုရန်က ရိတ်သိမ်းချိန်ကတည်းက အချို့ကို သိမ်းထားပေးတာလေ။”
သူမသည် ၎င်းကို လက်ထဲတွင် လှည့်ကြည့်နေသည်။
“သူမရဲ့ သင်္ချိုင်းမှာ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ရှိတယ်။ စာလုံးတွေက ပွန်းပဲ့နေပေမဲ့ သူမရဲ့နာမည်ကိုတော့ ဖတ်လို့ရသေးတယ်။”
အက်ဗလင်က ဇွန်းကို ချလိုက်သည်။
“စာရွက်စာတမ်းတွေကို တွေ့ခဲ့လား။”
“နည်းနည်းတော့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အိုရန်က မိတ္တူကူးပေးလိမ့်မယ်။”
“အိမ်ကော။”
“လူတွေကို ဆက်ပြီး စောင့်ရှောက်ပေးဆဲပါပဲ။”
အော်ရီလီယာ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီသွားသည်။
“သူမရဲ့အခန်းကို တင်ပါးရိုးကျိုးတာကနေ ပြန်သက်သာလာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် သုံးနေတယ်။ ပြတင်းပေါက်က တင်နေတယ်လို့ သူက ညည်းပြတယ်။”
ကျွန်ုပ် ပြုံးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက လူတွေ ဆက်လက် နေထိုင်နေဆဲဖြစ်တဲ့ အခန်းတစ်ခုလိုပဲ။”
“အင်း။”
နောက်ပိုင်းတွင် အမွှာညီအစ်ကို အိပ်ပျော်သွားကြသောအခါ အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့ကို ပို၍ ပြောပြခဲ့သည်။
အိုရန်က သူမအား ဥယျာဉ်ကို ပြသခဲ့သည်။
အောက်ဘက်သေတ္တာ။
အာဗက် သင်တန်းသားများကို သင်ကြားပေးခဲ့သည့် နေရာ။
လက်ကိုင်ပြင်ထားပြီး သူမ၏ပစ္စည်းဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသော ကုလားထိုင်တစ်လက်လည်း ရှိနေသည်၊ သို့သော် သူက အတည်ပြုတော့ မပြောပေ။
“သူက တောင်နဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ပြောသည်။
“ခင်ဗျား ဘာပြန်ပြောလိုက်လဲ။”
“သူမ မှားနေတာကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။”
သူမသည် ကျွန်ုပ်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။
“သူမ ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ ပြန်လမ်းကို ကျွန်ုပ်တို့ သုံးခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
ကျွန်ုပ် တံတွေးကို မျိုချလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ အလုပ်ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာကိုပေါ့။”
ကျွန်ုပ်တို့သည် ပန်းသီးကို သုံးပိုင်း ပိုင်းလိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းသည် သေးငယ်ပြီး အနည်းငယ် တွန့်လိမ်နေသည်။
အသားမှာမူ ချိုမြိန်ဆဲ ဖြစ်သည်။
အိုရန် မှတ်မိနေသည့်အတိုင်း နွေဦးပေါက်တွင် ပန်းပွင့်နေသည့် ပန်းသီးပင်အကြောင်းကို သူမ ပြောပြနေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့သည် မီးပုံဘေးတွင် ထိုင်ကာ စားသုံးခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဂရေးကိပ်တွင် ပန်းသီးပင်တစ်ပင် စိုက်ပျိုးနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
“စိုက်နိုင်တာပေါ့” ဟု အက်ဗလင်က ပြောသည်။
“စားလို့ကောင်းတဲ့မျိုးလား။”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“အင်း။”
ကျွန်ုပ်သည် အောက်ဘက် ဥယျာဉ်ကို တွေးတောမိလိုက်သည်။
သစ်တော်ပင်များ။
၎င်းတို့၏ နောက်ဘက်ရှိ နေရာလွတ်။
“နွေဦးပေါက်ရင် နေရာတစ်ခု ရှာကြတာပေါ့။”
သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အစေ့များကို သူမ၏ ပန်းကန်စွန်းတွင် သေသေချာချာ တင်ထားလိုက်သည်။