အဘီဂေးလ်က ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူလာရင်း ကောင်စီအစည်းအဝေးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက စားပွဲဘေးတွင် ထိုင်ခုံချထားလိုက်သည်ကို မေရီက လှမ်းကြည့်သည်။
“အဲဒါ မင်းရဲ့တင်ပြချက်ထဲက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ထိုင်ခုံခြေထောက်လေးချောင်းအနက် တစ်ချောင်းက ကျန်ခြေထောက်တွေထက် ပိုတိုနေသည်။
အဘီဂေးလ်က ထိုခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ထိုင်ခုံက ယိမ်းယိုင်သွားသည်။
သူမ ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။
“အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ ကလေးသုံးဆယ့်တစ်ယောက် ရှိနေတာဗျ။ တကယ်တမ်းက နှစ်ဆယ့်လေးနေရာပဲ ဆံ့တာ။ ခုတော့ ခုနစ်ယောက်က ဘယ်ကရရ ငှားလို့ရတာနဲ့ ထိုင်နေရတယ်”
ကျွန်ုပ်က ထိုင်ခုံကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ ဘယ်ကရလာတာလဲ”
“မီးဖိုချောင်လမ်းကြားကပါ။”
ဘီထရစ်က ভ্রောင်ကြုတ်သွားသည်။
“အဲဒါ ဘယ်ရောက်သွားပါလိမ့်လို့ တွေးနေတာ”
“ဒီခုံကို ကျွန်မ ဆက်သိမ်းထားလို့ ရမလား”
“သိမ်းထားလိုက်ပါ”
အဘီဂေးလ်က လက်ပိုက်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ပြဿနာတစ်ရပ်တော့ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီပေါ့”
ဆောင်းရာသီ ရောက်လာခြင်းက စာသင်ကျောင်းကိုပါ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။
ယခင်က အမိုးအကာရှိသော လမ်းလျှောက်စင်္ကြံအောက်တွင် ပြုလုပ်လေ့ရှိသော သင်ခန်းစာများကို ယခုအခါ အမိုး၊ နံရံနှင့် မီးဖိုတို့ လိုအပ်လာပြီဖြစ်သည်။
ကလေးငယ်များက အဘီဂေးလ်ကို ဝိုင်းအုံနေကြပြီး ကလေးကြီးများကမူ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် စာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။
အရွယ်ရောက်ပြီးသူ အချို့ကလည်း သူတို့အလုပ်တွေ ပြီးသွားသောအခါ လာခွင့်ရှိမရှိ မေးမြန်းခဲ့ကြဖူးသည်။
“စာဖတ်ဖို့လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“စာရင်းအင်းနဲ့ စာဖတ်ဖို့ပါ”
“ဘယ်လောက်တောင် ရှိလဲ”
“ကျွန်မကို တိုက်ရိုက်လာမေးတဲ့သူက ဆယ့်တစ်ယောက်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ လာရင် လူမိသွားမလားလို့ စဉ်းစားပြီး လာဖို့ မေးမြန်းနေကြတဲ့သူတွေပါ”
မေရီက သူမ၏ እስကို ချလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က အဘီဂေးလ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ကျွန်ုပ်တို့မှာ အခန်းလွတ် ရှိသေးလား”
“ဟိုဘက် အထည်ရက်တဲ့အခန်းဟောင်းကြီး ရှိပါတယ်”
ဘီထရစ်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“အဲဒီအခန်းထဲမှာ ပိတ်စတွေ သိမ်းထားတယ်လေ”
အဘီဂေးလ်က တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေသည်။
ခဏကြာတော့ ဘီထရစ်က “ပိတ်စတွေကို အမြဲတမ်း အဲဒီမှာပဲ ထားစရာ မလိုပါဘူးလေ” ဟု ဖြည့်စွက်ပြောသည်။
အစည်းအဝေးပြီးသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ သွားကြည့်ကြသည်။
အဆိုပါအခန်းသည် အောက်ဘက်ရင်ပြင်ဘေးရှိ အဆောက်အအုံ၏ မြေညီထပ်အများစုကို ယူထားသည်။
ပြတင်းပေါက်များသည် မြင့်မားသည်။
မီးဖိုသည်လည်း ကျယ်ဝန်းသည်။
အခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အထုပ်အပိုးများ၊ ဖြုတ်ထားသော ကုတင်ဘောင်နှစ်ခုနှင့် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေသော ချည်မျှင်င်္အရာင်စက်တို့က ဖုံးအုပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်။
“ဒီအခန်းက အဆင်ပြေသားပဲ”
ဘီထရစ်က ပိတ်စထုပ်များကို ငေးကြည့်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးအတွက် နေရာသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့တာနဲ့ အိုကေတာပါပဲ”
ကျွန်ုပ်က အနီးဆုံး အထုပ်ဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမက ကျွန်ုပ်၏ လက်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“အဲဒီဟာတွေကို အရေအတွက် စာရင်းလုပ်ပြီးသားနော်”
“အရေအတွက်ကို ပြောင်းပစ်မလို့ မဟုတ်ပါဘူး”
“ရှင်က ကျွန်ုပ် အဲဒါတွေကို ဘယ်မှာရှာရမယ်ဆိုတဲ့ နေရာကိုတော့ ပြောင်းသွားစေနိုင်တယ်”
ထင်ရသည်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ရွှေ့ရုံနဲ့တောင် စာရွက်စာတမ်း အထောက်အထား လိုအပ်နေပုံရသည်။
အီလီနော်က တိုင်းတာစရာ ကြိုးခွေတစ်ခွေနှင့် ရောက်လာသည်။
သူမက မီးဖိုကို စစ်ဆေးသည်။
ပြတင်းပေါက်များကို ကြည့်သည်။
တံခါးအထက်နားက အကွဲကြောင်းကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် အဘီဂေးလ်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
“စားပွဲတွေ လိုအပ်မှာလား”
“ခုံတန်းလျားတွေရောပေါ့”
“ကလေးတွေအတွက်လား၊ လူကြီးတွေအတွက်လား”
“နှစ်မျိုးလုံးပါပဲ”
အီလီနော်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် နှစ်မျိုးလုံး လုပ်ရမှာပေါ့”
ကျွန်ုပ်က အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမ ပြုံးနေသည်။
အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်လာဖို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိလာပြီဖြစ်သည်။
ယခုအခါ လူတိုင်းက ၎င်းကို အသုံးဝင်လာစေမည့် အရာများကို စတင်ဆွေးနွေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်က ထိုသို့သော ငြင်းခုံဆွေးနွေးမှုအဆင့်ကို သဘောကျသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအချိန်မျိုးတွင် ကျွန်ုပ်က တစ်ခုခုကို ကူသယ်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အပြင်ဘက်တွင် နှင်းများ စတင်ကျလာသည်။
အရင်က ရဲတိုက်ပြတင်းပေါက်ကနေ ငေးကြည့်ခဲ့ရတဲ့ မရေမရာနှင်းပွင့်လေးတွေလို မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီနှင်းတွေက မြေပြင်ပေါ်မှာ စုပုံလာကြသည်။
အမိုးစွန်းတွေမှာ ကပ်ငြိနေပြီး ရင်ပြင်တစ်ခွင် လမ်းကြောင်းတွေကိုပါ နူးညံ့သွားစေသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ အပေါ်ထပ်ကို ပြန်ရောက်လာချိန်မှာတော့ ကလေးတွေက နှင်းကျနေတာကို သတိထားမိကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဂါရစ်က ရင်ဘတ်စင်ပုလေးကို မှီရင်း ပြတင်းပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။
ကရိုလ်က သစ်သားကွင်းကို လွှတ်ပစ်လိုက်ပြီး အလင်းရောင်ရှိရာသို့ တွားသွားလာသည်။
အက်ဗလင်က သူမကို ကောက်ချီလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်လည်း ကျွန်ုပ်တို့၏ သားလေးကို ချီလိုက်သည်။
ဖန်သားပြင်တဖက်က ကမ္ဘာကြီး အရောင်ပြောင်းသွားသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ ရပ်ကြည့်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။
