အော်ရီလီယာက လူတိုင်းမနိုးသေးခင်ကတည်းက သူ့အထုပ်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူက ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိုသို့ပြောခဲ့ခြင်းပင်။
တက်ဆာက မီးဖိုဘေးတွင် စုပုံနေသော ခရီးဆောင်အထုပ်သပ်ရပ်သပ်ရပ်လေးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆို ရေနွေးအိုးကိစ္စကို ကူလုပ်ပေးလို့ရပြီပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမလေးက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်၏။
“အင်း”
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ဒူးအောက်မှာ ညပ်နေသော အဝတ်စကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် ကျွန်တော်က စောင်အောက်မှ ထထိုင်လိုက်သည်။
တဲအိမ်တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ အီလီနော်က လက်အိတ်တစ်ဖက်ကို လိုက်ရှာနေသည်။
မယ်လိုဒီက အဆိုပါ လက်အိတ်ကို တွေ့ရှိထားပြီးဖြစ်ကာ ဤအဖြစ်အပျက်လေးက ဘယ်လောက်အထိ ရယ်စရာကောင်းနေဦးမလဲဆိုတာကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။
နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေတဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကြီးလည်း ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ။
သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့မှာ နံနက်စာတော့ ပြင်ဆင်ကြရဦးမည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ တောင်အောက်သို့ လိုက်ဆင်းလာခဲ့သည်။
သူက ကြိုသွားနှင့်လည်း ရနေသည်သာ။
ရေမဆူသေးခင်မှာပင် ဂရေးကိပ်ဆီသို့ ပြန်သွားနှင့်နိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော် သူက အထုပ်ငယ်လေးတစ်ထုပ်ကို ယူကာ တက်ဆာ့နောက်မှ လိုက်၍ အေးစိမ့်သော လေထုထဲသို့ ခြေချလာခဲ့သည်။
ချောင်းကူးတံတားလေးနားသို့ ရောက်သောအခါ သူက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“ဒါကို ဟိုဘက် ပို့ပေးရမလား”
သူ့စကားက အထုပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းပင်။
ကျွန်တော်က ကျဉ်းမြောင်းသော ကျောက်တုံးတံတားလေးကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“သယ်ပေးချင်လို့လား”
အော်ရီလီယာက ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် လက်ကို အသာလေးလှုပ်ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အထုပ်လေးသည် ချောင်းကိုဖြတ်ကာ တစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
အီလီဇာ၏ ဘေးနားတွင် တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်သွား၏။
စွမ်းအင်တဖျတ်ဖျတ် လင်းလက်သွားခြင်းမျိုးလည်း မရှိပါ။
သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မည်သည့်ပင်ပန်းသည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပေါ်ပေ။
သူမက ထိုအထုပ်လေးကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် ခြေကျင်ဖြင့် ချောင်းကို ဖြတ်ကူးလာခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့အလင်းရောင် ကျန်သေးချိန်၌ပင် မြောက်စောင့်မျှော်စခန်း (Northwatch) သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြရာ အမိုးများပေါ်မှ မီးခိုးငွေ့များ တက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မဲရိုး (Merrow) က ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြိုဆိုရန် ထွက်လာခဲ့သည်။
သူက ဘာမှမမေးခင် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်နှာများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြေကြားခဲ့သည်။
“ပြီးဆုံးသွားပါပြီ”
ခဏတာမျှ သူသည် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
ထို့နောက် ဦးညွှတ်လိုက်၏။
အလွန်အမင်း နက်နက်နဲနဲတော့ မဟုတ်ပါ။
