အီလီနော်က သူမ၏လက်ကို ထိန်းချုပ်ခလုတ်ပေါ်တွင် ဆက်တင်ထားဆဲပင်။
သူ့ကို ဘယ်သူကမှ ရွှေ့ခိုင်းခြင်း မရှိသေးပေ။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့၏ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး အဝတ်စအောက်ရှိ အလင်းရောင်ကို ငေးကြည့်နေသည်။
“ငါ့ကို မှတ်မိနေပြီ” ဟု သူမက ဆိုသည်။
အက်ဗလင်က စီးကြောင်းဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် လက်ခံရရှိနိုင်ပြီလား”
“အနည်းငယ်တော့ ရတယ်”
“ဘလောက်အထိလဲ”
“အခုတော့ သေချာမသိသေးဘူး”
ကျွန်တော့်ဇနီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် သူမ၏လက်ကို ကျွန်တော့်လက်နှင့် ပို၍နီးကပ်လာအောင် ရွှေ့လိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့သည် ရေအိုးတစ်အိုးဖြင့် လေ့ကျင့်ထားခဲ့ကြဖူးသည်။
ထိုရေအိုးက ယခုဟာလောက် ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်စရာမကောင်းလှပေ။
ပထမဆုံးသော ကြိုးမျှင်က ဆိုဖာနှင့် အော်ရီလီယာကြားရှိ სიස්ကာလွတ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။
၎င်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ရွေ့လျားလာသည်။
စွမ်းအင်မရှိလို့တော့ မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာကိုယ်တိုင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ရလာစေရန် ခွင့်ပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကြိုးမျှင်က သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ထိသည့်အခါ သူမ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် နာကျင်မှုအတွက် စောင့်နေမိသည်။
သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“အို”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
သူမ မျက်လုံးများကို ပွင့်လာသည်။
“သစ်သီးခြံကြီးကို သတိရသွားလို့ပါ”
တဲစုထဲမှာ သူမ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြခဲ့ဖူးသော ပုံပြင်ကို ကျွန်တော် ပြန်သတိရသွားသည်။
“ငါ့သားရဲ့ခြင်းတောင်းလေ” ဟု သူမက ဆိုသည်။ “ကိုင်စရာလက်ကိုင်ကို အနီရောင်ကြိုးနဲ့ ပြင်ဆင်ချုပ်လုပ်ထားဖူးတာ”
ကြိုးမျှင်က ပို၍ တောက်ပလာသည်။
ထို့နောက် သူမ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ ငြိမ်ကျသွားသည်။
နောက်ထပ် ကြိုးမျှင်များ ထပ်ရောက်လာကြသည်။
တစ်စစီ၊ တစ်စစီဖြင့် တဖြည်းဖြည်းချင်းပင်။
အက်ဗလင်က လမ်းကြောင်း၏ အစွန်းကို ဆက်လက် ဖွင့်ထားပေးသည်။
စီးဆင်းအားက သူမ အဆင်ပြေပြေ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ထက် ပိုကျယ်လာသည့်အခါ ကျွန်တော် ဝင်ရောက် ထိန်းညှိပေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် ကိုယ်ကို မကိုင်းဘဲ တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်နေသည်။
အဝတ်စအောက်တွင် ဆိုဖာပေါ်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ရွေ့လျားသွားသည်။
ထို့နောက် မယ်လိုဒီက ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော့်လက်များ တင်းကျပ်သွားသည်။
အက်ဗလင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်က ကျွန်တော့်လက်ကို လာတို့ထိလိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
သူမက ထိုအသံမှာ အတုဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော့်ကို မပြောပေ။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းကောင်း သိပြီးသားပင်။
သူမက ကျွန်တော် မြင်နိုင်သည့်နေရာတွင်သာ ဆက်၍ ရပ်နေခဲ့သည်။