သူမက ကျွန်ုပ်တို့လေးယောက်ကို ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“ဪ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
သူမ အနားသို့ တိုးလာသည်။
ဂါရစ်က သူမဆီ လက်လှမ်းပြသည်။
သူမက နှင်းကို အာရုံမလွှတ်ဘဲ သူ့ကို ကောက်ချီလိုက်သည်။
“ရှင်တို့ရဲ့ ဥယျာဉ်ထဲမှာ နှင်းကျတတ်လား” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“တစ်ခါတလေတော့ ကျတတ်ပါတယ်။ ကျစေချင်ရင်ပေါ့”
“ဒါဆိုရင် ဒါက အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာပေါ့”
အော်ရီလီယာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
သူမ၏ အသံတွင် ပျော်ရွှင်နေပုံ ရသည်။
နှင်းပွင့်တစ်ပွင့်က ဖန်သားပြင်ကို လာမှန်ပြီး ခဏတာ ကပ်နေသည်။
ကရိုလ်က သူမ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို လှမ်းပုတ်လိုက်သည်။
နှင်းပွင့်က အရည်ပျော်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်၏ သမီးငယ်လေးက စိတ်ဆိုးသွားပုံရသည်။
ကျွန်ုပ် နားလည်ပါသည်။
သူမ စူးစမ်းလေ့လာနေတုန်း ကမ္ဘာကြီးက သူမကို စောင့်မနေခဲ့ဘူးလေ။
နှင်းက မွန်းတည့်ချိန်မတိုင်မီ ရပ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက သူမနှင့်အတူ လမ်းလျှောက်မည့်သူ ရှိမရှိ မေးမြန်းသည်။
ကျွန်ုပ်က စားပွဲပေါ်ရှိ စာရင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ထိပ်ဆုံးဖိုင်တွဲကို ပိတ်လိုက်သည်။
“တစ်နာရီနော်”
အဆိုပါစာရင်းကို လာသိမ်းသည့် မေရီက ကျွန်ုပ်တို့ကို စိုက်ကြည့်သည်။
ထို့နောက် ပို၍သေးငယ်သော စာအိတ်ငယ်တစ်ခုကို ကျွန်ုပ်ထံ ကမ်းပေးသည်။
“ဒီဟာတွေကို လမ်းခုလပ်မှာ အဘီဂေးလ်ဆီ ပေးသွားလိုက်ပါ”
ကျွန်ုပ် လက်ခံယူလိုက်သည်။
သူမသည် ကျွန်ုပ်ကို ခရီးမပေါက်ဘဲ အနားယူခွင့်ပေးတတ်သည့် အရာတွင် အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လာခဲ့လေပြီ။
ကျွန်ုပ်တို့သည် အမြွှာနှစ်ယောက်ကို ၎င်းတို့၏ ဘိုးဘွားများနှင့် ထားခဲ့ကြသည်။
လက်နှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် ၎င်းတို့သည် အေးစက်ခြင်းကို ယခင်ကလောက် စိတ်မဝင်စားကြတော့ပေ။
အော်ရီလီယာက သိုးမွှေးဝတ်ရုံနှင့် ဟယ်လီနာ ရှာပေးထားသည့် ဖိနပ်တစ်ရံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ရင်ပြင်ကို ဖြတ်ကူးစဉ် သူမက ဖိနပ်ကို ငုံ့ကြည့်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“နည်းနည်း တောင့်နေလို့ပါ”
“အဲဒါ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမှာလား”
“ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့”
“ရှင်က—”
“လုပ်လို့တော့ ရတာပေါ့”
သူမ ဆက်လျှောက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်လည်း စကားကို ဆက်မပြောတော့ပေ။
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ကျွန်ုပ်၏ လက်မောင်းတွင် ချိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ လမ်းပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖိနပ်သံများသာ အကျယ်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လူများက အော်ရီလီယာကို မှတ်မိကြသည်။
အချို့က လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ကြသည်။