တစ်စုံတစ်ယောက်က လုပ်ခိုင်းလို့ လုပ်ရသလိုမျိုးလည်း မဟုတ်ပေ။
“ပြန်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်”
အော်ရီလီယာ၏ လက်သည် သူ၏အိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်မိသွားသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ရေနွေးရှိတယ်”
အီလီနော်က ချက်ချင်းပင် အထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
သတင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ထက်ပင် ဂရေးကိပ်သို့ အရင်ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ရောက်နှင့်နေသည်မှာလည်း သဘာဝကျပေသည်။
အော်ရီလီယာ ကိုယ်တိုင် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
သို့သော် ထိုအချက်က တံခါးဝအနီးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော လူများကို ရင်ဆိုင်ရန် ကျွန်တော့်ကို မည်သို့မျှ အသင့်ဖြစ်မသွားစေခဲ့ပေ။
လူအုပ်ကြီးက စုပြုံတိုးဝှေ့နေကြခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ ဝင်လာနိုင်ရန် လမ်းဖယ်ပေးထားကြသည်။
သို့သော် အလုပ်ရုံတံခါးများဝတွင် လူများ၏ မျက်နှာများကို တွေ့ရသည်။
အအေးမိနေသော်လည်း ဆေးခန်းပြတင်းပေါက်များက ပွင့်လျက်ရှိနေသည်။
လူတို့သည် မိမိတို့၏ လက်ထဲမှ အလုပ်များကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးဘဲ ရပ်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
ဆောရန် (Soren) က လှေကားထစ်အတိုင်း ဆင်းလာခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ ရပ်သွား၏။
သူမက သူ့ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦး ပြောလိုက်သည့် စကားများက ကျွန်တော် မကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးလွန်းလှသည်။
သူက ခေါင်းညွှတ်လိုက်သည်။
သူမက သူ့ပခုံးကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်၏။
ကျွန်တော့်နောက်ဘက်မှ အက်ဗလင် ငိုသံထွက်လာသည်။
ကျွန်တော်က သူမ၏ပခုံးကို လက်ဖြင့် လှမ်းဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမက သူမကိုယ်သူမ ပြုံးစိစိလုပ်ကာ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။
ကာရယ် (Carol) က စောင့်ဆိုင်းနေရသည်ကို မကြိုက်လှပေ။
ဂါရစ် (Garrick) ကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။
သူက သစ်သားဇွန်းတစ်ချောင်းကို စိတ်ဝင်စားနေပုံရပြီး ကျွန်တော် ပြန်ရောက်လာခြင်းက ထိုအရာထက် အာရုံစိုက်လောက်အောင် တန်ဖိုးရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူခဲ့ရသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကျွန်တော် သူ့ကို ချီလိုက်သည်။
သူ့ကို ပခုံးပေါ်မှနေ၍ အဝေးလှမ်းမြင်နိုင်သည်အထိ မြှောက်ချီပေးလိုက်သောအခါ သူက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။
အက်ဗလင်က ကာရယ်ကို ရင်ခွင်ထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်တွယ်ထားရင်း ထိုင်နေသည်။
ဟယ်လီနာက သူတို့ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်နေ၏။
ခဏတာမျှ ထိုအခန်းငယ်လေးထဲတွင် လူအများအပြား တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောဆိုနေသံများဖြင့် ရှုပ်ထွက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဘာတစ်ခုမှ ကောင်းကောင်းမကြားရတော့ပေ။
သို့သော် ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ပါ။
အော်ရီလီယာက လော့ဒ်ဂါရစ်နှင့်အတူ မီးဖိုဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
သူက သူမ၏အိတ်ကို ယူလိုက်၏။
ထို့နောက် သူမကို ဖက်ထားလိုက်သည်။
သူမက သူ့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်ဖက်ထားခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ထိုအချိန်လေးကို ပေးထားရန် ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲပေးလိုက်သည်။