“သူက ကျန်ရှိနေတဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို သုံးနေတာ” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
သူမ၏အသံမှာ ပို၍ ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေ ကျန်နေသေးလို့လဲ”
“အိမ်ထဲမှာပေါ့”
နောက်ထပ် ကြိုးမျှင်တစ်ခု သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူမ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ရုပ်သွင်ပုံဖန်တီးပေးတဲ့ စွမ်းအင်အပိုင်းအစပေါ့။ သူက ငါတို့ကို အာရုံစိုက်နေစေချင်လို့ ကြိုးစားနေတာ”
အီလီနော်က ပြားချပ်ချပ် ပန်းကန်ပြားထံမှ ခေါင်းမော့လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ငါ အဲဒါကို ငြိမ်သက်သွားအောင် လုပ်ပေးရမလား”
အော်ရီလီယာက ဒုတိယခလုတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“အင်း လုပ်လို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပထမအမှတ်အသားအထိပဲနော်”
အီလီနော်က ခလုတ်ကို ရွှေ့လိုက်သည်။
စကားလုံးတစ်လုံး၏ အလယ်လောက်တွင် အသံက ရုတ်တရက် တိတ်ဆງသွားသည်။
ကျွန်တော် ထိုမဆုံးသေးသော အသံနောက်သို့ လိုက်သွားမိမလို ဖြစ်သွားသည်။
ထို့နောက်မှသာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျွန်တော့်ခြေထောက်များ၏ အထိအတွေ့ကို သတိရလာသည်။
ကျောက်တုံး။
အေးစက်စက်။
အမှန်တရား။
ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ရပ်နေလိုက်သည်။
အဝတ်စကြီးက တွဲလောင်းကျလာသည်။
မယ်လိုဒီက အခန်းထဲသို့ မဝင်ဘဲ တိုင်ကို ညှိပေးနေသည်။
“အဲဒါ ရွှေ့ဖို့လိုသေးလား ပြောနော်”
“ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
ယင်းအောက်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပိုထူထဲလာသည်။
ကျွန်တော် အနီးဆုံး လက်ခံရရှိသည့် ပုံဆောင်ခဲဆီသို့ ရွှေရောင်အလင်းစီးကြောင်းငယ်တစ်ခုကို ပို့ပေးလိုက်သည်။
၎င်းက စွမ်းအင်ကို ဖျော့တော့သော အလင်းရောင်ဖြင့် လက်ခံယူလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာက စောင့်ကြည့်နေသည်။
“ပြန်လွတ်လာတာတွေကိုပဲ ခွင့်ပြုပါ”
“ငါ သိပါတယ်”
“ကျန်တာတွေကို အတင်းအကြပ် မယူနဲ့”
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“မလုပ်ပါဘူး”
သူမက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူမ သတိပေးတာကို ကျွန်တော် ကျေးဇူးတင်မိသည်။
တစ်ချိန်တုန်းကဆိုလျှင် ၎င်းတို့ ရုန်းကန်နေသည်ကို ခံစားရုံမျှဖြင့် ကျွန်တော် အကုန်လုံးကို ဆွဲယူမိသွားနိုင်ပေသည်။
အီလီနော်က ကျိုးနေသော အပင်ရိုးတံပေါ်ရှိ ညှပ်ကိရိယာကို ရွှေ့လိုက်သည်။
“ဒီတစ်ကောင်အတွက် ပြင်ဆင်ပြီးပြီလား”
အော်ရီလီယာ ငြိမ်ကျနေသည်။
လမ်းကြောင်းက တုန်ခါနေသည်။
သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
“မသေးဘူး”
ကျွန်ုပ်တို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ဘက် စင်္ကြံလမ်းမှ တက်စာ ရွေ့လျားနေသံကို ကြားနေရသည်။
ကျောက်စရစ်ခဲပေါ်သို့ ဖိနပ်ခွာကျသံ။
အမိုးပျက်ကြီးကို ကျော်လွန်တိုက်ခတ်နေသော လေတိုးသံ။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာက “တစ်စုံတစ်ရာ ပိတ်မိနေတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“ဘယ်နားမှာလဲ”
“ဆိုဖာအောက်မှာ”
အီလီနော်က အဝတ်စဘက်သို့ ခေတ္တမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ဖြစ်ရမယ်လေ”
တံခါးဝမှနေ၍ ၎င်းအောက်ဘက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မမြင်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် မှန်ဘီလူးကို သုံးရသည့် အကြောင်းရင်းပင်တည်း။