အချို့ကလည်း ဦးညွှတ်ကြသည်။
ခြင်းတောင်းကိုင်ထားသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် နှစ်ခုစလုံးကို အပြိုင်လုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း နံရံနှင့် ဝင်တိုက်မိမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
သူမက ခြင်းတောင်းကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။
“သတိထားလေ”
သူမကို သူ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ဥများဆီ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
သူမက ခြင်းတောင်းကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်လျှောက်ကြသည်။
ထောင့်နားတွင် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူမ၏ကုတ်အင်္ကျီတွင် ထိုးထားသည့် နှင်းဆီပန်းကို လာတို့သည်။
“အမှန်ပဲလားဟင်”
အော်ရီလီယာ ရပ်သွားသည်။
“ရှင်တို့ လွတ်လပ်သွားပြီဆိုတာကိုလား”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
အမျိုးသမီးက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက စောင့်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လာသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြပေ။
ထို့နောက်တွင်လည်း အော်ရီလီယာက တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်က သူမ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ခက်ခဲလို့လား”
“နည်းနည်းတော့ ဟုတ်ပါတယ်”
“ပြန်ကြရမလား”
သူမက ရှေ့ဘက်လမ်းမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပေါင်မုန့်ဖုတ်သမားတစ်ဦးက သူ့အိမ်တံခါးဝမှ နှင်းများကို ပွတ်တိုက်ဖယ်ရှားနေသည်။
ကလေးငယ်နှစ်ဦးက ရေခဲတုံးတစ်တုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရေးအတွက် ရန်ဖြစ်နေကြသည်။
“ရပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ဆက်လျှောက်ချင်ပါတယ်”
ထို့ကြောင့် ဆက်လျှောက်ကြသည်။
အထည်ရက်သည့်အခန်းဆီသို့ ရောက်သောအခါ ပထမဆုံး အထုပ်အပိုးများကို ရွှေ့ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘီထရစ်က တစ်ခုချင်းစီကို အမှတ်အသားပြုနေသည့် စာရေးစာချိတ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ရဲတိုက်ထိန်းက တစ်ခါလျှင် နှစ်ထုပ်စီ သယ်ဆောင်နေသည်။
ဆောက်လုပ်ရေးဘောင်တစ်ခုက တံခါးပေါက်မှ မဝင်နိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ဝန်ပါရှိရင်း အပြင်ဘက်တွင် စောင့်နေသည်။
အီလီနော်က ဤသည်မှာ တံခါးကို ချဲ့ရမည့်အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြနေသည်။
ကျွန်ုပ်က ထိုဘောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါကို တံခါးချဲ့ဖို့ အကြံပေးတာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ အနားမှာ ရပ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်က လုပ်တာ”
လက်သမားဆရာက အကြည့်လွှဲသွားသည်။
အက်ဗလင်က အဘီဂေးလ်ကို ရှာရန် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက သူမနောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်က မေရီ၏ စာအိတ်ကို လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး အန္တရာယ်မရှိသော အလုပ်တစ်ခုခုကို ပေးအပ်ခြင်း ခံရရန် စောင့်နေလိုက်သည်။