ဘီထရစ်က ပုံမှန်စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်နေကျထက် ပိုများသော လူအရေအတွက်အတွက် ညစာကို ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့သည်။
ထပ်တိုးကုလားထိုင်များ ရောက်လာကြသည်။
ထို့နောက် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခု ထပ်ပေါ်လာ၏။
စားပွဲငယ်လေး တံခါးဝကနေ ဝင်နိုင်မလားဆိုိတာနှင့် ပတ်သက်ပြီး အငြင်းပွားမှုလေး ဖြစ်သေးသည်။
ခံစစ်မှူးချုပ် (Castellan) က ထိုစားပွဲကို မတ်ရပ်အနေအထားဖြင့် သယ်ဝင်လာခြင်းဖြင့် ထိုပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။
ဘီထရစ်က သူ စားပွဲကို ချပေးသည်ကို ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
“အသုံးဝင်သားပဲ”
“တတ်စွမ်းသမျှ ကြိုးစားတာပါ”
အီလီနော်က အနီးဆုံးကုလားထိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီည နောက်ထပ် တစ်ယောက်ယောက်များ ထရပ်ခိုင်းဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ငါ လုပ်အားခတောင်းမှာနော်”
မယ်လိုဒီက သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းကို အခကြေးငွေ ပေးပြီးသား မဟုတ်ဘူးလား”
“ရပ်နေရတာအတွက်တော့ မလုံလောက်သေးဘူးလေ”
အော်ရီလီယာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ထိုရယ်သံက တစ်ခန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွား၏။
လူအချို့ မော့ကြည့်လာကြသည်။
ထို့နောက် ပြုံးလိုက်ကြပြီး မိမိတို့လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ကြသည်။
မည်သူကမှ မိန့်ခွန်းပြောပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းမရှိကြပါ။
ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှန်းမသိဘဲ မိန့်ခွန်းတစ်ခုကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမိနေခဲ့သည်။
ဝါကျအနည်းငယ်မျှသာ။
ကျေးဇူးတင်စကား။
ကျွန်ုပ်တို့ အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတာတွေအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ။
ထို့နောက် ဂါရစ်က သူ့ဇွန်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။
ကာရယ်က မလွတ်ကျသေးသည့် သူ့ကိုပါ လွှတ်ချလိုက်မိသောကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။
အက်ဗလင်က ကောက်ယူရန် ကိုင်းညွတ်သွားသည်။
နက်ဆာက တစ်ယောက်ယောက်အား ပူနေသောဟင်းပွဲကို အစွန်းဘက်သို့ ရွှေ့ခိုင်းနေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် ထိုအချိန်လေးသည် ညစာစားပွဲထဲသို့ ရောနှောပါသွားခဲ့တော့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ကျွန်တော် အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
ပြောစရာစကားတွေက ရှိနေဦးမှာပင်။
သို့သော် ဒီညတော့ လူတွေက သူမနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး စားသောက်နိုင်ကြပြီလေ။
ညစာစားပွဲအပြီးတွင် အော်ရီလီယာက ကျန်ရှိနေသူများကို ခဏလောက် ဆက်နေဦးမလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွား၏။
သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမနောက်ဘက်ရှိ ကုလားထိုင်ကို ငေးကြည့်ပြီး ပြန်ထိုင်လိုက်ပြန်သည်။
“ငါ ပင်ပန်းနေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
စားပွဲဝိုင်းတစ်ဝိုက်တွင် အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောသံလေးများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းတို့ကို ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမလဲဆိုတာကို ငါ စဉ်းစားနေတာပါ”
ကျွန်တော် လက်ထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်ဘေးမှ အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ အကြည့်တို့က တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆီသို့ ရွှေ့သွားခဲ့သည်။