အီလီနော်က မှန်ကို နိမ့်နိမ့်လေးချကာ မီးအိမ်ကို ထောင့်ချိုးပေးလိုက်သည်။
ကျွန်တော် မီးကို တည်ငြိမ်အောင် ကိုင်ထားပေးသည်။
သူမက အရိပ်ပြန်ဟပ်မှုကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ထို့နောက် မှန်ကို တစ်ဖန် ပြန်ရွှေ့လိုက်သည်။
“လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ပြီး ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေတယ်”
“သံထည်လား” ဟု ကျွန်တော် မေးလိုက်သည်။
“အင်း ဟုတ်တယ်”
“နောက်မှ တပ်ထားတာလား”
“ရှေးဟောင်းထွင်းထုချက်ကို ဖြတ်ပြီး တပ်ထားတာပဲ”
အော်ရီလီယာ၏ မျက်နှာ တင်းမာသွားသည်။
“အဲဒါက ပြန်လွတ်လာမယ့် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို အပြည့်အဝ မပွင့်လာအောင် တားဆီးထားတာပဲ”
အီလီနော်က ကျိုးနေသော အပင်ရိုးတံပေါ်ရှိ ကိရိယာကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဘယ်သူ့လက်ချက်လဲတော့ မသိဘူး၊ အဲဒါကို ဆန့်ကျင်ပြီး လှည့်ဖို့ ကြိုးစားရင်း လက်ကိုင် ကျိုးသွားတာ ဖြစ်မယ်”
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
မည်သူက ကြိုးစားခဲ့သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အခုထိ မသိရသေးပေ။
သို့သော် ၎င်းကို တားဆီးခဲ့သည့်အရာကိုမူ ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
“ရှင် ရောက်နိုင်မလား ကပ္ပတိန်” ဟု အီလီဇာက မေးလိုက်သည်။
အီလီနော်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီကနေတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
ကျွန်တော် ဆိုဖာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ မလိုက်နိုင်ဘူးလား—”
“မရဘူး” ဟု သူမက ချက်ချင်း တားလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ရပ်သွားသည်။
“ဒီကျောက်တုံးက လုပ်ဆောင်ချက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပဲ။ အဲဒါကို ရွှေ့လိုက်ရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘာမှ မသိရသေးဘူး”
သူမက မှန်ထဲက အရိပ်ကို တစ်ချက် ထပ်စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမ၏ ဒူးခေါင်းဘေးရှိ ရှည်လျားသော ကိရိယာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ အဲဒီပိတ်ဆို့မှုကို လှမ်းမီနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်နှစ်ဖက်လုံး သုံးရမယ်၊ တခြားဘက်ကို လှည့်ကြည့်နေလို့ မရတော့ဘူး”
အီလီဇာက ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျုပ်တို့က ခင်ဗျားကို စောင့်ကြည့်ပေးမယ်”
အီလီနော်က ကိရိယာကို အဝတ်စအောက်ဘက်သို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
လမ်းကြောင်းအတွင်းရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တင်းမာလာသည်။
အော်ရီလီယာ တုန်ုခါသွားသည်။
အက်ဗလင်က သူမဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
“စောင့်ဦး” ဟု ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက ဆိုသည်။
အီလီနော် ရပ်လိုက်သည်။
ဖိအားများ ပြေလျော့သွားသည်။
“ထပ်လုပ်ပါ” ဟု အော်ရီလီယာက တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “ပိုပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့”
အီလီနော် ရွေ့လျားလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်၏ဇနီးက ပိတ်ဆို့မှုနှင့် အနီးဆုံးရှိ ကျဉ်းမြောင်းသောမျဉ်းကြောင်းကို လိုက်နေစဉ် ကျွန်တော်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို တည်ငြိမ်အောင် ဆက်ကိုင်ထားလိုက်သည်။