တံခါးတိုင်ပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အမှတ်အသားများ ရှိနေသည်။
အရပ်တိုင်းထားသည်များ။
အမည်များ။
နံပါတ်များ။
ကုတင်ဘောင်နောက်ဆုံးတစ်ခုကို ထုတ်သွားစဉ် အော်ရီလီယာက ၎င်းတို့ကို သတိထားမိသွားသည်။
သူမက ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။
အဘီဂေးလ်က သူမဘေးတွင် လာရပ်သည်။
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲဆိုတာ သိလား”
“ကလေးတွေရဲ့ အရပ်အမောင်းကို တိုင်းထားတာလေ”
ကျွန်ုပ်လည်း အနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။
မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုက ကျွန်ုပ်၏ ဒူးဆစ်ထက် မကျော်ပေ။
နောက်ထပ်မျဉ်းတစ်ကြောင်းက ပို၍ရှေးကျသော အမည်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ လက်ညှိုးက အပေါ်နားတွင် ရပ်သွားသည်။
“ဒီအခန်းက အရင်က အထည်ရက်တဲ့အခန်း မဟုတ်ခဲ့ဘူး”
“ဒါဆို ဘာအခန်းလဲ” ဟု အက်ဗလင်က မေးသည်။
“လူတွေ အလုပ်လုပ်နေတုန်း သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို ထားခဲ့ကြတဲ့နေရာလေ”
အဘီဂေးလ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်သည်။
အော်ရီလီယာက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဒီအခန်းက အဲဒီတုန်းက ပိုပြီး ဆူညံနေမှာပဲ”
“ဒါကို ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်ဖန်တီးနိုင်ကောင်း ဖန်တီးနိုင်မှာပါ”
အဘီဂေးလ်က စားပွဲများ ထားမည့်နေရာကို ပြသည်။
အငယ်ဆုံးကလေးများကို မီးဖိုအနီးတွင် ထားမည်။
အကြီးဆုံးကလေးများကို အလင်းရောင်ကောင်းသောနေရာတွင် ထားမည်။
ညဘက်စာသင်ချိန်များတွင် နံရံမှ ဆွဲထုတ်လာမည့် ပိုမြင့်သော ခုံတန်းလျားများနှင့်အတူ တူညီသော စားပွဲများကို အသုံးပြုမည် ဖြစ်သည်။
အော်ရီလီယာက နားထောင်နေသည်။
ထို့နောက် “ဒီတံခါးပေါက်ကနေ လူကြီးတွေ ဝင်လာကြမှာလား” ဟု မေးသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။”
“ကောင်းပြီလေ”
အဘီဂေးလ်က သူမကို ကြည့်သည်။
“သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က နောက်ဘက်ဝင်ပေါက် ရှိမရှိ မေးဖူးတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာထား နူးညံ့သွားသည်။
“သူတို့ကို အဲဒါမျိုး ပေးမှာလား”
“သူတို့ လိုချင်ရင်ပေါ့”
သူမက ထိုမေးခွန်းကို စဉ်းစားသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ဘယ်သူမှ ရယ်စရာလုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူတို့ သိစေချင်ပါတယ်”
အက်ဗလင်က တံခါးတိုင်ပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို လှမ်းကြည့်သည်။
“ဒါက တစ်ခါပြောရုံနဲ့တော့ သိသွားဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု အဘီဂေးလ်က ဆိုသည်။ “အဲဒီလို ဖြစ်လာမှာပါပဲ”
သုံးရက်မြောက်နေ့ညတွင် ပထမဆုံး စာသင်ချိန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
စားပွဲများမှ သစ်သားအနံ့အသက် အသစ်စက်စက် ထွက်နေသည်။
အပေါ်ပိုင်းလေပေါက်ကို ဖွင့်မပေးမချင်း မီးဖိုမှ မီးခိုးများ အူထွက်နေသည်။
ထို့နောက်မှသာ မီးခိုးများ ကောင်းစွာ ထွက်သွားပြီး အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးလာသည်။
မုန်းတီးစရာ မရှိတော့ဘဲ မီးအိမ်များ ရှိသည်။
ကျောက်သင်ပုန်းများ ရှိသည်။
လက်ဖက်ရည်အိုးတစ်အိုး ရှိသည်။