“မင်းတို့ သယ်ဆောင်ပေးခဲ့ကြတယ်။ စာတွေရေးခဲ့ကြတယ်။ အခန်းတွေကို အသင့်ပြင်ပေးခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်ရမယ်ဆိုတာကို ပြောပြခဲ့ကြတယ်။ ငါတောင်းဆိုတဲ့အခါ လာခဲ့ကြတယ်”
သူမ၏ အသံတို့ တုန်ရီနေသည်။
“ငါ အကုန်မှတ်မိနေပါတယ်”
မည်သူကမျှ ကြားဖြတ်မပြောကြပေ။
“ဒီအရာတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲဆိုတာကို ငါ မသိဘူး”
လော့ဒ်ဂါရစ်က သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။
“ဒီညတော့ အဲ့ဒီလို တွေးနေစရာ မလိုပါဘူး”
အော်ရီလီယာက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ခွက်ကို ကိုင်လိုက်၏။
“အင်းလေ”
ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူမနှင့်အတူ သောက်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် သူမကို အောက်ဘက်ဥယျာဉ်ထဲတွင် တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက သစ်တော်သီးပင်များဘေးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေ၏။
မြေဆွေးများပေါ်တွင် နှင်းခဲများဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရေတိုက်ကန်ထဲတွင် ရေခဲလွှာပါးပါးလေး တွယ်နေသည်။
ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော် ဘယ်သူ့ကိုမှ လိုက်မရှابဲ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့မိခြင်းပင်။
ကျွန်တော် သူမဘေးတွင် ရပ်လိုက်သည်။
“အိပ်ပျော်ရဲ့လား”
“အင်း”
“အိပ်မက်တွေ မက်လား”
“နည်းနည်းပါးပါးပေါ့”
ကျွန်တော် ဆက်စောင့်နေလိုက်သည်။
သူမက သစ်ကိုင်းခြောက်လေးတစ်ခုကို လက်ဖြင့် အသာအယာ တို့ထိလိုက်သည်။
“ကိုယ့်အိပ်မက်ကိုယ်ပဲ မက်တာပါ”
ကျွန်တော် သစ်ပင်ငယ်လေးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကလေးတွေ တက်ဆော့နိုင်ဖို့ နောက်ထပ် နှစ်တွေ အများကြီး လိုဦးမည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကြိုးစားဖို့ကတော့ အဲ့ဒီထက် စောလိမ့်ဦးမည်။
“ကိုယ်တيေ် ကွာခြားသွားပြီလို့ ခံစားရလား”
“အင်း”
“ဘယ်လိုပုံစံမျိုးနဲ့လဲ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ရှာဖွေတွေ့ရှိရမယ့်အရာတွေ မကုန်သေးဘူးလေ”
ကျွန်ုပ်တို့ လမ်းတစ်လျှောက် လျှောက်သွားခဲ့ကြသည်။
သူမသည် ယခုအခါတွင် ပိုဝေးဝေးမှ အသံများကို ကြားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို စကားလှမ်းပြောတာကို စောင့်စရာမလိုဘဲ သူမသိရှိထားရာ နေရာများဆီသို့ လှမ်းရောက်ရှိနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
အခိုက်အတန့်တိုင်းကို နောင်လာမည့်အရာအတွက် အကြွေးတင်နေရသလို ခံစားရခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏တည်ရှိမှုကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းထားနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက ဤအရာများကို သေချာဂရုတစိုက် ပြောပြနေသည်။
ကတိစကားများ မဟုတ်ပါ။
ရှာဖွေတွေ့ရှိချက်များသာ ဖြစ်ပေသည်။
“လူတိုင်းရဲ့အသံကို ကြားနေရတာလား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“မကြားရပါဘူး”
“ဘယ်တော့မှရော ကြားရမှာလား”
“မသိဘူး။ အဲ့ဒါတော့ ကတိမပေးနိုင်ဘူး”
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ ဘာစကားမှမပြောဘဲ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် သူမက “ကာရိုလိုင်းအကြောင်းကို တွေးနေတာမို့လား” ဟု ဆိုလာသည်။
ကျွန်တော် ရပ်သွားသည်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် မမေးချင်ခဲ့ပါ။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထို့ကြောင့်ပင် ထိုအဖြေသည် ကျွန်တော့်လည်ချောင်းထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ နစ်ဝင်သွားခဲ့ရသည်။
“နည်းနည်းတော့...”