“အဲဒီမှာ” ဟု အက်ဗလင်က ဆိုသည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“မိပြီ”
ကိရိယာဖြင့် ခြစ်သံ ထွက်လာသည်။
သတ္တုစွယ်ငယ်လေးတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
အခန်းတစ်ခန်းလုံး အလင်းရောင်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် အလင်းရောင်မည်မျှ များပြားမည်ကိုမူ ကျွန်တော် အသင့်မဖြစ်သေးပေ။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အကာအကွယ်မှာ အောက်သို့ ကိုင်းကျသွားသည်။
အက်ဗလင်က တမင်တကာပင် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ပြီး အော်ရီလီယာဆီသို့ သွားရာလမ်းကြောင်းကို ကျယ်စေကာ၊ ကျွန်တော်ကမူ ယိုစိမ့်ထွက်လာသော အစွန်းများကို တံခါးဝနှင့် ဝေးအောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။
ပထမဆုံး ပုံဆောင်ခဲက ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာသည်။
ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို ဒုတိယပုံဆောင်ခဲဆီသို့ ကျွန်တော် လွှဲပေးလိုက်သည်။
အီလီဇာ၏လက်က ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်သို့ ကျလာသည်။
သူမ ပြောနေသည်ကို ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။
သို့သော် စကားလုံးများကိုမူ အသေအချာ မကြားလိုက်ရပေ။
ထို့နောက် အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်နာမည်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
ကျွန်တော် သူမကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“လျော့လိုက်တော့” ဟု သူမက ဆိုသည်။
ကျွန်တော် စွမ်းအင်အများစုကို ဆက်ပြီး ထိန်းထားမိနေတုန်းပင်။
ကျွန်တော် လက်ကို လျှော့ချလိုက်သည်။
အလင်းရောင်က ရွေ့လျားလာသည်။
အော်ရီလီယာ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
ဆိုဖာဆီသို့ မဟုတ်ပေ။
ပြန်လွတ်လာသော စွမ်းအင်စီးဆင်းရာ လမ်းကြောင်းထဲသို့ပင် ဖြစ်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက သူမ၏လက်များကို ရစ်ပတ်ကာ လက်မောင်းတစ်လျှောက် တက်လာသည်။
သူမ၏ ဝတ်ရုံစများ လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာသည်။
လေထုထဲတွင် နေရောင်ခြည်နှင့် နွေးထွေးနေသော နှင်းဆီပန်းနံ့များ သင်းပျံ့လာသည်။
ခဏတာမျှပင် သူမမှတစ်ဆင့် ဥယျာဉ်ကြီးကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။
ရေပန်း။
ထိုင်ခုံ။
တံခါးဝကို ဖြတ်ပြေးသွားသော ကလေးငယ်တစ်ဦး။
ထို့နောက် ဂရေးကိပ်။
ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးများ။
မီးလောင်ပြင်။
ကျွန်တော် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။
ထိုအမှတ်တရများသည် ကျွန်တော် ဝင်ရောက်ရမည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။
အော်ရီလီယာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအသံက ကျွန်တော့်ရင်ထဲကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ချက်ချင်းပင် ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
သူမက လက်တစ်ဖက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ်တင်လျက် ရပ်နေသည်။
အက်ဗလင်က လမ်းကြောင်းကို ဆက်ဖွင့်ထားသည်။
“ရပ်လိုက်ရမလား” ဟု ကျွန်တော့်ဇနီးက မေးလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် တုန်ယင်နေသော အသက်ရှူသံကြားမှ ပြောလိုက်သည်။