ငှားလာခဲ့သည့် ထိုင်ခုံတိုလေးက အတိုပိုင်းခြေထောက်ကို ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် တံခါးဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
ဘီထရစ်က ၎င်းကို ပြန်ပို့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ် သတိထားမိသည်ကို အဘီဂေးလ်က လှမ်းကြည့်သည်။
“ထင်ရသည်မှာ ဒီခုံက ဘယ်တုန်းကမှ ယိမ်းယိုင်နေဖို့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်”
“ဇာတ်ကောင်စရိုက် ဆုံးရှုံးသွားတာတော့ နှမြောစရာပဲ”
“အသုံးဝင်မှုတော့ တိုးလာတာပေါ့”
အနီးနားတွင် စာရွက်များ ခင်းကျင်းနေသည့် မေရီက သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ပထမဆုံး ရောက်လာကြသည့် လူကြီးများက တစ်ယောက်ချင်းစီ ဖြစ်ကြသည်။
ပုံးလုပ်သား၏ လက်ထောက်။
បោកကြိတ်ခန်းမှ အမျိုးသမီးနှစ်ဦး။
လက်ချောင်းများတွင် မင်စွန်းနေပြီးသား မြင်းထိန်းတစ်ဦး။
ရိုနာက အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်စောင် ပိုက်လျက် ရောက်လာသည်။ သူမ မထုတ်ပြမီကပင် ကျွန်ုပ် မှတ်မိလိုက်သည်။
ဗေးလန်ထံမှ ဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကလေးများမှာ ဂျယ်ရစ်နှင့်အတူ အိမ်တွင် ရှိနေကြသည်။
သူမက အခန်းကို ဝေ့ကြည့်ပြီးနောက် စားပွဲတစ်ဖက်စွန်းအနီးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က သူမကို နှုတ်ဆက်ရန် သွားသည်။
ကျွန်ုပ်က မီးဖိုဘေးတွင် ဆက်နေလိုက်သည်။
မြင်းထိန်းက ကျွန်ုပ်ကို သတိထားမိပြီး တံခါးဝတွင် ရပ်သွားသည်။
စာသင်ယူနေသည်ကို ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ကြည့်နေခြင်းက ထိုညချမ်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်သွားစေမည် မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်ုပ် နောက်ကျမှ သဘောပေါက်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က ကုတ်အင်္ကျီကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
အဘီဂေးလ်က ကျွန်ုပ်ကို တားဆီးလိုက်သည်။
“ထွက်သွားတော့မလို့ဆိုရင် ဟိုသေတ္တာလွတ်ကို ယူသွားပေးပါ”
ကျွန်ုပ်က ယူလိုက်သည်။
“ပြီးတော့ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် ဒါတွေကို သွေးပေးဖို့ ကူညီပေးပါ”
သူမက ထုံးခဲချောင်း အနည်းငယ်ကို ကမ်းပေးသည်။
ကျွန်ုပ်က အခန်းထဲကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရိုနာက အက်ဗလင်နှင့် စကားပြောနေသည်။
မြင်းထိန်းက ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူကမှ မိန့်ခွန်းနားထောင်ဖို့ လိုအပ်နေပုံ မပေါ်ပေ။
ကျွန်ုပ်လည်း ကုတ်အင်္ကျီကို ပြန်ချိတ်လိုက်သည်။
“ဓားက ဘယ်မှာလဲ”
အဘီဂေးလ်က လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ထိုအရာက စာသင်ချိန်တွင် ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ကို ဆုံးဖြတ်ပေးလိုက်သည်။
ပထမဆုံး လေ့ကျင့်ခန်းပြီးသောအခါ အော်ရီလီယာ ရောက်လာသည်။
သူမက တံခါးဝတွင် ရပ်ပြီး နားထောင်နေသည်။
ဘယ်သူမှ သူမကို ချက်ချင်း သတိမထားမိကြပေ။
အဘီဂေးလ်က သင်ယူသူများကို သူတို့ရေးတတ်ချင်သည့် အရာတစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ခိုင်းနေသည်။
အမည်တစ်ခု။
လိပ်စာတစ်ခု။
ပို့ဆောင်ရမည့် ပမာဏ။