အော်ရီလီယာက စောင့်နေပေးသည်။
“အိမ်မှာတုန်းက ဒါ သူမမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် သိနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့လို့လေ—”
“အင်း”
ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
“ခင်ဗျား လွတ်မြောက်သွားပြီဆိုတော့ တစ်ခုခုများ သိမလားလို့ပါ”
သူမက ကျွန်တော့်ဘေးနားသို့ လျှောက်လာသည်။
“ယူရီယာ၊ ငါ അവളെ ပြန်ခေါ်လာပေးလို့ မရဘူး”
“သိပါတယ်”
“ပြီးတော့ မင်း လိုချင်နေတာက မင်းရဲ့နှမအရင်းဖြစ်နေချိန်မှာ တခြားတူညီတဲ့ ရုပ်ပုံစံမျိုးနဲ့ ငါ အစားမထိုးပေးနိုင်ဘူး”
ထိုစကားများက ရင်ကို နာကျင်စေသည်။
သို့သော် ထိုစကားများကပင် ကျွန်တော့်ကို အသက်ရှူရလွယ်ကူစေခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ မင်း ပြောချင်တဲ့အခါတိုင်း သူ့အကြောင်းကို ငါ့ကို ပြောပြလို့ရပါတယ်”
ကျွန်တော် တဲအိမ်အကြောင်းကို သူမအား ထပ်ပြောပြခဲ့သည်။
ထို့နောက် အခြားအရာများအကြောင်းကိုပါ ပြောပြခဲ့သည်။
ကာရိုလိုင်းက သူမရဲ့ဟာလို့ အမြဲပြောနေကျ ခွက်ကလေးတစ်ခွက်။
သူမ သီချင်းဆိုညံ့တာကို ကျွန်တော် ဒေါသထွက်အောင် जानबूझပြီး ဆိုပြတတ်တဲ့ သူမရဲ့သီချင်းတစ်ပုဒ်။
သူမ ပြောတာ မှန်နေပြီး ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ပြန်သတိပေးနေခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ။
အော်ရီလီယာက နားထောင်ပေးနေသည်။
တစ်ချက် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
တစ်ချက်ကျတော့ ကျွန်တော် မေ့သွားပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော အရာတစ်ခုကို ပြန်သတိရလာစေမည့် မေးခွန်းမျိုးကို သူမ မေးခဲ့သည်။
ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ကျွန်တော် အတော်လေး အေးစိမ့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် အက်ဗလင်ကို နောက်ထပ်ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ထပ်ပြောပြချင်စိတ်လည်း ရှိနေသည်။
ဒီလောက် လျှောက်ခဲ့ရတာ တန်ပါတယ်လေ။
မေရီက နောက်ဆုံးစာရင်းများကို စတင်ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမက စာရွက်ငါးစောင်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည်။
ကန့်သတ်စက်ပစ္စည်း ငါးခု။
နောက်ဆုံးတစ်ခု၏ ဘေးတွင် အီလီနော်၏ ပျက်စီးသွားသော ချိတ်ဆွဲပစ္စည်းကို တင်ထား၏။
အချိတ်ကို အတင်းဖိပိတ်ထားရ၍ သတ္တုစလေးများ ကွေးညွှတ်နေသည်။
ကျွန်တော် အဲ့ဒါကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်သူက ဒါကို ဖွင့်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလဲဆိုတာကို ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မှ သိရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“သိရကောင်း သိရနိုင်ပါတယ်” ဟု မေရီက ဆိုသည်။
သူမက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်။
“တစ်နေရာရာမှာ အိမ်ထောင်စုမှတ်တမ်းတွေ ရှိရင် ရှိနေမှာပါ။ ဒါမှမဟုတ် ပြင်ဆင်မှုစာရင်းတွေပေါ့။ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာတွေမေးရမလဲဆိုတာကို အခု သိနေပြီပဲ”
အော်ရီလီယာက ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။
“ဆက်ရှာကြည့်ချင်ပါတယ်”
မေရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ရှာကြတာပေါ့”
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမလေးက တံခါးဝခုံးအောက်ရှိ ကူးယူထားသော အမှတ်အသားကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ထိလိုက်သည်။
“သတ်စ်ရာ (Thesra) ရော ရှိသေးလား”
“ဘာအကြောင်းပြန်ချက်မှ မလာသေးဘူး” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာက အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။
“ငါ ထပ်မေးကြည့်မယ်”
ထိုမနက်က ကျွန်ုပ်တို့ အပြစ်ပေးရေးကိစ္စကို ဆွေးနွေးမနေခဲ့ကြပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ မသိသေးသည့်အရာတွေက များလွန်းနေသေးသည်။
ဘယ်သူက ဒီအပြောင်းအလဲတွေကို အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ။
ဘယ်သူက လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခဲ့တာလဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ ဘယ်သူက သူတို့ထိန်းသိမ်းနေရတဲ့အရာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့တာလဲ။
အမှတ်အသားတွေက အရေးကြီးသလို...