“အရှိန်လျှော့လိုက်”
အီလီနော်က ခလုတ်ကို နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်အလင်းများ ပါးသွားသည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ဆက်စောင့်နေကြသည်။
အော်ရီလီယာ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်များ မျက်ဝန်းပတ်လည် ဝေ့သီလာသည်။
ကျွန်တော် သူမကို ပွေ့ဖက်ချင်မိသည်။
သို့သော် ကျွန်တော့်လက်များက အလုပ်များနေသည်။
လပေါင်းများစွာအတွင်း ဤကဲ့သို့ မလုပ်နိုင်ခြင်းက မခံမရပ်နိုင်စရာ ဖြစ်လာရသည်။
မယ်လိုဒီ ရှေ့သို့ ထွက်လာသည်။
သူမက လုပ်ဆောင်ချက်ကို မထိတွေ့ပေ။
အော်ရီလီယာ၏ လွတ်နေသောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
“ငါ ရှိပါတယ်”
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက သူမ၏လက်ချောင်းများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ သူမအား ဘာမှ ထပ်မမေးကြတော့ပေ။
အခန်းငယ်လေးက ယူထားခဲ့သမျှကို ပြန်လည်ပေးအပ်နေဆဲပင်။
အော်ရီလီယာ အသက်ရှူလိုက်သည်။
တစ်ချက်။
နှစ်ချက်။
ထို့နောက် အီလီနော်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“နောက်ထပ် နည်းနည်းလောက်”
အဝတ်စအောက်ရှိ ပုံရိပ်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
အရိပ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။
အစပိုင်းတွင် မြင့်မားသည်။
ထို့နောက် သေးငယ်သွားသည်။
ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံစံမျိုး။
အော်ရီလီယာ၏ အကြည့်များက ၎င်းဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
မယ်လိုဒီက သူမ၏လက်ကို ဆက်ကိုင်ထားပေးသည်။
အရိပ်က လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။
မည်သည့်အသံမှ ထွက်မလာပေ။
ငြိမ်သက်နေသော ထိန်းချုပ်မှုက တည်မြဲနေဆဲပင်။
နှလုံးခုန်သံ အနည်းငယ်မျှကြာအောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမက စောင့်ကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
၎င်းအတွက် သူမ မည်မျှ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်ကို ကျွန်တော် မသိပေ။
သို့သော် ၎င်းက လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်ကြောင်း ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း သိသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဆိုဖာအောက်ရှိ အလင်းရောင်များ မှေးမှိန်သွားသည်။
လက်ခံရရှိသည့် ပုံဆောင်ခဲများ ငြိမ်ကျသွားသည်။
ကျွန်တော့်လက်မောင်းများ ကိုက်ခဲလာသည်။
အက်ဗလင်၏ ဆံပင်များမှာ ဖိနှိပ်ထားရာမှ ကျွတ်ကျလာသည်။
သူမက ပုခုံးဖြင့် ဆံပင်ကို ပွတ်သပ်ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေသည်။
အော်ရီလီယာက ပြားချပ်ချပ် ပန်းကန်ပြားဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“အခုပဲ”
အီလီနော်က ညှပ်ကိရိယာကို ကိုင်လိုက်သည်။
ကျိုးနေသော အပင်ရိုးတံ လှည့်သွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အတားအဆီးမရှိ လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှည့်သွားသည်။
တတိယမြောက် လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားသည်။
ကျဉ်းမြောင်းသော ရွှေရောင်မျဉ်းကြောင်းတစ်ခု ကြမ်းပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အော်ရီလီယာနှင့် နောက်ဆုံး ပင်ထိုးတံများကြားတွင် တင်းမာစွာ ဆန့်တန်းသွားသည်။
ရောက်လာခဲ့ပြီ။
စာလုံးတိုင်းကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်။