ရိုနာက အိတ်ကပ်ထဲမှ စာကို လက်ဖြင့် ထိလိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်သင်ပုန်းကို သူမဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်က သူမထံ ခဲတံတစ်ချောင်း လှမ်းပေးလိုက်သည်။
သူမက အစွန်းထူနေသည့် အပိုင်းကို စစ်ဆေးသည်။
“ငါ ကူညီပေးရမှာလား”
“လုပ်တတ်ရင် လုပ်လေ”
သူမက ဓားကို ယူလိုက်သည်။
“ဘုရားစင်ပေါ် မတက်ခင်က အသုံးဝင်တဲ့ အရာအချို့ကို သင်ယူခဲ့ဖူးပါတယ်”
“ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်တော်ကတော့ အချိုးမကျအောင် လုပ်နေမိတာနဲ့ တკွဲတပြား ဖြစ်နေပြီ”
“ဟုတ်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ငါ မြင်နေရပါတယ်”
လက်ဖက်ရည် အေးစက်သွားသည်အထိ ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်နေခဲ့ကြသည်။
ရိုနာ စာရေးနေသည်ကို ကျွန်ုပ် မကြည့်ဖြစ်ပေ။
ဒူးဆစ်ဘေးတွင် စုပုံလာသည့် ခဲတံခြစ်ရာများကိုသာ ကျွန်ုပ် ငေးကြည့်နေမိသည်။
တစ်ချိန်က တစ်ယောက်ယောက်က မျဉ်းကြောင်း ပေသွားသဖြင့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။
ဘယ်သူမှ သူ့ကို မဆူကြပေ။
နောက်တစ်ယောက်ကလည်း သူတို့၏ ကြိုးစားမှုကို သူတို့ဘာသာ ရယ်မောကြသည်။
နောက်ဆုံးတွင် အခန်းတွင်း လေထုက ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာခဲ့သည်။
လူများက စားပွဲပေါ်သို့ ကိုင်းကျလာကြသည်။
မေးခွန်းများကို နှစ်ခါပြန်မေးကြသည်။
နေရာလွဲသွားသောအခါ ဝန်ခံကြသည်။
ရိုနာ ထရပ်သောအခါ သူမ၏စာနှင့် သီးခြားဖြစ်နေသော စာရွက်စုတ်တစ်ခုကို ကိုင်ထားသည်။
အက်ဗလင်က တံခါးဝတွင် သူမနှင့် ဆုံသည်။
“နောက်ထပ် လာဦးမလား”
“လာမှာပါ”
အဖြေက ချက်ချင်း ထွက်လာသည်။
ထို့နောက် ရိုနာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့ရလဲ မမေ့ခင်မှာပေါ့”
လူအားလုံး ထွက်သွားကြပြီးနောက် အဘီဂေးလ်က ကျောက်သင်ပုန်းများကို လိုက်သိမ်းသည်။
မေရီက ခဲတံများကို ရေတွက်သည်။
ကျွန်ုပ်က ခုံတန်းလျားများကို နံရံဘေးသို့ ပြန်သယ်ထားသည်။
အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ဓားကို ချလိုက်စဉ် သူမ ရပ်တန့်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အက်ဗလင်က သတိထားမိသည်။
“ဘယ်သူ ခေါ်နေလို့လဲ”
“ဟုတ်ပါတယ်။”
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။
သူမ၏လက်က ကုတင်ဘေးစွန်းပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ထို့နောက် သူမက အလွန်တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် “ငါ ကြားနေရပြီ” ဟု ဆိုသည်။
အခန်းက ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသွားသလို ခံစားရသည်။
သူမက ကြာရှည်စွာ နားထောင်နေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူမ ထရပ်လိုက်သည်။
“ခဏလောက် ခွင့်ပြုပါဦး”
“ရပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ခုံတန်းလျားများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမ ပြန်ရောက်လာသည်။
မေရီက အဘီဂေးလ်နှင့်အတူ ရှေ့က ထွက်သွားနှင့်ပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်က နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ခဲတံခြစ်ရာများကို သေတ္တာလွတ်ထဲသို့ တံမြက်စည်းဖြင့် လှည်းထည့်နေသည်။