အဲ့ဒီအရာတွေကို ပြုလုပ်ခဲ့တဲ့ လက်တွေကလည်း အရေးကြီးပေသည်။
မေရီက အရာအားလုံးကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းမပစ်ဘဲ သီးခြားမေးခွန်းများအဖြစ် ရေးသားခဲ့သည်။
အော်ရီလီယာက ၎င်းတို့ကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင် မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်ထည့်လိုက်သည်။
ပြန်လာခွင့်မရဘဲ တားဆီးခံထားရတဲ့ အခြားအိပ်ပျော်နေသူတွေရော ရှိသေးလား။
ကျွန်တော် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ကျွန်တော့်အကြည့်ကို တုံ့ပြန်လာ၏။
“ကျွန်ုပ်တို့ ရှာဖွေတွေ့ရှိရမယ်”
အက်ဗလင်က တစ်နေကုန် ဆေးခန်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အချိန်ကုန်ခါနီးမှ သူမထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
သူမက မီနာ (Mina) နှင့်အတူ ထိုင်နေပြီး အိုင်လင် (Ilyen) က မီနာ့မိခင်နှင့် စကားပြောနေစဉ် မိန်းကလေးငယ်၏ ခြေထောက်ကို စစ်ဆေးပေးနေသည်။
မီနာက မော့ကြည့်လာသည်။
“နိုင်ခဲ့ကြလား”
ကျွန်တော် ရပ်သွားသည်။
အက်ဗလင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ချိုးသွား၏။
“ငါတို့ ရန်ဖြစ်နေတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ”
“ကျွန်တော့်အစ်ကိုလေ”
“မင်းရဲ့အစ်ကိုက အလုပ်တွေ အတော်ရှုပ်နေတာပဲ” ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည်။
မီနာက အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“တောင်ကြီးတစ်တောင် ရှိတယ်လို့ သူပြောတယ်”
“ရှိတာပေါ့”
“ပြီးတော့ ဆိုးတဲ့အိမ်ကြီးတစ်หลังလည်း ရှိတယ်တဲ့”
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ အဲ့ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တာလား”
“နည်းနည်းပါးပါးတော့ ဖျက်လိုက်ရတာပေါ့” ဟု ကျွန်တော် ဝန်ခံလိုက်သည်။
သူမက ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် အက်ဗလင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“သူပြောတာ နီးနီးစပ်စပ် မှန်တယ်လို့ သူ့ကို ပြောပြလို့ရမလား”
ကျွန်တော့်ဇနီးသည် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့”
ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် အော်ရီလီယာ ရောက်လာခဲ့သည်။
သူမက ဆေးခန်းတံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်သည်။
လူအချို့က သူမဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ကြသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက သူမ ထရပ်နိုင်ရန် မကြိုးစားရခင်ကတည်းက သူမဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။
သူတို့ တိုးတိုးလေး စကားပြောကြသည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမလေးက လမ်းကြားထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လာပူးပေါင်းခဲ့သည်။
အက်ဗလင်က သူမကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။
“အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်နေမှာလား”
“တစ်ခါတလေတော့လည်းပေါ့”
“အခက်အခဲ ဖြစ်စေလား”
“လာမေးကြတာကိုလား”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မဖြစ်ပါဘူး”
အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ကို အသာအယာ ထိကိုင်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဖြေကြားနိုင်တယ်ဆိုတာက အရာရာကို ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း လုပ်ရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး”
အက်ဗလင်၏ မျက်နှာပေး ပျော့ပြောင်းသွားသည်။
“ကောင်းတာပေါ့”
ဆရာမလေးက ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း သဘောကျမယ်လို့ ငါ ထင်ပါတယ်”
ထိုညနေတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပုံတူပန်းချီကားကို နေရာရွှေ့ခဲ့ကြသည်။
အက်ဗလင်က သေချာကိုင်တွယ်နိုင်လောက်သည်အထိ ဆေးခြောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
အလွန်တရာ သေချာဂရုစိုက်ပြီးမှ ကိုင်တွယ်ရမည်။
သူမက အဲ့ဒီအကြောင်းကို နှစ်ခါတောင် ရှင်းပြသေးသည်။
လော့ဒ်ဂါရစ်က ရိုးရှင်းသော ဘောင်တစ်ခုကို လုပ်ပေးထားသည်။
သရဖူမပါပါ။
စာတန်းလည်း မပါပေ။
အောက်ဘက်အစွန်းတွင် သေးငယ်သော ပန်းခြုံပန်းပွင့်ပုံ ကာဗတ်ထွင်းထားသည်မှအပ အခြားဘာမှမရှိပါ။
ကျွန်ုပ်တို့ ၎င်းကို တောင်ဘက် მისန်းခန်းထဲတွင် မီးဖိုနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းနေရာတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ကြသည်။
အက်ဗလင်က နောက်ဆုတ်သွားသည်။
ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။
တစ်ဖက်ကို နည်းနည်းမြှင့်ခိုင်းသည်။
ထို့နောက် ပြန်ချခိုင်းသည်။
နောက်ဆုံးတော့ သူမ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။
အော်ရီလီယာက ပန်းချီကားကို ငေးကြည့်နေသည်။
ကလေးတွေကို။
ကုလားထိုင်ကို။
သူမကိုယ်ပိုင်လက်တွေကို။
ထို့နောက် အခန်းထဲကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီမှာပဲ ချိတ်ချင်နေခဲ့တာ”
နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အပြင်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ဥယျာဉ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်ချင်သည်ဟု သူမက ပြောခဲ့သည်။
အောက်ဘက်ဥယျာဉ်တော့ မဟုတ်ပါ။
သူမပိုင်ဆိုင်သော ဥယျာဉ်ထဲတွင် ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။
ကျွန်တော်ကတော့ မနက်စာစားဖို့ ပြန်လာဦးမှာလားဟု မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ခဏမျှ ရပ်သွားသည်။
ထို့နောက် ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးသေးသော ပြုံးစိစိမျက်နှာပေးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
မနက်စာက အရမ်းပျော်စရာကောင်းလို့တော့ မဟုတ်ပါ။
သူမကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
“အင်း ထင်ပါတယ်” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမ ထွက်သွားခဲ့သည်။
အခန်းထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အက်ဗလင်က ကာရယ်ကို ပခုံးပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေစေလျက် ကျွန်တော့်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်စက်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်ချေတစ်ခုအနေဖြင့် စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သော ဂါရစ်ကို ချီထားလိုက်သည်။
ဒီတစ်ခါတော့ အော်ရီလီယာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော နေရာကို ကျွန်တော် မငေးကြည့်နေတော့ပေ။
ကျွန်တော် မိသားစုကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။