လမ်းခရီးတိုင်းကို ဖြတ်ပြီးနောက်။
သူမ အဘယ်ကြောင့် အကျဉ်းချခံရရမည်ကို လူတိုင်းအား ရှင်းပြနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြည့်ရှုခဲ့ရသော အခန်းတိုင်းကို ကျော်လွန်ပြီးနောက်။
ကြိုးမျှင်တစ်ကြောင်းတည်းသာ။
ကျွန်တော် ၎င်းကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အော်ရီလီယာ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
သူမ၏လက်ချောင်းများက အလင်းရောင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
၎င်းက သူမကို မလောင်ကျွမ်းပေ။
တုန်ခါနေသည်။
သူမက ဖုံးကွယ်ထားသော ဆိုဖာဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ငါ အသင့်ဖြစ်ပြီ”
အက်ဗလင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျွန်တော်လည်း ထို့အတူပင်။
အော်ရီလီယာ သူမ၏လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
ကြိုးမျှင်က ပါလာသည်။
ခဏတာမျှပင် ၎င်းက နံရံမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ သူမဆီမှ ထွက်လာသလိုပင် ဖြစ်နေသည်။
သူမ၏ အသက်ရှူသံ ရပ်တန့်သွားသည်။
ပင်ထိုးတံများ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ တკွပ်ကွပ်ဖြင့် ကျလာသည်။
ထို့နောက် နောက်ဆုံးပင်ထိုးတံပါ မှောင်မိုက်သွားသည်။
ရွှေရောင်အလင်းများ သူမ၏လက်ဖဝါးထဲသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာသည်။
သူမ လက်ကို ဆုပ်လိုက်သည်။
အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။
ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ဖမ်းကိုင်ထားဆဲပင်။
အက်ဗလင်လည်း ထို့အတူပါပဲ။
ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦးစလုံး ချက်ချင်းကြီး တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းကို မယုံကြည်ဝံ့ကြသေးပေ။
အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်။
នံရံနှင့် သူမကြားတွင် မည်သည့်အလင်းရောင်မျှ ဆက်သွယ်မနေတော့ပေ။
ကြမ်းပြင်မှတစ်ဆင့် မည်သည့် တုံ့ပြန်ဆွဲငင်အားမှ မရှိတော့ပေ။
အဝတ်စအောက်ရှိ အရိပ်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆရာမ သူမ၏လက်ကို ဖွင့်ပြလိုက်သည်။
ဘာမှမရှိတော့ပေ။
သူမ ၎င်းကို ကြာရှည်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ထို့နောက် သူမ ရယ်မောလိုက်သည်။
အံ့သြမှင်တက်ဖွယ်ရာ အသံတိုလေးတစ်ခု ထွက်လာသည်။
“ပြီးဆုံးသွားပြီ”
အက်ဗလင် ရင်ထဲမှ အသက်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အလယ်မှာပင် ပြတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက် အစွန်းကို လွှတ်လိုက်သည်။
ဒူးခေါင်းများ ပျော့ခွေသွားသည်။
ကြမ်းပြင်က မည်မျှ တောင့်တင်းကြောင်း ကျွန်တော် မသိလိုက်ရမီ အီလီဇာက ကျွန်တော့်ကို ထိန်းကိုင်လိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။
“ဘာမှ မရှိတော့ဘူး” ဟု သူမ ဆိုသည်။
သူမ၏အသံ တုန်ယင်နေသည်။
“ငါ့ကို တားဆီးထားတာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး”
ကျွန်တော် သူမဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျွန်တော့်လက်များ လွတ်လပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုအခန်းငယ်လေး၏ တံခါးဝတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အချင်းချင်း ဖက်တွယ်ထားကြသည်။
တစ်ဖက်တွင် အက်ဗလင်။
နောက်တစ်ဖက်တွင် ကျွန်တော်။
မယ်လိုဒီကလည်း အနီးအနားတွင် ဆက်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ အော်ရီလီယာက သူမ၏လက်ေမာင်းကို ဆွဲယူပြီး အတူတူ ဖက်တွယ်လိုက်သည်။