အော်ရီလီယာက သူမ၏ ထိုင်ခုံရှိခဲ့သည့်နေရာတွင် ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က အခန်းကို ဖြတ်လာသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“သီစရာရဲ့ အိမ်တစ်လုံးဆီကို ရောက်သွားလို့ပါ”
ကျွန်ုပ်က တံမြက်စည်းကို ချလိုက်သည်။
“သူမ ဖြေခဲ့လား”
အော်ရီလီယာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“စောင့်ရှောက်သူတစ်ယောက်က ဖြေတာပါ”
“ဘယ်လိုလဲ”
“သူက ငါ့ကို လှမ်းခေါ်တာ။ ငါ လွတ်မြောက်လာပြီဆိုတာ သူ ကြားလိုက်ရလို့တဲ့”
သူမ၏ အကြည့်က ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
“သူ သီစရာ့အသံကို မကြားရတာ ခြောက်နှစ်တောင် ရှိပြီလေ”
“ဘယ်သူမှ မကြားရဘူးပေါ့” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
“သူ့အိမ်အကြောင်းကိုပဲ သူ သိတာပါ။ တိတိကျကျ ပြောပြဖို့ ငါ တောင်းဆိုထားပါတယ်”
ကျွန်ုပ်က မေရီကို စဉ်းစားမိသည်။
အော်ရီလီယာက ဆက်ပြောသည်။
“သူ့မှာ ပိုဟောင်းတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ရှိတယ်။ တောင်နှင့်ပတ်သက်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနိုင်တယ်လို့ သူ ထင်နေတယ်”
“သူ ပို့ပေးမှာလား”
“မိတ္တူကူးလို့ ရရင်တော့ ကူးပြီး ပို့ပေးမှာပေါ့”
အက်ဗလင်က သူမ၏လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“ကျန်တာတွေကို အိမ်ပြန်ရောက်မှ ပြောပြချင်လား”
အော်ရီလီယာက အရှည်လျားဆုံး အခန်းကြီးကို ဝေ့ကြည့်သည်။
စားပွဲအသစ်များကို ကြည့်သည်။
မနက်ခင်းအတွက် အသင့်ပြင်ထားသည့် ကျောက်သင်ပုန်းများကို ငေးသည်။
“အင်း”
ကျွန်ုပ်က သေတ္တာကို ကောက်ချီလိုက်သည်။
ထို့နောက် တံမြက်စည်းကို သတိရသွားသည်။
ခဏတာမျှ နှစ်ခုစလုံးကို မကျစေဘဲ ဘယ်လိုသယ်ရမှန်း ကျွန်ုပ် မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
အော်ရီလီယာက တံမြက်စည်းကို ယူလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ နှင်းတွေကြားထဲကနေ အိမ်ကို ပြန်ခဲ့ကြသည်။
မနက်ဖြန်ကျရင် မေးခွန်းတွေ ရှိလာလိမ့်မည်။
ခြောက်နှစ်တာ တိတ်ဆိတ်မှုက တောင်ပေါ်မှာ ဘာတွေဖြစ်ပျက်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ရှင်းပြနိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်ုပ်တို့ကို ရှာဖွေစရာ နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။
လောလောဆယ်တွင်တော့ အက်ဗလင်က အော်ရီလီယာကို ရိုနာ့အကြောင်း ပြောပြနေသည်။
စာရွက်စုတ်လေးအကြောင်း။
သူမ ရွေးချယ်ခဲ့သည့် စကားလုံးအကြောင်း။
“သူ ဘာရေးခဲ့လဲ” ဟု ကျွန်ုပ်က မေးသည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီး ပြုံးလိုက်သည်။
“ရက်ဆာတဲ့”
သူမ၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ၏ အမည်။
တစ်နေ့ကျရင် သူမကိုယ်တိုင် အဆုံးထိ ရေးနိုင်လာမည့် စာတစ်စောင်၏ ပထမဆုံး စကားလုံးလေးပေါ့။
အော်ရီလီယာက အောက်ဘက်ရင်ပြင်ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။
ရှည်လျားသော အခန်းထဲတွင် မီးအိမ်တစ်စင်းက ဆက်လက် လင်းထိန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အဘီဂေးလ်က မနက်ခင်းအတွက် ကလေးတွေရဲ့ အလုပ်တွေကို ပြင်ဆင်နေသည်။
“ကောင်းသားပဲ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမက တံမြက်စည်းကို တစ်ဖက်လက်သို့ ပြောင်းကိုင်လိုက်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။