အီလီနော်က ဖረိုဖရဲထိုင်ချလိုက်သည်။
သူမ၏လက်ကောက်ဝတ် နောက်ဘက်ဖြင့် မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကိရိယာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
“အဲဒါကလေ” ဟု သူမ ဆိုသည်။ “လုံးဝကို မနှစ်မြို့စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပဲ”
အော်ရီလီယာ တစ်ဖန် ပြန်ရယ်မောလိုက်သည်။
ထို့နောက် ငိုကြွေးလေတော့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ရှိနေသည့်အတိုင်း ဆက်ရှိနေကြသည်။
အိမ်ကြီးကို အလုပ်လုပ်ခွင့် ဆက်မပေးတော့ပေ။
အော်ရီလီယာ အနားယူပြီးနောက် သူမ အက်ဗလင်နှင့်အတူ လမ်းကြောင်းများကို စစ်ဆေးကြည့်သည်။
ပြန်လာမည့်လမ်းကြောင်းမှာ ဗလာဖြစ်နေသည်။
အိပ်မက်စွမ်းအင် လုပ်ဆောင်ချက် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က ထပ်တိုးတပ်ဆင်ထားသည့် ပိတ်ဆို့မှုကို ဖြုတ်ချလိုက်ပြီး တံခါးဝရှိ ဝိုင်ယာကြိုးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ထိန်းချုပ်ခလုတ်သုံးခုစလုံးကို မူလနေရာများတွင် အတိုင်းထားခဲ့လိုက်သည်။
ထိုမှသာ မယ်လိုဒီက အဝတ်စကို အောက်သို့ ချလိုက်သည်။
ဆိုဖာက ဗလာဖြစ်နေသည်။
ကျောက်တုံးသက်သက်။
ခေါင်းအုံးတစ်လုံး အရင်က တင်ထားဖူးဖွယ်ရှိသည့် ချိုင့်ဝင်နေသောနေရာတစ်ခုသာ ရှိသည်။
အပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမှ စောင့်ဆိုင်းမနေတော့ပေ။
ကျွန်တော့်မျက်စိကို ကျွန်တော် ယုံကြည်သွားသည်အထိ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
တက်စာက စင်္ကြံလမ်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို လာတွေ့သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်နှာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ”
အော်ရီလီယာ နေ့အလင်းရောင်ထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်။
“ပြီးသွားပြီ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
တက်စာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ထို့နောက် ကောင်းကင်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ ခင်ဗျားတို့ကို ကျုပ်တောင်ပေါ်ကနေ အမြန်ဆုံး ဆင်းခိုင်းရမယ်”
ကျွန်တော် ရယ်မောလိုက်သည်။
လည်ချောင်းထဲမှာ နာကျင်သွားသည်။
ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်လည်း ငိုချင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အဲဒီအချိန်မှ သတိထားမိလိုက်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့ ပျက်စီးနေသော နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်ကာ ရပ်လိုက်ကြသည်။
အော်ရီလီယာက မျက်နှာကို လေတိုက်ရာဘက်သို့ လှည့်ကာ ရပ်နေသည်။
အမိုးမရှိတော့သော အိမ်ကြီးမှ နှင်းများက ရေစီးကြောင်းငယ်များပမာ လွင့်စင်ထွက်နေသည်။
ခဏတာမျှ ရွှေရောင်အလင်းများ သူမကို လာရောက် ရစ်ပတ်သွားသည်။
ကျွန်တော့်လက်က အက်ဗလင်၏လက်ဆီသို့ လှမ်းသွားသည်။
ထို့နောက် အော်ရီလီယာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ကျွန်တော် လွတ်နေသောနေရာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
“အော်ရီလီယာ”
နွေးထွေးမှုတစ်ခုက ကျွန်တော့်ပုခုံးကို လာတို့သည်။
သူမ ကျွန်ုပ်တို့၏နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်နေသည်။
“ငါ ကိုယ်တိုင် လုပ်နိုင်မလားဆိုတာ သိချင်လို့ပါ”
ဖိတ်ခေါ်သံ မရှိပေ။
ကျွန်ုပ်တို့ လှမ်းကိုင်ရန် လက်ကို ဆန့်တန်းပြခြင်းလည်း မရှိပေ။
သူမ သွားခဲ့သည်။
သူမ ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမ ကိုယ်တိုင် သچیသွားလို့သာ ဖြစ်သည်။
တောင်ဆင်းလမ်းက ဖြည်းညင်းသည်။
လူတိုင်း ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အီလီနော်က သူမ၏ ကိရိယာများကို အစောင့်တစ်ဦးဦးအား သယ်ဆောင်ခွင့်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ခွန်းတစ်လေမျှပင် ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုပေ။
ထိုအချက်က မည်သည့် မကျေနပ်ချက်ထက်မဆို ပို၍ များပြားသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။
တဲစုသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ အစားအစာ ပြင်ဆင်နေစဉ် အော်ရီလီယာက မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
သူမ တံခါးဝဘက်ကို အခါခါ လှမ်းကြည့်နေသည်။
ကြောက်ရွံ့နေပုံမရပေ။
ထိုတံခါးကို သူမ ဖြတ်ကျော်သွားနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်က သူမအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်လာပုံရသည်။
အက်ဗလင်က သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“အနားယူတော့မလား”
“အင်း”
“ဒီမှာပဲလား”
အော်ရီလီယာက လူပြည့်ကျပ်နေသော တဲစုလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
စိုစွတ်နေသော ဖိနပ်များ။
ပြုပြင်ထားသော ပတ္တာ။
မယ်လိုဒီ ဝေဖန်မှုမှ ကာကွယ်နေသည့် หม้อ (အိုး)။
“အင်း ဒီမှာပဲ” ဟု သူမ ဆိုသည်။
ထိုညတွင် သူမက ဟယ်လီနာနှင့် ဂါရစ်တို့ကို ပြောပြချင်သေးလားဟု မေးလာသည်။
ကျွန်တော် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ဂရေးကိပ်ကို လှမ်းဆက်သွယ်လို့ ရလား”
“ရမယ် ထင်တယ်”
“ငါတို့ မပါဘဲနဲ့လား”
သူမ ပြုံးလိုက်သည်။
“အင်း ယူရီယာ”
ကျွန်တော် အလွန်တရာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေလိုက်သည်။
ထို့နောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“ငါတို့ ဘေးကင်းကြောင်း ပြောပြလိုက်ပါ”
“လမ်းပန်းအဆင်ပြေတာနဲ့ အိမ်ပြန်လာမှာပါလို့ပါ ထပ်ပြောပေးပါ” ဟု အက်ဗလင်က ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။
အော်ရီလီယာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။
သူမ၏လက်က ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ဦးချင်းစီ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ခဏတာမျှ ထိတွေ့သွားသည်။
“ခဏနေ ပြန်လာခဲ့မယ်”
ပန်းကန်ဆေးခြင်း မပြီးသေးမီပင် သူမ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဟယ်လီနာ ငိုခဲ့ရသည်။
ဂါရစ်က လူတိုင်း အစားအစာ စားပြီးပြီလားဟု မေးခဲ့သည်။
ကာရော် အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူမ၏အစ်ကိုကတော့ မအိပ်သေးပေ။
“သူ ငါ့ဆံပင်ကို ဆွဲတယ်” ဟု အော်ရီလီယာက ဆိုသည်။
“အဲဒါ သူတို့လုပ်တတ်တဲ့ ပုံစံပဲလေ”
“ပြီးတော့ သူ ရယ်တယ်”
သူမ မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
အက်ဗလင်က ကျွန်တော့်ကို မှီထောက်လာသည်။
ခဏတာမျှ မည်သူမျှ စကားမပြောကြပေ။
နောက်ထပ် လုပ်စရာ အလုပ်တွေ ရှိလာဦးမည်။
သီစရာအတွက် မေးစရာ မေးခွန်းများ။
ပြုပြင်ရမည့် လမ်းများ။
တောင်ပေါ်ရှိ ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ထပ်မဖြစ်စေရမည့် အိမ်ကြီးတစ်လုံး။
ယနေ့ညတွင်မူ အော်ရီလီယာ အိမ်ပြန်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့ကို အကြောင်းပြန်ပြောပြရန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။